TBP Balochi

آزمانک

نرگسیت

اسگر زھیر

من توام ہسپتالءِ مزنیں سگنلءِ نزیکءَ کہ سر بوت آں تہ سنگلءِ سُہریں بتی روک بوت انتءُ چہ من پیسر دوگاڑی اوشتاتءُ من آہانی پُشتءَ اوشتات آں.

منا چہ سگنلءَ چپءَ روگی ات.پمشکہ من چپءَ روگءِ دست گپتگ ات،بلئے پِرترگءِ ہم دست ہمیش ات.

ہمے ساھتءَ کہ من سگنلءِ سرا اوشتات آں، گڈا وتی گاڑی ءِ درنیامی شیشگءَ را چمشانکے اوں دات کہ چہ پُشتءَ آؤکیں گاڑیءُ کشکءَ پیش داریت.

منی گاڑیءِ پُشتءَ سہریں گاڑی یے اوشتاتگ ات کہ آ زیبائیں جنکے ءَ گون ات،مودئےِ سیاہءُ کوپگاں شنگ ءُ شانگ اتنت،انچو گشئے کہ شپ ماہکانءَ مان بہ ترین ایت.آئی ءِ دیم چو کونشءَ اسپیت ات.چو نزاناں کہ آئی ءَ وتارا پہ کئے سمبھینتگ اتءُ کجا رؤگءَ ات،چو ہم نزاناں کہ آ چہ بن ازل ڈول دار ات یاکہ ناں کریمءُ پوڈراں کتگ ات.بہرھال آئی ءِ سکیں سیاہیں مودءُ اسپیتیں دیم ءِ یک جوانیں گچینے اتءُ ہرکسءَ کہ آ یکبرے بہ دیست ایں پدا چمانی گردینگءَ بیہال بوتگ ات.

سگنلءِ بندیءِ اے کسانکیں ساھتءَ، آئیءَ ہمنچو اداکاری کت کہ منا سالےءِ سپرءَ برت ءُ رسینت ئےِ،من وتی گاڑیءِ درنیامی آدینکءَ آئیءِ ہمک اداءَ شریءِ سرءَ چارگءُ گندگءَ ات آں.آ منیگی ناں بلکن اے ساھتءَ دنیائی ہم نہ ات.

آئیءَ وتی گاڑیءِ درنیامی آدینک کہ پشتءِ گاڑیاں پیش داریت.وتی نیمگءَ کتگ ات،بزاں انچو ترینتگ ات ئےِ کہ آدینک گوں آئیءِ دیم ءَ وَجّ اتءُ آ دم پہ ساہت آدینکءَ چارگءَ ات.

یکبرے آئیءَ وتی مود اینگو آنگو چنڈاتنتءُ پدا کوپگاں شنگ کت انتءُ وتارا گوں ٹہلءُ اداءَ چاراِتءُ چکاس ات ئےِ،پدا آئیءَ وتی گوشانی سہرءِ والی کہ دلءِ نکشہءَ جوڑ بوتگ اتنت.اے دیمءُ آ دیم کت انت.پدا وتی لنککانی شمءِ لاگریں سگریٹءَ را دمے جت ئےِ ءُ دوت ئےِ بال دیان کت انتءُ یکبرے پدا وتارا آدینکءَ چاراِت ئےِ ءُ سرئےِ اے نیمگءُ آ نیمگءَ چنڈینت ءُ وتی زیبائیءِ سرا ناز کنگ ءَ لگ اِت.

آ وتی دنیاءِ تہا مست ءُ موج کنگءَ ات ، آئیءَ ہچ سما نیست ات کہ یکے آئیءَ چیروکائی چارگءَ اِنت.پرچاکہ من آئیءَرا پہ گیگءُ گوم چارگ ءُ اے جیڑگءَ ات آں کہ باریں ایشیءَ وتارا پہ کجام وش بھتءَ چو سمبھینتگءُ کجا روگءَ انت.منی دلءَ یک ارشءُ آہے چست بوت کہ ما ادءَ چنچو وارءُ بزگ ایں.چہ وتی ملکءُ دوستریں مردماں چہ دور ءُ گستہ.

ہمے جیڑگانی تہا یک وھدے سما کت داں پشتءَ گاڑیانی مزنیں ہارنءُ پیپانی توار مَچ اِتگ ، .چارات داں سنگل پچ بوتگءُ منی گاڑیءِ دیمءِ گاڑیانی ہچ گواہ ءُ سوج نیست انت.من زوت زوتءَ وتی گاڑی چست کت،بلئے ہمے دمانکءَ من چو تیرءَ آئیءَ را چمشانکے اوں دات . ہمے دمانکءَ من دیست کہ آئیءَ وتی گاڑیءِ اشارہ چالو کت،من ہمے اٹکل جت کہ اے زیبا الم پرتریت.بلئے اگں پرنہ تریت اوں پرواہ نیست. وتی اٹکلءِ چکاسگءَ باکے نیست.من ہمے گشت ءُ چہ سگنلءَ پِرترات آں ءُ آئیءِ گاڑیءَ را گشادیں چمشانکے دات. من سک گل بوت آں کہ منی اٹکل راست بوتگ ات.آ اوں چہ سگنلءَ پِر تر اِت.

اے سئے دستءِ دگ ات کہ اولی دست پہ گشاد روکیں گاڑیان انت،درنیامءِ دست پہ وتی تبءَ روکیں گاڑیان انتءُ سیمی بزاں گڈی دست پہ مزنیں گاڑیءُ سکین نزوریں گاڑیان انت.

چہ سگنلءَ پرترگءَ پد،آئیءَ ہما گشادیں دست یلہ نہ داتءُ وتی دلءِ مئیلءَ روگءَ لگ ات. منا درنیامی دست گون ات.من وتی گاڑی آئیءِ گاڑیءِ جپتءَ داشتگ ات ءُ وہد پہ وہد یکوئی گوں کَشُکی آئی ءَ چاران ات آں.آ وتی موجءِ تہااتءُ من گوں ہمے اوستءَ کہ بلکن آئیءِ نگاہے نیک بہ بیتءُ اے نیمگءَ شوکیں چمشانکے بہ دنت.بلئے آ منی ناں،بلکن اے ساہتءَ کس ئیگی ہم نہ ات.آ ایوکءَ وتارا چاران ءُ روان ات.

من اوں وار وارءَ آئیءَ را دزچمی چارگءُ برے دلگوشءَ گوں دگءَ کنان ات آں.آ ہم وتی لنککءِ لاگریں سگریٹءَ کشانءُ دوتاں بال دیان ات.آئی ءَ باریں وتی گاڑیءِ شیشگ پہ سگریٹءِ دوتانی ڈنءَ درآہگءِ نیتءَ پچ کتگ اتنت یاکہ ناں وتی زیبائیءَ را دنیاءَ پیش دارگی ات ئےِ.

من آئیءَ را چارانءُ وتی روحءَ را لزت بکشاہان ات آںءُ وتی اسل جاگہءِ روگءُ کارءَ چہ بے سما ات آں.

یک دمانے دنیا چوں بدل بیت،یک دمانے مردمءَرا کجا بارتءُ سرکنت.اے دنیاءَ اگں پہ زیبائی بہ چارئے تہ چنچو زیبا انت،اگں ہمے دنیا وتی بدرنگیءَ بہ زوریت تہ دور دئیگ ءِ اوں کارءَ نئیت.

من انچیں پگرءُ ھیالاں گوں دُچار کپان ات آں کہ ہمے ساہتءَ چہ جنکءِ دستءَ گاڑی یے گوں گشادیءَ پیداک اتءُ آئیءَ را گوں ترندیءَ ہارن جنان ات.جنکءَ وتارا داشت نہ کتءُ آئیءِ گاڑی چرائی ءِ دستءَ چہ دراتکءُ پُٹ پاتءِ سرا سرکپتءُ لیٹءِ کمبہءَ لگ ات.

منا اوں سما کپت کہ من دور گار کتگ.منا توام ہسپتالءَ ھونانی ٹسٹ برگیءُ رسینگی انت.

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

زرگُل ءِ زِند

نھمی بَھر

سخی ساوڑ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھشتمی بَھر

اللہ ترا مدام وش کنات ءُ مدام وشیانی منگیر ءَ بات ئے منی مکھیں ماس.

گُڑا دوشی ھمساھگاں تئی ھیالداری کرتگ یا نا؟
زَرگُل: ھَو دوشی یک زالبولے منی کِرّ ءَبوتگ اللہ ئِے سواب ءَ بہ دنت کہ منی باز ھیال ئِے کرتگ.

ڈرپانی آپ زَرگُل ءِ ھشکیں جان ءِ بوگانی تہ ءَ گْواز کنان اِت اَنت ءُ چہ زیکین ءَ مروچی زَرگُل چم رژن ءَ اِت اَنت ءُ جان ءِ واک ءِ گھتر اَت.

شر اِنت نوں ڈرپ کمو پَشت کپتگ، ڈرپ ھتم بیت، گُڑا من ترا ارزبنداں دئے آں کہ دہ ءِ ساھت ءَ تئی درمان ورگی اَنت ءُ کمو رَند ءَ ھم ڈاکٹر کیت شمارا چار اِیت، باریں چے بہ گْوش اِیت ءُ بوت کنت دگہ نوکیں درمانے چیزے بہ دنت یا دگہ ٹسٹے.

زَرگُل: شرّیں اَبا اللہ وت ھیر بہ کنت ءُ شکر اِنت ھاوند ءِ بَلے مارا اے نادْراھیاں کُشت، یک نادْراھی یے ھتم نہ بیت کہ دومی گون بیت، آ وھد ءَ ایمان ءِ دَور بوتگ کَس چوش نادْراہ نہ بوتگ، نوں بچار نادْراھجاہ ھالیگ نہ بنت لَکّوں مردم نادْراھجاھاں کپتگ اَنت.

جی ھَو منی مات آ وھد ءَ چوں گَند ءُ گَسڑ نہ بوتگ ءُ نہ آ وھد ءَ دگہ گاڑیانی دوتے چیزے بوتگ، آ وھد ءَ مردماناں شَرّین ءُ ساپیں ورگ دست کپتگ، نوں وَ مارا ھنچیں ورگ دست کپ اَنت کہ کس نہ زانت ایشانی تہ ءَ دگہ چے چے مان اِنت ءُ دومی اے ملک ءِ ھال وَ ھنچوش اِنت، وڑ پہ وڑیں جِناورانی ھَڈ ءُ پیگاں چہ وڑ پہ وڑیں وردین ءُ وراک جوڑ کن اَنت ،گُڑا مردم چوں نادْراہ نہ بنت؟

شَرّیں گُڑا منی ماس من نوں رواں آفیس ءَ کہ کمو نادْراھانی دْرماناں وڑ کنگی اَنت کہ پَد ءَ ڈاکٹر اوں کیت.

من اِسٹاپ روم ءَ اتک اوں گوں وتی ایدگہ ھمراھاں نادْراھانی درمان ٹااِینت آں ءُ نادْراھان ءَ درمان دات اَنت.

دہ ءِ ساھت ءَ ڈاکٹر پہ نادْراھانی چارگ ءَ اَتک، بَلے مھروان انگت گِندگ نہ بُوَگ ءَ نہ اَت، بس منی ھیال گوں آئی ءَ اَت کہ باریں آ کدی وارڈ ءَ کیت ءُ من ءَ گوں وتی وش گُٹیں توار ءَ توار جَنت کہ سخی جان من اتک آں ءُ من پہ بچکندگے وتی دست ءَ پہ مھروان ءَ شھار دے آں ءُ مئے یکّے دومی ءِ دست ھمدست بنت.

ڈاکٹر ءَ دْرستیں نادْراہ چار اِت اَنت اگاں یک نادْراھے موکل ءِ وڑ ءَ اَت گُڑا موکل ئِے دات.

ڈاکٹر ءِ روگ ءَ پَد، ڈاکٹر ءِ نوک نبشتہ کرتگیں درمان ما نادْراھان ءَ جَت اَنت ءُ من پَد ءَ زَرگُل ءِ کِرّ ءَ اتک اوں تاں دومی ھمراہ ءَ زَرگُل ءِ ڈرپ کش اِتگ ءُ ارزبند داتگ اِت اَنت ءُ زَرگُل وتی تھت ءِ سر ءَ نشتگ اَت ءُ ارزبند کنگ ءَ اَت،

اَبا ڈاکٹر ءَ گُڑا منی بارو ءَ چے گْوشت ءُ دگہ درمانے چیزے داتگ یا نا ءُ پَد ءَ چے گْوشت ئِے موکل کدی دے آں؟

جی ھو منی ماس ڈاکٹر ءَ دگہ اوں درمان داتگ ءُ ھمے درمان ترا دیگی اَنت ءُ مروچی تئی زَردوئی ءِ ٹیسٹ ھم کنگی اَنت، ٹیسٹ باندا کاینت، گُڑا ڈاکٹر ھما وڑ ءَ چار اِیت، باریں چے بہ گْوش اِیت، تو وت ءَ ھچ پریشان مہ کن اللہ ھیر کنت.
شَرّ ابا ھرچی کہ منی واجہ ءَ پہ من آورتگ ھما وڑ بیت.

سلام الیکم جگر، مھروان

والیکم سلام ارواہ، مھروان ھمکہ چہ کوٹی ءِ دپ ءَ سر بوتگ سلام ئِے دات ءُ وتی دزگْوار زرینہ ھم گون اَت ئِے.

مھروان ءُ زَرینہ ءَ مئے دست گِپت اَنت ءُ مھروان ءَ چہ زَرگُل ءَ جُست کرتگ.

چون ئے تو منی ماس وش ئے ءُ نوں تئی تَب چون اِنت؟

شکر اِنت اللہ ءِ منی زھگ من وشاں تو چون ئے؟

مھروان: من وش آں ماس اللہ ترا وش کنات، ھال کن باریں ترا سخی جان ءَ سمبال اِتگ یا نا؟

من ءَ چوں منی بچ نہ سمبال اِیت کدی زھگ وتی ماس ءَ نہ سمبال اَنت ءُ پَد ءَ منی بچ ءِ بدل نیست،
ماس منی گَلاھگ ءَ اَت من سک وش بُوَگ ءَ اَت آں کہ ماس من ءَ گیش مھروان ءِ دیم ءَ بہ گلاھیت ھاھاھاھاھاھاھا

ھَو ماس سخی جان بے مَٹّیں بچکے ءُ سکّیں مھروانے ءُ مدام پہ ھرکس ءَ ساڑی اِنت، پمیشکا من ءَ سخی جان سک دوست بیت.

ھَو من وَ ترا سک دوست بنت ،بَلے تو من ءَ اِنّاں ھاھاھاھاھاھاھاھا

تو وتی گپّ ءَ ھرکجا بجن ءُ ھَو من ترا سک نا دوست آں، ھمے گپّ ءَ چہ وتی زِد ءَ جُست کن باریں چے گْوش اِیت ھاھاھاھاھاھاھاھا ءُ دگہ تو ھال کن سخی جان تو وش ئے؟

جی من وشاں شما چون اِت ءُ گِس ءِ مردم چون اِت اَنت، شما چوں اے کمرہ زانت ءُ اتک اِت؟

من اِسٹاپ روم ءَ چہ تئی ھمراھاں جُست گِپتگ آیاں مارا گْوشت کہ کمرہ شمار پنچ اِنت ھمے وڑ ءَ ما اتک اِیں.

کمو دیوان ءَ پَد ما زَرگُل ءَ را زُرت ءُ دیم پہ ٹیسٹ کنگ ءِ جاہ ءَ شُت اِیں ،تاں سک مُچّی اَت، یک ادارے ءَ رَند زَرگُل ءِ باریگ اتک ما ٹیسٹ روم ءِ تہ ءَ شُت اِیں.

روان اِنت

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک 

بهشتــــی

نبشتہ کار:- باسط علی باسط

دی بلوچستان پوسٹ 

باز کساسیں تعدادی ءَ مردم یکیں کِشک ءِ میانجی ءَ اوشتاتگ اِتاں، بلے راستی چہ آیاں، اندیم ات، کہ اے کِشک بهشت ءِ نہ ات،
“اے کہبگ اداں چی لوٹیت، ؟ ایشے ءَ پُشت ءَ کن اِت، مئے هُدا ایشاں لعنت دنت، ءُ مئے بهشت ءَ کہبگ ءُ گناهگاراں جاه نیست-”

نیکرائی ءِ ٹکیدار ءَ وتئی نروڈگ ترندتر کُت ءُ گُشت:

“واجہ !! اے کہبگ بهشت ءِ لوٹوک اِنت ،،” ہمے چارگد ءِ کیبلائی نیمگ ءِ مردماں چہال جنوکیں توار ءَ گُشاں اتنت: “هُدا میئگ اِنت،

اے کہبگ ءَ هج رنگ ءَ ماپ نہ کنت، ” آ ایشانی گپاں گوشداراں ات، بچکندگے آئی ءِ لنٹاں تالاں اَت،

“هما هُدا تنہا کہ شُمیگ اِنت آئی ءِ بهشت ءُ ماپی ءَ هم من نہ لوٹاں، من رحم ءُ کریمیں هدا ءِ لوٹوکاں- شُمے نیت اتکگ ایش بوت، آ اداں

اوشتات هم نہ کنت، گپانی گُوشتدارگ ءَ یلہ کن،،،”

دراهیں نیکرائی ءُ جاہلیں مردم آئی ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ اتنت،

کمو ساعت پد ہمے میانجی ءِ کشک ءَ، کہبگ ءِ لاش برہنگیں بّدن ءَ کپتگ ات،،،،،

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

سوگات

نبشتہ کار : سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

من ھر وھد ءَ کہ وتی کِر ءُ کَشاں چم شانک داتگ اَنت گُڑا من ءَ یک اجبیں چیزےگِندگ ءَ آتکگ ۔ من وت ھیران بوتگ آں چو پرچا ؟ اے وڑ چون بیت ؟ گپ ھمیش اِنت من بازیں شرّیں کِردانی واھُند دیستگ اَنت کہ آیانی نام شرّیں وڑے ءَ گِرگ بوتگ، بلے ھما مردم کم کم ءَ چہ دِلاں در کپان ءُ آیانی ھما شرپ ، نام ءُ توار گار بوتگ ۔گُڑا من ھمے جیڑ اِتگ اے شرپدار اِیں زانتکار پرچا اے وڑ بنت ءُ آیانی نام ءُ توار چو گار بیت۔ اَلّم اے جیڑگی گپّے بیت۔۔

ھمے مردماں وت ءَ چہ بلائیں جُھد ءُ کوشستے ءَ پد وت ءَ اے جاہ ءَ سر کُتگ گُڑا پرچا چو بے ارزِشت بوتگ اَنت کہ کسّ آیانی نام ءَ پہ ردی نہ گیپت۔ پمیشکا دانشور ھمے گْوش اَنت اگاں تو یک کدم ئِے دیم ءَ جن ئے گُڑا دو کدم پُشت ءَ ھم پچار گوں ، چیاکہ چرے گپ ءَ ھمے پدّر بیت اگاں تو وتی گْوست ءَ چارے گُڑا تو زان ئے من ءَ دیم ءَ چے کنگ لوٹ اِیت۔ پمیشکا اے راست اِنت اگاں کسّے ءِنام گار بُوَگ ءَ اِنت چہ وتی جند ءَ ، چہ وتی کرد ءَ ، اگاں کسے چہ وتی مکسد ءَ بے ھیال ءُ نزوری آں سرپد مہ بیت گُڑا وھد ءِ گُباراں ھمے داب ءَ گار ءُ بیگْواہ بیت ۔

اے زِند ءِ سپر ءَ اگاں من ءَ کسے ءَ ٹیکی داتگ گُڑا چہ دْرستیں سوگاتاں من ءَ کتاب ءِ سوگات گیش دوست بوتگ ۔ ھمے ھاتر ءَ کہ کتاب مردمے زندمان ءَ رج اِیت ءُدیم پہ رُژنائی ءِ نیمگ ءَگامین اِیت ۔ من یک روچے نشتگ اِت آں پمن سنگتے ءَ منی وٹسیپ ءَ یک کتابے دیم دات ءُھمے گْوشت ئے کہ اے ٹیکی ءَ من پرتو دیم دَیگ ءَ آں باریں تو اے کتاب ونتگ یا نہ۔ من وھدے کتاب چار اِت داں اے “تہذیبی نرگسیت ” مبارک ھیدر (مبارک حیدر) ءِ نبشتہ کُتگیں کتاب اِنت کہ من نہ ونتگ اَت ۔ من گْوشت منی بے دروریں سنگت من اے کتاب نہ ونتگ ، مِنہ وار دیم داتگیں سوگات ءِ کہ پمّن شات کُتگ داں من نرگسیتءِ بابتءَ سرپد بِہ باں نرگسیت چی یے ؟

من ءَ دو روچ ءَ پد موہ رس اِت کہ من ھمے کتاب ءَ بِہ واناں ، وھدے من کتاب ءِ وانگ بندات کُرت چاراں واجہ مبارک ھیدر ءَ جْوان نبشتگ کُتگ ۔ من کہ تاکدیم پنجاہ ءُ شش 56 ءَ داں شست ءُ یک ءَ61 ءَ سربوت آں ءُ ونت اِد ءَ نرگسیت ءِ جند ءِ درگت ءَ نبشتہ اَت کہ نرگسیت ءِ مولءُ مراد وتی دوست دارگ ۔اے کِسّہ چہ یونان ءِ دیومالائی کِسّھاں یکّے۔ ،ھما مردم ءِ سر ءَ اِنت آ یونان ءِ نندوکے آئی نام نارسس اِنت ، رنگ ءُ دْروشم ءَ شر رنگے بیت۔ چاگرد ءِ تہ ءَ مردم مدام آئی توسیپ ءَ کن اَنت گُڑا آ گیشتر وتی جند ءِ شیدائی بیت کہ دگہ کسّ ءَ وتی درور نہ لیکیت ءُ دوست ندار اِیت ،ابید ء چہ وتی جند ءَ ۔ ھر وھد ءَ کہ وتی توسیپ ءَ مردمانی دپ ءَ اِش کنت ھمے سرپد بیت کہ اے دگنیا ءِ تہ ءَ شر رنگ تھنا مناں ،ھمے ھبر ءِ پُژدر ءَ وتی جند ءِ سر ءَ آشک بیت ۔ ھمے وڑ ءَ یک روچے روت یک آپے ءِ سر ءَ ، وھدے آپ ءِ تہ ءَ وتی اکس ءَ گِند اِیت ھیران بیت ۔ بس آ ھمے اکس ءَ چار اِیت ءُ آپ نہ وارت ۔ سک تُنیگ بیت ، بلے آپ ھمے ھاتر ءَ نہ وارت کہ اگاں من آپ بوراں گُڑا ھمے آپ سُریت ءُ منی اکس پُرش اِیت ۔ گُڑا شیدائی ءِ باپُشت ءَ چہ بازین تُنّ ءَ ھمود ءَ مِرّ اِیت۔

چہ اے کِسّہ ءَ ھمے پدّر بیت اگاں مردم وتی جند ءِ سر ءَ آشک ءُ گنوگ بوت آ ھمے گْوش اِیت بس مناں دِگہ کس منی مٹ ءُ درور نہ اِنت ، گُڑا آ مردم وت ھَلاس بُوھان کنت ءَ بے ارزِشت بیت ۔ وھدے من ھمے جیڑ اِتگ کہ شرّیں کِردانی واھُند پرچا پدمنتگ اَنت گُڑا آیانی سَوَب من گْوش آں ھمیش اِنت کہ ھر وھد ءَ وتی جند ءَ دیم ءَکار اَنت بس مناں ءُ دِگہ کس نیست ، بزاں ماتاں بچّ پیداک نہ کُتگ کہ منی ایرگْوات ءَ اُوشتات بِہ کن اَنت ۔ اے تب ءِ مردم وتی جند ءِ نزوری ءَ ھچ سرپد نہ بیت ، ھر گپ ءَ وت ءَ دیم ءَ کار اِیت کہ من مزن ءُ راج ءِ تہ ءَ گْران کدراں ۔ پمیشکا اے ھبر سددرسد راست اِنت کہ اے تب ءِ مردم اگاں تنزیمی جُھدکار ئِے بہ بیت پہ تنزیم ءَ تاوان بار اِنت یا آ گوں تنزیماں ھوار ءُ رھبنداں پیلو کُت نہ کت ھزاراں نیمون ساز اِیت ۔ ایشگی مزنیں بد بَھتی ھمیش اِنت کہ کسی گپ ءِ گوشدارگ ءَ تیار نہ بیت ۔ اگاں شریں پنت سوجے ءِ بِہ دنت آ ھمے پنت ءُ سوجاں چپ ءُ ھراب سرپد بیت ۔ ھمے سرپد بیت ایشر ءَ منی سرا بد کیت ءُ وت دیم ءَ آرگ ءُ نامینگ لوٹ اِیت ۔

آ وتی ھمے زِدّ ءَ زُور اِیت ءُ دیم ءَ روت ، وتی دوستیں مردماں گوں ھَسد ءُ کینگ دار اِیت۔ ھر کس کہ شرّیں ھبرے بُہ گْوش اِیت گُڑا ھمے گپ ءَ پہ وت ھراب سرپد بیت کہ اے کئے اِنت من ءَ سرپد کنت۔ ھمے داب کہ اے مردم گوں ھرکس ءَ کینگ داران کنت ایشی ءِ کدر ءُکیمت جھل کپان بیت ۔ ھمے وڑ چہ ایشی ءَ ھر کس بیزاری بیت ، چیاکہ اے تب ءِ مردم ءَ کس وتی نہ کنت۔ وھدے کہ اے تب ءِ مردم وتی کم کدری ءَ گِند اِیت گُڑا ھمے مار اِیت کہ اِد ءَ پمنی نزور ُ پْروش دیگ ءِ ھاتر ءَ ٹولی ٹھینگ بُوَگ ءَ اِنت ۔ من ءَ پہ زور بے ارزِشت کنگ لوٹگ ءَاَنت ۔بلکیں وتی جند ءِ شر کنگ ءِ جُھد ءَ نہ کنت روچ پہ روچ نا اُمیت بُوھان بیت ۔۔

پمیشکا گْوش اَنت کہ نا اُمیتی ھما شومیں نادْرائی اِنت کہ مردم ءَ را پہ تبائی ءِ نیمگ ءَ بارت ءُ سر کنت ۔ اگاں اے تب ءِ مردم تنزیمی جُھدکارے بہ بیت گُڑا کم کم ءَ چہ تنزیم ءَ دست کش بیت ءُ ھمے گپ ءَ دیم ءَ کار اِیت کہ اِد ءَ انساپ نیست ، بلکیں پہ وتی ھیش ءُ آرام ءَ ٹولی بازی بُوَگ ءَ اِنت ۔ اگاں یک چونائیں مردمے بہ بیت وھدے آ نااُمیت بِہ بیت گُڑا وت ءَ زوال کنت کہ ھچ ءِ کار ءُ در ءَ نہ روت ۔ پمیشکا زانتکار ءُ کْواس گْوش اَنت کہ گوں کتاب ءَ سنگتی بکن کہ ترا چہ تھاری ءَ رکّیت ءُ رُژنائی ءِ نیمگ ءَ رَوَگ ءِ سِکین ءَ دنت ۔ پمیشکا من ءَ کتاب پہ سوگات ءَ دوست بیت کہ من ءَ جُنزگ ءِ سِکین ءَ دنت ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گیر کیت گُلیں ھنکین

نبشتہ کار: زبادی بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من ءَ چیزے  وھد اَت کہ من وتی پِت ءُ پیروکی ھنکین ءَ نہ شُتگ اِت آں ، ھمے وڑ ءَ مزنیں مُدّتے ءَ ھال ءُ اھوال ھم
نہ بوتگ اَت ۔ من ھچ نہ زانت  کہ منی ھنکین چون ءُ چِہ پیم اِنت ۔ آؤد ءِ  مھروانیں مھلوک باریں کُجام لیکہ ءُ ھیالانی دامُن ءَ سنگر اِنت ۔

  منی دِل ءَ دائم ھمے ھبر گیروشگ اَت کہ دیر اِنت ،من  وتی ھانُلیں ھنکین ءُ دوار ءَ نہ رَپتگاں ، بِہ گِند ئے منی مھلوک چمن شموشکار بِہ بیت، بلے چُش نہ اَت ۔

وھدے کہ ناگھاں من ءَ ھالءُ اھوال کنگ ءِ موہ رَس اِت ،گُڑا   من گوں وتی ھم گنگلیں بیلی یے ءَ ھال ءُ اھوال کُت ،چاراں پمّن چو تُنیگیں سید ءَ ھُدوناک اِنت ، ءُ ھمے پیگام ئِے دات کہ مھلوک پہ تئی دید ءَ زَروک۔۔۔۔۔۔۔

چرے مھروانی ءِ ساچانیں جمبر ءِ گْوارگ ءَ پد منی زِرد ءَ  نااُمیتی ءِ ڈکّ داتگیں گْرنچ بُتک ءُ سْرپتگیں پُلّانی وشبو آتار اَت ۔ ھمُک دیم ءَ کہ چم شانک دات آں، تہ گیمُرتگیں ھُلّ بھارگاہ ءِ اُوست ءَ بچکندگ ءَ اَت ۔

سلام ءُ دْروت ءَ پد دل ءَ نہ زانت کہ جُست ءُ پْرس ءَ چہ کجا بُنگیج ءُ آسر بکن آں ، چیاکہ اے مْیان ءَ منی  جیڑگانی دروازگ بُتکگ اَت ءُ ھیالانی تھت ء روان ءَ من ءَ دور ماں وتی مِسکیں ھنکین ءِ مھلبیں گْواش ،  لد ءُ کھچر ، بَست ءُ بیٹ سراں بُرتگ ءُ سر کُتگ اَت ۔

 ھما ھنکین!  کہ منی بوتن ءُ زِندمان ءِ رُدوم جاہ اَت۔ ھما ھنکین کہ منی کسانی ءِ لیب ءُ گْوازی ، کلّاں شیتُکی ءِ جاہ  اَت۔  ھما ھنکین کہ منی وانگ ءُ زانگ ءَ ھوار ھر شادِہ ءُ وشیانی میتگ اَت ۔
بلے! وھدے ناشر ، درآمدیں دُز ءُ ڈُنگاں کہ منی زیبائیں ھنکین انگر کُتگ اَت، گُڑا چاگِرد چو  پلگار اِتگیں آدین ءَ منی دیم ءَ پدّر اَت ۔

  ناشریں پاکستانی لشکر ءِ زُلم ءُ زُوراکی ، بدّیں کارپد منی دیم ءَ اِت اَنت، بلے ھِچ درد ءُ اپسوز  بُوَگ ءَ نہ اَت کہ من اِنچو وھد ءَ وتی بہاریں میتگ ءُ ھنکین ءَ نہ رپتگاں  ، بس ھمے یکّیں ھبر ءَ سک تکانسر کُتگ اَت کہ مئے چیزے وتی برات ءُ وارس ، ھمکوپگاں  وتی بلوچی ننگ ءُ گیرت بھا کُرتگ ءُ پہ دُژمِن ءِ وش آتک ءَ وتی لوگانی  دَر بُتکگ اَنت ءُ آئی ءِ ھمراھی ءَ دم ءَ دم مست کَلندر اَنت ۔ نے وت ءَ نے وتی گْوست ءُ راجدپتر ءَ گیر کار اَنت ، بلکیں پہ دو روچی وشیاں پکّ بے سما اَنت کہ من ھما ایردستیں راج ءِ گُلامیں پُسّگاں ۔

من ھمے ھیالانی زِر ءَ زیراپ اِت آں کہ یکّے ءَ گُشت ھِلو توار پیداک اِنت ؟
من اَنچو ھبکّہ بوت آں ءُ گُشت ھَو !
چون ئے ، تو وش ءُ جوڑ ئے؟

 چاراں گْوانکو ھاموش اِنت ءُ  اسکرین ءِ دیم ءَ شش سِپِر اُوشتاتگ ، من زانت کہ کلدار ئِے ھَلاس بوتگ اَنت ۔

بے میاریں وہد ، میاریگ پرچہ؟

نبشتہ: ھنیپ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

وہد ءُ پاسانی بے ریائیں کشک ،زندءُ زند مانءِ اَڈ ءُ جنجال ءُ سَہرائیں واب ، ہردیں تماہانی باپُشتءَ تندبہ بنت ءُ واھگءُ اوست ، شپادیں رُنگ راہانی مساپر، برگشتگیں وھدءَ سرمساد کُت مہ کن اَنت ، گڈا بنیادمءِ پگراوشت ئے آماچ بیت ۔ وہدے کہ مردم چہ وت ءَ درکپت مہ کنت ءُ وتی کش ءُ گورئے مہلوکءَ چہ ازابءَ رکینت کُت مہ کنت ، زمینءُ مہلوکءَ چہ گیش وتی زاتی واہشتاں ارزشت بہ دنت گڈا آ بے دزرسی ئے پاہوا ں گُٹگیر بیت ۔

بنی آدم کہ وتءَ پارسائیءِ پالامءَ بہ لَڈایت گڈا بے سمائیءِ رواج بے سریں رُنگ راہانی پدءُ رنداں چکپروش بنت ۔چونائیءَ بے سمائی شومکءِ نادراہیءَ چہ مستریں اِلتے کہ مردم ءَ زندگیں جونے ئے رنگءَ درا کنت۔پدا مُدتاں ایردست بوتگیں راج ءِ پگر، ہوشءُ ہیال ہم ایردست بیت ءُ مدام چہ وہدءَ گلگ کنت، پمیشکہ جہانءِ زندگءُ ابدمانیں مزن زانت ءُ کواساں زندگیءُ زندگ بوہگ ئے لوٹ ءُ وہدئے بستار ماں اے دابءَ گشّینتگ ،وہدءُ گوات دو جتائیں چیز اَنت،ہردو لگام کنگ نہ بنت بلے ہمگام بوئگ المی اِنت ،چونائی ءَ زندگیءِ باز دروشم ءُ تَہر اَنت بلے وہد ہمے تہرانی یک مہکمیں پدیانکے ، زندگی برے برے وت وہدءِ تَبءَ لاچار بیت ءُ وہدءِ پُشتءَ رہادگ بیت ، نزور تب ایں مردم مدام وتی ءُ وتی چاگردئے کرتگیں ردیّاں وھدئے دامنءَ گِرہن بند اَنت ءُ وھدءِ اوستءَ شپ ءُ روچانی گوازینگءَ درآمدیں وابیءَ شمشکار بنت، پمیشکہ ھمک گپ یاکہ ردیءِ پلہ مرزی کنوکیں مردم وتی ہمک کارءَ وہدئے اوستءَ یلءَ کن اَنت ءُ بے ترک ءُ توار بنت ۔آجوئیءِ جہدئے نگیگیں جاور سہت ءُ دمان، روچ پہ روچ مٹّ ترّان انتءُ جنجال گیش بوہان اَنت ءُ بلوچ جہدکار وتی دست ئے سرزدبوتگیں ردیّاں مدام وھدئے داتگیں مُزسرپد بنت ، بے ترانگ ءُ بے سمائی ئے ترْند رواجیںَ مہریءَ سوار اَنت گوں بے سمائی ءَ جنزان انت ، پمیشکہ ردیّانی شاہیم روچ پہ روچ جہل کپان اِنت ءُ گلگ بے میاریں وہدئے پلوءَ بستگ ۔

ہمک ہما جہد کار کہ وتءَ، وتی چاگردءَ مہ وانیت ءُ سرپد مہ بیت ، وتی گوستءَ چہ نہ آشنابہ بیت گڈا ہمے رنگیں بے سمائی یے ودیگ بیت کہ آ ہرچی کہ کنت زمہاں بزگیں وہدئے سرءَ لڈّان کنت۔ چونائیءَ جہانءِ سرَپد ءُ دانائیں مردمانی گوشگ ہمیش اِنت کہ وہدءَ گوں ہمراہ داری بہ کن ، وہدئے اوستءَ ہچبر مہ نند کہ وہدئے اوستءَ نشتگیں مردم مدام پشت کپ اَنت انچو کہ ما وہدے دری جہان ئے دیمروئی کتگیں مہلوکءَ چمشانکے دئیں گڈا مارا الم سما کپیت کہ وہدءِ بستار چی یے ؟ ءُ وھدءَ چہ پشت کپتگیں راج چونیں دل آزاریانی دیمپان بنت، بلوچ کہ چہ کرناں زندمان ئے آپتیں توپاناں چہ گوزان ءُ پیداکیں دگنیا ءُ ماں دگنیاءَ چہُ سدرگ ئے تک ءُ پہناتاں شر سرپد انت،
بائدہمیش اِنت کہ آوتی زی ئیں ہمک گوستگیں گامءُ کرتگیں کاراں بوان ایت ، بچارایتءُ پہ نوکیں باندات ئے ءَ نوکیں اہدئے سائنسی ردءَ گوں وہدئے ہمبراہی ءَ دیمءَ جنزان بکنت ، بے میارایں وہدءَ ، نو ں میاریگ مکن ات ۔

نوں گلگ بے بنیادءَ وہدئے سرا مہ بیت، وتی نزوری ، کوتاہی ءُ ردیّانی گر ءُ دار وہدءِ اوستءَ یل دیگ مہ بنت، اگاں ماانگت وہدئے ہمگامی ئے ارزشت نہ نزانت، وتی سدرگ ئے جہد نہ کت گڈاآؤکیں سال ءُ ماہ پہ مئے سر ا گرانیں اُلوبار ے بیت ۔رندئے ھِٹّیڈ ئے کنگءُ پشومانی ءَ معنا نیست ، رندی ئیں سرئے چنڈینگ ءُ شومانی ءَ چہ پیسر وتی کتگیں جہداں ارزشت بہ دئیں ، وتی مہلوکءِ داتگیں دیم ہونیاں پراموش مہ کنیں ردیانی پلہ مرزیءَ چہ گیش گر ءُ دار کنگ ءِ جوانیں رھبندے اَڑبہ دیں ۔

جہانءِ تَب ءُ تہر روچ پہ روچ مَٹ بوان انت، وہد ءِ ہیل ءُ مکرانی سرپدبوؤکیں راج مہکم بوان ءُ دیمءَ دیمروئی ئے کشکاں جنزان انت، بے سما ءُ لونجانیں راج ہاک پہ سر بوان انت ءُ بیگوہی ئے زرءَ ایر بُڈان انت۔
اگہ ما انگت چہ بے سمائی ئے وابءَ بست نہ کت گڈا بزان کہ اے واب مئے گاری ءُ بیگواہی ئے رنگراہیں کشک انت۔

بالگتر ماں راجی دپتر ءَ

نبشتہ کار: کمبر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اگاں ما بلوچ راجدپتر ءَ چمشانک بہ دے اِیں ءُ  بچار اِیں، گُڑا مارا ھمے گِندگ ءَ کیت کہ بلوچ راجدپتر گْوستگیں دَور ءُ نوبتاں چہ نبشتاری دْروشم ءَ گیشتر سینگ پہ سینگ ساٹگ ءُ  گْوشگ بیتگ داں پہ نوکیں پدریچ ءَ سر کُتگ ۔
اے درگَت ءَ شَیر ءُ شائِری  بِہ بیت  یا کِسّہ ءُ چاچ ، بتلانی دْروشم ءَ پمّا مئے کماشاں سینگ پہ سینگ پَھاز اِتگ کہ مرچی ما وتی  راجدپتر ءِ سر ءَ پَھر بند اِیں ۔

ھمے رنگ ءَ مئے پیر ءُ کماشیں مردمانی گْوشگ اِنت کہ بالگتر ءِ بُنکّی نام وھد ءُ زمانگاں بالگتر نہ ، بلکیں باگ تر بیتگ کہ ھر وھد ءَ سرسبز ءُ شاداب بیتگ ۔ ھَور ءُ رگاماں  پہ موسم گْورتگ ۔

کیلکور ءِ مزنیں کَور ءَ کہ وھدے ھار کُتگ گُڑا  چہ بالگتر  ءَ دیم پہ زاؔل ءُ کاشؔی ءِ کنڈگ ءَ ھما دیم  پُلُیں کیچ ءَ جھلاد بیتگ ۔

اے دَور ءُ زمانگ ءَ بلوچستان ءِ سر ءَ  کْوزہ گیریں پرنگیانی ھاکمی بیت ۔ چرے پرنگیانی نیمگ ءَ باگ تَر ءَ را بالگتر گْوشگ  بیتگ ، پمیشکا باگ تر گوں بالگتر ءَ  مٹ بیتگ ءُ نام کپتگ ۔ داں ھما روچ ءَ بگر داں روچ ء مروچی باگ تر ءِ نام بالگتر اِنت ۔آ وھداں  باگ تَر ءُ کیلکور یک بیتگ اَنت کہ کیلکور ھمے  مزنیں کَور ءِ نام اِنت ،مرچی سرجمیں دمگ کیلکور ءِ نام ءَ نامان اِنت ، بلے داں مرچی ھم کیلکور ءَ بالگتر کیلکور ءِ نام ءَ زانگ ءُ گْوشگ بیت کہ بالگتر کیلکور اِنت ۔

ھمے سر سبز ءُ شادابیں جاہ ءُ دمگ بلوچ پُسّگاں پہ  ھُُشک ءُپلاری ءَ نیشتگ ۔

ھر وھد ءَ زالمانی زُلم ءُ زُوراکیانی  دیم ءَ اُوشتاتگ ءُ باگیں ھنکین پہ مھلبیں  ھون سبزینتگ۔ ھمے وڑ ءَ واجہ میرو ھم وتی باگ ءِ جوان مردیں باگپاں بیتگ۔ اے درگَت ءَ ھم کماشانی گْوشگ اِنت وھدے کہ گور پہ میرو ءِ  باگ ءَ  چرگ ءَ کا اَنت، گُڑا میرو ھر روچ وتی لُڑاں بند اِیت ءُ روت باگ ءَ چار اِیت داں دو گور ءِ پد ءُ رند اَنت کہ دوشی باگ اِش چَرتگ ۔

واجہ میرو مزنیں تر ءُ گردے کنت ،بلے گوراں نہ گِند اِیت ءُ واتر  دیم پہ گس ءَ کیت ءُ گوں وتی لوگبانُک ءَ گپ کنت کہ گوراں دوشی باگ وارتگ ءُ شُتگ اَنت ۔ من پد ءُ رنداں باز پٹ ءُ پول کُتگ، بلے نہ دیستگ اَنت ۔

گُڑا ھمد ءَ میرو ءِ لوگبانُک میرو ءَ شِگان جنت (چو کہ من میرو ءَ گوں لُڑاں گنداں  باگ تَر گورانی چراگجاہ اِنت)۔ واجہ میرو گوں ھمے  گپ دل ءَ سک زھر بیت، بلے دپ ءَ ھچ نہ گْوش اِیت۔ واجہ میرو شپ ءَ وپسیت ءُ سُھب ءَ مھلہ  پاد کیت ءُ روت گورانی پد ءُ رنداں کہ گور وتی دیم ءَ تچک ءَ گوریچان ءِ بند ءَ دَے اَنت ۔

میرو وھدے کہ بند ءِ سر ءَ درکپ اِیت، گُڑا  ھمد ءَ گوراں چہ دُوری ءَ گِند اِیت، دو گور اَنت ، بزاں  گْور مات ءُ چُک بنت کہ  ساری ءَ چُک ءَ جنت ءُ دیم ءَ کیت مات ۔  اے گپ راستی ءَ مرچی ھم منتگ کہ ھما جاھانی نام چُکّیں گوران ءُ ماتیں گْوران اِنت کہ ھر یکّے آیاں زانت ءُ جاہ کار اِیت ۔

اے بھشتیں  باگ ھما باگ اِنت کہ ایشی ءِ  پَھازگ ءَ آئی ءِ واھُنداں  پہ ھون ءُ ھید ریچی  سبزینتگ ، بلے باگ ءَ را گیمُرگ ءَ نیشتگ ۔ سردارانی دَور بیت یا پرنگیانی، یا ھوک ، لدیگ ءُ گورانی ، یا رستر رنگیں پاکستان بِہ بیت باگ تر ءِ  کُنگراں دُژمِن پُشت نہ داتگ ۔

 انچوش کماش گپ ءُ کِسّہ کن اَنت کہ ھاران ءِ سردار وھدے  بزگ ءُ بے دزرسیں مھلونک ءِ مالیت ءُ گٹّ گرگ ءَ کیت، چہ پنجگور ، بُلیدہ ءَ مھلونک ءِ مال ءُ مڈّیاں تاراج کنان کنت  داں باگ تَر ءَ (بالگتر) سر بیت ،وتی کاسد ءَ پیسر ءَ  راہ دنت کہ بُرو اے ھند ءِ مستر ءُ کماش  پکیر مھمد ءَ بُگش سردار ءَ گْوشتگ منی مالیت ءُ گٹّاں  تیار کن من تئی نزیک ءَ سر بیتگ آں ۔  کاسد وھدے ھمے اھوالاں پہ کماش پکیر مھمد ءَ سر کنت ،گُڑا  واجہ پکیر مھمد کاسد ءَ ھمے پسّو ءَ دنت بُرو وتی سردار ءَ بُگش  کہ منی  ھند ءُ دمگ ءَ ترا  گٹّ ءُ مالیت نہ رس اِیت ، نیکہ من پتّو  اِد ءَ میش ءُ بُزگلگ چارینتگ ۔

اگاں  ترا جنگ کنگی اِنت، گُڑا بیا من پہ وتی  نام ءُ ننگ ءِ پھازگ ءَ ساڑی آں ۔ تو  منی پنجگور ، پروم ءُ بُلیدہ ءِ بْراسانی  مال ءُ مڈّی لُٹّ ءُ پُل کُتگ اَنت ،ھمایانی مالاں واپس کن ، اگاں نہ منی سرسبز ءُ شادابیں سر ڈگار ءَ تو چو ارزان ءَ لگت نہ کن ئے ءُ  پہ ھلو ھالو  ھاران ءِ لد ءُ گْواشاں واتر نہ بَہ ئے ۔

کاسد کلوہ ءَ زُور اِیت ءُ واتر  بیت پہ سردار  ءَ کہ من ءَ اے ھند ءُ دمگ ءِ کماش  پکیر مھمد ءَ چُش گْوشتگ ۔ گُڑا سردار اے گپّ ءَ اِش کنگ ءَ پد وتی کاسد ءَ دوبر راھی کنت کہ تو بُرو پکیر مھمدءَ بُگش تیار بو من پہ جنگ ءَ  پیداکاں، مرد ءُ نامردی ھمود ءَ جنگ ءِ پڑّ ءَ زانگ بیت ۔

کاسد کہ سردار  ءِ کُلوہ ءَ پد ءَ دوبارگ سر کنگ ءَ پیداک بیت کہ  واجہ پکیر مھمد ءِ گس باگ تر سے پادگ توج ءِ گز ءَ بیت ۔ آ چہ گس ءَ درکیت ءُ پہ سے پادگ سے بوٹان (گونڈیں کوہ اِنت) گِرگ ءَ روگ ءَ بیت کہ کاسد ئِے  گِند اِیت پکیر مھمد پہ کوہ ءِ سنگر کنگ ءَ روگ ءَ اِنت، اے اَلّم جنگ کنت ءُ مارا جنت ۔

کاسد چمود ءَ پیداکی ءَ کمان ءِ تیر ءَ پکیر مھمد ءَ نِشانگ کنت، انچو پکیر مھمد  تَپُرز گیت کاسد ھمے پھم اِیت کہ کمان ءِ تیر ءَ پکیر مھمد پاداں گِپتگ، پمیشکا تپرز گِران  بیتگ ۔

ھمے تپرز گِرگ ءَ ھوار ءَ  کاسد ءَ توار پرجنت کہ نہ روئے بُرشالیں ورنا تو نوں وارتگ؟
گُڑا ھمد ءَ پکیر مھمد زھر گیپت ءُ گْوش اِیت کہ بس کن  اَھمّک تو کُجا ءُ جَنگ کُجا ؟

من ءَ  چگرد ءِ کُنٹگ ءَ لگ اِتگ ، ھمد ءَ چہ  کاسد ءَ تاچین اِیت ءُ انگت  روت ءُ  سے پادگ ءِ بوٹان ءَ سنگر گیت ءُ نند اِیت ۔ سردار ءِ لشکر وھدے کہ نزیک ءَ کیت، گُڑا  لشکر ءَ ھمد ءَ تیر ماں تیر ءُ دیم ءَ جُنزگ ءَ نیل اِیت ۔

 موسُم گرماگ بیت، آ وھدی  آپ چات بنت ، گُڑا  لشکر ءَ پہ  آپ ءَ چاتاں روگ ءَ نیل اِیت ۔۔ لشکر تُن ءُ ھوشام ءِ ھلاھوشی ءِ سَوَب ءَ سِلاھاں چگل دیان کنت ءُ دستاں چِست کنت کہ جنگ بس اِنت ،ما چتو مالیت ءُ گٹّ نہ لوٹ اِیں، بلے پکیر مھمد سَلاہ نہ کنت۔

سردار گُڈسر ءَ لاچار بیت ءُ واجہ پکیر مھمد ءِ ماس ءَ لوٹاھنیت ءُ  لھتیں دَوا ءُ درمان ئِے دنت ءُ گْوش اِیت بُرو ایشاں پکیرمھمد ءَ بِہ دئے کہ وتی  آزگّ ءُ زیمّیان  ٹپّاں بجن ءُ  ترا گٹّ ماپ اِنت۔ اے گٹ ءُ مالیت ءِ نیم تو نیم من، مارا یل کن کہ منی لشکر ءَ ھوشامے  کُش اِیت  ۔ مُشکل اِنت  کہ چہ ترا  رند دِگہ  یک انچیں بچّے ماس ودی بِہ کنت چو تئی رنگ ءَ بِہ بیت پہ وتی راج ءِ پاسپانی ءَ سر ءُ ساہ ءِ تْرس ءَ لگور ءُ سر جھل مہ بیت ۔

بلے! سردار چرے ھبر ءَ پکّ بے ھبر اَت کہ  اے باگ ھچبر بے باگپان نہ بیت، بلکیں  اے باگ وتی باگپان ءَ وت ودی کنت۔ دومی  اِد ءِ ماس سنٹ ھم نہ اَنت، بلکیں پکیر مھمد ءِ دابیں ھزاراں شیر ءُ مزاریں بچّ پیداک کن اَنت کہ وتی  ماتیں وتن ءِ رکّینگ ءَ ھچ چک ءُ پد نہ بنت۔

ھمے وڑ ءَ وھد وتی پاداں نہ دار اِیت ءُ گاماں دیم ءَ شھار دنت ءُ  روان کنت۔ پرنگیانی ءُ سردارانی کْوزہ کہ ھَلاس بیت، کسانیں مُدّتے ءَ رند ناپاکیں پاکستان وھدے کہ کیت بلوچستان ءِ سر ءَ کْوزہ کنت، گُڑا شھید اسلم جان ھمراھی ءَ باگ تَر ءِ مھلونک کیت ھما میرو ءِ گورانی شِکار جاہ ءَ پاکستانی لجوزیں پوج ءَ شِکار کنت ءُ تیر ءُ توپکان  زُور اِیت ءُ روت ھمے  پیگام ءَ دنت کہ میرو ءِ اے باگ چہ میرو ءَ پد  بے واجہ نہ اِنت ۔

 ھمے  گوران باگ تَر ءَ کسان سالیں ورنا شھید سالم جان پنام ءِ نِھال جان گوں وتی دو سنگت ءَ شھید گنی جان ءُ شھید ھلیم جان ءِ ھمراھی ءَ گوں پاکستان ءِ زرھریداں جنگ دے اَنت ءُ شھیدی ءِ جام ءَ نوش کن اَنت ،بلے پد ترّگ ءَ پہ کبول نہ کن اَنت ۔

 ھمے وڑ ءَ واجہ میرو ءُ واجہ پکیرمھمد ءِ اُوبادگ یکرندے پد ءَ پہ مِسکیں ڈگار ءِ پھازگ ءَ شھید ابدُاللہ جان پنّام ءِ پراز جان گوں شھید ولی جان پنّام ءِائید جان ءِ ھمراھی ءَ  گوں پاکستانی ھوک ءُ لدیگیں لشکر ءَ دیم پہ دیم جنگ کن اَنت ءُ  وتی نُگرّھیں جان ءَ کُربان کن اَنت، پمے ھاتر ءَ کہ مئے پُشپد ءِ نام راجدپتر ءَ لگور نبشتگ مہ بیت ۔  ما مِرگ زان اِیں، بلے گلامی ءَ نہ منّ اِیں ءُ چہ  وتی پت ءُ پیروکی کَولاں نہ بجیں، داں راج ءِ دیم ءَ  شگانی مہ بَہ ِایں ۔

 ھمے  داب ءَ شھید اسلم بِہ بیت ، شھید ریاز جان ، گُھار شمساتون یا شھید اسد جان پنّام ءِ شیھک جان بِہ بیت کہ وتی نُگرّھیں جان اِش ندر کتگ، بلے باگ تَر ءِ سیرکگّیں ڈاک ءَ گوں دُژمِن ءَ جنگ دَے اَنت ءُ کُربان بنت، بلے اے سبز شادابیں باگ ءِ ابیل ءَ  نیل اَنت ۔

مرچی ھم سداں ورنا باگ تر ءِ کوہ ءُ تلاراں نشتگ ءُ وتی سرجمیں باگ تر بزاں ماتیں وتن ءِ پاسپانی ءَ سنگر اِش داشتگ اَنت ۔
گُڑا کَے گْوش اِیت کہ باگ تر گورانی چراگجاہ اِنت ؟
چیاکہ مات ءِ کُنگریں بچّاں اے ھبر وت پدّر کُتگ،  ما پہ ھما روچاں زندگیں کہ مئے گُلیں راج زندگ بِہ مان اِیت ءُ وتی  میزریں باگ تر ءِ ھُدابُند بِہ بیت ۔

ناکو گزّی

نبشتہ کار: بھار زھری

دی بلوچستان پوسٹ

من کُلندری ءِ ساھَگ ءَ نشتگ ءُ ربّڑانی بندوکاں ٹیٹ کنگ ءَ اِتاں درنگیب ءَ چے جِنگُلے اتک ءُ کُنر ءِ جھلیں شاھے ءِ سر ءَ نِشت.
من گُشت شکار ھمیشیں ربّڑ ءَ ڈوکے مان کت بسم اللہ کش اِت چَپّیں چم نَز کت جِنگُل ءَ پِرداشت ءُ جت اڑے کمو بَچ ات گِندئے ھمے شا دیم ءَ مبوتیں….

گّزُک ءَ چہ کاپر ءِ چیر ءَ توار دات بَچ ءَ چونیں ترا واجہ گزیر ءَ ووٹ نہ دئے مدئے سنگ ءِ وَ مجن. مئے بازار ءِ واجہ اِنت، شمئے جیڑھاں گیشین اِیت. اے گزیر مرچی گزُّک کاپر ءِ چیر ءَ چوں اتکگ من جیڑاں بوتاں شتاں دیم پہ کاپر ءَ واجہ گزیر بلکیں سِنگ ترا لگ اِتگ، پَھِل کن، من وَ جِنگُلے ءَ را جتگ، زاناں سر کش اتگ.

گزیر ءِ اسپیتیں کاٹناں سورَگ بستگ ءَ۔ من ءَ پہ نا دلکشّی جست ئِے کت کہ تو کئی چُک ئے؟ گزّک پاگ ءَ پیچ دیان ءَ گُشت ئِے، اے گونڈو ھیبتان ءِ چُک اِنت، ھیبتان ء شمبے. گزیر ءِ دل تُشے اوں وش نبوت ءُ گشت ئِے، ھَو ھَو ھیبوک ءَ وَ کمبھت ءَ پجار کارت ءِ جند ءِ نیست.

گڑا گزّک تو چہ من بے ھیال مبو، من انو رواں گزُّک ءَ تَچک ءَ گُشت واجہ ترا ھُدا بے ھیال مکن۔

مئے گریبانی گِزدپ پہ ھرکس ءَ پچ انت بَلے چہ من ووٹ ءِ امیت ءَ مہ کَش ھاں شَنکے ڈنگرے دار ءُ کرزے ءِ کار بیت نپرے رادئے ووٹ من کس ءَ دات نہ کناں .
گزیر ءَ دیم تھار کت راہ گِپت.

من گُشت گَزّک! نگھبتیں مرد تئی چُک ھوتُک بند اِنت، تو بُگشتیں ترا ووٹ دئے آں، بِلّے ھوتک در کناھینتگ اَت.گزّک وتی رِشّ ءُ بروتاں سماران ءَ گُشت ئِے منی چُک اے رند ءَ ھُوتک سک شُدیک بوتگ پمیشکہ لشکر جتگ ءُ پُل اتگ ئِے ءُ من زاناں اگاں ھوتک دربئیت، پد ءَ لشکر ءَ جَنت ءُ پُلیت، پد ءَ وت ءَ گراھین اِیت. من درانچ ءَ گزیر ءِ پاداں بہ کپاں شھیدیں چُک ءُ نماسگانی دیم ءَ منی چم جھل بنت، اگاں ھوتک ءِ جند سرپد بہ بیت دار چینیں گزُک ءَ پہ ھوتک ءِ درکناھینگ ءَ گزیر ءَ ووٹ داتگ وتی ترک اتگیں لنکک سیاھی جتگ انت، آ گنتر دلگران بیت.

من نو پیر آں سری وت ءَ بھا کت نہ کناں. ھرچی ھُدا ءَ آؤرتگ.

منی دپ پَچ اَت، ھیران اِتاں ،منی چمّانی دیم ءَ مئے بازار ءِ گریب تِریں مردم، درتہ پُچیں گزّک چہ میر گزیر ءَ مھکم تِر اَت. چہ ھمے روچ ءَ پد منی دل ءَ گُشت گزّک ءَ نو مُدام ناکو گزّی بگش.

پاتْراپ

بُزی ٹاپ اوماڑہ (گْوادر)ءَ”بْراس” ءِ بیمناکیں اُرُش ءِ پَدگَرد ءَ

منظور بسمل

دی بلوچستان پوسٹ

کےَ بزانت گیدیءَ وفاہانی
گُلزمین ءَ منی متاہانی

لشکرے مانرِچیت چو مور ءُ مَدگ
رُنگراہی کپیت کور ءُ زَدگ
ہر کُجا شانک چمّاں ویل ءُ وَدگ

ہوش بَرگَشتگیں سَرے کہ مُدام
جند بے ننگ، واہِیت شان ءُ نام

وارت شہماتاں زَر نِگارانی
دَہشَت ءِ دیم پان سگارانی

ہم نشین، ہم نَوا تَلارانی
کائے دپ گیج ءَ شہسوارانی

چِرّک ءَ تَر کنئے لگوری ءِ
باراں سربار بئے نزوری ءِ
قِصہاں شودئے کرّ ءُ کوری ءِ

گْوادر ءَ لٹ ورئےگُشئے شال اِنت
ہوش باریں کجا تئی بے حال اِنت

مُرگیں واپاریاں مہ ریپین اِت
ایمنی لوٹنت اہد ءِ سوداگِر
گندگا اِنت چَم پچیں دُنیا
دانکدی تو دل ءَ دیئے وڈمّ
لَٹ ءِ دیما مدام چیر ترّئے

دست ءُ گوشیں بلوچ شِکاراں تئی
عاجز ءُ پیر سال آماچ اَنت
چہ تئی قہراں گوش گیپت رستر
چہ تئی کرداں دیم گیپت لَدیگ
تو بَلے پْروش وارتہ اے جنگ ءَ
چمّاں پَچ کن بِچار ہَر رَنگ ءَ
کینگ ءُ کست ءِ کوہ رودینتہ
مئے شزاریں دلاں پہ تو زانئے

تو بگش پہ تو پشتکپتہ چے؟
زہگ ءُ زالبول سرمچار اَنت مئے
کودکیں طفل آسگْوار اَنت مئے

شالا زندان تئی بہ لُمبات اَنت
سر میاہات نشان ءُ نام تئی
گیدی ءِ پُشتِک ءَ بہ بات چوگان
رنگ بیارات انت شاہگانیں وَدار
آجوی ”بْراس” ءِ باہَڑانی میار
پَتّ ءُ ہمدستی ءِ تَوان ءُ قرار
بس تئی مَرگ ءُ ”تولگانی سُور”
روچ نہ اِنت پہ ما شادہانی دُور

کےَ بزانت گیدی ءَ وفاہانی
گُلزمین ءَ منی متاہانی