بلال جان آشوب ءِ چیدگ
نبشتہ کار: رُژن بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
ھر روچ ھزاراں مردم اے گیدی ءَ وتی چمّاں پچ کننت ءُ ھزاراں مردم وتی سپر ءَ جننت ءُ رکست بنت۔ ھما مردم وتی زات ءَ چے درکاینت ءُ راجی سیت ءُ نپانی ھاتر ءَ وتی لیکہ، سوچ ءُ پِگرئے سر ءَ اُوشت اَنت ءُ وتی وھد، مال ءُ جان ءَ کربان کن اَنت گڑا آ دنیا ءَ چہ رکست بوھگ ءَ پد ھم زندگ ماننت۔سامراج، وھد ءِ ھکمران یا کہ چاگرد ھما مردم ءِ گون ءَ ھر وڈیں کردگار بہ کنت بلے راجدپتر ھچبر آئی ءِ گون ءَ نہ انساپی نہ کنت۔ آ ھما کرد ءِ ھُدا بُند اِنت ھما کرد ءَ آئی ءَ بکش ایت۔
اے ھما مردم بنت کہ آ گُلامی ءِ سیاہ ءُ تھاریں شپاں چو کندیلے ءَ بل اَنت۔ وھدے چاگرد بے تواری ءِ سانکلاں گون بندوک بہ بیت گُڑا ھمے مردم وتی ند ءَ چِست کن انت ءُ راستی ءِ توار جوڑ بہ اَنت۔ ھمے مردم توپک چِست کن انت ءُ گھگیری کن انت۔ آ زان انت کہ گُلامیں چاگردے ءَ راست ءَ راست گُشگ ارزان نہ اِنت۔ اے کِشک تھنائی ءِ چو سیاہ مار ءَ ڈنگ جنت، وتیگانی بُھتام ءُ وتی نُگرھیں ساہ ءُ جان ءِ دیمھونی دیگ کپ ایت۔ بلے اَنگت آ پُشت ءَ نہ کنز اَنت، پرچا کہ آ آشوبے آرگ لُوٹ اَنت۔ وتی راج ءَ وشیں بانداتے دیگ لُوٹ اَنت۔
ھمے پُشت ءَ نہ کنزوکیں ھمبلاں چہ یکے بلال جان اَت۔ بلال ءَ وتی ڈیھ ءَ گریبی، تنگدستی، درامدانی لُٹ ءُ پُل، بے وسی، تُرس ءُ بیم ءَ چہ اَبید ھر ھما چیز دیستگ اِتنت کہ یک زوراکیں استانے کبزہ کُتگیں ڈیھے ءَ کنت۔ آئی ءَ مُدام گُشتگ اَت: “انسان تھنا پہ وردن زندگ نہ بیت بلکیں اِزت ءُ آجوئی انسان ءَ زندگ کنت۔”
وھد ءِ ھمرائی ءَ آئی ءِ تھانگ ءَ لَھتیں جُست چو بَشّی جمبر ءَ سر کشان اِتنت۔ آ جُست چو اے وڑ اِتنت: پرچا راج تُرس ءِ ساھگ ءَ وتی زند ءَ بہ گوازینیت؟ پرچا مات وتی چُکّانی ودار ءَ پیر بہ بنت ءُ اے گیدی ءَ چہ سپر بہ کن انت؟ پرچا ورنا واب گندگ ءِ جاہ ءَ زندگ بوھگ ءِ جنگ ءَ بہ بنت؟
بلال ءَ گوستانگ ونتگ اَت، دُنیائے زرمبشت چمشانک داتگ اِتنت ءُ آشوب پھم اِتگنت۔ ھما مردمانی بارو ءَ ھم زانتگ اَت کہ آیاں وتی راج ءِ ھاتر ءَ دیمھونی داتگ اَت۔ آ چے گویرا، بھگت سنگھ ءُ اُستاد اسلم ءِ پگر ءِ منوکے اَت۔ آ زُلم ءُ زوراکی ءِ دیم ءَ اُوشتگ ءُ گھگیری کنگ ءِ فلسفہ ءِ سر ءَ اُوشتاتگ اَت۔آئی ءَ مُدام گُشت کہ اگاں گُلامی ءِ سیاہ ءُ تھاریں شپاں بام ءِ دیگ لُوٹ ئے گڑآ پہ تو یک راھے پشت کپتگ آ توپک ءِ راہ اِنت۔
بلال یاگی بوت، کوہ آئی ءِ واب جاہ اِت انت سنگ ءُ ڈوک آئی ءِ سرجاہ۔آئی ءَ وتی ورناھی ءِ درستیں واھشت، لُوٹ ءُ ارمان گُٹگیر کُتگ اِت انت۔ آ پند جنئگ ءَ اَت، ھید ریچگ ءَ اَت، دُشمن ءِ سر ءُ پُراں چارگ ءَ اَت۔
بلال کوہ ءَ رودینتگ اَت، آ سما ءُ زانت ءَ چہ سرچکار اَت، آئی ءَ زانتگ اَت کہ جنگ امینچو گُشاد بیت دُشمن اَمینچو بے وار بیت ءُ تچ ایت۔ ھمے سبب اَت کہ آ مجید برگیڈ ءِ کاروان ءَ ھوار بوت۔ دو ھزار بیست ءُ دو ءِ جنوری گوں وتی سارتیں گوات ءِ شیکگاں پہ مُدامی سرگیپتگ اَت ءُ روگ ءَ اَت گُڑا بلال گوں ھمراھاں نوشکی ءِ مسکیں دلبند ءَ آپریشن گنجل ءِ بھر بیت وتی ھیشی ساہ ءُ سراں ندر کنت ءُ ھاک ءِ وشوھاں پہ مُدامی ھوار بیت۔
اے گیدی ءَ اسل زندگی تھنا ساہ زُورگ ءِ نام نہ اِنت بلکیں گوستانک ءِ تہ ءَ یک اَنچیں کردے ءِ نام اِنت کہ داں جھان ھست اِنت تو نمیران بہ بئے۔ ھما مردم کہ وتی دیمھونیاں چہ راجاں وپتگیں واباں چہ پاد کننت گُڑا ھما زندگ مان انت۔ آ ھاکانی تہ ءَ وش واب بہ اَنت بلے آیانی نام وھد ءِ سینگ ءَ ھما جاہ ءَ نبشتہ کنگ بنت کہ ھود ءَ نہ مرگ اَتک کنت نہ وھد ءِ زُوراک۔
گُشنت کہ آشوبی مردم پہ وتی زاتی سیت ءُ نپانی ھاتر ءَ جنگ نہ کننت بلکیں وتی آھوکیں پدریچے وشیں بانداتے ءَ جنگ کن انت ءُ ابدمان بنت۔ بلال ءَ ھم اَنچیں آھوکیں بانداتے ءِ واب دیستگ اَت کہ ھود ءَ کسی زھگ آوار جنئگ مہ بنت، ھر کس وتی زند ءَ پہ آجوئی بہ گوازین ایت۔
بھگت سنگھ ءَ گشتگ اَت کہ: شُما تھنا منی زِرد ءَ ھلاس کُت کن ئے بلے منی پِگر ءُ ھیالاں اِنا۔” مروچی بلال مئے میان ساڑی نہ اِنت بلے آئی ءِ پِگر، لیکہ ءُ آئی ءِ داتگیں دیمھونی مُدامی زندگ مان انت۔شھید چوناھیا نہ مر انت بلکیں وتی راجانی دل ءَ زندگ بنت۔ وھدے ھما مردم کہ وتی ڈیھ ءِ ھاتر ءَ وتی ساہ ءُ سراں بکشاھیت گُڑا آ تھنا یک پردے نہ بیت بلکیں یک چیدگے جوڑ بیت۔ بلال ھم گھگیری، دیمھونی ءُ وپاداری ءِ چیدگ جوڑ بوتگ۔
بلال گونگیں ورنا راجی مڈی اَنت۔آیانی داتگیں دیمھونی تھنا یک ویلے نہ اِنت بلکیں آھوکیں پدریچ ءَ پہ یک کُلوھے کہ گُلامیں ڈیھ ءُ راج تھنا پہ گپ ءُ بٹاکاں نہ بلکیں داتگیں دیمھونی ءَ چہ آجو بنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-