سْیاہ گوات دُرستاں پتا اِیت, ھیروپ، نوشکی
نبشتہ کار: دُرّک بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
ھیروپ بنا اِنت، سرجمیں بلوچستان یک رندے پد ءَ پاکستان ءِ ھاتِر ءَ جنگجاھیں دیارے ءِ دروشم ءَ جنگ ءَ اِنت، ھما بلوچستان کہ ھچبر highlight نہ بوتگ، ھزاراں مردم جنگ بوتگ اَنت، کُشّگ بوتگ اَنت، گار کنگ بوتگ اَنت، کس ءَ پہ دمانے سوشل میڈیا ءَ یک ھالے ھَم شنگ نہ کُتگ، بلے مروچی بِلّے توری پاکستان ءِ میڈیا چِنچو دروگ مان کنت بلے گنجے ھمے گپ ءَ وَ منّگ ءَ اِنت کہ ھو جنگ ءِ بوگ ءَ بکول آھانی ءَ “ دھشتگرداں جوان پوجیانی” سر ءَ ارشے کُتگ۔ دُژمن منّگ ءَ اِنت کہ جنگی جاورھالاں رودوم زُرتگ ءُ سرجمیں بلوچستان یک ءُ تھنا ”دھشتگردانی” کنٹرول ءَ اِنت۔۔ مئے سوب ھمیش اِنت کہ دُژمن تُرس ءُ لرز ءِ اماچ اِنت ءُ زانگ ءَ اِنت بلوچستان یک ءُ تھنا بلوچانی اِنت ءُ چو کہ بلوچاں لانک بستگ پہ مرگ ءَ زوت وتی ڈگار ءِ وارس بنت۔
مزنیں مدتے بوتگ کِہ ھِچّ چِڑکہ نہ بوتگ، ھاموشی ءَ سرجمیں گیدی پہ جیڑگ ءَ لاچار کُتگ۔ کوم ءِ مجگ ءُ دلاں ھزاراں جُست چست بوتگ: راجی لشکر چی ءَ هاموش اِنت، بلے آ اے چیز ءَ زانگ ءَ نہ بوتگ انت کہ ھاموشی وت یک بلاھیں جنگے ءِ جار اِنت، نوکیں بانداتے ءِ مستاگ اِنت ءُ پہ اے ھاموشی ءِ پروش دیگ ءَ ھزاراں بچ ءُ جَنِکاں وت سراں کپن بستگ ءُ چہ وتی شادانیں زندمان ءَ باگی انت۔ زمین ءِ نُگرھیں ھاک ءَ پہ کُربان بوگ ءَ چِن ءُ لانچ ءَ اَنت۔ مئے دیریگیں ھاموشی 31 جنوری ءَ ساھت پنچ ءُ نیم ءَ ھما وھد ءَ پروشت وھدے کہ ریھان جان وتی بدن گوں شورھاں بست ءُ سمبھینت ءُ اَچ مارا بدنی سورت ءَ گستا بوت ءُ پہ زمین ءِ ھاک ءَ وتی دوستیگیں ساہ ئِے نْدر کُت۔ مجید برگیڈ ءِ اولی بچ ءِ تراک ءَ گوں مئے جنگ بِنا بوت۔
سنگتاں وتی پوزیشن جوانیں وڑے ءَ سنمبال اِتگ۔ نوشکل مارا توار ءَ اَت، گُش ئے آ ساھتاں انچیں شوکیں وشبوے مئے گیناں پُتِرت مارا وتی کوار ءَ کُتگ اَت اِش۔ شھیدانی ریتکگیں ھونانی وشبو، بلوچ ءِ ھمُک شھید ءِ ھوناں گوں آتار اَت سرجمیں گیدی۔ اے جنگ پہ زمین ءَ بِنا بوتگ اَت پہ ھما زمین ءَ کہ آئی ءِ بچ ءُ جنک پہ آئی ءِ سینگارگ ءَ وتی جند ءَ چہ سرگوزگ ءَ اِت اَنت۔ بِہ گِندئے پہ ساھتے میتگ تیرانی تواراں بدجلواہ کُتگ اَت، بلے کربانی ءُ گھگیری ءِ سپر برجاہ اَت۔ ما درُست سرپدیں کہ جنگ زیبائیں چیزے نہ اِنت، بلے ھمے جنگ اِنت کہ مارا منارین اِیت۔ ھمے جنگ اِنت مارا وتواجھی ءَ دنت ءُ مارا مئے زمین تھنا ھمے نازیبائیں جنگانی سوبمندی ءَ پَد رس اِت کنت۔
پدائی ریھان ءُ گودی آصفہ وھدے وتی بدن ٹُکّر ٹُکّر کت انت ءُ پہ ابد گُلزمین ءِ راجدپتر ءَ وت ءَ نامینت گوں ھمت ءُ جوزگ ءَ۔ رپتگیں سنگتاں مارا شون دات کہ پہ زمین ءِ شاتکامی ءَ ھَرچیز ءَ چہ بلوچ سرگوست کنت ءُ اے مادریں ڈیھ ءِ کنگُریں بچّانی اولی زمہ واری اِنت ءُ سکیں کسانیں کربانی بکول ءِ استاد اسلم ئیگ ءَ “اگاں پہ زمین بلوچ کسانُکیں چیزے کُت کن انت گڑا آ شھیدی ءِ لوٹ اِنت ءُ مستریں لوٹ تھنا آجوئی اِنت”۔ اے دوئیں چیزاں ابید بلوچ گوں دُژمن ءَ ھِچّ وڑ ءَ نہ ٹھ اِیت۔ اِیشی ءَ پد مئے لشکر ھپت بھر ءَ شنگ ءُ تالان بوتگ انت۔ ما ھوار اِتیں، بلے ھمُک سنگت اِے ساھت ءَ گوں زمین ءَ دیم پہ دیم اَت۔ گوں ساھکندنیں جاوراں داوا کنگ ءَ اَت، پہ ھَر یکے ءَ زمین ءِ پھاز یک چکاسے ءَ چہ کمتِر نہ اَت۔ جنگ بنا اَت، سنگت مُھکم اِت اَنت، ءُ پاکستان ءِ لشکر اَنچُش اگولو اَت کہ آئی ءِ وس ءُ واک ءَ ڈنّ اَت چیزانی سرپد بوگ. انچُش کہ شما وَ سرپد اِت ما کہ اَتکیں گڑا گوات ءِ در بند بیت، دم کشگ ءَ پہ ساہ بھر نہ بیت، ءُ مئے زمین پہ دُژمن ءَ مھشرے جوڑ بیت۔
جنگ روان اَت، سنگتانی شاتکامی ءِ روچ اَت، وتی دیریگیں نپرت کہ پہ پاکستان ءَ ھست اَت آھانی دِل ءَ دوبر ساہ زورگ ءَ اَت ءُ گیش مُھکم بوگ ءَ اِت اَنت، لشکر مِران اِت انت، مئے جنگ برجاہ اَت، ھمے میان ءَ سی ٹی ڈی ءَ جنگ دات گوماں، مئے دو سنگت ٹپیگ بوت، بلے ما نیزور نہ بوتیں، گوں مزنیں شورھاں ءُ سلاھاں ما جنگ دیان اِت اِیں، کنٹرول مئے دست ءَ اَت، ما مزنیں کچے ءَ کیدی آجو کُتگ اَت، ھما کہ دروگیں تھمتانی سوب ءَ بندیگ اِت اِیں۔ ھمے بندیگاں چہ پنچ ءُ لھتیں چار چار سالاں چے بند اِت انت، ما کُلاناں آجو کُت۔ مڈی ءُ سلاہ گوں وت بُرت انت۔ سرجمیں میتگ ءُ بازار مئے کنٹرول ءَ اَت، لشکر ءِ بے وسی پدّر اَت، جاور اَچ آئی ءِ دست ءَ لگوشتگ اِت اَنت۔
لگور چوناھا ایوک ءَ بزگیں مھلوکانی سر ءَ زوراکی کُت کنت بلے انوں کہ آئی ءِ بھادُری ءِ چکاس اَت، آ دیم پہ دیم بوگ ءَ تُرسگ ءَ اَت، پُشتکِنزی کنگ ءَ اَت۔ پِدائی سنگت دیم ءَ جُنزان اِت انت، راھاں clear کنان اِت انت، سئے بج ءِ وھد ءَ گڑا ھیلی اَتک انت مئے سر ءَ شیلنگ کنگ ءَ، گڑا سنگتاں گوں مھکمی ءَ آھاں ھم جنگ دات، جنگولیں دابے ءَ چیزاں ڈیل کنان اِت اَنت، تَہ ءَ ھیلی واتر بوت انت، دیست اِش چیز چہ وس ءَ ڈنّ اِت اَنت۔ اِیشی ءَ چہ پد ڈرون دیم ءَ اَتک ءُ تیر گواری کنگ بنا بوت، بلے ھما نرمزار کہ آھانی دِل ءَ ھانی ئیں زمین ءِ مھر ھست اَت، اِشانی اندر ءَ ھیلی ءُ ڈرون ءِ تُرس نہ ات، البتہ واتر بوت انت بلے سنگت جنگ ءَ اِت انت، مُھکم اِت انت، چیز شوکیں رنگے ءَ دیم ءَ روان اِت انت۔ کوم ءُ راج ءِ مھر ءَ مارا گیش توانگِر کُتگ اَت، کُل چہ لوگاں در اَتک انت، مارا ھمبازاں زُرت اِش، مات، گھار، پیر، کماش، کُل انچو گل ءَ بال اِت انت کہ ما نوشکل ءِ توک ءَ اتکگیں ءُ نوشکل وتی کُتگ۔ ھمِد ءَ بیرگ ءَ پیرزالے ءَ دست چست کُت انت ءُ مارا پنتے کُت کہ بچّاں مارا آجو بِہ کن اِت چہ اے بے پردگیں ءُ زالمیں دُژمن ءَ۔
اِے کُلیں زیبائیں ساھتانی میان ءَ جنگ ھَم بوگ ءَ اَت، مارا ھمے زیبائیں ساھت مُھکم کنگ ءَ اِت انت، بِلّے کہ مئے جند جنگی جاوراں دوچار اَت بلے گوں دُژمن ءَ دیم پہ دیمی وت یک بلاھیں سوبے پہ مئے ھاتِر ءَ۔ ھما مُلگِر کہ داں من چم پچ کُتگ انت پہ زوراکی ءَ دیستگ وتی سر ءَ، مئے مھلوک ءِ جنگ ءُ کُشگ ، لوگانی ماندارگ، ھلک ءُ میتگانی لڈینگ، مھلوکانی کم شْرپ کنگ ءُ بیھار دیگ ماں آھانی جند ءِ زمین ءِ سر ءَ، اے درستیں تھلکُشیں راستیاں مارا اے جاگہ آؤرتگ ءُ سر کُتگ کہ نوں مارا اے دُژمن ءَ ھچ وڑ ءَ تُرس نیست۔ من ءَ کامریڈ کیوم ءِ گپے گیر پیداک اَت: “اے پدّر نہ بوتگ سِنگ کَے اِنت ءُ سر کَے اِنت۔ ما اے گپ مہ تُرسیں کہ سنگ ءُ سر میڑینگ نہ بنت۔”
ڈرون ھما وڑ ءَ چکرگ ءَ اِت انت مئے سر ءَ، ماتی ءِ ھبراں گُش ئے منی چمانی رُژنائی پچ گیپتگ اَت۔ ماتی ءِ اِے کست ءُ کینگ بوگ گوں پاکستان ءَ ھمے چیز ءِ پدّری ءَ دیگ ءَ اَت کہ پاکستان ءِ پوج ءَ گوں ماتی ءَ باز زُلم کُتگ۔ ماتی ءَ اناگتہ منی دست گِپت اَنت ءُ گُشت ئِے، “اے ھبیسیں رستر ءَ منی نوک بروتیں بچ کُشتگ ءُ شھید کُتگ ءُ جون ماں گیابان ءَ دور داتگ”۔ ماتی ارسیگ بوت۔ ءُ مارا ھم پروشے دات، ءُ اناگہ ءَ ما درائینت ما کُل تئی بچّاں۔ بلوچستان ءَ چِنچو مات ھست آھانی بچّانی جون پاکستان ءَ ٹیکی کُتگ ءُ آھان ءَ داتگ اَنت۔ اے ساھتاں من ءَ سما بوت، مئے جنگ گوں پاکستان ءَ ایوک ءَ زمین ءِ کبزہ کنگ ءُ مئے مڈیانی لُٹ ءُ پُل کنگ ءَ پہ نہ اِنت۔ مئے جنگ ھمُک ارسیگیں ماتے ءِ ارسانی جُست گِرگ ءِ جنگ اِنت۔ گُوھارانی شرپ ءُ بوھیری ءِ پھاز ءِ جنگ اِنت۔ مئے کوم اَچ مارا اُمیتوار اِنت کہ ما یک روچے آھاناں آجو کنیں ءُ دُژمن ءَ گلینیں۔ بلے راج ءَ اے ھبر زانگی اِنت کہ اے مئے کلانی جنگ اِنت ءُ مارا کُلاں ھوار بوگی اِنت۔
وھدے کوم ءِ میان ءَ ما ھست اِت اِتیں ، کوم گل اَت، ما گل اِتیں تاں من جیڑ ات آجوئی چِنچو زیبا بوت کنت؟ ما وتی ڈیھ ءِ وتواجہ بَہ اِیں، زمین، آزمان، ابرم کُل مئے جند ءِ بنت، نا دُژمنے ءِ بیم، نا ھونوارے ءِ تُرس، آ ساھت چِنچو جلواناک بوت کن اَنت؟ گوں ھمے جیڑگاں، ما اتکیں ڈی سی ءِ دپتر ءَ پوجی زدگ کُت اَنت، ڈی سی گوں زال ءَ ھوار یل کُت، ما ھمِد ءَ وتی پوزیشن گِپت اَنت، کہ پِدائی سنگتاں کُمک کناں، ھمے میان ءَ ڈرون ءَ مئے دو سنگت شھید کُت، بلے ما کُل وتی پوزیشنانی سر ءَ مھکم اِتیں، کَس چہ وتی بُنجل ءَ نہ ٹِکّ اِت۔ جنگ گوں تیزی ءَ برجاہ اَت، شپ کپت، ترمل والا سنگت ءَ وتی پوزیشن گِپت، اے جنگی ساھتاں پاکستان ءِ پوج سک بے وار ات، کینٹ ءَ چہ بس زار ءِ توار پیداک اَت، چیھانٹانی توار ءَ سرجمیں آزمان جکسینتگ اَت، گڑا من زانت کہ پاکستان ءِ ماس بند اِنت، مئے لشکر ءَ نوشکل ءِ سرجمیں میتگ ءِ سر ءَ کنٹرول کُتگ اَت۔ اے وھد ءَ کہ منی چمّانی دیم ءَ مئے دو سنگت شھید بوت، انسانی جزبگ پہ ساھتے ءَ منی سر ءَ گرانبار بوت اَنت، بلے جنگی ھالاتاں چوشیں چیز الّم اِنت۔ مارا اے کُلیں چیز سگگی اَنت ءُ برداشت کنگی اَنت۔ تئی دیم ءَ سنگت ءِ ایوکیں تُپنگ ایر اِنت ءُ آئی ءِ جند زمین ءِ پگر ءُ سسّا ءِ پھاز ءَ پہ مُدامی زمین ءِ دلبند ءَ چو گواڑگیں پلے ءَ سْرپیت ءُ زندگ بیت۔ اے ساھت گران اَنت۔ سنگتے چند ادار پیسر گوں تو جنگی کِسّہ کنگ ءَ اَت، سوتے پر کُتگ اَت شما، بنجلانی توک ءَ ، پوزیشنانی سر ءَ، جنگی نہ وشیں ساھتاں بلے انگت شما ھوار ءُ وشھال اَت اِت۔ ءُ بیرگ ءَ دمانے ءِ دوری ءَ سنگت اچ شما بدنی دروشم ءَ جتا بیت بلے پِگری دروشم ءَ مُدامی شمئے رھشونی ءَ کنت۔ گرانیں وھد انت، سنگتانی سِدَگ تورشت دنت بلے گُلامی ءِ ھلاس کنگ ءَ مارا وتی بدن ءِ ٹکر ءُ ساہ ءِ سرگوزگ ءَ پہ جیڑگی نہ اِنت۔
مھاز ءِ توک ءَ شوک شوکیں ءُ سنگینیں سنگتاں گوں دوچار کپ اِیت انسان، چہ آھاں بازیں چیز در بارت، ھزاراں جنگی رپک ءُ ھنر ھیل کنت، چندیں شوکیں ساھت گوازین اِیت۔ بلے انگت ءَ ھمے سنگت وھدے گوں تو جنگ ءِ میدان ءَ ایر کپ اَنت، آھانی تو گستائیں دروشمے گِندئے۔ اے ھبر راست اِنت کہ مارا دیر بوتگ گوں آھاں ھمراہ بوتگیں، ما اوتاکاں ھوار بوتگیں، ما یک دومی نزیکی ءَ دیستگ، مزاک ءُ مسکرا، درستیں چیز مئے نیام ءَ بوتگ اَنت بلے ھمے سنگت ءِ دومی ءُ جنگولی دروشم ءَ تو تھنا جنگجاہ ءَ دیست کن ئے ءُ باز وھد ءَ اے چیز انسان ءَ ھیران ءُ ابکہ کن اَنت۔ من کہ اے جنگ ءَ ھوار بیتگاں اگاں من ءَ کسے جُست بکنت کہ کمانداری چی یے، یا کُجام ھِمّت ءُ ھوسلہ ءِ نام اِنت گڑا منی دپ ءَ ایوک ءَ یک نامے کَیت “ سمیر” تھنا من ءَ اِناں کُلاناں ھیران کُت ئِے۔ تو یک زِندگیں درورے اِت ئِے کہ من ءَ شون دات جنگ چون بیت، مارا سوج دات کمانداری چون کن اَنت۔ تو انچُش مُھکم اِت ئے ءُ اَنچُش توانگِر کہ تئی ھیال ءِ دیم ءَ کس نیست، ھِچّ نیست، ءُ اے کُلیں سپت ءُ سناہ بھادُری ءُ جنگولیں سنگتانی اَنت ءُ من پہ جزم گُشاں تو بھادریں ءُ دلیریں مردے اِت ئِے۔۔ جنگ کُٹّ اِت، تو ابدمان بوت ئے بلے تھنا راجدپتر ءَ ناں منی دل ءُ مجگاں ھم۔
ھیروپ آسر اِنت۔ ما سنگت واتر بوتیں ماں وتی اوتاکاں۔ ابیتکی، ملوری ھست اَت، سنگتانی جاگہ ھالی اِت اَنت، تو گمان نہ کُتگ اَت سنگتے گوں ٹھکاں تئی ھمراہ بیت ءُ نیم راہ ءَ ترا یل کنت ءُ زمین ءَ امبازاں زور اِیت۔ راہ گران اَت، سپر دراج اَت بلے بُرّگی اَت۔ پہ زمین ءَ ھزار رند ءَ، ھزاراں بچ ءُ جنک کُربان۔ داں دگہ جنگے ءَ ھَواریں، داں آجوئی ءَ ھواریں۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-