TBP Balochi

بلوچی ءَ تاکاری ءِ پڑ ءُ سوشل میڈیا

چندن ساچ

دی بلوچستان پوسٹ

بلوچی ءَ تاکاری ءِ پڑ چو ویرانیں ڈاکے ءَ اِنت کہ گشئے اِے ڈاک ءَ کرنانی کرن گوستگ اَنت ءُ ہورانی گوارگ دُوریں گپے بلکیں نودے ءَ ہم نہ شنز اِتگ۔ بلوچی زبان ءَ اِے پڑ ءِ ویران بوہگ ءِ سبب باز اَنت۔مردم اِے بابت ءَ چے گشنت۔ آیانی حبراں دیما ایر کنیں ءُ گپ ءَ دیما بریں۔

اولی گپ۔
لہتیں مردم گشیت کہ بلوچی ءَ روتاک نہ بُوہگ ءِ سبب ءَ پمیشکا اِے نیمگا دلگوش گور کنگ نہ بوتگ۔ گپ اگاں بلوچی ءِ تاک ءُ ماہتاکانی بہ بیت گڑا ماہتاک چش کہ پہ وہد در نیا اَنت ءُ پدا ہما نبشتانک کہ آ یک حاصیں روچے ءِ یا وئیلے ءِ پژدر ءَ نبشتہ کنگ بنت گڑا آ کوہن بنت ءُ آیانی بستار پش نہ کپیت۔
اِے گپ راست اِنت کہ بلوچی ءَ روتاک نہ بُوہگ ءِ حساب اِنت ءُ تاک ءُ ماہتاکانی حال ایش اِنت کہ آ ہچبر پہ وہد در نیا اَنت ءُ پدا وئیل ءُ جاورانی سرا نبشتہ بوتگیں نبشتانکانی آ بستار ہم پش نہ کپیت۔ بَلے اِدا اِے گپ دیما کیت کہ بلوچی ءَ روتاک پرچا نیست؟ آ کُجام سبب بوتگ انت کہ بلوچی ءِ روتاک ءِ راہ ءَ اڑاند بوتگ انت؟ اِے بابت ءَ پدا اِے گپ دیما کیت کہ بلوچی ءِ روتاکانی واستا نبشتہ کنوک نیست پمیشکا اِے روتاک دیما سفر کت نہ کن اَنت۔ اگاں اے روتاکاں نبشتہ کنوک بہ رستیں مروچی جاور نہ بُوت اَنت۔

دومی گپ۔
لہتیں گشیت کہ تاکاری پڑ ءِ نبشتہ کنوکاں مئے لبزانک ءَ ادیب ءِ بستار دئیگ نہ بیت پمیشکا آ اِے پڑ ءَ نیا اَنت۔
ایشی ءِ پسہ ایش اِنت کہ مئے چاگرد ءَ زانہ ادیباں چونیں تاج سرا دئیگ بوتگ کہ باری ایشانی اِنت ءُ اِے گپ ہم المی نہ اِنت کہ مردم چیزے نبشتہ بہ کنت ءُ پدا اِے امیت ءَ بداریت کہ من ءَ چاگرد یک تاجے سر ءَ دنت۔
اِے گپ ءَ ہم تچک کناں کہ دنیا ءِ نامداریں ادیبانی مزنیں لڑے ہست کہ آیاں یک نیمگے تاکاری (صحافت) کتگ ءُ دومی نیمگا لبزانک ہم نبشتہ کتگ۔ گابرئیل گارسیا مارکیز اِے لڑ ءِ مزنیں نامانی تہا یکے کہ آ جاہے گشیت۔

من وہدے لوگ ءِ تہا نبشتہ کنگ ءَ باں گڑا منی زال کیت ءُ من ءَ جُست کنت۔ تو چے کنگ ءَ ئے؟ من اگاں پسہ بدئے آں کہ من نبشتہ کنگ ءَ یاں گڑا آ منی نزینک ءَ نئیت۔ پرچا کہ آ زانت من لبزانک نبشتہ کنگ ءَ یاں۔ ءُ اگاں من بہ گشاں کہ من کار ءَ یاں گڑا آ کیت منی کش ءَ نندیت پرچا کہ آ اے گپ ءَ زانت من پہ روتاکے ءَ چیزے نبشتہ کنگ ءَ یاں۔

اِے لڑ ءِ نامداریں مردمانی ادیبانی تہا یکے ارون دھتی رائے اِنت کہ آئی ءِ نبشتہ کتگیں دوئیں گدارانی ارزشت لبزانک ءِ دنیا ءَ چنچو مزن اِنت آ گپ ءَ ہرکس زانت۔ بَلے آئی ءَ تاکاری ءِ پڑ ءَ ہم انچیں نبشتانک نبشتہ کتگ کہ اِے پڑ ءَ ہم آئی ءِ وانوکانی مزنیں لڑے ءُ آئی ءِ نبشتانکاں ہندوستان ءِ سرکار پونز ءَ رسینتگ ءُ اِے دگہ زوراکیں ملکانی زوراکی ءِ سرا ہم آئی ءِ نبشتانکانی مزنیں لڑے ہست ءُ مردم آئی ءِ نبشتانکانی ودار کن اَنت کہ کجام تاک ءَ ءُ کدی چاپ بنت۔

ہمے وڑا اگاں ما سارتر ءُ البرٹ کامیو ءَ بچاریں کہ آیاں یک نیمگے مزنیں لبزانک نبشتہ کتگ ءُ دومی نیمگا وتی زمانگ ءِ جاورانی سرا ہم نبشتانک نبشتہ کتگ ۔ کامیو تاکاری ءَ گوں ہمنچو ھُب ناک بوتگ کہ آ جاہے گشیت من باز وہد ءَ نبشتہ کنگ ءِ وہد ءَ وتی نزینک ءَ پستول ایر کتگ کہ بلکیں دژمن منی کُشگ ءَ کاینت گڑا من پیش تیر باں۔
اورحان پاموک، اویا بیدر، یشار کمال ءُ اے دگہ بازیں ادیب ہست اِنت کہ آ میاں استمانی لبزانک ءِ چیدگ زانگ بنت ءُ آیاں پہ واہگے تاکاری کتگ ءُ کنگ ءَ یاں۔

سیمی گپ۔
لہتیں گشیت کہ بلوچی ءَ وانوک نہ بوہگ ءِ سبب ءَ اِے پڑ ویران اِنت۔
اگاں گپ ہمیش اِنت گڑا لبزانک ءَ پہ وت وانوک چوں در گپتگ؟ اگاں لبزانک ءِ نبشتہ کنوکاں ہمے بہ جیڑ اتیں کہ بلوچی ءَ وَ وانوک نیست گڑا ما اردو ءُ اے دگہ زباناں نبشتہ کنیں۔ مروچی بلوچی لبزانک کُجا بوتگ ات؟ اسل گپ ایش انت کہ تو چیزے نبشتہ کنئے گڑا آ پہ وت وانوک ہم پہ در گیجیت۔ اگاں تئی چیز چیزے بہ بیت ۔ بلوچی ءَ گشنت کہ مور پہ چرپی رِچیت۔ پیسر ءَ چرپی ءَ ریچ گڑا مور ءَ ندارہ کن۔

چارمی گپ۔
لہتیں گشیت کہ بلوچی اسکول ءُ کالجاں وانینگ نہ بیت۔ پمیشکا بلوچ تاکاری ءِ پڑاءَ ردو ءَ نبشتہ کن اَنت ءُ بازیں بلوچ بلوچی نبشتہ کنگ ءُ وانگ نہ زاننت۔
اگاں گپ ایش انت گڑا ہما مردم کہ لبزانک نبشتہ کنگ ءَ یاں آیاں کُجام اسکول ءُ کالجاں شتگ ءُ بلوچی ونتگ۔ من ءَ یات اِنت کہ من نوکی اولی کلاس ءَ پاد ایر کپت بلوچی ءِ وانگ دربرت۔ منی اسکول ءِ استاد ءَ بلوچی وانگ نہ زانتگ ات ءُ من اولی کلاس ءِ گونڈو اتاں کہ بلوچی گوں روانی ءَ ونت ءُ نبشتہ کنگ ہم بندات کت۔
بلوچی ءِ بنداتی مردماں بگر داں انوگ ءَ بیا ایشانی تہا لہتیں مردم ءِ سر پہ در کہ آیاں بلوچی ءَ ایم اے، ایم فل، پی ایچ ڈی کتگ۔ بَلے گیشتریں بہر ہما مردمانی کہ آیاں وانگ جاہاں بلوچی نہ ونتگ ءُ مروچی بلوچی ءِ مزنیں نبشتہ کارانی سرپ ءَ اوشتاتگ انت۔

پنچمی گپ۔
لہتیں گشیت کہ بلوچی زبان ءَ گالبندانی نہ بُوہگ ءُ لبزانکی زبان ءِ گرانی اِے راہ ءِ سرا میلانک اِنت۔
اِے گپ ءِ پسہ ایش اِنت کہ یک پڑے ءَ کہ مردم کار ءَ بندات کنت گڑا آ پڑ ءِ اے دگہ کار وت ٹہان بنت۔ گالبند ساچگ بہ بیت یا زبان ءِ رواج دئیگ! اِے پڑ ءَ گام کہ ایر کنگ بہ بیت اِے اڑاند ہم ہلاس بنت۔ ءُ بلوچی لبزانک ءِ زبان ءُ ہمک روچی گپ بوؤکیں زبان ءِ تہا اینچکیں مزنیں دیگری یے من نہ دیستگ کہ ایشی ءَ مردم نامہ یے بکنت کہ گران اِنت۔

ششمی گپ۔
لہتیں گشیت کہ بلوچی ءَ وانوک نیست ءُ ما پمیشکا اردو ءُ انگریزی نبشتہ کنیں کہ اودا وانوک ہست ءُ دومی ایش کہ اردو ءُ انگریزی زبان وانندگی ءِ چیدگ اَنت۔
ایشی ءِ پسہ ایش اِنت کہ اِے ذہنی نادراہی یے۔ سائیکلوجسٹ چشیں مردماں کم مارشتی ءِ نادراہ گُشنت۔ ہچ زبان وانندگی ءِ چیدگ نہ اِنت ءُ تو اگاں نبشتہ کارے ئے ءُ تئی چیزانی تہا زندگ بُوہگ ءُ دیما سفر کنگ ءِ جُرت ہست گڑا آ اے دگہ زباناں ہم وت رجانک کنگ بنت ءُ تئی وانوک ترا وت شوہاز اَنت۔

ہفتمی گپ۔
لہتیں گشیت کہ ما وتی کلوہ ءِ سر کنگ ءِ ہاترا اردو ءُ انگریزی زبان ءَ نبشتہ کنیں پرچا کہ سرکاری اگدھ دار بلوچی زبان ءَ سرپد نہ بنت۔
من اِے بابت ءَ گشاں کہ تو وت ءَ انچو محکم بکن ءُ کلمءَ انچیں وڑے ءَ کار بند کہ ہمایاں تو کلوہ ءِ سر کنگ ءِ واہگ دارئے آ وت بیاینت ءُ ترا شوہاز بکن اَنت یا تئی زبان ءَ در برنت یا ترا رجانک کنگ ءُ وانگ ءَ لاچار بہ بنت۔ گڑا بچار کہ تئی کلوہ چوں تئی مردماں سر نہ بیت۔ تو کہ آیاں ہرچی ءَ جریدگ کنئے ءُ دئیے گڑا آئی ءَ کجام کُنٹگ پاد ءَ پرشتگ کہ تئی ماتی زبان ءَ بہ وانیت۔

سوشل میڈیا ءُ بلوچی
نوں بیا بلوچی ءِ لہتیں زانندگانی گپاں دیما ایر کنیں کہ آیاں سوشل میڈیا ءَ نبشتہ کنوکیں مردمءُ شوسل میڈیا ءِ بابت ءَ کتگ اَنت۔
مئے ادیبانی مستریں ٹولی اِے گپ ءِ منوک انت کہ شوسل میڈیا ءَ نبشتہ کتگیں چیز گوات ءِ میار اِنت ءُ اِے چیز دمانہ ءَ گار ءُ بیگواہ بیت ءُ آ پمیشکا سوشل میڈیا ءَ نبشتہ نہ کن اَنت۔ تاک ءُ ماہتاکاں ہمے ہاترا نبشتہ کن انت کہ تاک ءُ ماہتاکانی تہا چیز زندگ بنت ءُ سفر کن اَنت۔

بَلے مئے ادیب ءُ زانندگ اِے گپ ءَ ہم سرپد بہ بنت کہ نوں کتاب ءَ ہم وتی دروشم بدل کتگ ءُ مروچی بازیں مردم پی ڈی ایف ءَ کتاب وان اَنت ءُ دومی گپ ایش انت کہ چشیں نبشتانک ہم مُچ انت کہ تاک ءُ ماہتاکاں چاپ بوتگ انت بَلے انگہ مرتگ اَنت۔
مئے ادیب گشنت کہ سوشل میڈیا ءَ نبشتہ کنگ سبکی یے۔

باید انت مئے ادیب اِے حیال ءَ بدارنت کہ دنیا ءِ مزن مزنیں ادیب مروچی نشتگ انت ءُ شوسل میڈیا ءَ نبشتہ کنگ ءَ اَنت ءُ آیاں گڑا شما پرچا سُبکی ءِ نام نہ دئیت؟ ءُ ہر دیوان ءَ نند اِت ہمایانی دَروراں دئیت پرچا؟

مئے بازیں ادیب گشنت کہ سوشل میڈیا یک منڈی یے اِدا ہر کس کیت تئی نہاد ءَ گوں ارزانی ءَ بندیت ءُ روت۔ پمیشکا شریں ادیب شوسل میڈیا ءَ مئیت۔

آیاں گشگ لوٹاں کہ اگاں تو وتی نہاد ءَ چگل مدئے گڑا اِے منڈی ہم ترا ارزانیں نہادے نہ بندیت۔ پرچا کہ تئی نہاد تئی نبشتگیں چیز ءَ گون اِنت۔

اِے گپ ءَ تچک کناں کہ سوشل میڈیا یک وسیلہ یے۔ ایشی ءِ کمک ءَ تو وتی کلوہ ءَ دیما سر کُت کنئے ءُ تئی چیز یکیں دمانہ ءَ دنیا ءِ درستیں ملکاں گولیت۔ ءُ پدا یک راستی ایش انت کہ مروچاں مئے لوگاں کتاب ہم ایر کنگ نہ بیت۔ سوشل میڈیا ءَ ترا اِے آجوئی داتگ کہ تو ہما کار تاک ءُ ماہتاکانی سرا کُت نہ کُتگ ادا کُت ئِے کن ئے۔

شاشان ءِ شھیدان ءَ سُھرچکیں دْروت

نبشتہ کار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

پہ منی وفا مرگ ءَ ھچ وڑ ءَ نہ بیت شادان
یکے پاد کیت روچے چست کنت تُپنگ ءَمئے

وفابلوچ

اے ھبر راستی یے کہ راجی جھدکارے دُژمن ءِ دست ءَ شھید کنگ بہ بیت ،آئی تُپنگ زنگ نہ کنت، اَلّم یکّے ھما تُپنگ ءَ جست کنت ءُ دژمن ءِ ھلاپ ءَ کار مرز ئِے کنت، کجام کہ ڈیھ ءِ تہ ءَ راجی آجوئی جُنز بندات بوتگ، اود ءَ بے کِساس راجی جھد کار شھید بوتگ اَنت، بَلے آ جنگ اوشت ءِ اماچ نہ بوتگ بلکین ءَ یک شرّیں ءُ مھکمیں رنگے ءَ دیم ءَ شتگ داں وتی گڈی مِنزل سر بوتگ.

ھنچش کہ شھید واجہ بالاچ خان مری گشیت کہ راج پہ گشگ ھلاس نہ بنت، راج پہ سر جھل کنگ ءَ ھلاس بنت، اَلّم ما ھمے درگت ءَ جیڑ اِیں ءُ چار اِیں مارا بازیں راجانی راجی جنز، ھمے گپ ءَ پیشدار اَنت کہ راجی جھد کربانیانی نام انت ءُ بے کساس مردم دُژمن ءِ دست ءَ جنگ ءُ شھید کنگ بیت.

وھدے ما دگنیا ءِ آجوئی گپتگیں راجانی راجی جنزانی نیمگ ءَ وتی چمّاں شانک دے اِیں مارا ھما راج ھمے وڑ ءَ گندگ ءَ کاینت کہ مرچی بلوچ ھمے کربانیانی تہ ءَ گْوزگ ءَ اِنت۔۔۔ چین ۔ کیوبا ۔ ویتنام ۔ الجزائر ۔ ھندوستان ۔ سوڈان ۔ بنگلہ دیش ءُ دگہ بازیں ملک است اَنت کہ مرچی وشھال ءُ آجو اَنت، بلےھمے آجوئی ءِ گرگ ءِ ھاتر ءَ آھانی چنچو پُسگ شھید کنگ بوتگ ،اگاں راج پہ دُژمن ءِ دست ءَ شھید کنگ بوتین اِت اَنت، گڑا پہ اے راج ءُ وتناں ھچ پشت نہ کپتگ اَت.

راجی آجوئی کربانی ءِ نام اِنت ،منی رھشون واجہ ڈاکٹر منان وتی گشتانکے ءِ تہ ءَ گشیت جد ءُ جھد پردانی مھتاج نہ اِنت، جد ءُ جھد وھدانی مھتاج نہ اِنت، جد ءُ جھد زند ءِ تہ ءَ اَنت، زند ءَ ڈن ھَوار گون اَنت، ھما مردم زندگ اِنت، آ پند جنت، وھدے دُژمن ءِ دست ءَ شھید کنگ بیت، آئی ءِ داتگیں راہ راجانی رھشونی ءَ کن اَنت،جد ءُ جھد ءِ تہ ءَ وتی بچانی ،وتی براسانی، وتی پسانی کربان کنگ اَلّمی اِنت ۔۔۔

ھنچش کہ منی گپ شاشان ءِ شھیدانی سر ءَ اِنت، وھدے ما جیڑ اِیں ءُ چار اِیں، ھمے کسانیں وھد ءِ تہ ءَ شاشان ءَ پہ بلوچ راج ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ چنچو بلوچ پرزند ندر کرتگ، بنگد ءِ من شاشان ءِ کوہ ءِ نام ءَ ھمے ھاتر ءَ کاراں کہ شاشان بلوچستان ءِ تہ ءَ یک نامداریں کوھے زانگ بیت، شھیدانی کرد، آھانی نام چہ کوہ ءَ مزنتر اَنت، وھدےکہ ما شاشان ءِ کوہ ءِ نیمگ ءَ وتی چمّاں شانک دے اِیں، مارا وتی شھید یک پہ یک ءَ گیر کاینت، شھیدانی کربانی، آھانی کرد ءِ گپ کنگ نہ بیت، شھید ھما گران کدریں نام اَنت پہ منی وڑیں نزور ءُ نابزانتیں نبشتہ کار ءِ واستا شھیدانی کرد ءِ سر ءَ لکک نہ سک گران اِنت، بگندے منی زانت ءِ لبز انساپ مکن اَنت، شھید راجی چراگ اَنت پہ بلوچ راج ءِ وشیں باندات ءِ ھاتر ءَ ندر بوتگ اَنت،من ءَ آھانی کرد مجبور کنت کہ من وتی کلم ءَ چست بکن آں چیزے پہ آھاں نبشتہ بکن آں ۔۔۔۔

وھدے ما چار اِیں، ناپاکیں ملک پاکستان چہ نال ءَ پھل جان ء
مھمد رزا، امیر بکش ء رسول بکش ءَ چست کنت ءُ آھانی کُنٹاں ماں گَروک ءَ دور دنت.

دُژمن ھمے سرپد بیت کہ اے دمگ ءِ مردم چہ منی ترس ءَ وتی ھک ءِ توار ءَ دار اَنت، بلے بے سوب بیت، ھمے دمگ ءِ نہ ترُس ءُ بہادریں بچ ما بیسیمگ ءِ تہ ءَ اللہ بکش ء مھمد رزا، ابدالرزاک ءابدالگنی، ابدالمجید ء سمد ھان ،مھمد ء بائی ھان گوں ھمید جان ء مھمد امین جاہ منند مشکے، سرور ء گلام ھیدر جاہ مند مشکے گوں دُژمن ءَ جْونمردی ءَ جنگ کن اَنت پہ وتی مادریں وتن ءِ ھاتر ءَ شھید بنت، آھانی پگر انگت بلوچ ءِ رھشونی ءَ کنگ ءَ اِنت، بلوچ ءِ جنگ ءِ تہ ءَ ھچ وڑیں نزوری یے نہ ایتک ءَ.

کمیں وھد ءَ پد ھمے گلزمین ءِ دلبند ءَ بی ایس او آزاد ءِ نال ھنکیں کماش کمال جان بلوچ ءُ بی این ایم ءِ سنگت راشد جان بلوچ پہ وتی ماتیں وتن ءِ ھاتر ءَ وتی ساہ ءُ سراں کربان کن اَنت ءُ لگوریں دُژمن ءَ را ھمے پیشدار اَنت، اے دمگ چہ جھدکار ءَ ھالیگ نہ اِنت ،بلوچ ماس ھر روچ گیرتمندیں پچ ودی کن اَنت پہ وتی ماتیں وتن ءِ موکک ءَ، تو اد ءَ ایمن نہ بئے ،چہ اے سنگتانی شھادت ءَ پد شکیل جان ء ھزور بکش ۔۔ چاکرجان ء گلامی ءُ وزیرجان ء ابدالرھمٰن ھمے دمگ ءِ تہ ءَ شھید بنت، دُژمن ھیران بیت منی کلیں جہد بے سوب بوت، انگت اے دمگ ءِ تہ ءَ انگت پہ ھک ءُ راستی ءِ ھاتر ءَ مڑوک است۔۔۔

پاکستان ءُ آئی ءِ دَلار ھیران بنت، ما اے جنگ ءَ چون بدار اِیں کہ راجی سرمچار اے دمگ ءِ تہ ءَ انگہ دلاران ءَ یک پہ یک ءَ کشگ ءَ اَنت، پاکستان ءِ داشتگیں دَلار یک بلوچ پرزندے اُبیداللہ ء نوربکش ءَ شھید کن اَنت، آ وتی دل ءَ شیکل بنت، ما بلائیں سوبے کرتگ،ھمے ھاتر ءَ کہ کس بلوچ راجی سرمچارانی دوزواہ مہ بیت، بلے اے آھانی نابزانتی بیت، راجدوست پہ مرگ ءِ ترس ءَ کدی لگور نہ بیت، پہ شھیدی ءَ راج گیشتر مھکم بنت ۔۔۔

یکم سوچکان ( مئی ) 2019 ءَ پاکستان پوج ءُ آئی ءِ دلار پد ءَ بلوچ سرمچارانی رند گیری ءَ کن اَنت، بلوچ راجی جھدکار شھید جاوید بلوچ ء بجار، شھید مجید بلوچ ء مھمد ھسین ءُ امداد جان ء جمہ ھان ءَ انگیر کن اَنت، داں دیر ءَ سَیں بلوچ پُسگ جنگ کن اَنت.
ھمے شھیدانی اکس کہ اھت اَنت ،ما گند اِیں کہ کسان سالیں امداد جان گون سنگتاں پر سِلاہ اِنت، گوں وتی سنگتاں ھَوار یک ادارے ءَ جنگ دنت، گندگ ءَ سک کسان اِنت ،بلے آئی ءِ ھمت ءُ توکل چہ کوہ ءَ مزن اَت، آئی ءَ لگوریں دژمن ءَ را ھمے پیش داشت من ءَ وتن ءُ راج ءِ مھراں رودینتگ کہ مرچی من پہ مکھیں مات ءِ دلبند ءَ وتی ھون رِتکگ آں.

شاشان ءِ سنگتانی کرد چو شاشان ءِ وڑ ءَ مزن دَر ءَ بنت.

شاشان ءِ شھیدان ءَ سُھر چکیں دْروت

ھُونانی ملپداں جزمّاں بھار کیت

زِرگْوات بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

پہ تھاریں شپ ءِ بامینگ ءَ اُمیت ءُ اُوستانی جلاں روکیں مُساپِر ایردستیں زِندمان ءَ گوں آجوئی ءِ زیبائیں بْرمشاں رجگ لوٹ اِیت ، چیاکہ ھر ساھدار ءِ زِند بید ء آجوئی ءِ  مہنائیں شال ءِ مانپوشگ ءَ تھار دیم ءُ مرگ آماچیں آکبت ءِ ارجان اِنت ۔

اے کہریں گُلامی ءِ آس ھما روچ ءَ دمتُوس بیت کہ آجوئی   ءِ نود شنزیں کُلوہ گوں آتارگ ءِ زبادیں وشبوھاں شِنگ اِیت ۔ اے درگت ءَ بلوچی زُبان ءِ کلانیں شائِر واجہ ناکو مُراد ساھر جاھے گْوش اِیت

پہ گیابیں کوچگانی دائِمی سرسبزی ءَ !
سیرکگّیں وڈّاں چہ بیا نیلّیں زِرے پیدا کنیں

 ھما زِر کہ دُژمِن ءَ زیراپ کنت ءُ ھُشکاوگیں دشت  ، گیاب ءُ کوچگاں سبزین اِیت ، اے زِر ھُونانی زِر اِنت کہ  تئی ڈیھ ءَ پہ بانوری گوناپیت ءُ آسگْوار اِیں آکبت ءَ رُژناہ کنت ۔

بَہ کَول ءِ شھزانتیں واجہ سبا کہ مارا ھُونانی جوہ تاچینگی اِنت ۔ جیاکہ راجدپتر ھچ کسّ ءَزِندگ ءُ نامدار نہ کنت ، بلکیں پہ وتی  زِندگ کنگ ءَ جُھد ءُ کُوشست ھرکسی جِند ءَ گوں ھمگرنچ اِنت ۔

اے گپ ءِ مستریں منّانک ، منّ ءُ مول ھمیش اِنت کہ راجدپتر راجاں گوں وتی  داتگیں دیم ھُونی ءُ کُربانیاں ٹھینتگ اَنت ، پمیشکا مرچی پہ آیاں راجدپترے منتگ ءُ گیدی ناز کنت ۔

ھمے داب ءَ مرچی بلوچ راج ھم پہ وتی  ھستانک ءِ ساٹگ ءَ راجدپتر ءِ تاکدیم آں ھُوناں گوں نویسگ ءَ اِنت کہ منی سدپ گْوار ءُ تِلائیں زِندمانی ،  اُمیتانی سُھر چکّیں باندات تھار دیمی ءِ بدل ءَ رُژناہ بِہ بیت ۔

گُڑا من جزمّاں اے ھُونانی ملپداں آجوئی ءِ بھار سبز اِیت ءُ
شادِھانی رُولہ بُج اِیت ۔ مورمانٹ ءُ کلپیں ھاکمانی تند بستگیں واھش ءُ ارمان کدی پیلو نہ بنت کہ ما پہ زُوراک زُورانسری وتی  ھاکمی ءَ برجم دار اِیں نیکہ برٹش ءِ چِنڈالیں  پاکستان مست ءُ نوَلّ بیت۔

بلے ! پہ بلوچ راج ءَ شرتگیں وھد ءِ سما دار بُوَگ ھژدری اِنت ، چیاکہ پاکستان ھر نیمگ ءَ پہ بلوچ ءِ گاروٹی ءَ سِٹّ ءُ کپ کنگ ءَ اِنت داں من سوبین بِہ باں ءُ بلوچ ءَ پہ دائِمی چرے سرڈگار ءِ سر ءَ ھلاس بکن آں۔

پمیشکا اے بابت ءَ روچ پہ روچ بلوچ لیڈر شپ ءِ کُوپگاں راجی بار گْران تِر بُوھاں اِنت کہ آ پہ سِدک وتی  ڈیھ ءِ رکّینگ ءُ آجوئی ءِ ھاتر ءَ چنچو تپاکی ءُ یکمشتی ءِ لوٹوک اَنت۔

اے راستی یے! ” براس ” ھما لیکہ ءِ رِد ءَ ٹھینگ بیت کہ  ما راجی جُنز ءَ گوں تپاکی ءُ یکمشتی ءَ دیم ءَ بِہ بریں ۔
بلے! مئے تانسریں آجوئی ءِ سِلاہ بندیں گل پرچا ” براس ” ءِ  سنگر ءَ گِندگ نہ بنت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
اے کُجام سَوَب اِنت کہ مارا یکجاھی ءَ نیل اِیت ۔۔۔۔۔؟؟
مندوستی ءُ واجہی ءِ زھرگ اِنت  یا آشوبی رھبندانی پیلو کنگ ءِ ھاٹیگ مئے بالاد ءَ ساڑی نہ اِنت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
یا اے مئے نابودی ءِ مستریں منّانک اِنت ۔۔۔۔۔۔۔؟؟

چیاکہ سِنچ ، زانت ءُ پہم ، بودِشت ءُ لائکی ، آشوبی پگر ءُ لیکہ اے کُلیں چیزّاں پہ وت شات نہ کنت کہ آ راجی نپ ءُ سیتّانی دیم ءَ اڑاند ءُ ڈنگر بِہ بنت ۔
گُڑا اے ھبر راست بیت کہ بلوچ ءِ لیڈر شپ دنیگت وتی  بالاد ءِ سمبئینگ ءَ دزگٹّ اِنت ۔۔۔۔۔۔ یا نہ ۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟

دومی دیم  ءَ سیاسی گلانی نیمگ ءَ کائے گُڑا ترا بلوچ نیشنل فرنٹ ” بلوچ راجی سنگر ” ھم ھمے داب ءَ گِندگ ءَ کیت کہ بی ایس او آزاد ءُ بلوچ نیشنل موومنٹ ءَ ابید دِگہ کس گِندگ نہ بیت پرچا۔۔۔۔۔۔۔۔ ؟؟

اے کُلیں جُستانی پسّو پہ بلوچ لیڈر شپ ءَ مہتل  ءُ نیم بُندگ اَنت ،
نہ زاناں کد ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ ؟ پسّو کیت کہ پہ راجی زِندمان ءِ پھازگ ءَ کُل بلوچ ءِ رھشُون تپاکی ءُ یکمشتی ءِ سنگر ءَ نندوک اَنت۔
ودارِیگ پہ ھما روچاں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
چیاکہ بلوچ ءِ کُنگریں پُسّگ ماتیں وتن ءِ ھر دمک ءُ در ، دشت ءُ کوچّگ ، کوہ گیاباناں پہ راج ءِ پاسپانی ءَ ساڑی اَنت ۔ ھرروچ یکّے ءِ شیھدی ءُ یکّے ءِ بیگْواھی ءِ ھال کیت ، چرے ھبر ءَ پدّر اِنت کہ بلوچ پُسّگاں دُژمِن بے تاھیر کُتگ
بلے! مارا نگیگیں وھد ءِ ھمراھی ءَ مْیان اُستمانی تاکتانی ھیال ءُ دلگوش ،
دومی اے ھم چارگی اِنت کہ مئے راجی جُنز ءَ دُگنیا کُجام نگاہ ءَ چارگ ءَ اِنت ۔
اے کُل تپاکی ءِ رھچار اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بَہ کَول ءِ بلوچی زُبان ءِ نامداریں ءُ وتن دیوانگیں شائِر نمیرانیں واجہ گُلام ھُسین شوھاز وتی لچّہ ئِے تہ ءَ تپاکی ءِ بابت ءَ ھیالاں چو درشان اِیت

بیلاں دل  ءَ کہر مَہ بِت
وت ماں وت ءَ زھر مَہ بِت

ھم مکتب ءُ ھم گنگل اِت
مُرگ ءِ، وت ءُ وت بانزُل اِت

دستاں اگاں چمّاں جَن اِت
وتی دیدگاں کور کن اِت

ھچ کس شُمے دست ءَ نہ گیپت
شُمے واھگ ءِ پُلّ مِر اِیت

آزاتی ءِ شون اِنت تِپاک
سوب ءَ گُلیں گون اِنت تِپاک

گُڈّی سوگات

مُنشی پریم چند | رجانکار هسابجار

دی بلوچستان پوسٹ

سرجمیں شہر ءَ همے یکیں دُکان ات کہ اُودا ولایتی ریشمی ساڑی دست کپتگ ات ، آ دگہ کُلیں دُکان داراں کانگریس ءِ گُپت ءِ پدا ولایتی گُد وتی دُکاناں ایر نہ کُتگ ات ، بلے امرناته ءِ دوستدار ءِ لوٹ ات ، سرجم کنگی ات ، آئی ءَ گپڑے روچ ات کہ دُکان پہ دُکان ات ، ءُ دو سَری زر ءِ دیهگ ءَ هم ساڑی ات ، بلے هچ پہ هچ ، آئی ءِ مول سرجم نہ بوهگ ات ، ءُ آئی ءِ تلب روچ پہ روچ ودّان ات ، هولی ءِ روچ هم نزیک بوان ات ، آ پہ همے گپ ءَ پریشان ات کہ هولی ءِ روچ ءَ آ چونیں گُد گور ءَ بہ کنت ، آئی ءِ واهگ ءِ سرجم نہ بوهگ پہ امرناته ءِ مردی ءَ ائیب ے ات ، آئی ءِ لوٹ ءِ پدا امرناته استالان هم زمین ءَ آرگ ءَ ساڑی ات ، وهدے کہ آئی ءِ مول دگہ هچ جاگہ سرجم نہ بوت ، تہ گُڈیگ ءَ هما گچینی دُکان ءِ روگ ءِ اراده ئےِ کُت ، آئی ءَ زانتگ ات کہ اُودا مدام نندانک ( دهرنا ) دیوک هم ساڑی بوت کن انت ، پمشکہ اُود ءِ روگ ءَ پہ مزنیں توکلے درکار ات ءُ چشیں جاه ءِ روگ ءِ توکل کنگ پرائی ءَ گرانیں کارے ات ، یکے وت وانندگ ے ات ءُ دومی راج دوستے ات هم ، وت آئی ءَ مدام وتی جند ءِ مُلک ءِ چیز کارمز کت انت ، بلے اے درگت ءَ آ اے چیز ءِ کٹریں منوگرئےِ هم نہ ات ، آئی ءِ گُشگ ات کہ اگاں جند ءِ ملک ءِ جوڑ کتگیں چیز دست کپت وَ شر ، بلے اگاں دست نہ کپت گڑا ہرچ ملک ءِ بہ بیت شر انت ، آ همے راهبند ءِ منوگر ات ، بلے اے کہ آئی ءِ دوستدار ءِ لوٹ اَت نو وَ ہر وڑا پیلو کنگی اَت ، وتی لوٹ ءُ گرز ئےِ بوتیں تہ بگند ئے چیزے روچ ءَ مہتل هم بوتگ ات ، بلے آئی ءِ تلب ہر رنگ ءَ مرگ ءُ زند سرجم کنگی ات ، آئی ءَ سوڑگ کتگ ات کہ ہرچی بیت بی بیت مرچی ساڑی ءَ المی گراں ، مرچی منا کس داشت نہ کنت ءُ کسے بہ داریت پرچہ ؟

من زاناں کہ وتی جند ءِ ملک ءِ ہرچیز زیبا تریں چہ آ دگہ ملکانیگاں ، بلے کسے ءِ سرا زور کنگ وَ نہ بیت ، شریں آجوی ءِ جنگے ، کہ مردمانی جندی آجوی ءَ پُلیت –
آئی ءَ وتی دل ڈڈ کُت ءُ بیگاه ءَ شُت پہ هما دُکان ءَ ، داں چار رازاکار دُکان ءَ پانیگ ات انت ءُ دُکان ءِ دیما دگ ءِ سرا بازیں مهلوکے مُچ ات ءُ نداره کنگ ءَ ات انت ، آ پگرے ءَ کپت کہ من چون دُکان ءَ بہ پُتراں ، یک ءُ دو رند ءَ روگ ئے جهد ئےِ هم کُت ، بلے برانڈه ءَ چہ پدا واتر ات ءُ تہا شُت نہ بیت –
آئی ءِ بهت ءَ آئی ءَ را وتی پجاروکیں پنڈت ے دپ ءَ کپت ، آئی ءَ پُرس ات کہ” هاں واجہ اشانی نندانک کدی آسر بیت ؟ بیگاه وَ بوتگ ”
پنڈت ءَ پسو دات ” اے سرمچارانت اشاں گوں سُهب ءُ بیگاه آں چے کار داں اے دُکاں پچ انت اے ادا چہ نہ سُرانت ، زاناں ترا چیزے زورگی انت ؟ تو وَ ریشمی گُد بِہ نہ زُرتگ ، ”
امرناته ءَ نائلاجی پسو دات ” من پہ وت وَ بِہ نہ زوراں بلے لوگ ءِ مردمانی گپ ءَ چتو ٹال اینت کناں ؟ ”
پنڈت ءَ بچکند ات ءُ گُشت کہ اے وَ انچوکیں گپے نہ انت زالبول ءِ رد دیهگ نو چی ے کجام هم نیمون ے بہ کن آ رد کپیت ، ”
امرناته ” گڑا واجہ تو بُگش باریں من چے بہ گُشاں ”
پنڈت ” من ترا چے بہ گشاں ؟ ادا وَ درست همے وڑ کنگ ءَ انت ہرکسی کیسگ پُرّ انت چہ مکر ءَ ءُ تر انت ، اود ءَ جن ءَ گُشت پمن هارے بہ جنائین ادا اشی ءَ گُشت اے نو گپے پہ تو هاری چی ے ، مرچی جنائیناں ، دو سے روچ ءَ پد گُشت ئےِ تو گپے ءَ سہی ئےِ زَرگِر گوں منی زراں تتکگ دُکانے بند کتگ . اے وَ اد ءِ ہروچ ءِ کار انت برات . جنانی کار شوکیں چیز ءِ تلب کنگ انت ءُ مردانی آهاں وتی سرا چہ تیلینگ انت ”
امرناته ” انچو زانگ بیت کہ تو اے کار ءَ سک بلد ئے ”
پنڈت ” چے کن ئے لالا ازت رکهینگی انت . انچو جواب بہ کن ئے ے یکے هجالتی ءُ دومی آئی ءِ پُنز کنگ ، آ همے ماریت کہ اشی ءَ وَ منی هچ هیال نیست . ازت ءِ مسلہ انت بابا ، تو یک کارے بہ کن ، تو اے وَ الم گُشتگ کہ مرچاں نندانک دیوک ، دُکاناں پانیگ انت کہ ریشمی گُد بها کنگ ءَ مکن اش کتگ ” –
امرناته ” جی هو اے گپ من وَ جتگ ، بلے آ کجا گوشداریت ؟ گُشی ولایتی گُد امروز ءَ نہ گوائیت گوں منا هور بال اش کُتگ “-
پنڈت ” زانگ بی کہ سکیں زدی ے تو چو کن یک ہورکیں ڈبی ے بُزور ءُ لہتیں کُهنیں گُد مان دار ءُ تہ اش کن بگو من وَ تی ساڑی زُرتگ بلے راه ءِ نیم ءَ منا همے لشکر ءَ گپتگ گُد اش مانداشتگاں ، هاں همے وڑ چونیں ؟
امرناته ،” اناں اے وڑ بوت نہ کنت آ ہزار جُست کنت اگاں اے راز پاشک بوت تہ پدا هما نارازی بیت ”
پنڈت ” انچو زانگ بی کہ تو سکیں نابودے ئے ءُ راستی هم همیش انت ، ادا وَ انچیں هم درکئیت کہ گوں پہر ءُ شان انچیں بہانہ کن انت کہ راست ءَ گوه وارتگ ، دُرائیں زند گوں همے هیلہ ءُ ہُنراں اش گوستگ ، ءُ بِہ گِرگ هم نہ بوتگ انت – یک دگہ وڑے انگت است ، تو همے وڑیں گُد هَمِد ءِ بزور بُگش ولایتی انت ”
امرناته ” ملکی ءُ ولایتی چیزانی پرک ءَ منا ترا چہ آ باز زبر تریں آ ولایتی چیزان یک دو ءَ نہ منیت کہ ولایتی انت یا ناں ؟ ءُ ملک ئیگاں چون نزانت ” –
یکے ءَ کهدریں گُد گور ءَ ات همیشانی نزیک ءَ اُوشتاتگ ءُ اشانی گپاں گوشدارگ ءَ ات ، گُشت ئےِ ” اے وَ هینچُکیں گپے نہ انت واجہ ! تو ٹیک ءَ ٹیک جواب ئےِ کن بُگش من ولایتی گُد نہ گراں ، اگاں زِدّے کُت تو سرجمیں روچ ءَ نان مہ ور ، وت راه ءَ کئیت ” –
امرناته ءَ آ گوں انچیں نگاهاں چار ات کہ گُشگ ءَ اِت انت ، تو اے هند ءَ چہ نا آشنائے ، ءُ دپ ءُ زبان ئےِ کُت ” اے وڑا تو کُت کن ئے بلے کنگ نہ لوٹ ئےِ ، ادا وَ انچیں مردم هم در کئیت کہ اگاں ولایتی نیک دوائی ءَ چہ کارے شر اش بی بیت آئی ءَ هم نہ لوٹ انت “-
امرناته ” تو بلکن وتی لوگانی هم پانیگ ات ؟ ”
کهدر پوشاک ” اول بندات وتی لوگ ءَ چہ کتگ براس پمشکہ ڈن ءَ ہوں نئیل ایں ” –
کهدر پوشاکی کہ شُت تہ پنڈت ءَ گُشت ” اے وَ سکیں شیواریں مردمے ات –
شر تو یک کارے بہ کن اے دُکان ءَ پُشتی نیمگ ءَ دروازگ ے است ، تہاری کہ مان شانیت برو اینگر آنگر مچار تچک ءَ پُتر ” –
امرناته ءَ پنڈت ءِ مِنّت گپت ، تہاری ءَ کہ مانشانت ، شُت پُشتی نیمگ ءَ انگت تُرسگ ءَ ات کہ ادا هم کسے اُوشتوک مہ بیت .بلے کس نیست ات ، گُشادی ءَ شُت دُکان ءَ پُتّرت – گران نہادیں ساڑی ے زُرت ئِے ، پہ دراهگ ءَ دیستے کہ جنکے ءَ زاپرانی رنگ ءِ گُد گور ءَ ءُ اُوشتوک انت . یک برے وتا دروازگ ءِ تاک ءَ اندیم ئےِ کُت ، آئی ءِ دلگوش کہ دگہ نیمگے ءَ بوت تچانی ءَ در شُت . اشتاپی روگ ءَ بہت ءِ کپگ ، دیما پیرزالے لٹ ءَ جِکّ دیاں روگ ءَ ات ، ڈُکے وارت ، پیرزال کپت ، لگ ات بد دوا دیهگ ءَ ” اے ورنائی دائمی ے نہ انت شمے چم سر ءِ توک ءَ انت هچی میم نہ کن ات ، مردماں لپاشاں ات ”
امرناته ” ماتی پهل کن من شپ ءَ شر شر ءَ نہ گنداں من اشتاپی بوتگاں عینک لوگ ءَ شمُشتگ ”
پیرزال سارت بوت ءُ روگ ءَ لگ ات ، وت هم رواں بوت ، یہبر ءَ گوشاں توارے کپت ئےِ ، ” واجہ کمو مهتل بی ” دیست ئےِ داں هما زاپراں رنگیں پوشاکی ایں جنک انت ،
امرناته همے جاه ءَ مِہ بوت هُشک تر ات ، دلے ڈڈ کُت انچو اُوشتات گُشے چُکے ماسٹر ءِ دیما بوشتیت –
جنک نزیک ءَ اتک گُشت ئےِ ” تو انچو دِرک ئے گُشے من تی کُشگ ءَ سرگپتگ آں ، شمے وڑیں وانندگ کہ چہ وتی هک ءُ زمہواری آں شُمشکار بہ باں گُڑا اے مُلک ءِ چے هال بیت ؟ ادا مردماں کهدر پہ گور ءَ کنگ ءَ نہ رسیت تو ریشمی ساڑی زُرتگ ،باز دردی گپے ”
امرناته هجالت بوت ءُ گُشت ئےِ ، ” بانک من اے پہ وت نہ زُرتگ یک واجکارے ءَ لوٹتگ من پہ همائی ءَ زُرتگ باور کن ”
جنک ءَ یک منگلیکے کش ات ءُ شہاؤرت ، ءُ گُشت ” چشیں بہانہ من ہر مدام اشکنگ ءَ یاں برو پدا بدی ئے یا وَ وتی دست ءَ منا دئے ترا اے منگلیک ءَ دست ءَ دیاں “-
امرناته ” شر بزو دست ءِ دئے .من پہ پہر دست ئے کناں ، منگلیک هما کربانی آنی یک چیدگے کہ پہ تیوک ءَ پرشتہانی زِند ءِ هاترا انت ، منگلیک هما پرشتہانی هم دست ءَ بوتگ انت ، کہ آهانی نام ءِ اشکنگ ءَ مروچی هم ما پہ آهانی شرپ ءَ وتی سرا جهل کنیں –
من اشی ءَ هجالتی ے سرپد نباں ، اگاں تو منا دگہ چیزے هم پہ پِر کنگ ءَ دیهگ لوٹ ئے دات کنے . زالبول زیارت کنگی چیزے . نپرت کنگی ے چیزے نہ انت ، زالبول کہ راجانی پیداک کنوک انت پرایاں کہ منگلیک ءِ دست ءَ کنگ پہری گپ ائت گڑا پہ مردیں آدم ءَ چی ءَ هجالتی ے گپے بی بیت ؟ ” –
جنک پہ آئی ءِ اے بے ننگی ءَ سک اجکہ بوت ، بلے آئی ءَ امرناته چو هلو هالو ءَ یلہ کنگی نہ ات ، گُشت ئےِ ” تو گپ ءَ وَ گرگ نہ بئے ، بلے اگاں تو هک ءُ دل زالبول ءَ زیارت کنگی چیزے سرپد بئے گڑا منی اے دزبندی ءَ چی ءَ نہ زورئے ؟ “-
امرناته ” پمشکہ کہ اے ساڑی هم یک زالبولے ءِ لوٹ انت ” –
جنک ” هو هاں شر بریں باریں چاریں کہ تی زال چونیں تبیّت ءِ مردمے ؟”-
امرناته جان ءِ گوشت ءَ یلہ دات ، کہ آ بزگ ءَ انگت سیر نہ کتگ ات ، پہ سیر نہ کنگ ءَ ناں بلکن آ سیر ءَ زندانے سرپد بوتگ ات . بلے آ سکیں آشک تبے ات –
لوگ ءُ جاگہ ئےِ وَ انگت نہ کتگ ات بلے چرایانی لزت ءَ بے هاجت هم نہ ات ، چُشیں انچیں یک هستی ے پرائی ءَ هژدری ات ، کہ پرائی ءَ وتی مہرئےِ ندر بہ کُتیں ات انت ، آئی ءِ سارتیں ساهگ ءَ دمے بالا کُت بہ کُتیں ، چرائی ءِ مهراں گوں وتی زند ئےِ وژنود کُت بہ کُتیں ، پرے کار ءَ آئی ءَ مالتی گِچین کُتگ ات ، آ سک نام کپتگ ات ، ءُ امرناته همائی ءِ دام ءِ چمگ ءَ کپتگ –
جنک ءِ اے اڑی کنگ ءَ آ گڑءُ مُنجے ءَ کپتگ ات ، آ وتی زند ءَ چو بِہ پشومان نہ بوتگ ات ، گُشت ئےِ آ مرچی مراگشے ءَ شُتگ لوگ ءَ نہ بیت –
جنک ءَ ٹهکے دات ءُ گُشت ” گڑا من همے سرپد باں کہ اے تی میار انت تی زال ءِ نہ انت “-
امرناته ءَ نائلاجی ءَ گُشت ” من راست گُشگ ءَ آ مرچی لوگ ءَ نہ انت “-
جنک ” شر گُڑا باند ءَ وَ بیت ؟ “-
امرناته ءَ گُشت ” هو باند ءَ بیت “-
جنک ” شر گُڑا تو انی اے ساڑی ءَ منا دئے باند ءَ بیا همے جاه ءَ من ءُ تو رویں تی لوگ ءَ دگہ یک ءُ دو گهار هم زیراں گوں ”
امرناته ءَ دگہ هچ اُزر نیاؤرت ساڑی ے چست کُت ءُ دات ئےِءُ گُشت ئےِ هاں گُڑا شریں –
بلے من باند ءَ الم کایاں شر . ترا زاناں منی سرا بیسہ نہ بوت کہ تو زمانت ءَ پہ ساڑی ءَ ایر کنگ ءَ ئے ؟”-
جنک ءَ بچکند ات ءُ گشت اگاں راستیں ہبر ءَ لوٹ ئے گڑا هو منا تی سرا هچ بیسہ نہ کنگ ءَ انت “-
امرنانه ءَ گُشت ” شریں گپے تو ساڑی ءَ وتی گورا ایر کن “-
جنک ءَ سہتے ءَ پد گُشت ” بلکن اے گپ ترا وش نہ بوت . ءُ ساڑی گوں من ءَ گار بہ بیت گُڑا ؟ تو چوکن وتی ساڑی ءَ برگوں بلے باند ءَ الم بیا “-
امرناته ءِ گیرت ءَ جَہ جت ءُ هچ ئےِ نہ گُشت ، پُشتے ماندات ءُ شُت –
جنک ءَ پَدوکی وانک دی آں کُت ءُ گُشت ” برے گوں بیا برے گوں ” –
امرناته شُت لوگ ءَ اُود ءَ دُکانے ءَ چہ دو جوڑا کهدّریں گُدئےِ زُرت ءُ پدا شُت وتی درزی ءِ گورا گُشت ئےِ ” خلیفہ تو دوچگ ءِ همینک زر لوٹ ئے ترا دیاں ، بلے باند ءَ الم اشاں تیار کن ،
درزی ءَ گُشت کہ ” انی هولی ءِ پیداکیں من سک گسی آں دُکاں رش انت . ہرچی بیت هولی ءَ رند “-
امرنانه ءَ گُشت ، ” ترا همینچک کِرا لوٹ ایت ، من ترا دیاں ، بلے باند ءَ گرم ءَ داں منا گُد بہ رس انت کہ جاهے ءَ روگایاں ، اگاں داں گرم ءَ منا مہ رس انت ، رند ءَ منی درد ءَ نہ ور انت “-
درزی ءَ نیم کرا آنی زر اربوں گپت ءَ بانداتیگیں کرارے دات –

امرناته چَرِداں دلجم بوت ءُ شُت پہ مالتی ءَ ، گام دیما جُنزان ات انت ، بلے دل ئےِ همراه نہ ات ، ارمان آ منی ہینچکیں پریاتے گوش بہ داریت ، باند ءَ چیزے سہت ءَ منی ویرانیں لوگ ءَ آباد بہ کنت ، بلے من زاناں کہ منا گوں ہورکیں دستاں بہ گندیت وتی مُرکاں مجین ایت ءُ گوں من شری ءَ گپ هم نہ کنت ، آ یگ وتی جاه ءَ ، سکیں بے ریاے ، باند ءَ گوں بانک ءَ وتی تچکیں گپاں کنان –
نیاڑی ءِ اے جهد ءَ آ تہ ءَ چہ ملامت کتگ ات ، آئی ءِ گران ءُ سنگینی ءُ جوانیں ارادهانی دیما امرناته وتی اے نپس جتیں زند ءِ سرا بژنیگ ات کہ من یک کانچی ٹُکرے ءَ گوهر کیمتی ے سرپد بوتگاں ، نو آئی ءَ سما کپتگ ات کہ گوهر کیمتی چی ءَ گُش انت ، آئی ءِ دل ءَ اے کانچ ءِ ٹُکّر هچے نہ ات ، مالتی ءِ رُوبریں بالاد ءُ آئی ءِ دلبریں ادا ، ناز ءُ نکرا کل شے آنی پرچگ ءَ پد زگریں دروشمے ءَ پَدّر بوهگ ءَ ات انت ، امرناته ءِ دل ءَ آ بز بوآن ات . آ دیم پہ مالتی ءَ جُنزان ات بلے پہ آئی ءِ دیدار کنگ ءَ نا بلکن چرائی ءِ دستاں وتی دل ءِ پچگرگ ءَ روگ ءَ ات ، مہر ءِ پنڈوک مروچی وتی تہ ءَ چہ وتی نزوری ءُ بے پروائی آنی یک اجبیں مارشتے مارگ ءَ ات ، آ ہیران ات کہ اینچو وهد ءَ من پرچہ بے سما بوتگ آں ، آ رِپک کہ مالتی ءَ چہ سالاں امرناته ءِ بندیگ کنگ ءَ کہ کار گپتگ ات انت مروچی پَرِّچان ات انت –

مالتی ءَ کہ آ گوں ہورکیں دستاں آیگ دیست ، چو آس ءَ جپ ئےِ کُت ءُ گُشت ئےِ ” هاں تو ساڑی نہ زُرتگ ؟ “-
امرناته ءَ آ کمار نہ کُت ءُ ٹیک ءَ ٹیک پسو دات ” اِنّاں ” –
مالتی ءَ آ گوں ہیرانی ءَ چار ات ءُ گُشت ” اِنّان “- آئی ءَ بِہ چُشیں گپ چہ امرناته ءِ دپ ءَ نہ اِش کتگ ات ، ادا ہر مدام همائی ءِ بادشاهی ات آئی ءِ ہر دانک ءَ پہ امرناته ءَ وتا ندر کتگ ات ، گُشت ئےِ . ” پرچہ ؟”
امرناته ” پرچہ چی ائت ؟ بس نہ زُرتگ ” –
مالتی ” نہادی ءَ دست نہ کتگ چوں ؟ ترا چوں دست بہ کپ ایت پہ من ؟”-
امرناته ” جی ناں دست وَ کپت بس من وت نه زُرت ”
آهر گپے وَ هست ، تو بہ گُشت ایں زر من وت ترا داتگ ات “-
امرناته ” وسریں تژن مہ جن ، پہ تو من وتی جاں اون ندر کتگ “-
مالتی ” بلکن زر ترا چہ وتی جان ءَ اوں دوست تر انت “-
امرناته ” تو منا نندگ ءَ وار دی ئے ؟ یا ناں ، ترا منی دیم ءِ سرا بد آیگ ءَ انت ، من بُرواں ؟ “-
مالتی ” ترا چون انت تو چشیں تُرندینے وَ بِہ نہ بیتگ ئے “-
امرناته ” تو کہ گپ انچیں جنگ ءَ ئے “-
مالتی ” تو منی چیز چی ءَ نہ گپتگ “-

امرناته ءَ آ زِبرّ ءَ زبرّ ءَ چار ات ءُ گُشت ” من دُکاں ءَ اوں شتگ آں وتی بے ازتی هم سگ اتگ ءُ تی ساڑی زُرتگ بلے راه ءِ نیم ءَ زالبولے ءَ پچ گپت ، من گُشت منی جن ءِ واهگ انت ، گُشت ئےِ باند ءَ من وت کایاں تی لوگ ءَ دست ء وت تی جن ءَ دی آنے “-
مالتی ءَ شیتانیں نگاهاں گوں چار ات ءُ گُشت ” چو بِہ گُش کہ ترا دل وتی دستاتی دل ءَ ات یک شرنگے دیست ءُ پہ همائی ءَ ندر کُت “-
امرناته ” آ چُشیں زالبولے نہ انت کہ دمکاں بِہ تر ایت ءُ دل شوهاز بِہ کنت “-

مالتی ” گڑا الم پرشتہ ے بیت “-
امرناته ” منی وڑیں یلہ چراں چُشیں بهت کُجیں ؟ “-
مالتی ” انچُش ڈولدار ات زناں “-
امرناته ” نہ شرنگے ات ءُ نہ کہ شکر گُپتارے ات ءُ ناں ناز ءُ ادا ئےِ کُت ، یک دل پهک ءُ سادگیں جنکے ات ، بلے منی دست ءَ چہ ساڑی ئےِ چامپ ات من چے بہ کُتیں ؟ اے وَ شرم ءِ گپے بوتگ ات کہ من گوں آئی ءَ بہ اڑتیناں ءُ ساڑی پچ بہ گپتیں ، تو وت بچار آئی ءَ دل ءَ چے پگر کتگ ات ؟”-
. مالتی هاں ! ترا آئی ءِ دل ءِ سک هیال گور ات ، کہ آئی ءِ دل ءَ چے گُوستگ ات . من چے گُشاں ؟ اے درگت ءَ تی مت شُتگ ات ، چہ منی دست ءَ اگاں مردیں آدمے چیزے بہ چامپ ایت باریں ، من چارانے آ تُری دومی ایسُپ بی بیت “-
امرناته ” تو توری اشی ءَ منی لگوری فهم ئے یا بے توکلی یا شَرّی برهال من چہ آئی ءِ دست ءَ ساڑی پچگ گپت نہ کُت ” –
مالتی ” تی دل ءَ آ باند ءَ ساڑی ءَ کاریت …..پرچہ ؟
امرناته ” الم کاریت ئے “-
مالتی ” اناں تو بهنگ نہ وارتگ ناں ؟ برو وتی دیم ءَ شود ءُ بیا ، من نزانتگ کہ تو چُشیں سادگے ئے ، ساڑی داتگ ءُ اتکگ ئے . کہ آ باند ءَ ساڑی ءَ دست ء وت پہ تو کاریت “-
امرناته ” ہیر آ باندا زانگ بی تو پیسرا بد گمانی مکن . تو چو کن باندا بیگاه ءَ منی لوگ ءَ سہتے ءِ واستہ بیا “-
مالتی ” داں تو آئی ءَ بِہ گُش ئے کہ اے منی جن انت ”
امرناته ” من نزانت کہ آ منی لوگ ءَ ساڑی بیت ، دگہ من دگہ نیمونے کُتگ ات “-
مالتی ” تی ساڑی ترا مُراد بات من وَ هچ وڑا نیا یاں “-
امرناته ” من باریں ہر روچ تی لوگ ءَ پیداگاں ، تو یک روچے پہ سہتُکے ءَ اتک نہ کن ئے ؟ “-
مالتی ءَ هچ لیاز نہ کُت ءُ گُشت ” تو وتی دل ءَ دست ءَ پِر کن ءُ بچار باریں ، اگاں انچیں کارے گومن بی بیت تو وتا منی مرد گُشت بہئے ؟”-

امرناته دلپروش بوت ، انچو مانائے گپ ءَ گُشت ئےِ ” مالتی تو گومن شر کنگ ءَ نہ ئے ، دل ءَ میار ، منی ءُ تی مہر ءِ درانگازی ءَ ابید هم مئے میان ءَ دوری ے بوتگ ، ما یکے دومی ءِ جاورهالاں سرپد بوتگیں ، ءُ ما آ دوری ءِ نز آرگ ءِ هچ وڑا جهد ءَ هم نہ بوتگیں، اے دوری مئے همبستگی ءَ پہ المی ایں مُسامے ءِ وڑا بوتگ ، ما وتی میان ءَ سوداگری ءِ وڑیں سوڑگ ے اشتگ ، ما آئی ءِ جهلانکی ءِ روگ ءَ تُرس اتگیں ، اناں ! من تُرس اتگ آں ، ءُ تو کزدن روگ نہ لوٹ اتگ ، اگاں من ءَ باور بوتیں کہ گوں تو سیر کنگ ءَ منا منی هما کل شے رست کناں کہ من وتی هک اش سرپد باں ، دنیگت ءَ دیری پہ اے کار ءِ کنگ ءَ تی کرا دزبندی کتگ ، بلے تو منا اے درگت ءَ بِہ باور نہ کنائینتگ ، تو شک بوتگ ئے کہ من بوت نہ باں .بلے من ترا پہ وتا هچ چشیں شکے دل ءَ آرگ ءِ موه نداتگ هم کہ من یک شریں مردے بوت نہ کناں ءُ من ترا گُشگ لوٹاں کہ تو هینچک شریں جنے بوت نہ بوتگ اتے کہ من چدو شرتریں مردے بوت کتگ ات ، منا بس بیسہ پکار انت ءُ ترا شوکیں چیزانی لوٹ انت ، منی دائمی پکار بس پنچ سد انت ءُ اے ترا نہ پُجیت ، منا بس همے لوٹ ایت کہ من دلجم بہ باں کہ تو بس تیوک ءَ منی ئے بُگش ترا کبول انت ؟”-

مالتی ءَ امرناته ءِ سرا بزگ بوت ، آئی ءِ راست ءُ تچکیں گپاں چہ اناں ئےِ کُت نہ کُت . ءُ آئی ءَ اے زانتگ ات کہ امرناته گوں من بِہ دگا کُت نہ کنت ءُ آئی ءَ وتی سرا اینچک بیسہ هم است ات ، من اینچک بان کہ امرناته ءَ داشت بہ کناں ، بلے وتی جند ءِ دارگ ءَ پہ آئی ءَ وتی دل زُرت نہ کُت ،
آئی ءِ سرجمیں زند گوں دروگیں مہر ءُ مہر ءِ نام ءَ تماشا پیشدارگ ءَ گوستگ ات آ روچے یک شاه ے ءِ سرا نندوکیں چو آجوی ایں مُرگے ءَ ات نو کجا یکیں ڈَبّ ءِ تہا تاهیر گپت ئےِ کتگ ات ،
آئی ءِ دپ ءَ وڑ وڑیں تام چشتگ ات نو کجا ہُشکیں نان ءَ گوں گزران ئےِ کُت کتگ ات ، همے مارشت ءَ آ چہ وتا هلاس کُت ءُ گُشت ئےِ ” مرچی تو بازیں مرچ ءُ مسلہ ے کنگ ءَ ئے “-
امرناته ” من وَ بس چیزے ویلانی درانگازی کُت “-
مالتی ” شر من باندا کایاں بلے بس یک سہتے ءَ گیش اُود ءَ نہ جهلاں “-
پرے گپ ءَ امرناته گل ءَ بال بوت ءُ گُشت ئےِ ” من تی منتواراں مالتی ، شر کہ تو منا چہ کم شرپی ءَ رکهینت ، دگہ من وتی سر دراؤرت نہ کتگ ات ، نو اے چارگی انت کہ تو وتی همے کرد ءَ چینچک شر پیشداشت کُت کنئے ؟ “-
مالتی ” آئی ءَ تو دلجمی بو .من سیر بِلّے نہ کتگ بلے کورگاں باز دیستگ ،
بلے من اے پگر کنگ ءَ یاں کہ تو گومن دگا مہ کن ئے ، مردیں آدماں چے بیسہ؟ “-
امرناته ءَ گوں دل ءِ جهلانکاں گُشت ” اناں مالتی تی شک وسرینے ، اگاں منی ارمان وتارا بندیگ کنگ بوتیں تہ دیری وتا بندیگ کُتگ ات ، ءُ پدا منی بهت ءِ لکیراں جن کجا ؟ “-
دومی روچ ءِ ده بج ءِ جند ءَ امرناته ءَ وتا درزی ءِ دُکان ءَ سر کُت ، دنا وهدی ءَ سر ءِ پانگ بوت داں وتی گُد ئےِ جاڑیگ کناینت انت ، پدا اتک لوگ ءَ نوکیں گُدئےِ پِر کُت انت ءُ شُت مالتی ءِ نیمگ ءَ اُودا باز دیرئےِ بوت کہ مالتی وتا پہ وزم ئےِ سمبهینگ ءَ ات انچو گشے کہ مرچی آئی ءَ بلاہیں کارے کنگی ات ،
امرناته ءَ گُشت ” آ چشیں شرنگے نہ انت کہ تو وتا چو سمبهینگ ءَ ئے “-
مالتی ءَ وتی ملگوراں رنداں گُشت اے کاراں تی سر پِر نہ بیت هاموش بو ءُ بہ نند “-
امرناته ” تو سک دیر کنگ ءَ ئے “-

مالتی ” چے بیت زاناں ” تُرس ءِ ابرمی هما گُمان ءَ کہ مدام پہ زالبوال انت ، مالتی گیش ہژار کُتگ ات ، ءُ مالتی ءَ گوں سنگینی ءَ بہ دلگوش امرناته ءَ نیمگ ءَ گور نہ کتگ ات ءُ آ ئےِ مدام ڈالچار کُتگ ات ، بلے امرناته ءِ زیکیں گپاں گوں آئی ءَ تُرسے ماں جان ءَ کپتگ ات ، ءُ آ اے تُرس ءِ دیم پہ دیمی ءَ گوں تونگری ءَ کنگ لوٹگ ءَ ات ، دژمن ءَ مان نیارگ آئی ءَ را گیش آٹیگ دیگ انت ، اگاں همے وڑا دست ءِ چیز چو یک یک ءَ روان بہ بنت ، تہ پرائی ءَ هچ نہ مانیت ، هما چیز کہ آئی ءِ زیر دست انت تہ آئی ءَ پرچہ دگہ کسے بہ پُل ایت ، بادشاه هم پہ تُشے زمین ءَ وتی ساه آں ندر کن انت ، آ وتی شکار ءِ نوکیں شکاری ءَ پہ مدامی چہ چرداں تاچینگ لوٹگ ءَ ات ، آئی ءِ کُتگیں سہراں پریچگ لوٹگ ءَ ات –

بیگاه بوت تہ آ شرپمندیں زالے ءِ وڑا وتی مولد ءُ کاردار ءِ اواری ءَ شُت امرناته ءِ لوگ ءَ –
امرناته سُهب ءِ بیل ءَ داں ده بج ءَ وتی ایوکی ءِ کوٹی ءَ چُک ءُ چلانگی لوگ ے ءِ دروشم دیهگ ءَ دست گٹ بوتگ ات – آئی ءَ وتی لوگ انچش تیار کتگ ات گشے اپیسرے پہ لوگ ءِ ٹپّاسگ ءَ پیداک ات –
مالتی کہ لوگ ءَ پُترت تہ آئی ءَ لوگ ءِ پلگارگ ءُ سمبهینگ دیست تہ دل ئےِ وش بوت ، زالبولانی بهرگ ءَ بازیں کُرسی ے جنوک ات ، گُشت ئےِ ” نو برو بیار وتی بانُک ءَ بلے دیر نہ کن ئے کہ گڑا من رواں “-

امرناته درک ءَ شُت ولایتی گُدانی دُکان ءَ مروچی هم نندانک دیوک دُکان ءَ پانیگ ات انت ، ءُ نداره چاروکانی مُچی هم هما وڑا ات بلے . آ جنک ادا نہ ات ، وهدے دُکان ءِ پُشتی نیمگ ءَ شُت داں جنک گوں وتی هما پوشاکاں ، دگہ جنکے ءِ همراہی ءَ اُوشتوک ات –
امرناته ءَ گُشت ” پهل کن منا آیگ ءَ دیر بوتگ ، من اتکگ آں ترا تی زیکیں کرار ءِ یات ءِ پرینگ ءَ “-
جنک ” من اوں تی ودار ءَ بوتگ آں بریں سمترا واجہ ءِ لوگ ءَ روئیں کائیں ، تی لوگ دوریں ؟”-

امرناته اناں نزیکیں اسپ گاڑی ے گراں زوت سر بئیں “-
پانزده ملٹ ءَ پد امرناته گوں دویں جنکاں وتی لوگ ءَ سر بوت ، مالتی ءَ جنک چار ات ءُ جنک ءَ مالتی ، یکے سیر ءُ آباد ات چو بادشاهی ماڑی ے ءَ دومی بزگر ءُ وار ات چو گریبی گدانے ءَ ، بادشاه ءِ ماڑی ءَ زوریں شوک ءُ شان وتی پیشدارگ ات ءُ گریب ءِ لوگ ءَ پلگاری ءُ سادگی ات ، مالتی ءَ دیست یک کودکیں جنکے ، کہ هچ وڑا شرنگے نہ ات ، بلے آئی ءِ کودکی ءُ سادگی وتی مٹ وت ات ، ءُ آئی ءَ دوست بوت ، جنک ءَ هم دیست کہ آ وتا اے وڑا کہ زاهر کنگ ءَ اسل ءَ اے وڑینے نہ ات ، سکیں بے ریا ءُ مگروریں جنینے ات کہ اے لوگ ءِ تہا انچو درآمد ءَ ات ، چو گریشگی رسترے پنجرو ءَ بند بی بیت ،
امرناته میان ءَ اُوشتاتگ ءُ چہ رب ءَ دوا لوٹگ ءَ ات کہ بنام مہ باں –
جنک ءَ گوں گِلّہی نگاهاں امرناته چارات ءُ گُشت ” تو گُشگ ءَ اتے کہ اے اشی ءِ فرمائش انت ، بلے میار تی بوت “-
مالتی ” منی دیم پہ دیما تو اشی ءَ هچ گُشت نہ کن ئے ، تو نہادی ءَ اوں هما مردیں آدماں گوں گپ کُت کن ئے ، کہ آ چہ لوگاں ڈن بہ بنت ، ہرچی گشت اش کن ئے بہ کن ، بلے من گوں وتی گوشاں هچ اشکنگ نہ لوٹاں “-
جنک ” من هچ نہ گُشاں منی گهار ءُ من چے گُشت کناں ؟ کسے ءِ سرا زور وَ نہ انت من بس دزبندی کُت کناں “-
مالتی ” اشی ءِ متلب اش انت کہ تو همے گشگ لوٹ ئے کہ اشی ءَ وتی ملک ءِ هج هیال نیست ؟ ءُ اے ٹیکہ بس تو زرتگ ، وانندگیں مردمے مردمانی تها ازت ءُ شرپے است ئے ، وتی نپ ءُ نُکس ءَ زانت ، تو کے کہ نشتگ ءُ پنت دیهگ ءَ ئے ؟ ماں امروز ءَ یکیں اگلمند بس توئے ؟”-
جنک ” منی گهار تو منی گپ ءَ سرپد نہ بوت ئے “-
مالتی .” هو من کجا سرپد بوت کناں ؟ چشیں فهم منا کجیں ، تی گپانی متلب ءَ سرپد بہ باں –
کهدر ءِ ساڑی ءِ گورا کن دامن ءَ لونجان کن بِئج ے بجن ، بس گُڑا نو وتی مستر وت ئے ہرجاه دل بہ لوٹ ایت بُرو ءُ بیا . ہرکسی گوم ءَ بہ کند ءُ مسکرائی بہ کن ، وهدے لوگ ءِ کہ هچ نہ گُش انت تہ زندان ءِ تُرس پرچہ بی بیت ، من چشیں یلہ چری ءَ همے سرپد باں کہ پہ هانوادہیں مردمانی جین چُک ءُ نشاراں پہ شریں چیز ے نہ انت “-
امرناته وتی تها وت گار ات ءُ پہ چیر بوهگ ءَ هونڈ پٹگ ءَ ات ، جنک هچ زہر نہ گرگ ءَ ات بس آئی ءَ را گوں پُرارسیں چماں چارگ ءَ ات ،
امرناته ءَ گوں مہمیزاں مان بست .پرچہ دگرانی دل آزاری ءَ کن ئے . اے نازاکیں جنکاں کہ وتی وشی ویل کتگ انت ءُ پہ وتی راج ءَ شپ ءُ تچ ءُ تاک کنگ ءَ انت ، آیا اے درگت ءَ تو هچ سرپد نہ ئے ؟”-

مالتی ” بِل بِل گیشیں تو سیپ مہ کن ، زمانگ ءِ جِند کہ مَ ٹ بوآن انت من چے کت کناں ، ءُ تو چے کت کن ئے ، شُما مردیناں زالبول انچو لوگانی تہا بندیگ کتگ انت کہ مروچی آهاں ننگ ءُ هیا ، دود ءُ ربیدگ کُل اشتگ انت ءُ درا درکپتگ انت ، چیزے روچانی تہا شمے هاکمی هلاس بوهگی انت ، اے مُلکی ءُ ولایتی بس پہ پیشدارگ ءَ انت ، اسل ءَ اے هما آجوی ءِ واہشت انت ، کہ شمارا رستگ ، شما کہ سے چار سیر کُت کن ئے گڑا زالبول چی ءَ کُت مہ کن انت ، راستی همیش انت ، اگاں ترا چم پِر گُڑا پچ اش کن بچار ، منا نہ لوٹ ایت چُشیں آجوی کہ مردم ءِ ننگ ءُ هیا ءَ بہ پُلیت ، من ننگ ءُ هیا ءَ وتی زیور سرپد باں “-
جنک ءَ امرناته ءِ نیمگ ءَ گوں پُرتلبیں نگاهاں چار ات ءُ گُشت کہ گهار ءَ بس زالبولانی کمشرپ کنگ ءِ سوگند وارتگ ، من گوں چونیں امیتے ءَ اتکگ اتاں ، بلے بلکن بے سوبی ءَ گوں واتر بہ باں “-
امرناته ءَ ساڑی چست کُت ءُ پدا جنک ءَ را دات ءُ گُشت ” اناں تو بے سوبی ءَ واتر نہ بے بلے آ وڑ کہ تو پگر کتگ ات بلکن آ وڑ مہ بیت “-
مالتی ءَ گُرّ دیان ءَ گشت ” اے ساڑی منیگ انت ءُ تو اشی هچ هساب ءَ دات نہ کن ئے “-
امرناته ءَ گوں نرمیں گالوارے ءَ گشت ” شریں گپے ندی آنے بس –
بانک اے جاورانی تہا بلکن تو منا پهل بہ کن ئے “-
جنک ءَ پُشت ماندات ءُ شُت ، امرناته ءَ زهرکنکی گُشت ” تو مرچی منی دیم شر سیاه کُت تو چشیں بے ریا ءُ دلڑی ے ئے من سرپد نہ بوتگ آں “-
مالتی وتی رُو تهار کت ءُ گُشت ” شر گڑا من وتی ساڑی همائی ءَ بِداتیں .چو منا مات ءَ پیر ءَ بُرتگ واجہ ، هو بزاں نو من بے ریا ءُ دلڑی ے بوتاں آ روچاں اے هرابی آںءَ چہ یکے منی تہا نیست ات کہ تو منی وازمندگ اتے ، اے جنک ءَ چونیں شیرکنی ے تی دنتان ءِ کنڈ ءَ داتگ . انچو تو انچو آ مُراد بات ترا “-

چُش گُشگ ءَ پد مالتی چروداں در کپت ، آئی ءَ همے فهم اتگ ات کہ من گوں وتی شرکنیں هبر ءُ وتی زیبائی ءَ چہ آ جنک ءَ امرناته ءِ آتراپ ءَ هم نیلاں ، بلے وهدے آئی ءَ دیست کہ امرناته نو دارگ ءِ وڑا نہ انت تہ آئی ءَ وتی داب مَٹّات ، گوں همے داب ءُ ادایاں امرناته گون من بوتیں تہ شر ات ، بلے پرائی ءَ من چد ءُ گیشتر کُت نہ کناں –
امرناته دروازگ ءَ داں اتک همراے بوت وهدے مالتی اسپ گاڑی ءَ سوار بوت ، تہ مِنہوارئےِ بوت کہ ” مالتی اے ساڑی ءَ بدئے من ترا اشی ءَ چہ دسری شرتریں ساڑی ے گراں دیاں “-
مالتی ءَ هچ لیاز نہ کُت ءُ گُشت ” اے ساڑی ءَ نو من لکه کلدار ءَ هم دات نہ کناں “-
امرناته زهر گپت ءُ گُشت ئےِ ” شر مدی ے بلے نی اے ساڑی منی نیمگ ءَ چہ تی گُڈی سوگات انت “-
مالتی ءَ لنٹ گس ات انت ءُ گُشت ” شر بے ترا من نہ مراں ءُ من ترا اے گپ ءَ باور کنائیناں هم

آزمانک

نرگسیت

اسگر زھیر

من توام ہسپتالءِ مزنیں سگنلءِ نزیکءَ کہ سر بوت آں تہ سنگلءِ سُہریں بتی روک بوت انتءُ چہ من پیسر دوگاڑی اوشتاتءُ من آہانی پُشتءَ اوشتات آں.

منا چہ سگنلءَ چپءَ روگی ات.پمشکہ من چپءَ روگءِ دست گپتگ ات،بلئے پِرترگءِ ہم دست ہمیش ات.

ہمے ساھتءَ کہ من سگنلءِ سرا اوشتات آں، گڈا وتی گاڑی ءِ درنیامی شیشگءَ را چمشانکے اوں دات کہ چہ پُشتءَ آؤکیں گاڑیءُ کشکءَ پیش داریت.

منی گاڑیءِ پُشتءَ سہریں گاڑی یے اوشتاتگ ات کہ آ زیبائیں جنکے ءَ گون ات،مودئےِ سیاہءُ کوپگاں شنگ ءُ شانگ اتنت،انچو گشئے کہ شپ ماہکانءَ مان بہ ترین ایت.آئی ءِ دیم چو کونشءَ اسپیت ات.چو نزاناں کہ آئی ءَ وتارا پہ کئے سمبھینتگ اتءُ کجا رؤگءَ ات،چو ہم نزاناں کہ آ چہ بن ازل ڈول دار ات یاکہ ناں کریمءُ پوڈراں کتگ ات.بہرھال آئی ءِ سکیں سیاہیں مودءُ اسپیتیں دیم ءِ یک جوانیں گچینے اتءُ ہرکسءَ کہ آ یکبرے بہ دیست ایں پدا چمانی گردینگءَ بیہال بوتگ ات.

سگنلءِ بندیءِ اے کسانکیں ساھتءَ، آئیءَ ہمنچو اداکاری کت کہ منا سالےءِ سپرءَ برت ءُ رسینت ئےِ،من وتی گاڑیءِ درنیامی آدینکءَ آئیءِ ہمک اداءَ شریءِ سرءَ چارگءُ گندگءَ ات آں.آ منیگی ناں بلکن اے ساھتءَ دنیائی ہم نہ ات.

آئیءَ وتی گاڑیءِ درنیامی آدینک کہ پشتءِ گاڑیاں پیش داریت.وتی نیمگءَ کتگ ات،بزاں انچو ترینتگ ات ئےِ کہ آدینک گوں آئیءِ دیم ءَ وَجّ اتءُ آ دم پہ ساہت آدینکءَ چارگءَ ات.

یکبرے آئیءَ وتی مود اینگو آنگو چنڈاتنتءُ پدا کوپگاں شنگ کت انتءُ وتارا گوں ٹہلءُ اداءَ چاراِتءُ چکاس ات ئےِ،پدا آئیءَ وتی گوشانی سہرءِ والی کہ دلءِ نکشہءَ جوڑ بوتگ اتنت.اے دیمءُ آ دیم کت انت.پدا وتی لنککانی شمءِ لاگریں سگریٹءَ را دمے جت ئےِ ءُ دوت ئےِ بال دیان کت انتءُ یکبرے پدا وتارا آدینکءَ چاراِت ئےِ ءُ سرئےِ اے نیمگءُ آ نیمگءَ چنڈینت ءُ وتی زیبائیءِ سرا ناز کنگ ءَ لگ اِت.

آ وتی دنیاءِ تہا مست ءُ موج کنگءَ ات ، آئیءَ ہچ سما نیست ات کہ یکے آئیءَ چیروکائی چارگءَ اِنت.پرچاکہ من آئیءَرا پہ گیگءُ گوم چارگ ءُ اے جیڑگءَ ات آں کہ باریں ایشیءَ وتارا پہ کجام وش بھتءَ چو سمبھینتگءُ کجا روگءَ انت.منی دلءَ یک ارشءُ آہے چست بوت کہ ما ادءَ چنچو وارءُ بزگ ایں.چہ وتی ملکءُ دوستریں مردماں چہ دور ءُ گستہ.

ہمے جیڑگانی تہا یک وھدے سما کت داں پشتءَ گاڑیانی مزنیں ہارنءُ پیپانی توار مَچ اِتگ ، .چارات داں سنگل پچ بوتگءُ منی گاڑیءِ دیمءِ گاڑیانی ہچ گواہ ءُ سوج نیست انت.من زوت زوتءَ وتی گاڑی چست کت،بلئے ہمے دمانکءَ من چو تیرءَ آئیءَ را چمشانکے اوں دات . ہمے دمانکءَ من دیست کہ آئیءَ وتی گاڑیءِ اشارہ چالو کت،من ہمے اٹکل جت کہ اے زیبا الم پرتریت.بلئے اگں پرنہ تریت اوں پرواہ نیست. وتی اٹکلءِ چکاسگءَ باکے نیست.من ہمے گشت ءُ چہ سگنلءَ پِرترات آں ءُ آئیءِ گاڑیءَ را گشادیں چمشانکے دات. من سک گل بوت آں کہ منی اٹکل راست بوتگ ات.آ اوں چہ سگنلءَ پِر تر اِت.

اے سئے دستءِ دگ ات کہ اولی دست پہ گشاد روکیں گاڑیان انت،درنیامءِ دست پہ وتی تبءَ روکیں گاڑیان انتءُ سیمی بزاں گڈی دست پہ مزنیں گاڑیءُ سکین نزوریں گاڑیان انت.

چہ سگنلءَ پرترگءَ پد،آئیءَ ہما گشادیں دست یلہ نہ داتءُ وتی دلءِ مئیلءَ روگءَ لگ ات. منا درنیامی دست گون ات.من وتی گاڑی آئیءِ گاڑیءِ جپتءَ داشتگ ات ءُ وہد پہ وہد یکوئی گوں کَشُکی آئی ءَ چاران ات آں.آ وتی موجءِ تہااتءُ من گوں ہمے اوستءَ کہ بلکن آئیءِ نگاہے نیک بہ بیتءُ اے نیمگءَ شوکیں چمشانکے بہ دنت.بلئے آ منی ناں،بلکن اے ساہتءَ کس ئیگی ہم نہ ات.آ ایوکءَ وتارا چاران ءُ روان ات.

من اوں وار وارءَ آئیءَ را دزچمی چارگءُ برے دلگوشءَ گوں دگءَ کنان ات آں.آ ہم وتی لنککءِ لاگریں سگریٹءَ کشانءُ دوتاں بال دیان ات.آئی ءَ باریں وتی گاڑیءِ شیشگ پہ سگریٹءِ دوتانی ڈنءَ درآہگءِ نیتءَ پچ کتگ اتنت یاکہ ناں وتی زیبائیءَ را دنیاءَ پیش دارگی ات ئےِ.

من آئیءَ را چارانءُ وتی روحءَ را لزت بکشاہان ات آںءُ وتی اسل جاگہءِ روگءُ کارءَ چہ بے سما ات آں.

یک دمانے دنیا چوں بدل بیت،یک دمانے مردمءَرا کجا بارتءُ سرکنت.اے دنیاءَ اگں پہ زیبائی بہ چارئے تہ چنچو زیبا انت،اگں ہمے دنیا وتی بدرنگیءَ بہ زوریت تہ دور دئیگ ءِ اوں کارءَ نئیت.

من انچیں پگرءُ ھیالاں گوں دُچار کپان ات آں کہ ہمے ساہتءَ چہ جنکءِ دستءَ گاڑی یے گوں گشادیءَ پیداک اتءُ آئیءَ را گوں ترندیءَ ہارن جنان ات.جنکءَ وتارا داشت نہ کتءُ آئیءِ گاڑی چرائی ءِ دستءَ چہ دراتکءُ پُٹ پاتءِ سرا سرکپتءُ لیٹءِ کمبہءَ لگ ات.

منا اوں سما کپت کہ من دور گار کتگ.منا توام ہسپتالءَ ھونانی ٹسٹ برگیءُ رسینگی انت.

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

زرگُل ءِ زِند

نھمی بَھر

سخی ساوڑ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھشتمی بَھر

اللہ ترا مدام وش کنات ءُ مدام وشیانی منگیر ءَ بات ئے منی مکھیں ماس.

گُڑا دوشی ھمساھگاں تئی ھیالداری کرتگ یا نا؟
زَرگُل: ھَو دوشی یک زالبولے منی کِرّ ءَبوتگ اللہ ئِے سواب ءَ بہ دنت کہ منی باز ھیال ئِے کرتگ.

ڈرپانی آپ زَرگُل ءِ ھشکیں جان ءِ بوگانی تہ ءَ گْواز کنان اِت اَنت ءُ چہ زیکین ءَ مروچی زَرگُل چم رژن ءَ اِت اَنت ءُ جان ءِ واک ءِ گھتر اَت.

شر اِنت نوں ڈرپ کمو پَشت کپتگ، ڈرپ ھتم بیت، گُڑا من ترا ارزبنداں دئے آں کہ دہ ءِ ساھت ءَ تئی درمان ورگی اَنت ءُ کمو رَند ءَ ھم ڈاکٹر کیت شمارا چار اِیت، باریں چے بہ گْوش اِیت ءُ بوت کنت دگہ نوکیں درمانے چیزے بہ دنت یا دگہ ٹسٹے.

زَرگُل: شرّیں اَبا اللہ وت ھیر بہ کنت ءُ شکر اِنت ھاوند ءِ بَلے مارا اے نادْراھیاں کُشت، یک نادْراھی یے ھتم نہ بیت کہ دومی گون بیت، آ وھد ءَ ایمان ءِ دَور بوتگ کَس چوش نادْراہ نہ بوتگ، نوں بچار نادْراھجاہ ھالیگ نہ بنت لَکّوں مردم نادْراھجاھاں کپتگ اَنت.

جی ھَو منی مات آ وھد ءَ چوں گَند ءُ گَسڑ نہ بوتگ ءُ نہ آ وھد ءَ دگہ گاڑیانی دوتے چیزے بوتگ، آ وھد ءَ مردماناں شَرّین ءُ ساپیں ورگ دست کپتگ، نوں وَ مارا ھنچیں ورگ دست کپ اَنت کہ کس نہ زانت ایشانی تہ ءَ دگہ چے چے مان اِنت ءُ دومی اے ملک ءِ ھال وَ ھنچوش اِنت، وڑ پہ وڑیں جِناورانی ھَڈ ءُ پیگاں چہ وڑ پہ وڑیں وردین ءُ وراک جوڑ کن اَنت ،گُڑا مردم چوں نادْراہ نہ بنت؟

شَرّیں گُڑا منی ماس من نوں رواں آفیس ءَ کہ کمو نادْراھانی دْرماناں وڑ کنگی اَنت کہ پَد ءَ ڈاکٹر اوں کیت.

من اِسٹاپ روم ءَ اتک اوں گوں وتی ایدگہ ھمراھاں نادْراھانی درمان ٹااِینت آں ءُ نادْراھان ءَ درمان دات اَنت.

دہ ءِ ساھت ءَ ڈاکٹر پہ نادْراھانی چارگ ءَ اَتک، بَلے مھروان انگت گِندگ نہ بُوَگ ءَ نہ اَت، بس منی ھیال گوں آئی ءَ اَت کہ باریں آ کدی وارڈ ءَ کیت ءُ من ءَ گوں وتی وش گُٹیں توار ءَ توار جَنت کہ سخی جان من اتک آں ءُ من پہ بچکندگے وتی دست ءَ پہ مھروان ءَ شھار دے آں ءُ مئے یکّے دومی ءِ دست ھمدست بنت.

ڈاکٹر ءَ دْرستیں نادْراہ چار اِت اَنت اگاں یک نادْراھے موکل ءِ وڑ ءَ اَت گُڑا موکل ئِے دات.

ڈاکٹر ءِ روگ ءَ پَد، ڈاکٹر ءِ نوک نبشتہ کرتگیں درمان ما نادْراھان ءَ جَت اَنت ءُ من پَد ءَ زَرگُل ءِ کِرّ ءَ اتک اوں تاں دومی ھمراہ ءَ زَرگُل ءِ ڈرپ کش اِتگ ءُ ارزبند داتگ اِت اَنت ءُ زَرگُل وتی تھت ءِ سر ءَ نشتگ اَت ءُ ارزبند کنگ ءَ اَت،

اَبا ڈاکٹر ءَ گُڑا منی بارو ءَ چے گْوشت ءُ دگہ درمانے چیزے داتگ یا نا ءُ پَد ءَ چے گْوشت ئِے موکل کدی دے آں؟

جی ھو منی ماس ڈاکٹر ءَ دگہ اوں درمان داتگ ءُ ھمے درمان ترا دیگی اَنت ءُ مروچی تئی زَردوئی ءِ ٹیسٹ ھم کنگی اَنت، ٹیسٹ باندا کاینت، گُڑا ڈاکٹر ھما وڑ ءَ چار اِیت، باریں چے بہ گْوش اِیت، تو وت ءَ ھچ پریشان مہ کن اللہ ھیر کنت.
شَرّ ابا ھرچی کہ منی واجہ ءَ پہ من آورتگ ھما وڑ بیت.

سلام الیکم جگر، مھروان

والیکم سلام ارواہ، مھروان ھمکہ چہ کوٹی ءِ دپ ءَ سر بوتگ سلام ئِے دات ءُ وتی دزگْوار زرینہ ھم گون اَت ئِے.

مھروان ءُ زَرینہ ءَ مئے دست گِپت اَنت ءُ مھروان ءَ چہ زَرگُل ءَ جُست کرتگ.

چون ئے تو منی ماس وش ئے ءُ نوں تئی تَب چون اِنت؟

شکر اِنت اللہ ءِ منی زھگ من وشاں تو چون ئے؟

مھروان: من وش آں ماس اللہ ترا وش کنات، ھال کن باریں ترا سخی جان ءَ سمبال اِتگ یا نا؟

من ءَ چوں منی بچ نہ سمبال اِیت کدی زھگ وتی ماس ءَ نہ سمبال اَنت ءُ پَد ءَ منی بچ ءِ بدل نیست،
ماس منی گَلاھگ ءَ اَت من سک وش بُوَگ ءَ اَت آں کہ ماس من ءَ گیش مھروان ءِ دیم ءَ بہ گلاھیت ھاھاھاھاھاھاھا

ھَو ماس سخی جان بے مَٹّیں بچکے ءُ سکّیں مھروانے ءُ مدام پہ ھرکس ءَ ساڑی اِنت، پمیشکا من ءَ سخی جان سک دوست بیت.

ھَو من وَ ترا سک دوست بنت ،بَلے تو من ءَ اِنّاں ھاھاھاھاھاھاھاھا

تو وتی گپّ ءَ ھرکجا بجن ءُ ھَو من ترا سک نا دوست آں، ھمے گپّ ءَ چہ وتی زِد ءَ جُست کن باریں چے گْوش اِیت ھاھاھاھاھاھاھاھا ءُ دگہ تو ھال کن سخی جان تو وش ئے؟

جی من وشاں شما چون اِت ءُ گِس ءِ مردم چون اِت اَنت، شما چوں اے کمرہ زانت ءُ اتک اِت؟

من اِسٹاپ روم ءَ چہ تئی ھمراھاں جُست گِپتگ آیاں مارا گْوشت کہ کمرہ شمار پنچ اِنت ھمے وڑ ءَ ما اتک اِیں.

کمو دیوان ءَ پَد ما زَرگُل ءَ را زُرت ءُ دیم پہ ٹیسٹ کنگ ءِ جاہ ءَ شُت اِیں ،تاں سک مُچّی اَت، یک ادارے ءَ رَند زَرگُل ءِ باریگ اتک ما ٹیسٹ روم ءِ تہ ءَ شُت اِیں.

روان اِنت

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک 

بهشتــــی

نبشتہ کار:- باسط علی باسط

دی بلوچستان پوسٹ 

باز کساسیں تعدادی ءَ مردم یکیں کِشک ءِ میانجی ءَ اوشتاتگ اِتاں، بلے راستی چہ آیاں، اندیم ات، کہ اے کِشک بهشت ءِ نہ ات،
“اے کہبگ اداں چی لوٹیت، ؟ ایشے ءَ پُشت ءَ کن اِت، مئے هُدا ایشاں لعنت دنت، ءُ مئے بهشت ءَ کہبگ ءُ گناهگاراں جاه نیست-”

نیکرائی ءِ ٹکیدار ءَ وتئی نروڈگ ترندتر کُت ءُ گُشت:

“واجہ !! اے کہبگ بهشت ءِ لوٹوک اِنت ،،” ہمے چارگد ءِ کیبلائی نیمگ ءِ مردماں چہال جنوکیں توار ءَ گُشاں اتنت: “هُدا میئگ اِنت،

اے کہبگ ءَ هج رنگ ءَ ماپ نہ کنت، ” آ ایشانی گپاں گوشداراں ات، بچکندگے آئی ءِ لنٹاں تالاں اَت،

“هما هُدا تنہا کہ شُمیگ اِنت آئی ءِ بهشت ءُ ماپی ءَ هم من نہ لوٹاں، من رحم ءُ کریمیں هدا ءِ لوٹوکاں- شُمے نیت اتکگ ایش بوت، آ اداں

اوشتات هم نہ کنت، گپانی گُوشتدارگ ءَ یلہ کن،،،”

دراهیں نیکرائی ءُ جاہلیں مردم آئی ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ اتنت،

کمو ساعت پد ہمے میانجی ءِ کشک ءَ، کہبگ ءِ لاش برہنگیں بّدن ءَ کپتگ ات،،،،،

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

سوگات

نبشتہ کار : سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

من ھر وھد ءَ کہ وتی کِر ءُ کَشاں چم شانک داتگ اَنت گُڑا من ءَ یک اجبیں چیزےگِندگ ءَ آتکگ ۔ من وت ھیران بوتگ آں چو پرچا ؟ اے وڑ چون بیت ؟ گپ ھمیش اِنت من بازیں شرّیں کِردانی واھُند دیستگ اَنت کہ آیانی نام شرّیں وڑے ءَ گِرگ بوتگ، بلے ھما مردم کم کم ءَ چہ دِلاں در کپان ءُ آیانی ھما شرپ ، نام ءُ توار گار بوتگ ۔گُڑا من ھمے جیڑ اِتگ اے شرپدار اِیں زانتکار پرچا اے وڑ بنت ءُ آیانی نام ءُ توار چو گار بیت۔ اَلّم اے جیڑگی گپّے بیت۔۔

ھمے مردماں وت ءَ چہ بلائیں جُھد ءُ کوشستے ءَ پد وت ءَ اے جاہ ءَ سر کُتگ گُڑا پرچا چو بے ارزِشت بوتگ اَنت کہ کسّ آیانی نام ءَ پہ ردی نہ گیپت۔ پمیشکا دانشور ھمے گْوش اَنت اگاں تو یک کدم ئِے دیم ءَ جن ئے گُڑا دو کدم پُشت ءَ ھم پچار گوں ، چیاکہ چرے گپ ءَ ھمے پدّر بیت اگاں تو وتی گْوست ءَ چارے گُڑا تو زان ئے من ءَ دیم ءَ چے کنگ لوٹ اِیت۔ پمیشکا اے راست اِنت اگاں کسّے ءِنام گار بُوَگ ءَ اِنت چہ وتی جند ءَ ، چہ وتی کرد ءَ ، اگاں کسے چہ وتی مکسد ءَ بے ھیال ءُ نزوری آں سرپد مہ بیت گُڑا وھد ءِ گُباراں ھمے داب ءَ گار ءُ بیگْواہ بیت ۔

اے زِند ءِ سپر ءَ اگاں من ءَ کسے ءَ ٹیکی داتگ گُڑا چہ دْرستیں سوگاتاں من ءَ کتاب ءِ سوگات گیش دوست بوتگ ۔ ھمے ھاتر ءَ کہ کتاب مردمے زندمان ءَ رج اِیت ءُدیم پہ رُژنائی ءِ نیمگ ءَگامین اِیت ۔ من یک روچے نشتگ اِت آں پمن سنگتے ءَ منی وٹسیپ ءَ یک کتابے دیم دات ءُھمے گْوشت ئے کہ اے ٹیکی ءَ من پرتو دیم دَیگ ءَ آں باریں تو اے کتاب ونتگ یا نہ۔ من وھدے کتاب چار اِت داں اے “تہذیبی نرگسیت ” مبارک ھیدر (مبارک حیدر) ءِ نبشتہ کُتگیں کتاب اِنت کہ من نہ ونتگ اَت ۔ من گْوشت منی بے دروریں سنگت من اے کتاب نہ ونتگ ، مِنہ وار دیم داتگیں سوگات ءِ کہ پمّن شات کُتگ داں من نرگسیتءِ بابتءَ سرپد بِہ باں نرگسیت چی یے ؟

من ءَ دو روچ ءَ پد موہ رس اِت کہ من ھمے کتاب ءَ بِہ واناں ، وھدے من کتاب ءِ وانگ بندات کُرت چاراں واجہ مبارک ھیدر ءَ جْوان نبشتگ کُتگ ۔ من کہ تاکدیم پنجاہ ءُ شش 56 ءَ داں شست ءُ یک ءَ61 ءَ سربوت آں ءُ ونت اِد ءَ نرگسیت ءِ جند ءِ درگت ءَ نبشتہ اَت کہ نرگسیت ءِ مولءُ مراد وتی دوست دارگ ۔اے کِسّہ چہ یونان ءِ دیومالائی کِسّھاں یکّے۔ ،ھما مردم ءِ سر ءَ اِنت آ یونان ءِ نندوکے آئی نام نارسس اِنت ، رنگ ءُ دْروشم ءَ شر رنگے بیت۔ چاگرد ءِ تہ ءَ مردم مدام آئی توسیپ ءَ کن اَنت گُڑا آ گیشتر وتی جند ءِ شیدائی بیت کہ دگہ کسّ ءَ وتی درور نہ لیکیت ءُ دوست ندار اِیت ،ابید ء چہ وتی جند ءَ ۔ ھر وھد ءَ کہ وتی توسیپ ءَ مردمانی دپ ءَ اِش کنت ھمے سرپد بیت کہ اے دگنیا ءِ تہ ءَ شر رنگ تھنا مناں ،ھمے ھبر ءِ پُژدر ءَ وتی جند ءِ سر ءَ آشک بیت ۔ ھمے وڑ ءَ یک روچے روت یک آپے ءِ سر ءَ ، وھدے آپ ءِ تہ ءَ وتی اکس ءَ گِند اِیت ھیران بیت ۔ بس آ ھمے اکس ءَ چار اِیت ءُ آپ نہ وارت ۔ سک تُنیگ بیت ، بلے آپ ھمے ھاتر ءَ نہ وارت کہ اگاں من آپ بوراں گُڑا ھمے آپ سُریت ءُ منی اکس پُرش اِیت ۔ گُڑا شیدائی ءِ باپُشت ءَ چہ بازین تُنّ ءَ ھمود ءَ مِرّ اِیت۔

چہ اے کِسّہ ءَ ھمے پدّر بیت اگاں مردم وتی جند ءِ سر ءَ آشک ءُ گنوگ بوت آ ھمے گْوش اِیت بس مناں دِگہ کس منی مٹ ءُ درور نہ اِنت ، گُڑا آ مردم وت ھَلاس بُوھان کنت ءَ بے ارزِشت بیت ۔ وھدے من ھمے جیڑ اِتگ کہ شرّیں کِردانی واھُند پرچا پدمنتگ اَنت گُڑا آیانی سَوَب من گْوش آں ھمیش اِنت کہ ھر وھد ءَ وتی جند ءَ دیم ءَکار اَنت بس مناں ءُ دِگہ کس نیست ، بزاں ماتاں بچّ پیداک نہ کُتگ کہ منی ایرگْوات ءَ اُوشتات بِہ کن اَنت ۔ اے تب ءِ مردم وتی جند ءِ نزوری ءَ ھچ سرپد نہ بیت ، ھر گپ ءَ وت ءَ دیم ءَ کار اِیت کہ من مزن ءُ راج ءِ تہ ءَ گْران کدراں ۔ پمیشکا اے ھبر سددرسد راست اِنت کہ اے تب ءِ مردم اگاں تنزیمی جُھدکار ئِے بہ بیت پہ تنزیم ءَ تاوان بار اِنت یا آ گوں تنزیماں ھوار ءُ رھبنداں پیلو کُت نہ کت ھزاراں نیمون ساز اِیت ۔ ایشگی مزنیں بد بَھتی ھمیش اِنت کہ کسی گپ ءِ گوشدارگ ءَ تیار نہ بیت ۔ اگاں شریں پنت سوجے ءِ بِہ دنت آ ھمے پنت ءُ سوجاں چپ ءُ ھراب سرپد بیت ۔ ھمے سرپد بیت ایشر ءَ منی سرا بد کیت ءُ وت دیم ءَ آرگ ءُ نامینگ لوٹ اِیت ۔

آ وتی ھمے زِدّ ءَ زُور اِیت ءُ دیم ءَ روت ، وتی دوستیں مردماں گوں ھَسد ءُ کینگ دار اِیت۔ ھر کس کہ شرّیں ھبرے بُہ گْوش اِیت گُڑا ھمے گپ ءَ پہ وت ھراب سرپد بیت کہ اے کئے اِنت من ءَ سرپد کنت۔ ھمے داب کہ اے مردم گوں ھرکس ءَ کینگ داران کنت ایشی ءِ کدر ءُکیمت جھل کپان بیت ۔ ھمے وڑ چہ ایشی ءَ ھر کس بیزاری بیت ، چیاکہ اے تب ءِ مردم ءَ کس وتی نہ کنت۔ وھدے کہ اے تب ءِ مردم وتی کم کدری ءَ گِند اِیت گُڑا ھمے مار اِیت کہ اِد ءَ پمنی نزور ُ پْروش دیگ ءِ ھاتر ءَ ٹولی ٹھینگ بُوَگ ءَ اِنت ۔ من ءَ پہ زور بے ارزِشت کنگ لوٹگ ءَاَنت ۔بلکیں وتی جند ءِ شر کنگ ءِ جُھد ءَ نہ کنت روچ پہ روچ نا اُمیت بُوھان بیت ۔۔

پمیشکا گْوش اَنت کہ نا اُمیتی ھما شومیں نادْرائی اِنت کہ مردم ءَ را پہ تبائی ءِ نیمگ ءَ بارت ءُ سر کنت ۔ اگاں اے تب ءِ مردم تنزیمی جُھدکارے بہ بیت گُڑا کم کم ءَ چہ تنزیم ءَ دست کش بیت ءُ ھمے گپ ءَ دیم ءَ کار اِیت کہ اِد ءَ انساپ نیست ، بلکیں پہ وتی ھیش ءُ آرام ءَ ٹولی بازی بُوَگ ءَ اِنت ۔ اگاں یک چونائیں مردمے بہ بیت وھدے آ نااُمیت بِہ بیت گُڑا وت ءَ زوال کنت کہ ھچ ءِ کار ءُ در ءَ نہ روت ۔ پمیشکا زانتکار ءُ کْواس گْوش اَنت کہ گوں کتاب ءَ سنگتی بکن کہ ترا چہ تھاری ءَ رکّیت ءُ رُژنائی ءِ نیمگ ءَ رَوَگ ءِ سِکین ءَ دنت ۔ پمیشکا من ءَ کتاب پہ سوگات ءَ دوست بیت کہ من ءَ جُنزگ ءِ سِکین ءَ دنت ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گیر کیت گُلیں ھنکین

نبشتہ کار: زبادی بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من ءَ چیزے  وھد اَت کہ من وتی پِت ءُ پیروکی ھنکین ءَ نہ شُتگ اِت آں ، ھمے وڑ ءَ مزنیں مُدّتے ءَ ھال ءُ اھوال ھم
نہ بوتگ اَت ۔ من ھچ نہ زانت  کہ منی ھنکین چون ءُ چِہ پیم اِنت ۔ آؤد ءِ  مھروانیں مھلوک باریں کُجام لیکہ ءُ ھیالانی دامُن ءَ سنگر اِنت ۔

  منی دِل ءَ دائم ھمے ھبر گیروشگ اَت کہ دیر اِنت ،من  وتی ھانُلیں ھنکین ءُ دوار ءَ نہ رَپتگاں ، بِہ گِند ئے منی مھلوک چمن شموشکار بِہ بیت، بلے چُش نہ اَت ۔

وھدے کہ ناگھاں من ءَ ھالءُ اھوال کنگ ءِ موہ رَس اِت ،گُڑا   من گوں وتی ھم گنگلیں بیلی یے ءَ ھال ءُ اھوال کُت ،چاراں پمّن چو تُنیگیں سید ءَ ھُدوناک اِنت ، ءُ ھمے پیگام ئِے دات کہ مھلوک پہ تئی دید ءَ زَروک۔۔۔۔۔۔۔

چرے مھروانی ءِ ساچانیں جمبر ءِ گْوارگ ءَ پد منی زِرد ءَ  نااُمیتی ءِ ڈکّ داتگیں گْرنچ بُتک ءُ سْرپتگیں پُلّانی وشبو آتار اَت ۔ ھمُک دیم ءَ کہ چم شانک دات آں، تہ گیمُرتگیں ھُلّ بھارگاہ ءِ اُوست ءَ بچکندگ ءَ اَت ۔

سلام ءُ دْروت ءَ پد دل ءَ نہ زانت کہ جُست ءُ پْرس ءَ چہ کجا بُنگیج ءُ آسر بکن آں ، چیاکہ اے مْیان ءَ منی  جیڑگانی دروازگ بُتکگ اَت ءُ ھیالانی تھت ء روان ءَ من ءَ دور ماں وتی مِسکیں ھنکین ءِ مھلبیں گْواش ،  لد ءُ کھچر ، بَست ءُ بیٹ سراں بُرتگ ءُ سر کُتگ اَت ۔

 ھما ھنکین!  کہ منی بوتن ءُ زِندمان ءِ رُدوم جاہ اَت۔ ھما ھنکین کہ منی کسانی ءِ لیب ءُ گْوازی ، کلّاں شیتُکی ءِ جاہ  اَت۔  ھما ھنکین کہ منی وانگ ءُ زانگ ءَ ھوار ھر شادِہ ءُ وشیانی میتگ اَت ۔
بلے! وھدے ناشر ، درآمدیں دُز ءُ ڈُنگاں کہ منی زیبائیں ھنکین انگر کُتگ اَت، گُڑا چاگِرد چو  پلگار اِتگیں آدین ءَ منی دیم ءَ پدّر اَت ۔

  ناشریں پاکستانی لشکر ءِ زُلم ءُ زُوراکی ، بدّیں کارپد منی دیم ءَ اِت اَنت، بلے ھِچ درد ءُ اپسوز  بُوَگ ءَ نہ اَت کہ من اِنچو وھد ءَ وتی بہاریں میتگ ءُ ھنکین ءَ نہ رپتگاں  ، بس ھمے یکّیں ھبر ءَ سک تکانسر کُتگ اَت کہ مئے چیزے وتی برات ءُ وارس ، ھمکوپگاں  وتی بلوچی ننگ ءُ گیرت بھا کُرتگ ءُ پہ دُژمِن ءِ وش آتک ءَ وتی لوگانی  دَر بُتکگ اَنت ءُ آئی ءِ ھمراھی ءَ دم ءَ دم مست کَلندر اَنت ۔ نے وت ءَ نے وتی گْوست ءُ راجدپتر ءَ گیر کار اَنت ، بلکیں پہ دو روچی وشیاں پکّ بے سما اَنت کہ من ھما ایردستیں راج ءِ گُلامیں پُسّگاں ۔

من ھمے ھیالانی زِر ءَ زیراپ اِت آں کہ یکّے ءَ گُشت ھِلو توار پیداک اِنت ؟
من اَنچو ھبکّہ بوت آں ءُ گُشت ھَو !
چون ئے ، تو وش ءُ جوڑ ئے؟

 چاراں گْوانکو ھاموش اِنت ءُ  اسکرین ءِ دیم ءَ شش سِپِر اُوشتاتگ ، من زانت کہ کلدار ئِے ھَلاس بوتگ اَنت ۔