کمبر ءَ پہ وت کمبرے درچِتگ: ساچان اِش کرتگ گلزمین
نبشتہ کار: بلسم بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
گھرو منی ھمبل، ایلم ! تئی نام ءِ نبیسگ ءَ یکبرے دست لرز اَنت۔ پرچا کہ تئی نام ءِ گھرام ترا انچوش پر اَت گڑا گش ئے اے یک ھاسیں پگری زانشتے ءِ جھگیری ءَ نہ تھنا کنگ ءَ اَت بلکیں اے نام ءَ گوں بندوکیں راجی یادداشت، راجدپتر ءُ گھگیری یے ھمگرنچ اَت۔من وھدے پہ ترا ءُ ساچان ءَ نبشتہ بندات کُرت گڑا گھرو منی بیلی ترا باور بیت کہ دل لپرزگ بوت ءُ چم ارسیگ۔ شمئے دوئینانی انگت سر ءِ پُٹ اسپیت نہ اِت اَنت۔ بنگاں بروتیں ورنا تو وت ھم زوت شُت ئے وتی ھمراہ شاکو ھم بُرت گوں۔ من ءَ چو شمئے روگ انچوش سما بوت کہ ترا شاکو ءَ گوں سک مھر بوتگ پمیشکا آ تو وتی ھمراھی ءَ بُرت گوں۔ گھرو من وھدے کلم چست کُت گڑا نبیسگ بندات کُرت،انچوش سما بوت منی اے نبشتگیں گال شمئے کِرداراں گوں انساپ کُت نہ کن اَنت۔ من ءَ پہ اے پُرشتگیں چار گالاں اگاں ردی یے مان بوت گڑا من ءَ پھل کن۔ سال 2021 اَت ءُ جنوری ءِ ماہ اِنت، من اے زالم ءُ بے زردیں زورگیر ءِ مزن شھدربرجاہ اسلام آباد ءَ من وھدے سرگراں گڑا نوکیں نمبرے ءِ میسج کیت ءُ گش اِیت”سنگت تو سر بہ ئے، من ءَ پون کالے بہ کن، “من وھدے بے مرادیں اسلام آباد ءَ سر باں گڑا گھرو مئے وڑیں بے کِردیں مردماں کردارے بکشایگ ءِ جھد ءَ گوں گلائیش بیت۔ ھمے ساھت ءُ روچاں کہ منگیر کاراں گڑا اورلی روچ ءَ مئے دیم ءَ چو وتی پٹکیں بالاد ءَ وت ءُ ھمراہ شاکو دیم ءَ کاینت۔”سنگت چون ئے، “من وَ ھبکہ باں کہ سنگت چی گشگ ءَ اَنت۔ آ وتی سر ءَ ھم چست نہ کن اَنت، سر اِش جھل اِنت، لج ءُ میاری ءَ گوں گپ جنگ ءَ اَنت۔ من ءَ ھمے ساھت دل ءَ اتک کہ سنگت چون شرپ ءُ ازت گپ کنگ ءَ اَنت۔ آیاں مارا مڑاہ ءُ ازت وتی دوارگس ءَ سر کُت۔ پد ءَ سرجمیں راہ ءَ وت ءُ شاکو سر ءَ ھم چست نہ کن اَنت۔ ھو اڑے گھرو ھمے دمان ءَ تئی سنگت نوک تئی بستار ءَ زانگ ءَ اِنت ءُ ھمائی ءَ نبشتہ کنگ ءَ اِنت۔ نویسگ ءِ وھد ءَ باو کن کہ منی دست لرزگ ءَ اَنت ءُ چم ارس اَنت چہ پُر جیڈگ ءَ آں، اگاں اے دنیا ءِ گپ ءُ شگان ءِ تُرس مہ بوتیں گڑا من ترا ھمے ساھت ءَ بہ گشتیں کہ جگر اے شیر تئی
مھرانی پد ءَ ندر اِنت۔
منی اولی رند اَت کہ گوں تو دچار کپتاں، دومی رند ءَ من چیئرمین جان ءَ گوں ھمراھی ءَ کایاں، گڑا ھمود ءَ من ءَ نوتک ءِ کلوھے کیت اِنت کہ”باندا زھرشانی اِنت ءُ چارٹاں بر گوں بلکیں من کمے بے وھد بیایاں۔ “اے دگہ روچ ءَ نوتک گش اِیت”زوت کن اے گھرو ءَ اشتاپ اِنت۔ “من کندان ءَ گشاں گھرو کے اِنت کہ اشتاپ اِنت ئِے۔“سنگت سک کند اِیت ءُ گش اِیت”بیا جھل ءَ گند ئے ئِے۔ “من وھدے کہ جھل ءَ سر باں چاراں اڑے اے وَ گھرو اِنت، مئے ھمپگریں گھرو اِنت۔گڑا من چاراں آ برانز گران ءَ گُش اِیت”تو زاناں گوکی گوشت ءِگرادگ ءَ بوتگ ئے کہ 50 کلاک جتگ۔ “من کنداں گڑا گھرو زھر ءَ پُر بیت گڑا دومی نیمگ ءَ نوتک گش اِیت”رند ءَ کوکار کن اِت انوں بیا رویں۔ “
گھرو او منی سنگت! او منی گواڈگ رنگیں پُل! من کلم ءَ سد رند ءَ چست کنان ءُ پد ءَ سد رند ءَ ایر ھم کناں۔ انچو سما بیت منی لبز ءُ گال، منی پُرشتگیں ھیال شمئے رتکگیں ھوناں گوں انساپ کت نہ کن اَنت، بلے پد ءَ ھمے دمان ءَ تئی پنت، تئی داتگیں سر ءُ سوج، تئی داتگیں سرکلانی سر ءَ کار مہ کنیں گڑا بزانکہ ما گوں تو انساپ کنگ ءَ نہ ایں۔ تو مدامی گُشتگ اَت اگاں ما کِسہ ءَ دیم ءَنہ بر ایں، کِسھاں وتی مھلوک ءَ سر نہ کنیں گڑا مئے پدریچ چون سرپد بیت، آ چون موبلائز بوت کنت۔گھرو منی باز براں گوں تو دوچار کپگ کادو ءِ سرکلاں چہ بوت۔من مدامی آئی ءَ را دیستگ گڑا آ سنگتاں گوں مھر درشان کنگ ءَ بوتگ۔ 2022 ءَ وھدے مئے ھمراھیں سنگت حفیظ بلوچ کہ زورانسری بیگواہ کنگ بوت گڑا اے درگت ءَ چہ بی ایس سی اسلام آباد ءِ نیمگ ءَ جارے پرینگ بوت کہ حفیظ بلوچ ءِ زورانسری آوار جنی ءِ درگت ءَ زھرشانی کنگ بیت ءُ نندانکے جنگ بیت۔ اے نندانک پہ گھرو ءُ شاکو ءَ اجبیں کِسہ اَنت۔ من گشاں اگاں کسے ءَ گھرام ءُ شاہ کرم ءَ چہ در بُرتگ گڑا ھمے نندانک ءِ وھد ءَ۔۔ گھرو گوں وتی ھمراھیں شاکو ءَ اے نندانک ءَ انچوش ڈسپلن ءُ مھکم داشتگ اَت۔ من وھدے نندانک ءِ مھکم داروکیں سنگتاں ھیال کناں گڑا آ مروچی مزنیں کچے ءَ بلوچ ڈگار ءِ پاسپانی ءَ کنگ ءَ اَنت، گوں بلوچ آجوئی جنگ ءَ ھوار اَنت۔ ھمیشاں چہ لھتے شھید بوتگ اَنت ءُ لھتے گوں زورگیریں پاکستان ءَ وتی راجی جھد ءَ دیم ءَ برگ ءَ اَنت۔
منی بیلی، منی ھمبل منی کوپگ، منی مھروانیں رھشون گھرو ءُ شاکو؛ من شمارا گشگ لوٹاں کہ منی نبشتانک ءَ ھشت روچ اِنت کہ بندات کتگ بلے منی دست ھچ پیم نبشتہ کنگ ءَ رازی نہ اَنت، پرچا کہ شمئے برزشانی ءُ مزن کردی ءَ من چے پیم نبشتہ بہ کناں نیکہ منی لبز گوں من ھمراھداری کنگ ءَ اَنت۔ بلے من ءَ لھتیں کِسہ چہ ھمے نندانک ءَ یات پیداک اِنت ءُ من لوٹاں ھمیشاں نبشتہ بہ کناں۔
وھدے پولیس وتی لگوریں ھزاراں کچ ءِ لشکر ءَ گوں سرجمیں پریس کلب ءَ داں ڈی چوک ءَ انگیر کنت گڑا مئے پیسلہ بیت کہ ما ڈی چوک ءِ روانکے کش این ءُ سرجمیں ڈی چوک ءَ بند کنیں۔ من ءَ یات اِنت کہ اے کِسہ منی زھن ءُ یاداشت ءَ چو ھون ءِ وڑ ءَ تچگ ءَ اِنت۔ اے روچ ءَ وھدے کہ ما ڈی چوک ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ اتیں گڑا ھزارانی کچ ءَ بی ایس سی ءِ سنگت اے روانک ءَ گوں اوشتوک اَت اَنت۔من ءَ اے سھت ءَ انچو سما بوت کہ گھرو ءُ شاکو ءَ پہ وت مردم باز جوڑ کُتگ ءُ اے ھمایانی مھروانی بوتگ۔ من وھدے کہ روانک دیست کہ سنگت یک کتار اَنت، ھمپت ءُ یکجاہ اَنت گڑا اے ھمایانی جھد ءُ ھید ریچی ءِ برورد اِنت۔ پرچا کہ آیاں ھچ پیمیں مناپکی، دو تل ءُ دو پوستی نہ کتگ نیکہ سنگت ڈالچار کتگ اَنت۔ بلکیں آیاں وتی ھمراھی ءَ گوں کل سنگت برتگ دانکہ باندا روچ وتی نیک ءُ بد ءَ بہ زانت، دانکہ باندا روچ بلوچ راج ءِ دردوار بہ بنت۔ من ءَ اے گپ یات اِنت وھدے کہ کاسو ءَ پولیس جنت، آئی ءَ لٹ ءُ کُٹ کنان ءَ بارت گڑا من چاراں گھرو وتی جنگی ازباباں گوں برانز گران ءَ کیت اِنت ءُ گش اِیت”اڑے سنگتاں، کاسو آیاں برت۔ راھاں کلیں بند کن اِت، کس ءَ ھم روگ ءَ میل اِت۔ “پولیس وھدے کہ کیت اِنت گڑا آ آیانی چمانی توک ءَ چاران ءَ گش اِیت”تم نے ہمارے دوست کو پکڑ کر لے گئے ہو، اسے واپس لے آؤ۔ اگر نہیں لے آیا تو مجھ سے برا کوئی نہیں ہوگا۔ “ اے وھداں من ءَ انچو سما بوت کہ گھرو گش ئے کمبر چاکر ءِ دروشم ءَ اَت۔ دومی نیمگ ءَ ھمے سھت ءَ من چاراں ساچو آئی ءَ گِرّان کنان ءَ بارت۔ آئی ءَ گش اِیت”تو اڑے برانز گپتگ ئے۔ “آ کندگے جنان ءَ گھرو ءَ پشت ءَ بارت۔
شاکو اول من ھمے گشگ لوٹاں تئی روگ من ءَ انگت باور نہ بیت پرچا کہ تو گوں من سوگند کتگ اَت کہ ترا من گوں وت براں گوں۔ شاکو بلے تو اے ناروائیں دنیا ءَ مارا ابیتکی ءِ گوات ءِ میان ءَ یل کُت، شت ئے؛ چوش ھم مردم اشتاپی نہ کنت۔ شاکو دنیگا گھرو ءِ ٹپ تاجگ اِنت، بلے تو ھمے ٹپ ءَ را دگہ ٹپے پر کت۔ شاکو منی ارواہ! نہ زاناں اے سھت ءَ من چے نبشتہ کنگ ءَ آں۔ شاکو زان ئے تو گشتگ اَت وتی ھیال ءَ بہ دار من سپر ءَ چہ واتر کایاں گڑا ترا ھال کناں۔ شاکو من انگت تئی ودار ءَ نشتگاں کہ تو کدی کلوھے دیم دے ئے ءُ من گوں تو، وتی درداں درشان کناں۔ شاکوو تو زانت ھم نہ کن ئے کہ من پر تو پریاتے جت، گریو اِت کہ منی سنگت چون شُت کنت؟ پمیشکا تئی شھیدی من ءَ باور نہ بیت۔ ھمے شپ ءَ کہ تو شیھد بوت ئے گڑا من ءَ دگہ سنگتے ءَ ھال دات کہ شاکو ءَ مارا یلہ داتگ گڑا من آئی ءَ ھبر دات ءُ گُشت”وتسریں گپ مہ کن شاکو سلامت اِنت۔ “ شاکو وھدے تئی زمہ وار ءَ کہ من ءَ کلوہ دیم دات گڑا زان ئے من ءَ اول ھمے جست ئِے کُت تئی آواز دگہ وڑ اِنت،تپیگ ئے؟ بلے من انگت ھم سرپد نہ بوتاں پرچا سنگت اے گپ ءَ جست ءَ اِنت۔ زان ئے من تچک ءَ تئی جُست کت۔ من گشت شاکو ءِ ھالاں دے دیر اِنت کہ آفلائن اِنت گڑا زان ئے سنگت ءِ ھمے پسو اتک کہ دل ءَ مزن کن بلے شاکو شھید بوتگ۔ اے کلوہ ءَ پورو پمن کیامت بوت۔ زند گش ئے سیاہ ءُ تھاریں جھانے جوڑ بوت۔ من زوت سنگت ءَ جُست کرت”چے بوتگ شاکو ءَ؟ “من ءَ اے گپ ءَ پرشت ءُ دلپروش کت۔ من بار بار سنگت ءَ ھمے گپ گشت اے وڑ مہ گش، اے دروگے۔ من نہ زانت کجا بہ رواں، کئی کر ءَ بہ گریواں۔ کئی کر ءَ نوں دل ءِ گپاں بہ گشاں؟ چے بہ گشاں، تو اگاں اشکنگ ءَ ئے گڑا ترا باور بیت من دنیگا شپ پہ شپ گریواں، ابیتکی ءُ گلامی ءَ پِٹکناں۔ زان ئے من پہ ساھت ءُ دمانے ءَ ترانگے کپتاں۔ تئی نزیکیں سنگت، یار، دوست ءُ ھمراہ، ھمراز ءُ برات زگرین باریں کجام ھال ءَ بیت؟ من زاناں چون زگرین ءِ پیم ءَ ھبکہ آں۔ گوں وتی ارسیگیں چماں موبائل زرت ءُ زوتاں زوت زگرین ءَ کلوھے دیم دات ءُ بدبھتی ءَ چہ گلامی ءَ بچار کہ اے سھت ءَ زگرین ھم آفلائن اَت۔ منی دل کپ کپ بوت کہ باریں زگرین چون اِنت؟ کجا اِنت؟ تئی شھیدی ءِ ھال ءَ سرپد بہ بیت زگرین چون بیت؟
شاکو من ترا گشگ لوٹاں کہ زگرین ءَ پر تو پِریات جتگ ءُ گریو اِتگ۔ من جزم گشاں کہ زگرین انگت ءَ تئی درداں چہ نند اِیت ءُگریو اِیت۔ اے کوھانی ھرچ ھما کُنڈ ءَ کہ زگرین سر گپت گڑا آئی ءِ ھرچ ھما کنڈ ءَ ٹپ تاجگ بنت۔ ساچو من ءَ یات اِنت حفیظ ءِ نندانک ءِ وھد ءَ تو ءُ گھرو گوں ھمراھیں نوتک سنگت چون پھاز اِتگ اَنت۔ من ءَ یات اِنت وھدے کہ نندانک ءَ نمل، اسلامک ءُ کادو ءِ درستیں سنگت وتی وتی ٹولیاں گوں نندوک بنت گڑا تو آیاں ھبر دے ئے ءُ گش ئے کہ سنگتاں شما زاناں ٹولی جوڑ کتگ کہ درست جتا جتا نشتگ اَت۔ زاناں ای دگہ ٹولی ءِ مردم پنجاپی اَنت کہ یکے دومی ءَ گوں نہ نند اَنت۔ منی ھیال ءَ ای دگہ ھم بلوچ اَنت۔ گڑا شاکو ءُ گھرو ءَ مدامی اے وڑیں سنگتاں ھکل ءُ ھبر دات کہ درست نندانک ءَ بیا اِت۔ من ءَ اد ءَ انچوش سما بوت کہ شاکو یک سرجمیں انسانے۔ شاکو ءِ لوٹ بس سرجمیں نندانک ءِ مردمانی یکجاہ کنگ اَت۔
گھرو ءَ مدامی کمبر چاکر ءِ کسہ آؤرتگ اَنت، چو کمبر چاکر ءِ وڑ ءَ مدامی تچک ءَ گپ ئِے دیم ءَ ایر کُتگ اَنت۔ آئی ءَ نہ چار اِتگ کہ من ءَ چے گش اِیت۔ آئی ءَ کسی پرواہ داشتگ۔ من ءَ یات اِنت وھدے گھرو گوں کالج ءِ گونڈلاں دیوان کت، گوں آیاں نشت گڑا انچو سما بوت کہ گھرو پہ کالج ءِ گونڈلاں پِتے بوتگ۔ من ءَ یات اِنت ھرچ ھما گپ کہ شاکو ءَ مدامی گشتگ کہ مارا بلوچستان ءِ ھرچ ھما کُنڈے ءَ بلوچ ھست مارا گوں آیاں مھروان بوگی اِنت، آ وتی کنگی اَنت، گوں وت ءَ برگی اَنت، سر ءُ سوج کنگی اَنت۔ بلوچستان ءِ زمین ءِ ھاک ءُ ڈاکاں بہ گر داں کوہ ءُ کوچگانی ساھدار، انسان، شوانگ ءُ بزگر، درچک ءُ دار درستاں گوں مھروان بوگ، آیانی درد مارگ، وتی کنگ ءِ مارشت پیداک کنگی اِنت۔ کس ءَ ھراب مہ گش، ھر کس ءَ گوں وت ءَ بر گوں ۔شاکو ءَ گوں من وتی سالے ناں بلکیں مزنیں زندے گوازینتگ۔ آ مرد مدامی تیار بوتگ، ھرچ کارے آئی ءَ را گشتگ تیار بوتگ، آئی ءَ ھچ نہ کتگ۔ ھر وھد ءَ تچ ءُ تگ ءَ بوتگ، برے کمرہ پہ کمرہ بوتگ۔ پہ کونسل ءِ سنگتانی گندگ ءَ کتاب ئِے دست ءَ بوتگ اَنت کہ سنگت بہ وان اَنت۔ برے بچار گوں سنگتاں دیوان، سر ءُ سوج کنگ ءَ بوتگ۔ کونسل ءِ سنگتاں وھد بہ دئے، کسے زھر اِنت گڑا وشان کنگ۔ من ءَ یات اِنت حفیظ ءِ نندانک ءِ وھد ءَ ھچ سنگت زھر نہ بوتگ۔ کس چہ کس ءَ دلگِران نہ بوتگ۔ اے نندانک ءِ سرجمیں ڈسپلن رواج داتگ، گوں مھر ءُ مھبت ڈسپلین داشتگ۔ اے نندانک ءَ ناں سنگتے ءَ آشکی ءِ بھتامے لگ اِت، ناں کسے ءِ زھر بوگ ءِ شگان لگ اِت۔ من ھچ وڑیں زنگ ءُ گلھے اش نہ کُت۔ گش ئے زاناں سرجم ءَ یک مھروان، مھکم ءُ سوبمندیں زرمبشتے جنزگ ءَ اَت۔ ھرچ سنگت یکے دومی ءَ پہ ساہ دیگ ءَ تیار اَت۔
چوناھا پمن بلوچستان ءِ درستیں شھید برابر اَنت۔ ھرچ کنڈ ءَ کہ بلوچے ءِ ھون رتکگ یا ریاست ءِ سبب ءَ جنگ بوتگ یا کہ ریاست ءَ کُشتگ گڑا درست شھید اَنت، مارا کلیں ماتانی درد ءُ تورشت مارگی اَنت، شھیدانی ھون ھچبر شموشگی نہ اَنت۔
اگاں کسے شاکو ءَ وانگ لوٹ اِیت گڑا یکبرے سرجمیں بلوچستان ءِ کنڈ کنڈ ءِ شوانگاں بہ وان اِیت پد ءَ ھرچ مردم ءِ اندر ءَ آئی ءِ مھروانی گندگ بیت۔ آئی ءَ مدامی استاد اسلم ءِ کسہ آؤرتگ، مے گور ءَ استاد اسلم ءِ وڑیں مردمے ءِ روگ پہ جنز ءَ مزنیں تاوانے گڑا ھمے پیم ءَ سما کناں شاکو ءِ وڑیں مھروانیں سنگتے ءِ چو زوتاں روگ ھم مزنیں تاوانے۔ آئی ءِ مدامی سرکلاں چہ من ھمے پنت ءُ سوج دربرت کہ دگہ کسے ءَ چہ اینچو دربرت نہ کت۔
مرچی اگاں ما بچار ایں کہ ریاست ءِ ھرچ نیمگ ءَ بلوچاں زورانسری آوار جنگ ءِ کوشست برجاہ اِنت۔ ریاست ءَ نپسیاتی ھساب ءَ ناں تھنا مھلوک وتی ایردست بلکیں جسدی ھساب ءَ ھم بلوچ ئِے گٹگیر کتگ۔ آئی ءَ بلوچ ءِ بھر ءُ بانگ ءَ ھمینچو زر ھرچ کتگ کہ چریشی ءَ چہ بازیں مردمے بس وتی انا ءُ زد ءَ چہ در نئیت، باز کس ئِے مجگی نادراھی ءِ آماچ اِنت۔ اگاں مرچی ریاست بلوچ ءَ را وتی ادارگانی توک ءَ بارت ءُ ریاستی کارندگ جوڑ کنت گڑا اے ریاست ءِ یک پندلے۔ مرچی اگاں ریاست ءِ جند مہ بوتیں گڑا اے جنگ ءُ کشگ بلوچ ءِ سر ءَ نہ بوتگ۔ مروچی مارا وتی بلوچ راج با سما کنگی اِنت، مارا بلوچ موبلائز کنگی اِنت، سنچ ءُ سما دیگی اِنت دانکہ ھمے بلوچ دگہ سد مردم جوڑ بہ کنت ءُ آیاں سرپدی بہ دنت۔ گڑا ھر کس کہ جنگ ءَ کجام ھساب ءَ وتی بھرشت ءَ ھوار کت کنت گڑا بہ کنت۔ پہ جنگ ءَ وتی بھرشت ءِ دیگ المی اِنت گڑا ھمے وڑ وتی کار ءُ جھد ءَ گوں ایمانداری ھمینچو گیش اژدری اِنت۔ مارا ھمک وتی آزاتی پسندیں گلاں کلیں سنگت برابر چارگی اَنت، پرک ءُ درک کنگی نہ اِنت۔
شاکو ءِ وڑیں مرد۔ من نہ زاناں باریں دوبر ودی بیت یا ناں بلے مارا شاکو ءِ کنڈ پُر کنگی اِنت۔ شاکو من ءَ شیرے ھمے دمان ءَ پر تو یات اتک۔
نما وڈٹ گر زراب التوٹ ھشنگتویٹ ای کنے گڈا بشخیپرے یاراک
سم ئٹ دا بدن متو گر بُرنگتویٹ ای کنے گڈا بشخیپرے یاراک
ھواری اِنت پگر ء سکندر گھرام جان ءُ شاہ کرم۔۔۔۔۔
(تینگا دم نہ برتگاں)
بہ گند ئے کسمت ءَ منی
بچار کدرت ءَ منی
چے رنگیں سُھل ءُ تران کنت
چے ڈولیں گپ بیان کنت
پہ ھک ءِ ھاتر ءَ وتی
زمین ءَ آزمان کنت
شراب باریں وارت نہ وارت پد ءَ اوں تتران کنت
اے کوھسار ءُ ڈاک ءُ ڈن
اے باگ ءُ کھچر ءُ چمن
گوز اَنت ماہ ءُ سال ءُ سن
هزاب ءُ بزگیں وتن
وتی دل ءَ من راج ءِ یک بلاھیں مھروانے آں
وتی دل ءَ من گُنگے ءِ نہ گُشتگیں زبانے آں
وتی دل ءَ من گلزمین ءَ یک بلندیں آزمانے آں
من بلّے پیری ءِ هزار پاندیں منزلاں چہ گوستگاں
بلے چو آلکو من انگت ءَ نہ رُستگاں
من چے گشان ءُ دربراں
کجا روان ءُ دمبراں
من ءُ گُلام ءُ شیر یکیں مرکب ءَ سوار اتیں
ما سکیانی یار اتیں
منیر ءِ کِسہ ءَ مہ کن
منیر ءِ کِسہ ءَ مہ کن
گوں بے وپائیں چشمک ءَ
گوں بے ریائیں تسبیھ ءَ
منیر چینچو بزگ اِنت
من چے گشاں؟ من چے گشاں؟
زمانگ ءَ ھزار پند بر اِتگ بلے داں انگت ءَ ھما وڑ اِنت
زمانگ ءَ را کئی گلگ پر اِنت
زمانگ ءَ
زمانگ ءَ را جست ءُ پرس کے بہ کنت
زمانگ ءَ را ارس ءُ پرس کے بہ کنت
منیر ءِ کِسہ ءَ مہ کن
منی دل ءِ نہ گُشتگیں اے گشتناں دل ءَ مہ کن
اے کِسھاں دل ءَ مہ کن
اے راہ باز مُشکل اِنت
وت ءَ گوں هچ گلگ مہ کن
اے جنگ گوں زمانگ ءَ شبین ءُ چھر ءُ تھر کنت
اے جنگ مارا ھور کنت اے جنگ مارا بھر کنت
اے جنگ نگدیں موسماں چہ موسماں زبھر کنت
اے جنگ داں کیامت ءَ ھمے وڑ ءَ روان کنت
کہ مارا باز پند بُرگی اِنت انگت ءَ وتن
کہ مارا گلزمین ءَ نندگی اِنت انگت ءَ وتن
وتن وتن وتن وتن
اے هون پتّو ھچ نیاں
اے ارس پتّو ھازر ر اَنت
اے آس تپتگیں بدن تئی گمانی منت اِنت
اے شیر ءُ گال ءُ گپ ءُ تران
اے لبز ، گشتن ءُ بیان
اے گلزمین، اے آزمان
اے شاھگانیں ڈاک ءُ ڈن
بھشت گونگیں چمن
ما انچو وت پہ دیم واب، وابے ءَ نہ گپتگاں
اے بے بھائیں تاک ءُ پن
اے کوہ کھچر ءُ دمن
اے زر کہ کردگار کنت
گوں چولاں ھیرّ ءُ هار کنت
ھُدا ءِ یک نہ داتگیں ھسابے ءَ نہ گپتگ اَنت
اِیشانی پشت ءَ هون ءِ یک مرادباتیں کِسھے
بلوچ کدرت ءَ گوں میل کنت چو کہ زھگے ءَ
بلوچ تھاری ءَ گوں جنگ کنت مُدام چو چراگے ءَ
“چد ءَ نہ اِنت”
بلوچ مرزبوم ءِ یک مُجتی مساپرے
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-