TBP Balochi

زمین ءِ اِشک

نبشتہ کار: مھم جان گُل

دی بلوچستان پوسٹ

زمین بے دروریں مڈّی یے ، پمیشکا ھر یکّے ءَ وتی زمین ءَ گوں بے کِساس مھر ھست کہ وتی ھلک ءُ بُن پیرُکی ھنکین ، زیبائیں سرڈگار ءَ سَک دوست دار اِیت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ھمے داب ءَ من ءَ ھم وتی مسکیں زمین سَک دوست بیت کہ پہ آئی ءَ باز ھُب ءُ واھگ داشتگ، بَلے وھد ءِ زوراک اَنچو زورآور اِنت کہ ساہ ءِ کَشگ ءَ ھم مکن ءِ گون اِنت.

چیاکہ منی سرڈگار ءِ زیبائی سَک جَلواہ ناک اِنت ،

پمیشکا درآمدیں باروٹیاں وتی تْرندیں نگاہ پمنّی مکھیں سرڈگار ءِ بھاریں ڈیل ءَ سک داتگ اَنت کہ داں ما اے وشیاں وتی بکن اِیں ، بَلے من پہ جزم گْوش آں داں منی راج ءِ باتن ءَ ارواہ مان اَڑ اِتگ پہ باروٹیاں اےوشی جور بنت ۔

چیاکہ پرے ماتیں سرڈگار ءِ پھازگ ءَ ھزاراں زمین زادگ ءَ وتی مھلبیں ھون شلّینتگ اَنت

بِہ گْوش !
من چتور اے ھوناں سرگْوز ءُ ماندات کن آں……….؟
من چتور لگوری ءِ پوشاکاں پوش اِت کن آں کہ سالونکیں بچّاں اے ڈگار ءِ سبزینگ ءَ گوں ھزار اُمیتیں ءُ واھشتاں ھَوار آپ ءِ بدل وتی ھون اِش رِتکگ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔

اے راستے مرچی منی بانوریں دیار زُوراکانی دست ءَ لگتمال اِنت ، بلے من پہ سر جھل کنگ پیم نہ باں ۔اگاں من زوراک ءِ بیمّ ءَ لگور بِہ بیاں، گُڑا بے ریائیں وھد ءَ بِل ، من ءَ آؤکیں پدریچ ھچ داب ءَ نہ بکش اِیت ۔ پرچا وت ءَ رُزوا بکن آں۔

اگاں پہ ڈیھ ءَ ندْر بِہ باں، گُڑا پہ ابد زندگ باں ………، چیاکہ پہ ڈیھ ءَ ندْر بوتگیں سر ھر دؤر ءُ نوبت ءَ ھر زِرد ءِ رگ ءُ ریشگاں دم کش اِیت ءُ ودی بیت ۔

بیا اِت ندْر بَہ اِیں پہ ھاک ءَ
پہ راج ءِسُرمگیں باندات ءَ

راجی گَلانی آشوبی کِرد

نبشتہ: اسٹالن | رجانک: داد بلوچ شاشانی

دی بلوچستان پوسٹ

اگاں ھر وڑیں راجی گَلے درامدیں( غیر) مُلکی زورگیری ( سامراجی ) ءِ بگیری ( خلاف ) ءَ جُھد ءَ اِنت آئی آشوبی بُوَگ ءَ اے المی نہ اِنت کہ آئی گوں پوریاگِریں تَبکی مردُم ھور بہ بیت۔ اے ھم المی نہ اِنت کہ آئی گَل یک آشوبی گَلے بہ بیت یا جمھوری راہ ءُ رھبندانی سر ءَ بہ بیت۔ نہ کہ اے المی اِنت آ گَل جمھوری ءِ منّوگر بہ بیت۔

پہ درور،امیر اُگانستان اے وھد ءَ وتی مُلک ءِ آجوئی ءَ پہ برتانیہ ءِ زورگیرئِے بگیری ءَ جُھد ءَ اِنت۔ امیر ءُ آئی سنگتانی ھیال باد شاہ دوست اَنت آ جمھوری ءِ منّوگر نہ اَنت۔ بادشاھی سرکار ءَ دارگ لوٹ اَنت۔بلے اے جُھد ءَ ما ھم آشوبی جُھد منّ اِیں۔

پرچا کہ اے برتانیہ ءِ زورگیری ءِ ھُنڈالاں نِزور کنت۔ پدا اے اُمیت بیت کہ اُگانستان ءِ آجوئی گل بادشاہ ءِ دست ءَ پرچا مہ بیت۔ سوبمند بوت برتانیہ ءِ زورگیری ءَ نزور کنت۔ بلے دومی نیمگ ءَ، کرنسکی،رنیوڈیل،چرنوف،ڈائن، ھنڈرسن ءُ کلائنس دگہ دگہ۔۔۔۔ اے وڑیں جمھوری دوست یکجاھی ءُ آشوبیانی دروراں بُزور اَنت آیاں کہ جُھد کُت آیاں مُز اے بوت زورگیر بے سوب بوتگ اَنت۔آ چَہ پیسر ءَ گیش توانگّر بوت اَنت چوناھا اے کُجا بوتگ کہ آیانی جمھوریت دوست ءُ یکجاھیت دوست بوتگ اَنت۔ بلے آیانی گَل ھچ وڑ ءَ آشوبی نہ اَتاں۔
مِسر ءِ پوریاگِر ءُ زردار (سرمایہ دار)زانوگر وتی مُلکے آجوئی ءَ پہ جُھد ءَ اَنت۔آ ھم آشوبی اَنت پرچا کہ آیانی سوبمندی ءَ چَہ برتانیہ ءِ زورگیر نزور ءُ برباد بیت۔اگاں مِسر ءِ آجوئی گَل ءَ زرداریں مَردُم دیم ءَ بُرتگ اَنت بلّے آ یکجاھی ءَ سک ناوش اَنت۔ ایشانی بگیری ءَ برتانیہ ءِ پوریاگِر سرکار ءَ را پہ دائمی تمرد ءُ توان کنگ ءَ جُھد ءَ اَنت۔ اگاں برتانیہ ءَ ئِے پوریاگِر ءُ سرکار ءِ باسکانی نزدینکی گوں پوریاگِران اِنت آ ھم یکجاھی یے منّوگر اَنت۔لینن گْوشتگ کہ راجی گَلاناں اے زانگے اِنت کہ اے آشوبی اَنت یا آشوبی نہ اَنت،گُڑا مارا لوٹ اِیت کہ ما آیانی درائیں جمھوری ءَ مَہ چار ایں بلکیں آیاں اے رنگ ءَ بچار ایں کہ زورگیرانی بگیری ءَ سرجمیں دنیا ءَ جنگ بیگ ءَ اِنت۔ اِیشان ءَ اے گَلانی مَدت گون اِنت یا نہ،آیاں پائدگ رس اِیت یا نہ،اگاں یک راجی گَلے ءَ را یک زورگیر ءِ بگیری ءَ مْیان اُستمانی کمک رس اِیت نہ گُڑا آ راجی گَل بوت کنت۔ آشوبی بہ بیت اگاں تاوان بار کنت گُڑا آ آشوبی گَلے نہ اِنت۔

بلے آ راجی گَل ءِ کار ءُ کَسب یکجاھی ءُ جمھوریانی دست ءَ بہ بیت یا زردار ءُ بادشاھانی دست ءَ بہ بیت ما ھچ راجی گَل ءَ چَہ دنیا ءِ (عام) سیمسراں چَہ جتا کُت نہ کن اِیں۔مارا لوٹ اِیت کہ ھر راجی گَل ءَ را میان اُستمانی راہ ءُ رھبندانی سر ءَ ایر بکن ءُ پہ آئی ءَ راہ ءُ در ءِ پچ بکن اِیں۔

تْرانگ

نبشتہ کار: ظہورفضل

دی بلوچستان پوسٹ

ھما ترانگ کیت کہ تو مدام ھمک سھب ءَ من ءَ واب ءَ چہ پاد کتگ کہ پاد ءَ گنوک کہ نو روچ سرے بان ءَ اِنت ءُ تو انگہ نپاد ءَ یل ندئے ، من پمیشا داں دیر ءَ واب بیتگاں کہ منی مات ءَ یک بلاھیں چادرے منی کِلہ ءِ سر ءَ داتگ کہ روچ من ءَ مَلگ اِیت ءُ منی واب ھراب مہ بیت، بَلے مات ءَ مدام گشتگ کہ اگاں روچ ترا پاد نہ کنت بلے اے شیطانیں ھِناء ترا گُڑین اِیت ءُ پاد کنت ،،،

برے برے من ھما تْرانگاں کپاں کہ تو وتی گُد دوچگ ءِ وھد ءَ من ءَ نیم چمّی چار اِتگ ءُ پد ءَ کسانوکیں لوسوکے داتگ، من ءَ سک بَد اتک ءَ، ھمے لوسوک سر ءَ بَلے من ترا ھچ گُشت نہ کتگ شیطان ۔۔

ھَو ھما تْرانگاں ھم کپاں، گند ئے تو مدام ٹانکی ءِ سر ءَ آپ ءِ رَند ءَ اتکگ ئے ءُ من لوگانی پیشگاہ ءَ ھمک بیگاہ ءَ تھت سر ءَ کتاباں گوں مشکول بوتگاں، تو کہ گْوستگ ئے گُڑا اَلّم منی سر ءَ آپ شانک داتگ ءُ من ءَ گُڑینتگ ءُ من جاہ سِرّ اِتگ ءُ ترا دُوایے ھم داتگ ۔۔۔

ھو ھما ترانگ ھم من ءَ ماندار اِیت کہ تو برے برے وتی لوگ ءَ نشتگ ئے ءُ مولوی مھمد اُمر ءِ واز پِرکت ءُ گوشداشتگ ءُ من ترا کَلاگ بستگ کہ تو مدام نماز ءَ واز کن ئے پہ لالچ ءَ کہ ترا شرّیں مردے بہ گیپت ، ترا سک بَد اتکگ ءُ تو سُھر سُھر تَراِتگ ئے کہ من بھ مرد نَہ گر آں ءُ پہ من ءَ کسّے ءِ گْواجار میایات ،،،

اے تْرانگ دْرست ھِناء ئیگ اَنت ،ھِناء منی ھمساھگ اَت ،بَلے مدام مئے لوگ ءَ اَتک ، برے گُد دوچگ ءَ اتک ءُ برے ٹانکی ءِ سر ءَ آپ ءِ رند ءَ بَلے اَلّم ھمک روچ سھب داں بیگاہ ءَ ھِناء گیشتر مئے پَلّ ءَ اَت ، ھِناء سکیں شیطانوکیں ،وش گپّیں ءُ وش رویں جنکے اَت۔
وھدے کہ من ء دیست اَلّم گوں من ئےِ شیطانی ئےِکت، من ھم زانتگ اَت کہ ھِناء من ءَ دوست دار اِیت، اے منی تب ءَ زانت پمیشا گومن گیشتر شیطانی ئےِ کت ءُ من ھم ھِناء کہ دیست منی دل ءَ گُشت چیڑین ئےِ، بِلّے ھِناء شیطانی یے بکن، پرچاکہ من ءَ ھِناء شیطانی دوست بوتگ اَنت ءُ بَد ھم گش ئے اتکگ اَنت ، لھتیں وھد ءَ پد ھِناء ءَ پہ گْواجارے اتک ءُ ھِناء سُور کت ءُ مردے گیپت.
منی سر پہ درانڈیھ کپت، ھمے ترانگاں شش سال گْوست کہ یک روچے من ءَ ھالے رست کہ تئی ھِناء جنوزام بوتگ ءُ ھما لاڈوکی ءُ شیطانی سیاھیں گُدانی تہ مُرتگ اَنت ۔۔۔۔۔۔۔

ماس ارزملک

نبشتہ کار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

اگاں مردم راجی جُنزاں چمشانک بِہ دنت ءُ گوں اُورت نگاھی ءَ بچار اِیت مردم ءَ را شر شرّیں کِردار گندگ ءَ کیت۔ راجی جُنزانی تہ ءَ کسان ءُ مزن ، پیر ءُ کماش ،ماس ءُ گھار، کسان ، کسانیں زھگ ھرکس راجی جُنز ءِ بھر بوت کنت۔ ھر گونگیں مردم است۔ شرّی ھما شے اِنت کہ ھرکس ءَ لاچار کنت کہ آئی ءِ نام ءَ بہ گیت۔ ھر راج ءِ تہ ءَ شرّیں کردانی واھُند است انت ،ھما مردم کہ آ راجی جُنزانی بھر بوتگ اَنت ۔

اگاں وھدے ما وتی بلوچ راجدپتر ءِ سر ءَ نگاھے شانک بہ دے اِیں، گُڑا گل ءَ بال بَہ اِیں ءُ واجہ ھدُا ءِ شُکر ءُ منّت ءَ گِر اِیں کہ منی راج یک شرّیں راجدپترے ءِ واھند اِنت ۔ اگاں دگنیا ءِ تہ ءَ آ دگہ راجانی کربانی ھست اَنت ، گُڑا منی راج ءِ تہ ءَ ارچ اُمر ءِ یل ءُ کُنگریں بلوچ پُسّگ ھوار اِنت ۔منی اے گیرتمندیں راج ءِ ھر مردم پہ راجی جُنز ءِ ھاتر ءَ گون اِنت ، اے راجی زرمبش ءِ تہ ءَ ھر وڑیں ، بزاں دھکان، بزگر ، شپانک ، پوریاگر، دریا ورد ، وانندگ کُل ھوار ءُ آیانی کُربانی ھمگرنچ اَنت ۔

ھمے داب ءَ اگاں ما بلوچ ماسانی کُربانیانی نمیگ ءَ نگاھے دْور بہ دے اِیں، گُڑا مارا بلوچ ءِ بازیں ماسانی کُربانی، آیانی توکل ءُ دل جوئی گندگ ءَ کا اَنت ، بلوچ راجدپتر چر ءِ کِسّہ ءُ داستاناں سرّیچ اِنت کہ بازیں ماساں پہ بھادری وتی بچاناں مڑاداری ءُ میارجلی ءِ سکین داتگ ۔ ھکّ ءُ راستی ءِ راہ اِش شون داتگ۔ دودا ءُ بالاچ ءِ ماس بہ بنت یا میر کمبر ءِ ماس ، بلکیں آیانی داتگیں کُربانیاناں کرن پِر گْوستگ انگت گیر آرگ بنت ۔ چیاکہ پہ ھکّ ءُ ننگ ءَ ببا داتگیں سرانی داستان کدی بے ھال کنگ نہ بنت ۔ بلے اے بیست ءُ یکمی کرن ءِ تہ ءَ بلوچ ماساں دگہ یک نامے زندگ کُرتگ کہ ما ھما ماسانی پُشپد ءُ پدریچ ، ما ھم پہ وتی ننگ ءُ راج ءِ پاسپانی ءَ نُگرھیں بچّانی ندْر کنگ ءَ چَک ءُ پد نہ بَہ اِیں ۔

اگاں ما بلوچ راجدپتر ءَ چار اِیں گُڑا چاردہ (14) اگست پہ بلوچ راج ءَ چونائی ءَ یک سْیاھیں روچے زانگ بیت ، چیاکہ چاردہ (14) اگست نوزدہ سد ءُ چل ءُ ھپت (1947) ءَ ھمے ناشر کاریں ڈیھ بزاں بے بُن ھِشتِیں پاکستان ءِ جوڑ بُوَگ ءِ روچ اِنت ۔
ھمے روچ ءَ بزاں چاردہ ( 14) اگست دو ھزار سینزدہ (2013 ) ءِ روچ مارا کولنج ءُ گمیگ کنت ۔ھمے ھاتر ءَ کہ نام گیپتِیں پاکستان ءِ درندگیں لشکر بلوچ ورنایانی بے مٹ ءُ ملّیں رھشُون ءُ بی ایس او آزاد ءِ گْوستگیں بُنجائی کار گُشاد سنگت رزا جھانگیر بلوچ ءَ گوں بلوچ نیشنل موومنٹ کیچ دمگ ءِ کماش بلوچی ءُ اردو زُبان ءِ جْوانیں آشوبی نبشتہ کار سنگت امداد بُجیر ءَ ھَوارشھید کنت.
راستے کہ دُژمِن اے رھشُوناں جسمانی دْروشم ءَ چہ بلوچ راج ءَگسر ءُ گستا کنت بلے آیانی داتگیں آشوبی درونت ، پنت ءُ سوج بلوچ راج ءِ انگت رھشُونی ءَ کنگ ءَ اَنت ۔

ھمے روچ ءَ شھید رزا جھانگیر ءِ مھکیں ماس ارزملک گوں نازینکاں وتی ٹھل ءُ تلاھیں بچّ ءَ گُڈّی وابجاہ ءَ بزاں ماتیں گُلزمین ءِ کُٹ ءَ واپین اِیت ءُ پہ بلوچ راج ءِ پرزنداں ، پہ بلوچ ءِ ماساں نوکیں درونتے دنت کہ آ درونت سرجمیں بلوچ راج ءَ یک ھمت ءُ توکلے دنت ، چیاکہ آ پہ ناز ، پھر ءُ شان رزا جان ءَ شھیدی ءِ پوشاک ءَ پوش اِیت ءُ کمیں ھم لپرزگ نہ بیت ۔

ھمے پیم شھید امداد جان ءِ مات ھم پہ مڑایے امداد جان ءَ پُلگُدیں سرڈگار ءِ دامُن ءَ واپین اِیت۔
چر ءِ گْواچنیں داستان ءَ پیسر شھید ڈاکٹر ھالد جان ءِ ماس ءِ ، اسلم شھسوار ءِ ماس ءِ، شھید مجید جان اول ءُ جونئیر ، سگار امیر بکش ءِ ماس ءِ یا دگہ ھزاراں بلوچ ماسانی کسہ راجدپتر ءَ نکش اَنت کہ آیاں وتی چمّانی چراگ پہ بلوچ راج ءِ باندات ءَ سوگات کُتگ اَنت ۔بلے ماس ارزملک ءِ ھما تامُر کہ شنگ بوتگ کہ شھید رزا جان ءِ کُنٹ ءَ گوں نازینکاں ماں مانش ءَ برگ ءَ اِنت آ نازینک تامُر بازیں ماساناں ھمت ءُ توکل ءِ جزبگ شکساھیت۔ چد ءُ پد شھید ریھان جان ءِ ماس لُمہ یاسمین ءِ بہادری ءُ شیرزالی بے مٹ اِنت۔ بلکیں اے جھد دیم پہ منزل ءَ راھی اِنت ،

انگت دیم ءَ دگہ بازیں ماسانی سکین ءُ دلبڈّی دیم ءَ کاینت ۔ پمیشکا من اے گپّ ءِ گْوشگ ءَ رد نہ باں کہ ماس زرملک ءِ شیرزلی ءُ بھادری، آئی ءِ ھمت ءُ توکل مئے بلوچ ماسانی رھشونی ءَ کنان اِنت ۔ پمیشکا بلوچ راجدپتر اے دابیں کُربانیاں کدی شموش اِت ءُ بے ھیال کُت نہ کنت ، بلکیں راجدپتر ھر وھد ءَ اے گواھی دنت کہ ماس ارزمک ءِ دابیں ماسانی کربانی بے مٹّ اَنت ، چیاکہ ماس ارزملک ایوک ءَ شھید رزا جھانگیر ءِ ماس نہ اِنت، بلکین ءَ بلوچ راج ءِ ماس اِنت ءُ بلوچ راج ءِ ماسانی دْروشم ءَ زانگ بیت ۔

هسا بِجّار ءِ ” شپّاس ” سرا کسانیں ترانے

نبشتہ کار : شادین شاد

دی بلوچستان پوسٹ

من هَر وہد کہ نوکیں آزمانکی کتابے واناں ،، من ءَ انچو گُمان بیت کہ لبزانک ءِ تہ ءَ آزمانک ءِ باندات رژنا اِنت
همے زیّتاں واجہ هِسا بجّار ءِ کتاب کہ شِنگ بیتگ همشی ءِ بابت ءَ وتئ هیالاں درشان کَنگ لوٹاں ،،، من لبزانک ءِ نودربرے ءِجُہت ءَ هرچی کہ مار اِتگ هما یاں درانگازگ ءَ آں ،،، چونہا اے منی کار نہ اِنت ،،، اے کار نگد کارانی ئیگ اِنت بائد هما گپّ بہ جِن اَنت – من اِشتاپ کُتگ ءُ دومی منی مارِشتاں مناں سِکین داتگ کہ بائد اے کتاب ءِ سرا وتئ هیالاں درشان بکن – منی واک اینچو نہ اِنت کہ من واجہ هسا بِجّار ءِ وڈیں مردمے ءِ آزمانکانی سر ءَ گَپّ بِجناں بلے انچوش گُشنت کہ کتاب وہدے چهاپ ءُ شِنگ بیت گڈا آ وانوک ئیگ اِنت – من اے کتاب ءَ وتئ سرپد بیتگاں ءُ وتئ هیالاں گشگ لوٹگ ءَ آں

شَپّاس هسا بجّار ءِ آزمانکانی دومی کتاب اِنت ،،، من چِدو پیسر هسا نہ وَنتگ بید ءِ سوشل میڈیا ءَ –
اے کتاب فروری 2019 ءَ چہ علم ءُ ادب پبلشر ءِ نیمگا چہ چهاپ ءُ شِنگ بیتگ ،، اے کتاب ءِ تہ ءَ درستی هَژده آزمانک ءُ پنچ آزمانکک هوار اِنت –

اے کتاب ءِ کُلّ 104 تاکدیم اَنت – کتاب ءِ بُنگیج دو آزمانکک ” چہ وت ءَ گسر کَپتگ اَت ” ءُ ” دل ءِ دریگ ” علامتی دروشم ءَ نوشتہ کَنگ بیتگ اَنت ، ءُ کتاب ءِ آ دگہ آزمانک بیانیہ ءِ تکنیک ءَ نوشتہ کَنگ بیتگ اَنت –

اگں واجہ هسا بِجّار ءِ آزمانکانی بُنگپّ ءِ بابت ءَ گَپّ بِکناں تہ بیروزگاری ،، چہ وتئ ڈیهه ءَ دؤر بوهگ ،، راج ءِ غلامی ،، راج ءِ نزوری ءُ سِلکاری ،، ننگ ءُ غیرت ،،، هاتر ءَ اَنت – بیت کنتِ واجہ ءِ آزمانکانی بُنگپ دگہ هم بہ بَنت بلے من همے مار اِتگ اَنت –
هسا وتئ ند ءَ پہ راج ءَ کارمرز کنت ،،، آ زانت کہ مناں پہ راج ءَ نبشتہ کَنگی اِنت ،،، پمشکا ” شَپّاس ” ءِ کسّہ مئے ڈیهه ءِ راستی اَنت –

آزمانک چی ے ؟ ءُ آزمانک ءِ لوٹ چی اَنت ؟ ءُ آزمانک پرچا نبشتہ کنگ بیت ؟
اے سرجمیں جُستانی پَسّو هسا وانگ ءَ پد دست کپنت ،،، اگں کسے گوں لبزانک ءَ سَنگیت بہ بیت –
من هسا آزمانکی بابت ءَ سرجمی گپ جَت نہ کناں – ءُ نئیکہ نگد کُت کناں ،،، بلے منا هما آزمانک کہ دوست بیتگ اَنت ، آ ایش اَنت ” بشارت ” ، ” کانچ ” ، کارست ” ، آ من ءَ دل نہ بیت ” اے هما آزمانک اَنت منا کہ هچ جاگہ ءَ نہ دروه اِتگ ئے – ءُ مناں گوں باز نزّیکی کننت –

گڈ سر ءَ من همش گشگ لوٹاں ،، ” هسا تو سومبند بیتگ ئے ” ءُ مزنیں نگدکار بائد اے کتاب ءِ سرا وتئ شون ءُ سرپدی ءَ هسا آژناگ بکن اَنت

سلامت بات ئے هسا بِجّار

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شھید ماسٹر ازگر جان تو نمیران ئےِ

نبشتہ کار:- بابا جی آر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

شھید ازگر جان تئی زند پہ من ءَ سرجمیں کتابے من ءَ مروچی ھمے گُمان بُوَگ ءَ اِنت گُش ئے من ءُ تو پد ءَ ھم دیوان ءُ ھم مجلس ایں۔ ھما مَچانی بُن ءِ ساھِگ، ھما جھل بیگاھانی وھد ءَ گَز ءِ بُن ءِ نندگ ، تئی کندگ ءُ ٹھک، جُگر ءِ شیپ ءِ گْراستگیں زپتیں چاہ ، نھنگ ءِ لمب ءِ دْرستیں یات انگت دل ءِ سر ءَ نکش اَنت۔

ما شما کلیں ھمبل کہ کُور ءِ گِیپتگیں ماھیگ روت کُرت اَنت ءُ پتک اَنت ءُ روچ ءَ وتی راہ ءِ سے بھر جتگ ات ءُ گُڈّی بھر ءَ چو کہ کاسد ءَ پہ گُشادی ءُ زیتّ کُٹّینَگ ءِ جھد ءَ اَت ءُ روچ ءِ سوچوکیں برانزانی آسناکیں لِوار ءَ سر پہ ایر بیگاہ ءِ سارتی ءَ داتگ اَت ءُ روچ ءِ برانز کم بیت ءُ وھد شپ ءِ نزیک ءَ رست ءُ تھاری ءَ مانشانت، ھر دیم ءَ چار اِت گْوش ئے شپ ءِ لُنج اِنت۔۔بلے مئے دیوان بیمناکیں شپ ءَ ھم برجاہ اِت اَنت ءُ مئے ھال گوں شھید ماسٹر اسگر داد ءَ بُوگ ءَ ات ءُ شھید ءَ دْراھینت شما چو اوں زان اِت پاکستانی لشکر شپانی وھد چو جاتوئیں سھدار ءَ دور کنت ءُ جَنگ ءُ پْروشگ، سوچگ ءُ مال ءُ مڈیانی پُلگ ءَ ھچ مھتل نہ بیت.

سنگتے ءَ چہ شھید ءَ جُست گپت کہ مئے گناہ ءُ میار چی اِنت کہ پاکستانی لشکر مئے مدام گساں دْور کنت ءُ مارا لَٹ ءُ شاپ کنت ءُ بار ت؟

شھید ماسٹر اسگر داد ءَ پسّو دات ءُ گُشت ئےِ ما یک سرڈگارے ءِ واھْند اِیں ءُ مئے سرڈگار چہ اچما پُلگ بیتگ، ما ھمے وتی سرڈگار ءِ پَچ گِرگ ءِ واستا جھد کنگ ءَ اِیں ءُ ما سیر ءُ ازگاریں ڈگارے ءِ ھدابندیں بلے ما مرچی چو پنڈوک ءَ شدیک ءُ دِرتہ پُچ اِیں، بے لوگ ءُ جاگہ اِیں۔

کمے ھاموشی ءَ رند پد ءَ دْراھینت ئےِ سرڈگار، زبان، دود ءُ ربیدگ راجانی پجّار اَنت. اے دْرست مارا چہ پُلگ بیتگ اَنت۔ مئے ڈیھ دْری راجانی کرّ ءَ لیلام ءَ بھا کنگ بیتگ.ما نیلیں زِرے ءِ ھدابندیں، بلے ھما زِر مرچاں چہ مئے دست ءَ روان اِنت.

من جست گِپت ما چون پد ءَ وتی ھک ءَ پَچ گِپت کن اِیں؟

گشت ئےِ جھد، تپاکی، تچ ءُ تاگ وتی سرانی نَدّر کنگ وتی مال ءُ مڈیانی اوں نَدّر کنگ ھمے مارا وتی مِنزل ءَ سر کرت کن اَنت ءُ مئے مِنزل مئے آجوئی اِنت۔!!

من چہ شھید ءَ جُست کرت آجوئی چی ءَ گش اَنت؟

شھید ءَ وتی جلواناکیں دیدگ چِست کُرت اَنت ءُ منی جُست ءِ پسّو یک جْوانیں دْروشمے ءَ دات ءُ گُشت ئےِ آجوئی یک سمبھیتگیں ڈگارے کہ آئی ءِ تہ ءَ ھر پیمیں دْرچک ءُ وشبوئیں پُل کِشّگ بیتگ ،آجوئی یک ھیالےِ کہ آئی ءَ بنزہ است،بَلے آئی ءَ گُڈ سر نیست ءُ آئی ءَ تو ھر داب ءَ ڈولدار کرت کن ئے، ھما وڑ گیش ڈولدار کن ئے ءُ آ گیش جلواہ دنت ۔۔آجوئی ھما اِنت کس ترا لوگ ءَ چہ پاد نہ کنت ءُ تئی چمّاں نہ بند اِیت ءُ ترا گار ءُ بیگواہ نہ کنت۔۔

آجوئی ترا بے لوگ ءُ جاگہ نہ کنت۔۔ شد ءُ درتہ پچ نہ کنت۔۔ تو وتی کل شیانی مالک وت بہ ئے۔۔

آجوئی ءِ بزانت گلامی ءِ مُھر بستگیں سانکل ءُِ زمزیلانی سِندَگ اِنت ۔!!

من ءَ گُشت ئےِ آجوئی راجانی دیمروی ءِ مانزمان اِنت، آجوئی مئے سرجمیں راج ءِ لوٹ اِنت ءُ مئے وشھالی گوں آجوئی ءَ بندوک اِنت ءُ آجوئی مئے زند ءِ مستریں لوٹ اِنت.

شھید انچو گپ کنان اَت من گوشداران اتاں شھید ءِ گپ ءُ تراناں من ءَ دگہ دنیایے ءَ بران اتاں۔۔ منی تہ ءَ زانت ءُ سرپدی ءِ چمگ ردان اَت ءُ کندیلے بلان ات۔۔

من گشت اسگر جان نِی شپ ءَ وتی گیشتریں بھر جتگ دیم پہ بام ءَ جنزگ ءَ اِنت بریں وپس اِیں۔

شھید ءَ دْراھینت ھو زلم ءُ زوراکی ءِ تھاریں شپ ھم جنزان اِنت پہ رژنائیں سباھے ءِ نیمگ ءَ۔۔ بریں وپس اِیں کہ باندا سھب ءَ مھلہ من ءَ پہ کارے ءَ شھر ءَ روگی اِنت۔۔ھمے وڑ ءَ شپ ھلاس بیت ءُ روچ ءِ ٹک ءَ گوں شھید شھر ءَ شت پد ءَ واتر نہ بوت۔

یک تاکشان(دسمبر) 2013 ء َڈی بلوچ کیچ ءَ کْوزہ (کبزہ) کنوکیں لشکر ءِ دست ءَ آوار جَنَگ بوت ءُ یک سالے پنچ ماہ ءُ سیزدہ روچ زندان ءِ ازاب جاہ ءَ بندیگ بیت ءُ پد ءَ 13کرَّا ( اپریل) 2015 ءَ پاکستانی زوراکیں لشکر یک دْروگیں دیم پہ دیمی جنگے ءِ نام ءَ چار پُلگدیں سالونکانی ھمراھی ءَ شھید ئےِ کنت ءُ آئی ءِ ژانگولیں جون ءَ ماں گیبُن ءَ جگل دنت.

شھید اسگر داد ءَ شھید گلام مھمد، شھید لالا منیر، شھید شیر مھمد ءُ ایدگہ شھیدانی رَند پد زُرت اَنت ءُ گوں مھکمیں پگرے ءَ جُنزان اَنت ءُ وت ءَ را راجی شھیدانی لڑ ءَ ھَوار ئےِ کرت.

ھمے روچ چہ شھید ماسٹر اسگر داد ءِ ابدمانیں زند بندات بیت ءُ راج دپتر ءَ وتی نام ئےِ نَکش کَرتگ ءُ تاں جھان است شھید ماسٹر اسگر داد نمیران اِنت ءُ وتی نام ئےِ پہ شھیدی اِیر کُت۔

آزمانک

تُرس

 شاکر مراد

دی بلوچستان پوسٹ

سیاھیں شپے ات گوش ئے جمبر ھر نیمگہ آزمان ءِ دیم ءَ لونجان اتاں. تھاری ھمے وڑءَ ات کہ چم پہ چم ءَ مئیم نیاھگ ءَ ات,

چہ تھاریں شپے تُرس ءَ ھرکسی دل ءَ تُرس ءِ رُدان ءُ مزن بوھان ات

شپ انچو تھارءُ بیمناک ات کہ مردمانی گوشانی تہ ءَ یک زرمبشت ئے ءِ آواز پیداک ات.

اے شپے تُرس ءُ بیمناکی چہ کیامت ءَ کمتر نہ ات

ھر نیمگہ وڑ وڑیں رسترءُ کُچکانی راشگے توار پد,کنزان اتاں,

بازیں مردمے چہ شپے رسترانی توار ءَ وتی زھگانی گوشاں کرپاس مانچیتگ ات

داں اے توار زھگانی گوشاں مہ روت ءُ زھگ دل پٹ مباں,

ءُ ھمے وڑا لھت ئے ءَ چہ تُرس واب نئیتک سرجمیں شپ پہ ترس آگھی روچ کت انت,

داں روچ بوت

مردمانی دلءَ اوں شپے بیمناکی ءُ تھاری ءِ ترس انگت ءَ داں برجاہ ات

روچءَ اوں بازارءِ مردم سک پریشان ءُ چہ گیش ایں ترس ءَ ھاموش اتاں

ھرکس چہ وتی وس ءُ واک ءَ انچو بے ترانگ ءُ بے ھال ات کہ آھنانی دستءُ دل کار ءُ چلوپگی نہ اتاں ,

بلے راستی ھمے پدری کنگ ءَ ات کہ اے بازارءِ مردم چہ بندات ءَ ترسوک ءُ بے دل انت

بلئے شپ ءِ بیمناک ءَ گنتر لاگور ترینتگ انت

مردم درست ھمے جیڈگ ءَ اتاں کہ ما شپاں چی وڑ چہ ترس ءَ وتا ایمن بکن ایں

آ مدام روچ ءَ ھمے چُرت ءَ جنگ ءَ اتاں ,

کہ شپ ھچبر مبات شپ پمے واستہ مزن ایں ازابی ءُ جنجالے

ھمے وڑا چہ شپے ترس ءَ ھرکس وتی لاچاری ءُ بزگی ءَ بیان کنان ات

درست ھمے ترس ءَ وتی آماچ کتگ ءُ لاگور کتگ اتاں,

نوں ھمے وڑا درستاناں دپ یکے کتگ ات

کہ مارا شمارا پہ ترس ءِ درکنگ ءِ واستہ یک توجیل ئے سازگی انت

نوں ھرکس,وتی سلاہءُ مشورہاں دیان اتاں,

یکےءَ گشت کہ مارا شمارا اے بازار ویل دئیگی ءُ روگی انت, یکے ءَ گوشت مزن ایں ملاءِ کارانے کہ مارا شمارا دم ءُ چُھپ کنت بلکیں

مئیگ ءُ شمئے چہ دل ءُ دماگاں ترس در کیت ءُ روت

ھمے وڑا درست چو,گنوکے پیم ءَ رٹگ ءَ اتاں,

ھرکس سرءِ وت گپ جنگ ءَ ات,

نوں ایشانی تہ ءَ چشیں مردمے نیست ات کہ ایشاں تسلہ بداں

اے وت درست ترس ءَ چہ گنوک اتاں, کس,کسھیگی نہ ات ھرکس پہ تچگ ءُ دراھگ ءَ راھے پٹگ ءَ ات

من وتی جان ءَ بہ رکھین انت چداں چہ در بیاھاں

بلئے چوش,نزانت ئے کہ پہ تچگ ءُ در روگ اے ترس ءُ شپ ءِ بیمناکی مارا,چو,یلاس ندنت اے داں ھر نیمگہ مئے سرءِ ھمراہ انت,
اچانک ءَ پیرمردءَ توکہ دور کت کہ شمارا چونیں ؟

شما پہک وتارا گنوک کتگ

شما ھرکس پرچہ چو

سربتگے ؟

من گشاں اے تُرس ءُ شپ مئے شمئے واستہ ھچ نہ انت. بلئے مارا شمارا یک کار ءِ کنگ لوٹیت,
ما اگاں اے کارءَ مکنیں اے ترس انچو کہ مارا شمارا لاگور ءُ چو سربتگ کتگ باندا مئے کسانیں زھگاناں آماچ کنت ءُ مئے ڈولہ لاگور ءُ ترسوک کنت ؟

پیر مرد ءِ گپانی اِش,کنگ ءَ یکے ھمت کت ءُ گوشت؟

کماش – مارا شمارا چی کنگ لوٹیت آ کجام توجیل انت کہ چہ مئے سرا اے سیاھیں شپے ترس ءَ چہ مئے سرا چوٹین ایت, مارا,آسودگ کنت,

کماش ءَ پسو دات,

بس تپاکی ءُ یکجاہی,,

کماش ءِ ھمے گپانی اِش کنگءَ درست یک دل ءُ یک موشت باں ترس ءِ نام ءَ نزان انت ؟

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

زَرگُل ءِ زند

نبشتہ کار: سخی ساوڑ بلوچ

ششمی بھر

دی بلوچستان پوسٹ

پنچمی بَھر 

منی مات گوں ارسیگیں چمّاں گوں بزگیں گالوارے ءَ گْوش اِیت، منی مرد ءَ را اَنّوں دو ماہ نہ بیت کہ مارا یلہ ءِ کرتگ ءُ چہ اے کوڑئیں دنیا ءَ شُتگ ءُ اے گِس ءُ جاگہ منی مرد ءِ نشانی اَنت ءُ ھمے جاگہ ءَ کہ منی گوں شَے مھمد نِند ءُ نیاد بوتگ ھمے جاگہ من ءَ تاھیر دنت. من چوں وتی گِس ءُ جاگھاں یل دات کناں. من ءَ بِل اِت من گوں وتی زھگاں وتی جاگہ ءَ کپتگوں.

من اوں بلوچ زالبولے آں، من ءَ اوں اے شات نہ بیت کہ منی وجہ ءَ منی مرد ءِ کبر ءَ کسّے ھراب بہ گْوش اِیت،من ءَ اوں ازتے ھست کہ من میتگ ءِ تہ ءَ بنّام نہ باں، من نہ لوٹاں منی براس ءُ منی کُٹم چہ منی وجہ ءَ بنّام بہ بنت.

وھدے منی ناکو منی مات ءِ گپّاں ایش کنت، منی ناکو ءِ گالوار بُرز بیت کہ کھبگ مدام ھمے کپّ ءَ گْوش اِیت من کدی ھراب نہ اَنت، من دنیا ءِ تہ ءَ شرّین ءُ پلگاریں مردمے آں ءُ مروچی تو ھم ھمے گپّ ءَ گْوشگ ءَ ئے.من بس دگہ نہ زاناں اِد ءَ نوں وتی دامن ءَ ساپ مہ کن زوت وتی ڈَکّ ءُ ڈوراں بُزور کہ من نوں اِد ءَ ترا دمانے اوں اُوپار کرت نہ کناں.

منی مات ءِ ارس چہ انارکاں کیل بنت ءُ گوں لاچاریں دلے ءَ وتی ھمے دِرتگیں ءُ چپُڑی ئیں گُداں زُور اِیت ءُ پَد ءَ چَک جنت چار اِیت من وَ روگ ءَ اوں بَلے منی کُڈک ءِ تہ ءَ کُران ایوک ءُ تھنا اِنت، مات کُران ھم زُور اِیت چہ کُڈک ءَ ڈن ءَ درکیت ،وتی دیم ءَ ماں گورستان( قبرستان) ءِ نیمگ ءَ شانک دنت تاں کس گِندگ نہ بیت بس کبرانی شَکّی گِندگ بنت ءُ منی مات ءِ چمّانی ارس یلہ بنت ءُ گْوش اِیت شے مھمد تئی کبر ءِ ھاک ھشک نہ اَنت کہ من چہ تئی گِس ءَ لڈ ءُ بار بُوگ ءَ اوں ءُ تو اے مہ گْوش کہ من چو تئی وڑ ءَ بیوپا اوں ،بَلے من ترا گْوش آں تئی نشار ءُ براس نوں آ مردم نہ اَنت، نوں مَٹّ بوتگ اَنت.بَلے من ءَ بہ بکش کہ من تئی گِساں زندگ ءَ زندگ یلہ کنگ ءَ اوں پرچاکہ کہ من نوں آ گِراناز نہ اوں تئی براس ءُ نشار ءَ پہ من ءَ نوکیں نامیں شوھاز کرتگ زان ئے آ نام کے اِنت؟ ،،کھبگ،، من زاناں تو گْوش ئے نوں گراناز گنوک بوتگ، اناں من گنوک نہ بوتگ آں، تئی براس ءُ نشار ءَ چہ تئی روگ ءَ پد پہ من ءَ گیش مھروان بوتگ اَنت. ھمے بازیں مھرانی برورد اِنت کہ منی نام اِش مَٹ کرتگ، بَلے تو منی نابودی ءَ شَرّی ءَ سرپد ئے ءُ زان ئے کہ من چِنکس نابود آں، من جُھد کرتگ کہ تئی براس ءُ نشار ءَ باز مھر بہ دے آں ،بَلے من ھچ مھر دات نہ کرتگ، پرچاکہ آیانی مھرانی تہ ءَ یک نابودے ءِ مھر گار بنت.

مروچی ھمے مھرانی شمیں کندیل اِنت کہ منی جان ءِ بند ءُ بوگانی تہ ءَ ھم ایر کپّان اِنت ءُ من اے ھم نہ زاناں کہ ھمے رژن تاں کد منی ھمراھداری ءَ کنت یا چوں تئی وڑ ءَ من ءَ نیم ءَ راہ ءَ دروھیت. بَلے من گْوش آں تو وت ءَ ھچ پریشان مہ کن کہ منی زھگ ءُ مردم جنجال ءُ وار اَنت، اِناں من ءَ تئی براس ءُ نشار ءَ باگھیں بھشت ءِ تہ ءَ نادینتگ .من گوں وتی زھگاں باگھیں بھشت ءِ سارتیں ساھگ ءِ چیر ءَ نشتگ آں ءُ ترا من دگہ ھم یک گپّے گْوش آں، تئی نکاہ گوں گراناز ءَ بوتگ بَلے گوں کھبگ ءَ نہ بوتگ ءُ گراناز ھما روچ ءَ گونتو ھواری ءَ چہ اے گِس دَرکیت ءُ روت.

منی مات ھنچو گپّ ءَ بیت کہ زاناں شے مھمد منی دیم پہ دیم اوشتاگ منی گپّانی گوشدارگ ءَ اِنت.

شَرّ کرتگ کہ تو وتی ڈَک زوت ٹاھینتگ اَنت ، بَلے زَرگل ءُ زَرناز ترا گون اَنت ھیر اِنت؟ اے وَ تئی زھگ نہ اَنت ، اے منی برازھک اَنت، اے نوں منی زھگ اَنت .من گْوشتگ من ترا تئی پِس ءُ براسانی کِرّ ءَ برآن ءُ سر کناں، بَلے من چو نہ گْوشتگ کہ من ترا وتی برازھکانی بَرگ ءَ موکل دے آں، منی ناکو منی ماس ءَ را چامپٹّے جنت ءُ مارا چہ مئے مات ءِ ھمباراں پُلیت.

ھمے گپّ گوں زَرگُل ھاموش بوت ءُ چمّانی ارس ئےِ یل بوت اَنت، لھتیں دمن ءَ پَد ھاموشی ءِ پْروشت ءُ گْوشت ئےِ ڈاکٹر ساھب منی کسّھے سکّیں مزنیں ءُ من گَپ کرت نہ کناں، من گْوشاں تو نوں اے کسہ ءَ یلہ بہ کن،تو من ءَ یکبرے پد ءَ منی گْوست ءَ بُرت ءُ سر کرت، من وتی گْوست ءَ بے ھیال کنگ لوٹاں، یکبرے پد ءَ ھاموش بوت.

من کدّھے( گلاسے) آپ دات زَرگُل ءَ آپ وارت، من گْوشت من ءَ اَلّم تئی ھمے بزگیں ءُ جنجالیں زِند ءِ کسَہ سرپد بُوگی اِنت ءُ شرّیں گُڑا من نوں رو آں پرتو جُوسے چیزے کاراں ءُ من ءَ اوں چاہ ءِ نشہ ءَ زُرتگ.(من چاہ ءِ سکّیں نشھی یے آں ءُ من ءَ چاہ ءِ سکیں نشھے گون اِنت، اگاں من یکروچے چاہ مہ ور آں بزاں من سرگنوک باں ،اے چاہ پہ من ءَ یک نشھے جوڑ بوتگ ءُ منی یک مزنیں نادراھی یے ایش اِنت کہ اگاں من شپ ءَ چاہ مہ ور آں گُڑا واب اوں نہ کَپّ آں ھاھاھاھاھاھا)

من چہ مات زَرگُل ءِ کرّ ءَ پاد اتکوں اِسٹاپ روم ءَ اتکوں داں دوئیں سنگت یکّے کُرشی ءِ سر ءَ ءُ دومی سنگت اِسٹاپ روم ءِ کسانیں بیڈ ءِ سر ءَ واب کپتگ اَنت.من چار اِت گرم اِنت پنک ءَ چالو اِنت سنگت واب اَنت ، من ءَ پاد کنگ ءَ دل نہ بوت اَنت ءُ چوناھا منی پرز اِنت من پاد اِش بہ کناں کہ سنگتانی ڈیوٹی اِنت، نادراھانی ھیالدارگی اِنت بَلے من ھچ توار نہ کرت.

منی دل ءَ اتک کہ ما ھمے دو بج ءِ وھد ءِ نادراھانی ڈرپ جَتگ اَنت، باریں ھمے وابیں مردماں ڈِرپ کش اِتگ اَنت کہ نا، من شُت آں نادراھانی کرّ ءَ ڈرپانی چارگ ءَ تاں دوھیں نادراھانی ڈرپانی تہ ءِ آپ انگت سَد% پَشت کپتگ اَنت، من چار اِت انگت باز پَشت کپتگ من دیم پہ کینٹین ءَ راھادگ بوتاں.

روان اِنت

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک

من وتی ھنکین ءَ درآمداں

نبشتہ کار: میرین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

سال 2013 یازدہ اگست ءِ روچ اَت وھدے کہ من دیم پہ تربت ءَ روان بوت آں 35 کلو میٹر ءَ پَد من تربت ءَ سر بوت آں گُڑا من ءَ انچو گُمان بوت کہ من وتی ھنکین ءَ درآمد آں!

من ءَ وتی درچک ءُ دارانی، آپ ءُ کانیگانی، چمّگ ءُ کَورانی، دمک ءُ درانی، ہوٹل ءُ بازارانی، کوہ ءُ کوچگانی ، ریک ءُ ڈلانی سک شُبینگ بُوت۔

ارسیگ ءُ پُرسیگ اَنت منی پُلّیں شاپُک گیر کاینت من ءَ وتی دیار ءِ بلے۔۔۔۔۔۔۔

چے کن آں دژمن ءَ منی پُلّیں دیار انگِرّ کُتگ

نہ گْوا اِیت پَس ءُ پشّیانی، گولو ءُ کوکو کپوتانی توار، سک من ءَ زھیر کنت

دل ءَ چہ یک آھے درکَیت!

یاد اَنت من ءَ ھما دور ءُ نوبت کہ من گوں وتی ھمبلاں باریگیں کوہ ءَ نشتگ اِتاں۔ بلے مرچی دژمن ءَ وتی نند جاہ کُتگ، گیر کاینت من ءَ وتی بیل ءُ ھمبلانی۔۔۔۔۔

یاد کاینت من ءَ روگنی ءِ کوہ ءُ دروازگ ءِ کہ تیگاپ ءِ ندارگ سک وش اتاں سنگت ءُ ھمبلانی نندجاہ اَت

گٹ ءِ کور سنگر اَت کہ دژمن ءَ وتی ارجان کُت

ملک ءُ کیلگانی گیر کاینت۔

ءُ سک سر سبز ءُ شادان اَت بلے 2007 ءَ پہ مھلوک ءَ یک تباھی یے بِنا بُوت وھدے کہ سیلاب اَتک گُڑا سرجمیں کیلگ تباہ ءُ ویران بوت اَنت۔

منی ھنکین ویران اِنت نہ شوانگے گْوا اِیت نانکہ میش ءُ بزگل یے

اے ڈُکّالاں دُرا ویران کُرت اَنت، نہ چراگ یے گْواہ اِیت نہ شِپانکے،

ءُ یک روچے من واب اِت آں ءُ واب ءِ تہا من ءَ انچو گُمان بوت کہ منی عاجزیں پِت منا گْوانک جَنَگ ءَ اِنت کہ بیا منی بچ تو کُجا ئے؟

بہارگاہ انت ھنکین سرسبز ءُ شادان انت

چگرد سبز انت ءُ کِڈیل بَرانت ءُ گِیشتر ءُ ھالکو پہ دِگہ رنگ زیبدار اَنت

ھامین ءُ گَلُہ ءِ جوپاگ اِنت، شیر ءُ پنیر ءُ ساپیں روگن وتی مٹ وت اَنت۔

سیسو ءُ شانتل ءُ دُرچک ءِ شکار اِنت ءُ منی بچ تو کُجا ئے!

ءُ بیا من ءَ رکّیں ءُ بیا منی کوپگ بہ بو!

درچک ءُ دار سرسبز ءُ شادان انت ءُ چمگانی آپ تچان انت ءُ بیاکہ منی بچ رمگ بے شپانک اِنت!

بیاکہ من نوں دم بُرتگ تئی شوھازگ ءَ بیاکہ من نوں پیر ءُ آجزاں !

وھدیکہ من واب ءَ چہ بُست کُرت گُڑا من ءَ انچو گُمان بوت کہ من وتی ھنکین ءُ دیار ءَ آں۔

ھوٹل ءُ بازار نوک نوک اَنت سک وش اَنت!

کسانیں زھگ لئیب ءُ گوازی ءَ اِت اَنت، ھرجاہ ءَ کماشانی مُچُی اَت کرکٹ ءُ پُٹ بالی اَت من ءَ انچو گُمان بوت کہ مئے ھنکین نہ اِنت؟

گُڑا پِس ءَ من ءَ پسو دات جی ھاں منی بچ؟

اے مئے پُلیں ھنکین اِنت

ءُ من وتی چاگل ءُ توشگ زُرت ءُ رمگ سردیان کُرت ءُ دیم پہ منزل ءَ روان بوت آں۔

( آزمانک )

Heart Attack 

نبشتہ کار: شاکر مراد

دی بلوچستان پوسٹ

آئی ءِ دیوان مدام پہ گپ ءُ مسکرا ءُ وشنود اِت اَنت , مردم مدام آئی ءِ دیوان ءَ اتک اَنت پہ ٹیم پاس ءُ نند ءُ نیادے ءَ .آ گیشتر گزیر گزابیک ءِ نام ءَ نام کپتگ ءُ مشھور ات –

بیگاہ ءَ زُھر ءَ رند گڑا گزیر گزابیک ءِ مچکدگ ءِ نندجاہ چہ مردم ءَ ھالیگ نہ ات، ھر نیمگہ چہ مردم اتک اَنت, پرچاکہ گزیر گزابیک ءِ نندجاہ ءَ مدام ھشت چوکی ءِ گوازی اَت-

مدام کوکار ءُ ھبر اَت، اگاں یکے گزیر ءِ دیوان ءَ یک روچے نہ شتگ بزاں آشپ ءَ چہ بے تاھیری ءَ واب نہ کپتگ, ھمے وڑ ءَ گزیر گزابیک کُنڈ ماں کنُڈ ءَ مشھور ءُ نامدار ات – بازار ءِ دْراھیں مردماں گیشتر گزیر ءِ نام ءَ نامدار کتگ اَت.

آ پد ءَ سکّیں کار سوار ءُ کار زانتں مردمے ءَ اَت.اگآں یکّے چہ دنیا ءَ شوتگ گُڑا مسیت ءِ اولی جار ءِ اِیش کنگ ءَ وت ءَ گوں وتی ھمراھاں مانش جاہ ءَ سر ئےِ کتگ ,چاھے ھر وڑیں کارے دنیائی بوتگ. بَلےگزیر گزابیگ ءَ وتا پش نہ گیتکگ دْرستاں چہ پیسر وت ءَ رس اِینتگ ئےِ , ھمے وڑ ءَ گزیر گزابیک ءِ نام ءُ توار وتی میتگ ءُ بازار ءَ ابید دگہ شھر ءُ میتگاں اوں نامدار بوھان اَت-بَلے گزیر گزابیک ءَ مدام دیوان ءُ مجلساں ھمے گپ جت کہ ما شما پیریناں نہ ونت.بَلے ما ءُ شما وتی چُکاں چہ وانگ ءَ پش مگیج ایں. ما پہ ناوانندگی ءَ نوں وت بس اِیں کہ مئے مانا گنگ ءُ کُورنی مانا یک اِنت. باھد اِنت مئے چُک بے وانندہ ءُ بے زانت مہ بہ اَنت,

گزیر ءَ وت ءَ یک ورناھیں بچے اوں ھست ات, آئی ءِ نام مھم جان اَت. آئی ءَ را گزیر ءَ چہ کسانی ءَ وانگ ءُ زانگ ءِ ھیل داتگ اَت. آ سکّیں شریں ورنایے اَت, آئی ءَ وانگ ءُ زانگ ءِ بازیں ھُبّے ھستگ اَت.

ھمے وڑ ءَ پرائمری ءُ مڈل ءِ چکاس بُوگ ءَ رَند مھم جان ءَ مزن وانگجاہ ءِ چکاس اوں سوبین بوتگ اَت. پہ گیشیں وانگ ءُ زانگ ءِ واستا گوں گریبی ءُ لاچاری ءِ جاگہ ءَ مزنیں شھر ءِ شھدربر جاہ ءَ روت , آ ھمود ءَ اوں وتی وانگ ءُ زانگ ءِ ھُب ءَ بیت ءُ یک شیوار ءُ پھمندیں نودربرے اَت.

مھم جان ءِ وانندھی ءُ شرّی ءَ چہ بازار ءِ ھر یک مردمے آئی ءِ ستاہ ءُ توسیپ کت ءُچہ بازار ءِ مردمانی ستا ءُ توسیپ ءِ اش کنگ ءَ گزیر گزابیک اوں گَل ءَ چہ بال ات ءُ پاد ءِ زمین ءَ ایر نہ بوت اَنت کہ مھم جان مئے کُٹم ءِ تہ ءَ اولی ورنا اِنت کہ وتی وانگ ءُ زانگ ءَ چہ مارا ھرکجا وشنام ءُ نامدار ءِ کتگ.

ھمے وڑ ءَ وھد ءُ ھالات یکّیں پجّی ءَ گوازان بوت اِت اَنت ،بَلے گزیر گزابیک ءِ مچکدگ ءِ دیوان چہ مردم ءَ ھالیگ نہ ات.
وانندہ ءَ بگر داں بے وانندہ ءَ ھمود ءَ نندوک اِت اَنت.اناگاہ ءَ نندوکیں مردمانی کیسگ ءَ گوانکے ءَ ٹیلنگگے جت گُڑا مردکارے ءَ دست کیسگ ءَ برت ءُ گوانکو ءِکش ات ءُ چارگہ لگ ات,مردکار ءِ گوانکو ءَ نوکیں لھتیں کُلوہ اتکگ ات.

اناگاہ ءَ چہ کُلوھانی وانگ ءِ تہ ءَ مزنیں اڑے گوں دردیگی ءَ چہ زبان ءَ کش ات ئےِ ءُ دیوان ءِ مردم اوں ھمے اڑے ءَ گوں پریشان بوت اَنت.

اڑے مرچی پد ءَ ایشی ءَ وتی دیم ناھین کت.

ھاں اڑے یاروک زاناں چی بوتگ؟

مرچی لشکر ءَ شھدربر( کالج) ءِ سرجمیں نودربرانی وابجاہ ( ہاسٹل) انگر کتگ بازیں نودربرے برتگ اِش.
ھو ھاں…………..

جی ھو,بَلے دگہ دردیگیں گپّے کہ اے کُلوہ ءِ تہ مھم جان ءِ نام اوں ھوار انت کہ گوں بَرگ بوتگ.

مھم جان ءِ نام ءِ اش کنگ ءَ گوں گزیر گزابیگ گْوش ئے یک ویلے ءَ گپت ءُ بے ھوش بوت ءُ سد رگ ءِ تہ ءَ یک رگے ءَ اوں نہ
جت……….

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔