چیرمین شاشان ترا گیر آروں
نبشتہ کار: زِرملار
دی بلوچستان پوسٹ
شاشان! مروچی تئی رَپتن ءَ سالے سرجم اِنت بلے ستک بکن وھدے دنز ءُ مُجاں تئی یات کوھن بوگ ءَ نہ اشتگ اَنت۔ مروچی ھم وھدے شپ وتی آیگ ءِ جار ءَ جنت گُڑا ھمے گُمان بیت تو روچ ءِ ھمراھی ءَ کوھانی پُشت ءَ چیر بوتگ ئے۔
شاشان! ترا چہ پد ھر کِشک ویران اَنت ءُ چار راہ اَبیتک۔ ھردیں من لاھور ءِ شھدربرجاہ ءَ رواں گُمان بیت کہ کسے ءَ اے دیوالانی کندگ پچ گپتگ اَنت۔ ھما جاہ ءَ کہ تو اوشتاتگ ءُ وابانی گپ جتگ، نی آ جاہ ءُ دیار پہ تئی ودار ءَ بے توار ءُ لِک پاد اوشتاتگ اَنت، گُش ئے آ ھم چہ تئی ودار ءَ دمبرتگ اَنت ءُ نی کمّو ترْھگ لوٹ اَنت۔
شاشان! یات اِنت ترا یکرندے تو گُشتگ اَت کہ “لَھتیں کِشکانی سر ءَ جُنزگ ارزان نہ اِنت، بلے اِنسان ءَ لیکھے بہ بیت ءُ گوں سِتک ءُ ایمان ءَ بہ جُنز اِیت گڑا کُنٹگ ھم تئی پاداں بوسہ دے اَنت۔” بلے سنگت تو اے نہ گُشت کہ ھمے کِشکاں تو یکروچے سپر کن ئے ءُ پہ مُدامی بے توار بہ ئے ءُ مارا اَبیتک ءُ ویران کن ئے۔
شاشان! ھر شپ من تئی گیرانی گرنچاں بوجان ءُ ترا گیر کاراں۔ ھردیں تئی گیرانی کدہ سر ریچ بیت گُڑا من آزمان ءَ چاراں۔ گنداں آزمان ءِ جلشکیں استال ھاموش اَنت ءُ ماہ گبارے ءَ گپتگ۔ بگندے تئی رَپتن ءَ چہ پد آزمان ءِ سر ءَ موتکانی موسم ءِ سوچان ءُ ساھیل اِنت۔
شاشان! ترا چہ پد تھنائی منی دوستریں ھمبل اِنت۔ من ترا شموشگ ءِ جُھد ءَ نہ کناں پرچا کہ لَھتیں مردم شموشگی نہ اَنت۔ تو پمّا یک نامے نہ ئے، بلکیں مارشتے ئے۔ تو یک اَنچیں بے تواریں چیھالے ئے کہ ھر ابیتکیں بیگاھاں منی دل ءِ اندر ءَ چیھانٹ جنت ءُ تو یک اَنچیں کندیلے ئے کہ مرگ ءَ چہ پد ھم رُژن بکشگ ءَ ئے۔ شاشان! گُش اَنت کہ بلوچستان ءِ کوھانی سینگ ءَ ھزاراں کسہ کَل اَنت۔ برے برے جیڑاں کہ اگاں اے کوھاں زُبان پر بہ بیت گُڑا تئی گُڈی کدم، گُڈّی بچکند، گُڈی ساہ ءُ گُڈّی واب ءِ سرجمیں کسھاں مارا اِشکنائین اَنت۔
چیرمین شاشان! تئی یاتاں چہ منی گال لَرزان اَنت، تئی گم ءُ اندوھانی درشان کنگ ءَ منی دستانی ھاٹیگ شُتگ۔ تئی اِشتاپیں رَپتن یک اَنچیں ٹپے کہ کدی ھم وش نہ بیت، آئی ءِ درمان تھنا آجوئی اِنت۔ پہ من چِینچو تورناک اَت ھما ساھت کہ من ءَ تئی نمیرانی ءِ ھال رَس اِت کہ تو گوں بچکنداں زمین وتی امبازاں چِتگ ءُ واب کپتگ ئے۔
شاشان! تو رَپت ئے، بلے تئی ھون انگت بلوچستان ءِ مسکیں ھاکانی تہ ءَ وشبو تالان کنگ ءَ اَنت۔ ھردیں ھور ءِ ترمپے کوہ ءِ سنگانی سر ءَ کپ اِیے گُڑا زمین تئی نام ءَ اَلّم گیپت۔ ھر وھد کہ یک ورناھے زُلم ءُ زُوراکیانی بگیر ءَ توپک ءَ چِست کنت گُڑا کوہ اَلم ترا گوانک جن اَنت۔
شاشان! تئی داتگیں دیمونی ءَ مارا ھمے درس داتگ کہ اے راجی زرمبشت ءِ سپر ءَ تھنا سر نا بلکیں آیانی لیکہ ھم دیم ءَ بر اَنت۔ تئی زندگی ءُ شھادت ءَ مارا ھم درس دات کہ ٹوھیں مکسدانی ھاتر ءَ وتی زات ءَ چہ گیش جیڑگی اِنت ءُ اَمل کنگی اِنت۔
شاشان! مئے چیرمین، تو مئے راجدپتر ءِ یک ابدمانیں درے ئے۔ تئی گال، تئی واب ءُ تئی بچکند مئے زرمبشت ءِ روکیں کندیل اَنت۔ مروچی اے راجی زرمبشت گوں تئی جوزگاں دیم ءَ جُنزگ ءَ اِنت۔ ھر وھد تئی یات، تئی کسہ ءُ تئی نام مئے دلانی تہ ءَ ءُ مئے جدوجھد ءِ بھر بنت۔ تو ھما آجوئی ءِ دیستگیں وابانی ھاتر ءَ وتی ساہ بکشات، آ واب مئے درستانی مکسد اِنت۔ تئی نمیرانی مارا ھمے کُلوہ ءَ دنت کہ اے سپر باز مُشکل اِنت بلے نا مُمکن نہ اِنت۔ ما تئی ڈس اِتگیں کشک ءَ گوں ھونانی گُڈی ترمپ ءَ راھی ایں۔
شاشان! ھما مردم گواچنیں کِشکانی مُساپر بنت گُڑا آ نیم راہ ءَ مرگ ءِ آماچ نہ بنت بلکیں راجدپتر ءِ ساہ جوڑ بنت۔ آیانی پادانی نشان وھد ءِ پیشانی ءَ داں اَبد ھست بنت۔ ھردیں زُلمانی شپ تھار تر بیت، ھردیں نا انساپی ءِ جمبر ساھیل بنت، ھردیں ورناھے آجوئی ءِ کِشکانی مُساپر بیت، گُڑا بلوچستان ءِ بے تواریں کوھاں چہ یک نامے الّم برمش کنت۔۔۔۔ شاشان آ تئی نام اِنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-