نیادے گوں پِدائی لاشاری ءَ
ساھِل چِراگ
دی بلوچستان پوسٹ
مُدام بِچار اِتیں چیزے نا چیزے وانگ ءَ اَت سنگت ! نزاناں چے وانگ ءَ اَت ءُ پہ کَے ءَ وانگ ءَ اَت بَلے ھر وھداں کہ آئی ءِ در ءَ سر کپتیں داں آ وانگ ءَ اَت بَرے ابّا کازی ءِ کِتاب ( ھانی منی ماتیں وتن ) ءَ چارگ ءَ اَت ءُ بَرے واجہ سَبا ساھِب ءِ گُشتانکاں ماں لبزانی دُروشم ءَ نِبشتہ کنَگ ءِ جُھد ءَ اَت ،ھاموش یکمُشت ءُ مُھکمیں جُزبگ “ من ھِچبر چُشیں مُھریں سنگت وتی زِند ءَ ندیستگ اَت ھیر دیم ءَ کُلّیں کِسّھاں کاراں۔
وھد نیم سُھب اَت ءُ نیم شَپ اَت بِزانکہ بام اَت ، اِے ھما پاس اِنت کہ ھیال مُدام چہ دریگ ءَ برانز گِرَگ ءَ ساجُو اَنت ءُ اِے اَھدی ئیں ھبرے کہ شائِرے بہ بیت یا کہ نِبشتہ کارے آ الّم ءَ چہ روچ ءِ ٹِک دیَگ ءَ پیسر وتی اَندر ءِ کُلّیں ناسرجمیں کولاں سرجم کنت ءُ نُو گوں دُگنیا ءِ پاساں مُلمہ بیت ، گُڑاں من چم پَچ کُت اَنت داں چہ بُرز ءِ کمرہ ءَ یک تھار چکیں رُژنائی یے دیم پہ مئے کمرہ ءَ گوں ھاموشی ءَ الھان کنان ءُ پیداک اَت ھیر چہ وتی نابودی ءَ من اِنچو کِمار نہ کُت ءُ دوبر وپسگ ءِ جُھد کُت ، بَلے واب کُج اِنت ھھھہ !اِے وَ کمبھتیں اَنچیں اِلّتے سر ءَ کپتگ اَت یکرندے کہ چہ واب ءَ پَچ گُڑ اِتاں داں دوبر واب ءَ گْواہ نہ کُت، پدا چم پچ کُت اَنت ءُ دست موش کُت چہ کَش ءَ کَلنڈیں گْوانکو چِست کُت ءُ وھد چارت داں 4 ءَ 10 کمّ اَت ، بَلے آ رُژنائیں بْرانز انگت ھست اَت ءُ چہ ساری ئیگ ءَ گیشتِر اَت ، نُو دِل ءَ بود کُت کہ بِچاران ئِے باریں کے اِنت اِے وھد ءَ آگاہ اِنت ؟
دیر نہ گْوست گوانکو ءَ توار کُت ءُ چہ وٹسپ ءَ میسجے ءَ ٹِینگَگے جت ، سنگت ! من لاشاریاں بیا بُرز ءَ پرتو کار ھست من گُشت ۔ ھیر اِنت ؟۔ ھو ھیر اِنت تو بیا کمّے ۔ بَلے جان کمّے سبر پیداک آں
گوں اجکّھی ءَ روان ءُ پاداں ایر کنان اِتاں کہ دروازگ ءِ دپ ءَ سر بوتان ءُ لاشاری ءَ گْوانک جت اووو ڈاکٹر جان بیا مروچی پرتو بلاھیں کارے ھست کُربانو۔۔ کارے ؟ءُ اِے وھد ءَ ؟من ھِچ پھمگ ءَ نہ اِتاں ۔ ھو جان بیا بہ نِند ۔گُڑاں لاشاری ءَ وتی گوانکو منی کش ءَ چگل دات ءُ گوں کسانُکیں کندگے ءَ ھوار گُشتے :۔ یار ڈاکٹر مروچی من لچّھے نِبشتہ کُتگ باریں چمشانکے بدے ئِے چون اِنت ؟ ۔ لَچّھے ؟۔ ھو جان لَچّھے
( سرھال )
تو جیڑ اِتگ ؟
اِے مسکیں زمین ترا گوانک اِنت !
پَہ تئی باندات ءَ کَسے جنگ ءَ اِنت
بیل ءُ ھمبلانی دست گوں تُپنگ ءَ اِنت
تو اِے اوں جیڑ اِتگ ؟
اِے جنگ باریں نُو چون بیت !
زمین منی بیت یا کہ نہ بیت ۔
مئے گُلامیں زِند آجو بیت یا نہ بیت ۔
یک ماتے پہ وتی بچ ءِ شوھازگ ءَ
چون چے پیمیں جاوراں گُوز اِیت
کرنے اَت مئے جنگ کُجا سر اَت،
نی بِچار کُجا سر اِنت ۔
تو جیڑ اِتگ ؟
بِہ جیڑ کہ تراجیڑگی اِنت،
بِہ جیڑ ءُ سر بِگر گوں وتی جزبگ ءَ۔
بیا وت ءَ یک جنگ زدیں بچے بہ لیک،
اوار ءُ ھور جُنزان بہ ایں،
کندان کندان بہ ایں،
شر بِہ جیڑ۔
بِہ جیڑ ءُ سر بِگر پہ منزل ءَ وتی،
بِہ جیڈ بِچار اے زمین ءِ پُّسگاں
کوھ ءُ اگاراں سر گِپتگ اَنت،
وتی جان اِش نْدر کُتگ،
پہ وتی ماتیں دیار ءَ مُرتگ اَنت،
پرچا چو بدگُمان ئے او بلوچ
تو پرچا زُلم ءِ سانکلاں کُتگ وت ءَ
پرچا وتی گلامی ءِ سر ءَ نہ جیڑ اِت ؟
تو وتی گدار ءَ نزانِ ئے،
اِے راج ءِ رھبر
اِے راج ءِ رھشون
اِے راج ءِ شھیداں نزان ئے ؟
سمّو ءُ شارُل، ماھل ءَ نزان ئے ؟
۔ واہ یار ! تو وَ بلاھیں شائِرے ئے
ھو جان ۔ بَلے بِگندے اِے گُڈّی ھیال اَت ھھھھ
اِے باریگ انچو پہ بے تواری گْوستگ اِت اَنت کہ مارا ھِچ سما نہ بوتگ اَت داں شپ ءَ چوں وتی دُروشم مٹ کُتگ اَت بِزانکہ روچ در اَتکگ اَت ءُ جھل ءِ دراھیں سنگت چہ واب ءَ پاد اَتکگ اِت اَنت، گُڑا جاک اَت ، سُھب ءِ سر ءَ سنگتانی مسکرا ءُ کوکّار اَت ما کِساس دہ ءَ بُرز سنگت اِتیں پِدائی ھاکِم اوں ھمے اوتاگ ءَ اَت ، بَلے چہ منی آھگ ءَ ھوار دیم پہ وتی سپر ءَ درکپتگ اَت گُڑا من چہ لاشاری ءِ دیوان ءَ پاد اَتکان ءُ جھل ءَ سنگتانی گْورا شُتاں کہ شھید المان ءَ گومن ڈیک دات ، ھو ! المان ھمیش اَت کہ مزنیں آپریشنے ( کومی مشک ) ءِ توک ءَ ماں زامُران ءَ شھید بیتگ اَت ، المان سکّیں وشتبیں سنگتے اَت بَلے چی بُگشاں جنگ ھمیش اِنت روچے نہ روچے سُپتگیں تیر الّم ءَ جِند ءِ سینگ ءَ دوبر سُمب اِیت،
المان جان ءِ تھنا ھما یکّیں کِسّہ من ءَ یات اِنت کہ ما دیوان اِتیں گُڑا شیھُو ءَ کسِّہ بِندات کُت ، بس ھمے یکّیں گال گیر کیت کہ آئی ءِ تہ ءَ نِبشتہ اَت ، ” وھد ءِ روڑ ءِ کش ءَ من سیکل داشت ( Marboro cigrate ) ءِ تراکینت “ گُوں اِے گال ءَ ما دُرستاں گُشت واہ بھی Marboro ھاں ھھھ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-