TBP Balochi

چہ بلوچی میوزک پروموٹرز سوسائٹی ءِ نیمگ ءَ یکشمبے 4 اگست 2019 ءَ ماں خیر محمد بلوچ ہال لیاری کراچی ءَ، پہ بلوچی شاعری ءِ شہنشاہِ غزل ظفر علی ظفر ءُ نمیرانیں گُشندہ نُورخان بِزنجو ءَ یک پُرمڑاھیں مراگشے برجم دارگ بُوت۔ اے مراگش ءِ تہا چہ سندھ ءُ بلوچستان ءَ اتکگیں لَس مہلوک ءُ زِند ءِ جتا جتائیں پِڑاں چہ سْیادی داروکیں مردُماں مزنیں کساسے ءَ بہر زُرت۔

اے دِیوان ءِ پاگواجہ سوسائٹی ءِ کارمستر واجہ داؤد کلمتی اَت۔ بِنداتی تْران ءِ تہا سوسائٹی ءِ کارگُشاد واجہ گُلزارگچکی ءَ سوسائٹی ءِ گْوستگیں مراگش، کار، پہ اِزمکارانی گہبُودی ءِ ہاتر ءَ سوسائٹی ءِ جُہد ءُ کوشست ءُ مدت ءُ کُمک ءِ باروا گُشتانک دات۔

اے مراگش دو بہرانی تہا اَت۔ گُشتانکی بہر ءِ تہا مراگش ءِ دیما واجہ بشیر بیدارؔ، پروفیسر اے آرداد، ڈاکٹر رحیم بخش مہر، عبدالرحیم ظفر، احمد اقبال، علی بکش دشتیاری، مبارک قاضی، وحید نُور، اسحاق رحیمؔ، مقبول انورؔ ءُ حسن علی حسن ءَ تْران کُت۔

وہدیکہ زیمل بہر ءِ تہا بلوچی زُبان ءِ نامدارین گُشندہ نُورمحمد نُورل، شاہ جان داؤدی، سلیم بلوچ، شوکت مُراد، غُلام محمد بلوچ، ہارون شیخ، گُلاب جمعہ، بانُک عضمیٰ حیا، حمل بلوچ ءُ چہ بلوچستان اسپیشل پرسن آرگنائزیشن ءِ نیمگ ءَ اتکگیں گُشندہ دلاوربلوچ ءُ عارف نُور ءَ وتی اِزم ءِ دیمدرائی کُت۔

آزمانک

بْرھنگیں بازار

نبشتہ: ھلیل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھمُک روچ ءِ وڑا سُہب ءِ ساھت ھَپت اَت کہ منی نِشار شاری ءِ توار منی گوشاں کَپت:

“تاج مھمد پادا دْرستیں دنیا وتی کار ءُ روزگار ءَ شُتگ تو اَنگت چہ واب ءَ سیر نہ بئے۔”

من میزّان میزّان ءَ پاد اَتک آں ءُ تلاپ ءِ پُشتی نیمگ ءِ کورک ءَ پیشاپے کُت، پدا تَلاپ ءَ دَست ءُ دیم شُشت ءُ بورچی ءِ توکا اَتک ءُ نِشت آں داں منی نِشار سُہب ءُ چاہ یے بیاریت۔

“اے دُکان ءِ چابی اَنت، زُوتّ کن بُرو دُکان ءَ پَچ کن۔۔۔ تئی برات کراچی ءَ شُتگ۔”

شاری ءَ منی نیمگ ءَ دُکان ءِ کِلیت تَچک کُت اَنت ءُ گْوشت،
من اجکّہ بوت آں ءُ جُست کُت:

“کراچی! کراچی ءَ پرچا شُتگ۔۔۔ ھَیر اِنت۔۔۔”

منی گَپ سرجم نہ اَت کہ شاری ءَ درّائینت:

“باز جُست ءُ پُرس مکن، بُرو دُکان ءَ پَچ کن۔”

“شرّ اِنت شرّ اِنت چاہ یے بیار، وَراں رَو آں۔”

“چاہ تیار کنگ ءَ وھد لگّ ایت، بُرو دُکان ءَ ھمودا چاہ بہ وَر۔”
من پاد اَتک آں جان شُشت ءُ دُکان ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت آں۔ انچوکہ من کُلّان ءِ کَور ءَ سر بوت آں چاراں کور ءِ مزنیں گْورم ءِ توکا چار گْونڈُو اَنت جان شودگ ءَ اَنت ءُ بْرھنگ اَنت۔ من اجکّہ بوت آں کہ اے گْونڈُو پرچا چو بْرھنگ اَنت۔ دِل ءَ لوٹ اِت کہ جْوانیں شَت یے بِگر اِش بلے من اِشتاپ اِت آں پمشکا من اے کِمار نہ کُت آں ءُ دیم ءَ جُنزان بوت آں۔ بازار ءِ سر بوھگ ءَ گوں گِنداں بازار ءِ دْرستیں مردُم بْرھنگ اَنت۔ بلے کسّے را سُدّے ھم پِر نہ اِنت۔ ھر کسّ گوں وتی ھمروچی کاراں گلائیش اِنت۔ منی چمّاں ٹیری میری کُت من دِل ءِ تہا گْوشت:

“یا ھُدا اے چونیں جنجالے مئے بازار ءِ مھلوک ءِ سرا کَپتگ۔۔۔ ایشاں لَجّ نہ کنت، بْرھنگ ءَ بازار ءَ اَتکگ اَنت۔”
پدا من ھیال کُت کہ بوت کنت منی چمّ ھراب اَنت یا من گنوک بوتگ آں ءُ منی سر کار کنگ ءَ نہ اِنت۔ من وتی چمّانی سرا زور دات ءُ چار اِت انگت دْرست بْرھنگ زاھر اِت اَنت۔ من بے سُدّ ھم نہ اِت آں پرچا کہ دْرستیں مھلوک ءَ پجّا آرگ اِت آں۔

من وتی دُکان ءِ نیمگ ءَ جُنزان اِت آں کہ چار دُکان آ دیم اَت۔ ھمے وھد ءَ من دیست کبرستان ءِ کَش ءِ دمک ءَ چہ چار زالبول بازار ءِ تہا پُترت۔ چاریں زالبول ھم بْرھنگ اِت اَنت، گْور اِش مِکّ اِت اَنت بَلے انگت بے لجّ ءُ میار ئیگ ءَ گوں وتا گَپ جنان ءُ کندان بازار ءِ توکا رھادگ اِت اَنت۔ ھِچّ سُدّے پِر اِش نہ اَت کہ جان دَرا اَنت۔

منی سَرا ترّکی وارت ءُ من دَگّ ءِ پھنات ءَ نِشت آں۔ جیڑگ ءَ لگّ اِت آں کہ اے وڑ چتور بیت کنت۔ بْرھنگ ءَ بازار ءَ گَردگ اِدا دودے ھم نہ اِنت ءُ اے چاگِرد ءَ من شرّی ءَ سرپد آں۔ اِدا اگاں زالبُولے ءِ گُشان ٹُنگ بہ بیت ھم مھلوک پَچ گُڈیت ءُ انچو چارنت ئِے گُشئے چہ بھشت ءَ دریگ یے پَچ بوتگ، مرچی سرجمیں بھشت ھمے بازار ءَ اَتکگ، بلے انگت مھلوک چہ بھشت ءِ نْدارگاں بے سُدّ اِنت۔

من ھما جاگہہ ءَ تاں دیر نِشت ءُ جیڑِت بَلے ھِچ وڑیں آسرے منا نہ رَس اِت، گاڑی ءُ پرپٹانی ڈیرّ ءُ ڈارّ اَت۔ گاڑی ءُ پرپٹانی مردُم ھم لُوچ اِت آں۔ منی نزّیک ءَ ھاجی سلام ءِ دُکان ءِ کاردار شپُک ھم بْرھنگ اَت ءُ دُکان ءِ دیم ءَ روپگ ءَ اَت۔ من شپُک دیست تہ من وتی دُکان ءِ کاردار ءِ ھَیال ءَ کَپت آں ءُ وتی دُکان ءِ نیمگ چارِت۔

مئے کاردار ھم بْرھنگ اَت دُکان ءِ دیم ءَ نِشتگ اَت ءُ وتی پونز ءَ کونڈگ ءَ اَت ءُ دَست ءَ زمین ءِ سرا ساپ کنگ ءَ اَت۔ منا وتی کاردار ءِ سرا نی سکّ زار آیگ ءَ اَت کہ دومی مھلوک ءِ وڑا آ ھم بْرھنگ ءَ دُکان ءَ اَتکگ اَت۔

من سکّ تکانسر بُوت آں، ھِچ مَجگ کار کنگ نہ اَت کہ چے بکن آں۔ من وتی دَست مُورک ءَ ایر کُتگ اَت ءُ ھیالانی جُہلانکیں زِرے ءَ اُژناگ کنگ اِت آں کہ ھمے وھد ءَ شپُک ءِ توار منی گوشاں کَپت:
“ھاں سیٹ تو اِدا نِشتگ ئے۔۔۔ دُکان ءَ پَچ نہ کنئے؟”

منی ھَیال ءِ لڑ پْرشت۔ من سر بُرز کُت ءُ چارِت داں شپُک بْرھنگ ءَ منی دیم ءَ اوشتاتگ اَت۔ من وتی چمّ جھل کُت اَنت ءُ زار ءَ زار گْوشت:

“اَڑے ترا چے بوتگ شُومّیں شانزدہ۔۔۔ تو بْرھنگ ءَ بازار ءَ اَتکگ ئے؟”
شپُک ءَ مزنیں کندگے جَت ءُ گْوشت:

“ھاھاھاھاھا۔۔۔ سیٹ منا یل دَئے تو وتیگ ءَ بہ گْوش۔۔۔ تو پرچا؟” آئی ءِ گَپ سرجم نہ اَت کہ ھاجی ءِ توار ءَ دُکان ءِ تَہا پُترت۔
من وتی نیمگ چارِت۔ منا وتی چمّانی سرا بھیسہ نہ بُوت، من چہ تَہا پھک ءَ پْرشت ءُ ھتم بُوت آں کہ من ھم بْرھنگ اِت آں۔ من پچ گُڑِت آں کہ اے وڑ چون بیت۔ اَنّی من چہ لوگ ءَ گُد گْور ءَ کُت دَر اَتک آں نی دو ساھت نہ گْوستگ ءُ من بْرھنگ آں۔

من تاں دیر چو سِنگ ءِ بُت ءَ ھُشک ءُ ھیران ھمودا نِشت آں۔ پدا من چارِت ھُشکیں نِندگ ءَ ھِچ وڑیں کارے شرّ نہ بیت۔ من گوں ھمے ھیال ءَ میزّان میزّان ءَ پاد اَتک آں کہ رَوآں لوگ ءَ گُد گْور ءَ کناں۔ بَلے من سکّ لجّ کنگ اِت آں پمشکا من وتی یک دَست یے دیمی نیمگ ءُ یک دَست یے پُشتی نیمگ ءِ اَزباب ءِ سرا ایر کُت ءُ چمّ جھل ءَ دگّ ءِ سرا جَت اَنت اینگو

آنگو ھِچ نہ چارِت راست ءَ راست لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بُوت آں۔ بَلے چوکہ منی یک دَست یے دیمی نیمگ ءَ یک دَست یے پُشتی نیمگ ءَ اَت پمشکا من مَدان مَدان ءَ جُنزان اِت آں۔ من لوگ ءَ سر نہ بُوتگ اِت آں کہ پیشیم ءِ بانگ بُوت۔

“من بْرھنگ مہ بوتیں، پیشیم ءِ نماز وَنتگ اَت۔” من ھیال کُت۔

من مسیت ءِ کَش ءَ رَس اِت آں چاراں مسیت ءِ پیش امام ھم بْرھنگ ءَ مسیت ءِ دیم ءَ اوشتاتگ ءُ بانگ دیگ ءَ اِنت۔ من پھک ءَ بَھمان بُوت آں کہ زِگر ءُ اِبابت بْرھنگ ءَ چتور بُوت کنت، من پیش اِمام کہ بْرھنگ ءَ دیست گُڑا منی لَجّ ھم کمّو کمّ بُوت۔ من مسیت ءَ پُترت آں چاراں دْرستیں مھلوک بْرھنگ ءَ نماز وانگ ءَ اَنت۔ من ھم نماز وانت ءُ لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بُوت آں۔ بَلے لوگ ءِ نزّیک ءَ من پِگرے ءَ کَپت آں کہ بْرھنگ ءَ چتور وتی نشار ءِ دیم ءَ بہ رَواں۔

من لوگ ءِ نزّیک ءِ ناکو کریم داد ءِ واڑ ءِ توکا وتارا چیر دات داں کہ شام بہ بیت ءُ تہاری ءَ لوگ ءَ بہ رَواں ءُ گُد گْور ءَ بکن آں۔ من تیوگیں روچ گوں جِتا جتائیں ھیالاں شام کُت ءُ لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت آں ءُ میزّان میزّان ءَ اَبیلی ءِ تَہا پُترت آں۔ گوں پُترگ ءَ من اَجب ھُشک ءُ ھیران بُوت آں کہ کُلّیں نْدارگ بدل بُوتگ اِت آں۔

من بْرھنگ نہ آں منا گُد گْور ءَ اِنت، منی بْرات چہ کراچی ءَ واتر اَتکگ۔

بَلے۔۔۔

کَندیل ءِ رُژنائی ءَ شاری بْرھنگ زاھر اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

جُست بے مُز نہ بیت

نبشتہ کار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

زندگی یک کِسّھے، ایشی ءِ تہ ءَ مردُم ھر وڑیں نِدارگ گند اِیت ھمے زندگی ءِ تہ ءَ ھر داب اِیں مردُم گندگ ءَ کیت۔ ھمے زندگی ءِ تہ ءَ ما دیستگ بازیں مردُم کسانیں مدتّے ءِ تہ ءَ شریں کِردانی واھند بوتگ آں ءُ سوبمندی ءِ نیمگ ءَ جنزاں اَنت۔ بازیں مردُم پد منتگ ءُ روچ پہ روچ گیشتر ھلاس بُوھان اَنت اگاں مردُم پہ وتی زند ءِ دیمروئی ءِ ھاتر ءَ بُہ جنز اِیت سوبمند نہ بیت پرچا نہ بیت؟ چون نہ بیت؟ ادا یک جُستے مردُم ءِ زھن ءَ ودی بیت ۔ مردُم سوبمند چون بیت ، بلے پہ سوبمندی ءِ ھاتر ءَ جھد کنگ لوٹ اِیت۔ اے زندگی ءِ تہ ءَ ھر مردُم پہ وتی وس ءُ واک ءَ جھد کنگ ءَ اِنت، بلے بازیں مردُم چہ جھد ءَ سوبمند بیت ءُ بازیں مردم نا اُمیتی ءِ شکار بیت ، ھما روچ ءَ مردُم وتی جند ءِ زھن ءَ گوں ھمے جُست ءَ بِہ کنت ۔

یک رندے من تروتابے ءَ شُت آں یک میتگے ءَ کہ اُود ءَ وانگجاھے ھست اَت، گڑا من شُت آں وانگجاہ ءَ گوں رھدربر ( ماسٹر ) ءَ نند ءُ نیاد کُرت۔ چہ نِند ءُ نیاد ءَ پد من جُست کُرت واجہ ترا چُنت وھد اِنت تو زھگ وانینگ ءَئے ؟ آئی ءَ پسّو دات من ءَ بیست سال بیت کہ من ماسٹر آں ۔من پدا جست کرت تو انچو وھدیں زھگ وانینتگ تئی باز شاگرد چہ وانگ ءَ سوبیں بوتگ؟ آئی ءَ پسّو دات منی دہ شاگرد وانگ ءَ سوبیں بوتگ ۔من گْوشت ھر سال ءَ تئی وانگجاہ ءَ پانزدہ یا بیست زھگ بوت ءَ تئی بیست سال ءِ جھد ءِ تہ ءَ دہ زھگ سوبیں بوتگ، آدگہ زھگ چون بوتگ آں؟ آئی ءَ ھمے گْوشت کہ آدگہ زھگاں وانگ یلہ داتگ۔ من جُست کرت کہ آھانی مجبوری چے بوتگ آں ؟ رھدربر ءَ ( ماسٹر ءَ ) ھمے گْوشت کہ لھتیں زھگ چہ گریبی ءُ نادزرسی ءَ دیم ءَ ونت اِش نہ کرتگ لہتیں نابود بوتگ ءُ نہ ونتگ اِش پمیشکا وانگ اِش یلہ داتہ۔

من گْوشت کہ واجہ ترا دگہ جُستے گِراں تو اِنچو وھدیں رہدربری ( ماسٹری ) کنگائے تو الّم انچو سرپد بَہ ئے تئی کُجام شاگرد شر بیت ءُ کجام نابود بیت ،ایشانی پرک ءَ تو چون زانے ؟ آئی ءَ پسّو دات ءُ گْوشت کہ اے شریں جستے تو کرت، شریں زھگ ءِ نشانی ھمیش اِنت آ گوں وتی وانگ ءَ مھر کنت۔ کُجام گپّے کہ نزانت ا جُست کنت۔ اگاں کجام زھگ ءَ جُست کنگ بندات کُرت گُڑا من ھمے سرپد باں اے زھگ ءِ باندات روشن اِنت۔ دومی گپ ایش اِنت کہ نابزانتی میارے نہ اِنت، پہ اِلم ءِ دربرگ ءَ جُست ءُ پُرس کنگ اَلمی اِنت ۔ھما زھگ ءِ تہ ءَ جُست کنگ ءِ ھاٹیگ بیت گُڑا آ زند ءِ ھر گام ءَ سوبین بیت ءُ شریں کردے ءِ واھُند بیت ۔

من اے گپ ءَ رد نباں مردُم چہ وانگجاہ ءَ ابید چہ چاگرد ءَ ھم بازیں زانت ءُ زانگ در بارت، چیاکہ زانت ھما وھد ءَ مردم زور اِیت جُست کنگ ئے ھاٹیگ ءَ وتی تہ ءَ پیداک کنت۔ کُجام گپ ءُ کار ءَ تو سرپد نہ بوت ئے الم جست بگر کہ آ ترا شرّیں دابے ءَ ڈسّیت ءُ سرپد کنت ۔ بازیں رند ءَ ما دیوان ءَ نِنداں کسے گْوشیت پلاں مردُم ھراب اِنت ،بازیں مردُم گوں آئی ءِ گپ ءَ تپاک کنت ءُ گْوش اِیت ھو ھراب اِنت۔ بلے اے جُست ءَ نہ کنت پرچا ھراب اِنت؟ چون ھراب اِنت ،آئی ھرابی چی اِنت؟ اگاں ھما مردُم دومی مردُم ءَ ھراب گْوشگ ءَ اِنت بلکیں گوں آئی ءَ زھر اِنت یا ھنچیں گپ ءُ کارے ءَ اے مردُم سرپد نہ اِنت یا تو یک مردمے ءِ تب ءَ سرپد نَہ بَہ ئے، آئی ءِ کاراں تیئ سر پِر نہ بیت۔ پمیشکا پہ ترا ھژدری بیت کہ جست بکن۔ بِہ گند ئے آ مردم تئی جُست ءَ چہ ھچ سرپد مہ بیت ءُ ھچ پسّو مہ دنت ،بلے تئی جند سرپد بیت کہ آ چونیں مردمے ءُ کُجام تب ءِ مردُم ئے۔

چہ جُست ءُ پد کنگ ءَ مردُم ءِ تہ ءَ تب زانتی کیت، پہ چاگر ءُ راج ءِ دیمروئی ءِ ھاتر ءَ ھرمردُم ءَ را جُست کنگ ءِ ھیل وتی تہ ءَ آرگی اِنت۔ چیاکہ پہ چاگرد ءُ راجی جیڑھانی ھاتر ءَ جُست کنگ المی اِنت، چہ جست کنگ ءَ مردُمانی ءُ چاگرد ءِ جیڑہ گیش ءُ گیوار بنت۔ تئی راج ءُ چاگرد ءِ دیمروئی شریں وڑے ءَ بیت۔ چہ ھاموشی ءُ بے توار بُوَگ ءَ نہ مردُم وت سوبیں بیت نہ وتی چاگرد ءِ نزوی آں گِر ءُ بند کُت کنت، نہ تئی راج اے مانگیشتگ اِیں باریگ ءَ وشیں بانداتے ءِ واھُند بوت کنت۔پمیشکا اے ھبر ارزِشت کرز اِیت کہ جُست بے مُز نہ بیت۔

زامُران ءِ آپریشن

نبشتہ کار: عصا بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من گوں دگہ سنگتے ءَ 5 جنوری 2017 ءَ زامران ءِ اوتاک ءَ واستا در کپت ایں، دومی روچ ءَ ما سنگتانی کرّ ءَ سر بوت ایں ،سنگت دیست اَنت، باز وشی رس اِت گوں سنگتاں گپ ءُ تران بُوت ایں. مھروانیں رھشون ءَ گوں ھم دیوان بوت ایں، سک وش اَت انچو انچو روچ گْوزان بوت اَنت، ما کُل سنگت نشتگ اِت اِیں کہ 11 جنوری ءَ پاکستانی ناپاکیں لشکر ءِ جاسوسانی توار بُوت. زامران ءِ کوھاں سک گشت جت اِش. دومی سھب ءِ سر ءَ سنگت مھلہ چَہ واب ءَ پاد اتک اَنت، تیاری اِش کُت، سھب ءِ سر ءَ مھلہ جھازانی توار بُوت، سنگت یک یک ءَ در کپاں بوت اَنت. پاکستان ءِ بالی گراباں مے سر ءَ سک تیر بارانی اِش کُت، چُشیں جاگھے نیست اَت کہ بالی گراباں تیر بارانی اِش نہ کُت.

ما درکپان بوت ایں، اِے ماہ سکیں سردیں ماھے اَت، پد ءَ پند ھم دور اَت، بلے ما روان اِت ایں، ما شُت ایں جاگھے سر بُوت ایں ءُ نشت ایں. بالیانی تیرگْواری برجاہ اَت. کوھانی سر ءَ کمانڈواں ھم سنگر گپتگ اَت، آپریشن ءَ سے روچ سرجم بُوت بالی گرابانی توار بند بُوت اَنت. کوھانی سر ءِ کمانڈو ھم زاھِر نہ بوگ ءَ اِت اَنت. مے نزیک ءُ گْوراں نیٹورک ھم نیست اَت کہ ما اِے دگہ سنگتانی ھالاں بگر اِیں، پد ءَ اِے دگہ سھب ءِ سر ءَ سنگت نیٹورک ءَ شُت اَنت، بیگاہ ءَ واتر بُوت اَنت. من ءَ سک واب ءَ گپتگ اَت من سنگتانی واتر بوّگ ءِ وھد ءَ واب اِت آں. من ءَ یکے ءَ چے واب ءَ پاد کُت ،من پاد اتک آں، من چار اِت منی رھشون اِنت منی سروناں نشتگ من ءَ واب ءَ چِہ پاد کُت ءُ گْوشت ئِے “سنگت اتکگ اَنت چہ نیٹورک ءَ … من گْوشت گُڑا واجہ چے ھال اِنت؟

گوں مھروانیں گالوارے ءَ گْوشت ئِے” ھیر ءُ سلامتی اِنت ءُ سنگت تئی واب پورو اِنت؟

من گْوشت” جی واجہ …

واجہ ءَ سنگتان ءَ گْوشت” اِے جنگ انچیں جنگے اِد ءَ سر دیگی اِنت ءُ چک ءُ پد بوّگی نہ اِنت، انچو کہ مے ایدگہ سنگت ھمے راہ ءَ شُتگ ءُ شھید کنگ بوتگ اَنت ما ھم ھمے راہ ءَ پہ کُربان بہ ایں ،مارا ھم وتی سر دیگی اَنت.
من گْشت” جی واجہ راست گُش ئے آجوئی ھون لوٹ اِیت ما پہ سرانی دیگ ءَ چک ءُ پد نہ بہ ایں.
واجہ گْشت ” راست گُش ئے کُربانی دیگ المی اِنت.
من چار اِت داں واجہ ءِ چمانی ارس رچگ ءَ اَنت، واجہ سک دگہ وڑ اَت، کمو بے توار بُوت.
من چہ سنگتاں جُست گپت” چِے ھال اِنت باریں ، نیٹورک ءَ چہ اِے دگہ سنگتانی ھال بُوتگ یا ناں ؟
سنگتے ءَ گْوشت ” سنگت کُل وش ءُ سلامت اَنت …
من گْوشت “اللہ سنگتاں وش بہ کنت … دومی سنگت ءَ گوں ملوریں گالوارے ءَ گْوشت” سنگتاں دگہ ھالے ھم گوں ناپاکیں لشکر ءِ گوما دیم پہ دیمی جنگ ءَ بابا درویش اوں شھید کنگ بوتگ.

گوں اِے گپ ءِ اِشکنگ ءَ من نزانت من کجا بُوتاں، منی چمانی ارس دراتک اَنت، من کَسیگی نبوتاں ،انچو گْوش ئے کہ من تھنا بُوتاں ،زمین آسمان یک پجی ءَ سْیاہ بُوت اَنت، من ءَ انچو سما بُوت منی ھواری درچک ءُ دارانی کوہ کنڈانی مرگانی ارس ھم رِچگ ءَ اَنت.

سنگت درست دگہ وڑ اِت اَنت، انچو گنوک اَنت بس سنگتانی دپ ءَ یکیں نام اَت.. بابا بابا بابا … پد ءَ ھمے ھیال اتک بابا جان ءَ گوں من ءَ گُشتگ اَت پہ منی مرگ ءَ ارس مہ ریچ اِت چے ءَ کہ پہ شھیداں کس ارس نہ ریچ اِیت …

شھید بابا درویش ترا سُھریں سلام، تئی بیر ءَ دشمن ءَ پھل نہ کن اِیں، تئی پکر ءُ سوج زورتگ اِیں ءُ دیم ءَ جُنزان اِیں. تئی وڑ ءَ وتی ھوناں ریچ اِیں، بلے گوں دشمن ءَ ھچبر سلاہ نہ کن اِیں ….

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بنگی

حسن منٹو | حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

”پری، گستاہ بو”
”پرچہ؟”
”تو بو کنگ ءَ ئے۔”
”ھمک بنی آدم ءِ جان ءِ وتی یک بوے بیت۔۔۔۔۔۔مرچی بیست سال ءَ رند ترا چون اِنت کہ چہ من شِزارئے؟”
”بیست سال۔۔۔۔۔۔اللہ شرتِر زانت کہ من اے دراجیں مدت چوں گوازینتگ۔”
” انچو وھد ءَ ھچبر من ترا دل سیاہ کُتگ؟”
“اِنہ ھچبر۔”
“گڈا مرچی چوں یکدم ترا منی بوہ ءَ چہ بد آھگ ءَ اِنت،ایشے ءَ چہ تی پونز کہ نام ھدا باز مزن اِنت،چو غضب ناک بوَگ ءَ اِنت؟”
“تو وتی پونز ءَ بچار۔۔۔۔۔۔ پکوڑہ ءِ وڈ ءَ اِنت۔”
“من زاناں کدے وتی پونز ءِ ستاہ کُتگ۔۔۔۔۔۔ پکوڑہ،تو زان ءِ کہ من ءَ سک دوست بیت۔”
“ترا وَ ھمک سِلّیں چیز دوست بیت۔۔۔۔۔۔تو چہ پوچگِل ءَ اوں وتی مہر ءَ پدر کن ئے۔”
“پوچگل مئے وتی جوڈ کتگین انت۔۔۔۔۔۔ایشے ءَ چہ مردم پرچہ وتی مہر ءَ پدر مہ کنت۔۔۔۔۔۔ ءُ تو زان ءِ،مرچی ءَ چہ دہ سال پیسر وھدیکہ تی ھیرہ ءِ چلہ ئے گار بوتگ اَت تہ من ھمے سِلیں ھاکوت ءَ چہ درگپت ءُ ترا دات۔”
“تو پمن باز مہربانی کتگ۔”
“مہربانی ءِ گپ نہ اِنت۔۔۔۔۔۔ فارسی ءِ یک شئری ھست” ؂

خاکساراں را بہ حقارت منگر
توچہ دانی کہ دریں گرد سوارے باشند

“من ھاک اوں سرپد نه بوتاں۔”
“اسل گپ ھمیش اِنت کہ تو انگت منءَ سرپد نه بوتگ ئے۔۔۔۔۔۔ اگاں نه بیست سال یک مردمےءِپجارگءَ بس اِنت۔”
“اے بیست ایں سالاں تو کجام وشی منءَ داتگ؟”
“دل سیاھےءِگپءَبکن۔۔۔۔۔۔ بگش باریں اے سالانی تہا من ترا کدے دل سیاہ کُتگ؟”
“یک برے اوں نہ۔”
“گڈا اے وڈ گشگءِ مانا بِزاں چے انت۔۔۔۔۔۔اے بیست ایں سالاں تو کجام وشی منءَداتگ؟”
“تو منی نزدیکءَمیا۔۔۔۔۔۔من وپسگ لوٹاں۔”
“اے وڈ جزباتیءِ ترا واب کئیت؟”
“ھاک کئیت۔۔۔۔۔۔بلۓ ھیر۔۔۔۔۔۔چماں بند کناں تچک باںءُ۔۔۔۔۔۔”
“ءُ چے کن ئے؟”
“تچک بان ھما روچ ءَ پہ ارس گواراں که من تئی دامنءَ بندگ بوتگاں۔”
“ترا یات انت آروچ چے اَت۔۔۔۔۔۔رمس کجام اَت۔۔۔۔۔۔وھد کجام ات؟”
“من ھچبر آ روچءَ بیھال نہ کناں۔۔۔۔۔۔ھدا انت کہ آ په یک جنکےءِ واستءَ مئیت۔”
“تو بگش۔۔۔۔۔۔من تی یاداشتءِچکاسءَگرگ لوٹاں۔”
“نوں منی چے ءِ چکاسءَ گرگ لوٹ ئے۔۔۔۔۔۔پری دور بو۔۔۔۔۔۔ تو بو کنگ ءَ ئے۔”
“ھَدّ کتگ تو۔۔۔۔۔۔تی اے بلاھیں پونز ءَ چون اِنت،چے بوتگ ایشے ءَ۔۔۔۔۔۔چہ من بائدیں ترا وش وشیں بو بئیت۔۔۔۔۔تو گوں من اے بیست ایں سالاں ہزار رند ءَ گشتگ کہ تو وھدے یک کوٹی یے ءَ مان بئے ءُ درکائے تہ من زاناں کہ تو اید ءَ اتکگ ئے۔”
“تو دروگ بندگ ءَ ئے۔”
“بچار۔۔۔۔۔۔من وتی زندگی ءَ ھچبر دروگ نہ بستگ۔۔۔۔۔۔ تو من ءَ اے بھتام ءَ مہ جَن۔”
“واہ جی واہ،مزنیں راست گوے ءِ۔۔۔۔۔۔تو منی سد کلدار دُز اِت ءُ پدا ساپ ءَ ساپ نہ من اِت۔”
“اے کدیگیں گپے؟”
“دو جون نوزدہ سد ءُ چہل ءُ دو ءَ۔۔۔۔۔۔وھدے سلمیٰ منی لاپ ءَ اَت۔”
“اے رمس ترا شر یات اِنت۔”
“پرچہ یات مہ بیت۔وھدے کہ گوں تو منی انچُکیں بلاھیں جنگے بوتگ اَت۔من بان ءِ تہا کپتگ تاں ءُ تو چابی چہ سرجاھ ءِ چیر ءَ در کُت اَنت۔دگہ کوٹی ءِ تہا شُت ءُ الماری پچ کت کہ اود ءَ ھپت سد ایر اَت،ایشاں چہ یک سدےیےتو زُرتگ اَت۔من کہ یک ءُ دو ساھت ءَ رند پادآتک ءُ چار اِت تہ گوں تو جاک بوت،بلئے تو کہ ھچ ءَ پہ وت نہ زور ءِگڈی ءَ من بےتوار بوتاں۔”
“اے دو جون نوزدہ سد ءُ چہل ءِ گپ اِنت۔۔۔۔۔۔مرچی باندا دیگہ اھد ءُ نوبت ئے۔نوں اے گپ ءِ گشگ ءِ چے پائدگ؟”
“پائدگ ھر وڈ ءَ تئ بیت۔۔۔۔۔۔منی یک نیلم ءِ چلہ ئے اوں تو چیردات،بلئے من ترا ھچ نہ گُشت۔”
“بچار،من تئ سر ءِ سوگند ءَ وران ءُ گُشاں۔آ نیلم ءِ چلہ ءِ بابت ءَ من ھچ سرپد نہ اوں۔۔۔۔۔۔”
“ءُ ھمے سدیں کلدار ءِ بابت ءَ اوں۔”
“نوں کہ تی سر ءِ سوگند وارتگ راست الم گشگ لوٹیت۔۔۔۔۔۔من۔۔۔۔۔۔من دزیتگ اَت الم،بلئے بس ھمے واست ءَ کہ آ ماہ ءَ من ءَ پگار دیر ءَ رستگ اَت ءُ تئ ودی بوئگ ءِ سالروچ اَت۔ترا سوگاتے وَ دیئگے اَت۔اے بیست ایں سالاں من تی ھمک سالروچ ءَ وتی کُنش ءَ چیزے نہ چیزے ترا سوگات کتگ۔”
“مزنیں سوگاتے تو من ءَ داتگ۔”
“ناشکر مہ بو!”
“پری من چنچو رند ءَ گستاہ بو کہ تو بو کنگ ءَ ئے”
“کئ؟”
“ایشے ءَ تو وت سرپد بہ بو۔”
“من وت ءَ باز رند ءَ بو چِتگ،بلئے منی پکوڑہ ایں پونز ءَ اے وڈیں ھچ بو بوئگ ءَ نہ انت کہ ایشے ءَ چہ یک جنین ئی ءَ گَھ بہ بیت۔”
“تو گپ جوڈینگ ءَ سک بلد ءِ۔”
“ءُ گپ ءِ مانگیشینگ ءَ تو۔۔۔۔۔۔منی ھچ سمج ءَ نئیت کہ مرچی تو پرچہ انچو دلتنگ ئے۔”
“تو وتی گوْرجیگ ءِ تہا سر ءَ راہ دئے ءُ بو کش!”
“من ءَ انوں جامگ گوْرا نیست۔”
“پرچہ؟”
“سک گرم اِنت۔”
“سک گرم بہ بیت یا نرم۔۔۔۔۔۔ترا جامگ کشگے نہ اَت۔اے ھیادری یے نہ اِنت۔”
“بانک! تو اوں وتی جامگ در کتگ۔۔۔۔۔۔وتی برہنگیں جان ءَ چمے بچار۔”
“اوہ۔۔۔۔۔۔اے من چونیں شِرّی یے کتگ!”
“اے شِرّی تو گرماگاں بیست سال اِنت کنگائے۔”
“تو دروگ بند ئے۔”
“ھیر، دروگ وَ ھمک مردین ءِ آدت اِنت۔”
“تو چہ من دور بہ بو۔”
“پرچہ؟”
“توبہ۔۔۔۔۔۔سد رند ءَ گشگ ءَ اوں کہ تو سلیں بو کنگ ءَ ئے۔”
“پیسر ءَ بس بو اَت۔۔۔۔۔۔نوں سِلیں بوت۔”
“نبا کن ءِ! کہ من ءَ دست بہ جن ئے!”
“پرچہ بِزاں انچو بیزاری ئے؟”
“من نوں بس چہ تو بیزار آں۔”
“اے بیست ئیں سالاں تو ھچبر بیزاری ءِ درشان نہ کتگ۔”
“نوں وَ کُتگ!”
“بلئے من سرپد بباں کہ ایشے سوْب چے اِنت؟”
“من گشگاؤں،من ءَ دست مہ جن!”
“بلئے پرچہ چہ من انچو بزارے ئے؟”
“تو ناپاک یے ءِ۔۔۔۔۔۔بے ھدیں ذلیل ے ئے۔”
“بچار، تو نوں گشین کنگ ءَ ئے۔”
“تو کم کتگ۔ھچ شریپ ایں انسان چو تئ ءَ اے وڈیں ذلیل ئیں کار نہ کنت۔”
“کجام؟”
“مرچی سہب ءَ چے بوتگ اَت؟”
“مرچی سھب ءَ۔۔۔۔۔۔ھور بوتگ اَت۔”
“ھور بوتگ اَت۔۔۔۔۔۔بلئے ھمے ھور ءَ تو کئے ءَ امبازاں زرتگ اَت؟”
“اوہ،”
“بس ھمیشے پسو”ھئو”ھمیش بیت۔۔۔۔۔۔من ترا گپتگ اَت۔”
“بچار منی جان۔۔۔۔۔۔”
“منءَ وتی جان مان مہ گش۔۔۔۔۔۔ترا شرم به کنت۔”
“کجام گپءِسرءَ۔۔۔۔۔۔کجام گناہءِ سرءَ؟”
“من گشاں مردم گناہ کنت۔۔۔۔۔۔بلۓ چوشیں شِرّی مہ کنت۔”
“من کجام پوچگِلءَ کپتگاں؟”
“مرچی سھبءَتو آ ۔۔۔۔۔۔آ۔۔۔۔۔۔”
“چے؟”
“اے بَنگیءَ۔۔۔۔۔۔ورنائیں بَنگیءَکہ گوں ھلوائیءَتتک۔”
“لاحول کناتءِ۔۔۔۔۔۔تو اوں اجبیں زالےءِ۔۔۔۔۔۔آ نیزگار لاپ پُرّیئت۔ھورءِ سرا روپگءَ اَت کہ لگُشتءُکپت۔من آئیءَچیست کتءُ کوٹیءَبُرت۔”
“پدا چے بوت؟”
“تو سرپد نه ئے که مُرت؟”
“اوہ۔۔۔۔۔۔بے چارگ۔۔۔۔۔۔من سارتیں برپے بوتاں۔”
“منی نزدیکءَبیا۔۔۔۔۔من جامگءَگورا به کناں؟”
“اے المے نه انت،تی جامگ مناں”

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

اے چونیں ازابے؟

نبشتہ کار: سخی ساوڑ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

من پیسر ءَ کدی اے ویل ءِ آماچ نہ بوتگ آں ءُ نہ من اے جیڑ اِتگ کہ یک روچے من اوں ھمے وڑ باں……

من مدام جھد کرتگ اَت کہ من وت ءَ اے وڑی ءَ نیل آں ءُ وت ءَ مدام گَسی کناں دانکہ من وت ءَ سرپد بہ باں ءُ بزاناں کہ من کے ءَ ءُ منی مول ءُ مراد چے اِنت ءُ من پرچا زندگ آں؟

اے گپ ھست ھرکس اوں ھمے گْوش اِیت من زندگ بہ باں ءُ من زندگ آں،بَلے من میتگ ءُ شھرانی تہ ءَ بازیں مرتگیں سھدار دیستگ کہ بس ساہ اِش مان بوتگ.

من وھدے تکانسر بوتگ آں، گُڑا الّم وت ءَ دزگٹ کرتگ یا گوں کتابے ءَ سر ماں سر بوتگ آں یا کہ گوں دگہ سنگتے دیوان ءُ مسکرائی کرتگ، بَلے من وت ءَ کدی پہ پریشانی ءَ نیشتگ ءُ ھمے گْوشتگ کہ پریشان بوگ جیڑہ ءِ گیش ءُ گیواری نہ اِنت، اگاں کسّے وت ءَ پریشانی ءِ باھوٹ بہ کنت آیاں ھمے پریشانی ءَ را انچو زور مان کہ آ تئی ھمے جیڑہ ءَ گیش ءُ گیوار بہ کنت؟

من گْوش آں اِنّاں نیست! پیمشکا من ءَ کدی پریشانی ءِ سر ءَ بیسہ نہ بوتگ ءُ انگت اوں نیست.

برے برے شپانی پاساں کہ من پہ وب ءَ نپادانی سر ءَ شُتگ آں گُڑا وش واب بوتگ آں ،کدی سرجاہ ءَ اے گواھی نہ داتگ کہ منی چمانی ارس آئی ءِ بالاد ءِ سر ءَ کپتگ اَنت ءُ نہ کہ نپاد اے گواھی ءَ دے اَنت کہ من پہ ازابی یا پہ پریشانی دْراھیں شپ آئی ءِ سر ءَ نشتگ ءُ اے تھاریں شپانان پہ نندگ روچ کرتگ.

برے برے مھروان ءِ درداں انچو من ءَ بے چاڑ کرتگ کہ من نہ زانتگ اَت کہ من کے آں ءُ کجام جاہ ءَ وتی سر ءَ چیر بدے آں کہ دل کمو ایمن بہ بیت، بَلے انگت من وت ءَ داشتگ کہ بے وپا ءِ وپاداری ءِ ودار ءَ مہ کن کہ تئی وھد زوال بیت، اگاں من گیش بیوار بوتگ آں، گُڑا الّم قائدآباد ءَ رینبو ھوٹل ءِ دیدارے کرتگ کہ پھٹان ءِ چاھاں کمو ھیال ٹالینتگ.

مروچی من ءَ یک پُریں ماھے سرجم بیت کہ من برے چَہ وت ءَ تْرس آں ءُ برے وتی کَش ءِ ایریں کتاباں کہ وھدے من ازابانی دیمپان بوتگ آں گُڑا ھمے کتاباں مدام من ءَ مھکم ءُ دلبڈی اِش داتگ بَلے مروچی من چَہ ھمایاں تْرس ءِ آماچ آں، نزاناں پرچا؟

وھدے کہ من کوٹی ءِ آدینک ءَ وت ءَ چاراں داں من ھمے ماراں کہ اے من نہ آں، بلکین ءَ دگہ یکے کہ من ءَ ترسینگ ءَ اِنت ءُ من گُڑا ھما وھد ءَ آدینک ءَ چادرے پِر دے آں کہ دانکہ آدینک گِندگ مہ بیت ءُ من کتاب اوں دو کمبل ءِ باھوٹ کرتگ اَنت.

ھما اِنت کہ کتاب کمبلانی تہ ءَ بندیگ اَنت گُڑا کتابانی پرھات مدام گوشاں کپ اَنت کہ زار زار ءَ گریوگ ءَ اَنت ءُ بس ھمے گْوشگ ءَ اَنت کہ کس وتی ھمراہ ءَ چوش نہ کنت کہ تو گوما کنگ ءَ ئے، اگاں تو اے مرد اَت ئے گُڑا پرچا مارا وتی ھمراہ کرت ءُ داں اِد ءَ آورتگ؟ زانا ءَ ما انچیں ھتایے کرتگ کہ ما بندیگ بہ بہ اِیں؟

من بس ھچ توار نہ کناں ءُ من ھمے ماراں کہ من ھشکیں جونے آں ماں کوٹی ءِ تہ ءَ کپتگ آں.

برے برے ھمے کمبل ءَ ھمباز آں گریواں کہ کتاب اِش تہ ءَ اَنت، من گریواں ءُ کتاب اوں گریونت.

بازیں گریوگ ءُ پیشکانڈگ ءَ واجہ رسول ھمزاہ توپ ءِ کتاب منی داگستان( میرا داغستان) چَہ کمبل ءَ باگی بوتگ اَت ءُ یک کِرّ ءَ کپتگ اَت ءُ مئے ندارگ ءِ چارگ ءَ اَت ءُ وھدے منی چم ماں ھمیشی ءَ کپت اَنت من گیش تْرس ءِ آماچ بوت آں کہ نوں چے بہ کناں ؟

نوں اِنچو تْرس ءِ آماچ بوتاں کہ نہ کتاب ءِ دست جَنَگی بوت آں ءُ نہ چارگی بوتاں ءُ من چار اِت داں دگہ ھچ وڑ نیست من پاد شپاد ءَ تچانی ءَ چَہ کوٹی ءَ در اتک آں ءُ دیم پہ ریمبو ھوٹل ءَ شُتاں کہ مدام من ھمود ءَ چاہ وارتگ اَت،چاھے وارت ءُ دیم پہ کوھی گوٹھ ءَ شُتاں کہ دانکہ دگہ یکے پہ کتابانی نیمگ ءَ راھادگ بہ کن آں.

من شپ ءَ ماں کوھی گوٹھ ءَ داشت بَلے ھیال گوں کوٹی ءِ کتابان اَت، باریں کتاب دگہ جیڑھے مہ کن اَت ءُ میتگ ءِ مردماں چَہ واب ءَ پاد مہ کن اَنت ءُ سُھب ءَ پد ءَ چو مہ بیت مردم من ءَ چَہ کوٹی ءَ در بہ کن اَنت.

ھیر گوں ھمے ھیالاں واب کپت آں ءُ سھب ءَ دگہ سنگتے وتی کوٹی ءَ دیم دات کہ کتاباں وتی کِرّ ءَ بیار کہ من ءُ کتاب دگہ ھونی جیڑھے ءِ مہ کن اِیں.

ھما اِنت کہ کتاب چَہ منی کِرّ ءَ برگ بوتگ اَنت، من ایوک ءُ تھنا آں بَلے انگت آدینک پہ منی میاریگ ءُ ترسینگ ءَ ماں کوٹی ءِ تہ ءَ اِنت، نہ زاناں آدینک من ءَ پرچا میاریگ کنگ ءَ اِنت؟

من ھجالتی ءَ آدینک ءِ چم گوں چادرے ءَ بستگ اَنت بَلے انگت تْرس ھلاس نہ اِنت ءُ انگت چہ وت ءَ ترسگ ءَ آں کہ چو مہ بیت کہ من وت ءَ دست ء وت بیگواہ بہ کناں یا دگہ آزابے ءِ دیمپان………….

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

لیاری ءِ گٹر من ءَ چو ساہ ءِ پیم ءَ دوست بنت

نوید گُل – گُل بلوچستان ھوٹل لیاری

دی بلوچستان پوسٹ

وکار بلوچ ءِ تامُرے ھست ” دبئی کسی نہ بیت ،، تامر تہ ءَ وھدیکہ وکار دبئی ءَ پہ کار ءَ روت داں کار ءَ لگ ایت ، یک روچے ارباب ءِ ھشتر چماں دگرے کوری سورمگ مان کنت ءُ ھشتر ءِ چم کور بنت داں اے بھتام وکار ءِ سر ءَ کپ ایت، گڑا ارباب وکار ءَ کار ءَ درکنت ءُ ملک ءَ روان ئِے دنت ، وکار کہ ملک ءَ بزان لیاری ءَ کیت، گڑا ھمے وتی پت ءَ جست کن تو کے ئے ؟
لیاری گٹراں گند ایت ،رومالک ءَ پونز ءَ دار ایت کہ بو کن انت ، متلب کس نگش ایت ساری ھمے وکار لیاری ءِ نندوکے کہ وت ءَ چٹ شمشتگ ئِے،،، ھیر آ پلمے ، پلم ءَ تو پہ چاروک ءَ ھمک دابیں کلوہ دات کن ئے.

گپ کیت اسد ءَ کہ گش ئے اسد بلوچ چد ءُ ساری لیاری ءَ نہ شوتگ یا وتی ملک ءِ ھال ءَ سھی نہ انت کہ چہ دبئی کیت ماں گُل بلوچستان ھوٹل ءَ ءُ پد ءَ ھوٹل ءِ کمی ءُ ھرابیاں در ءَ کنت گند ءُ گسڑ بوتگ کہ واجہ دبئی والایے، ھو ڈے بلوچ ھمے نابزانتی ءُ کم ھکلی ءَ مارا پرے ھال ءَ کتگ کہ کسانکیں آسراتی یے رس ایت، وتی بزگی ءَ چٹ شمشکار بیت ، کمو وار گیگ بیت وتی گوست ءَ چٹ بیھال بیت ، یا سر ئِے دگر ءِ ملک ءَ بہ کپ ایت، وتی گدان ءُ ڈرتگیں بان ءَ زوت بے ھیال بیت کہ باریں کدی لپائی کتگ یا نوک ئِے پُرشتگ آپ ءَ جُر کتگ.

اسد بلوچ وت گش ایت کہ من شپ ءِ نیم ءَ اتکگاں لیاری ءَ کس نہ بوتگ، نہ کسے من دیستگ نہ ھوٹلاں جاگہ بوتگ گڑا تو چوشیں بلاھے یے تو چے ءَ تچان دیم پہ لیاری ءَاتکگ ئے کہ تو اد ءِ ھال ءَ سھی ءُ سرپد بوتگ ئے، بُہ شتین ئے ڈپنس ءُ سدر ءَ شیشگانی ھوٹل تاں بلے پد ءَ ھم ھمے بزگیں لیاری ءِ گند ءُ گسڑیں بلوچ ءَ ترا بلوچے پھم اتگ ءُ جاگہ داتگ کہ تو شپ ءِ نیم ءَ بزگ ئے.

ھوٹل ءَ کمرہ نہ بوتگ بس ھما کمرہ کہ آیانی پَسیل (ھمام) ھراب اَنت کہ کسے نہ دنت بلے مرد ءَ پہ بلوچی ترا داتگ کہ اے وھد ءَ تو پُٹ پاتے ءِ سر ءَ کپتگ ئے چہ گھتر ھمے کمرہ بہ بہ ئے، بلے انچو گش انت کہ نیکی ھر کس ءَ ھزم نہ بیت پرچاکہ ھرکس نیکی کت نہ کنت.

اسد جان تو بلوچستان ءِ چُکے ئے ،تئی پکر بلوچی لوگے ءِ رستگیں پکرے بوتگ، بائد انت کہ وت ءَ شمشکار مہ بوتین ئے ءُ لیاری ءَ بے ھجال مہ بوتین ئے پہ دو روچ ءِ دبئی گوزینگ ءَ پرچاکہ تو من ءَ ستر ایرجن ئے ،منی روزیگ ءَ ستر ایر جن ئے، بلے پد ءَ ھم من ءُ تو بلوچ ایں، دوئیں گلام ایں ، وتی جند ءَ آجو بہ کن کہ دگر ءِ شیشگاں چہ منی تئی سنگ ءَ گٹر ھزار درسد من ءَ ترا دوستر انت.
لیاری ءِ گٹر من ءَ چو ساہ ءِ پیم ءَ دوست بنت.

ھِرّاں بُستی

حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

ھچ کس ملامت کنگ نہ بیت ، ملامت ھما اَنت کہ پارسائی ءِ پاگ اِش سرا کُتگ ءُ وتی کد اِش گیشّینتگ۔ نا چاگرد ءَ ونت کن اَنت ءُ نئیکہ دُژمن ءِ مکر ءُ ھیلہ آں، ھنچو سما کپ اِیت کہ ھرکسءَ ھمے اوست ءَ چم سُرمگ کُتگ اَنت ءُ ندارگ چارگ ءَ اِنت کہ دومی ءِ دست ءَ رَدی یے بہ بیت ءُ من ءَ گپ ءُ ایراد کنگ ءِ موھے بہ رسیت۔ پمیشکہ دُژمن ءُ دُژمن ءَ گوں ھواریں نیم بُندگیں بلوچُک ھرچی کہ کن اَنت ملامت کنگ نہ بنت ، بائید وَ ھمیش اَت کہ ما چہ درْستاں پیش وت ماں وت ءَ گوش کشّو کائی ویل بہ کُتیں ءُ بلوچ راجی جُنز ءِ بابت ءَ کمو بہ جیڑ اِتیں، بلے چو نہ اِنت ما انگت وتی جند ءِ پارسا کنگ ءِ جُہد ءَ مُہرگ ھساب کنگءَ اِنت ، دُژمن ءِ بے سریں ادارھی دروشم زُرتگ، سیاسی کاسگ چٹّی بگل جول ءَ کُتگ ءُ سر بلند اِیں کہ ما پہ راج ءَ زہم جَنیں۔

تاگتور تریں آجوئی لوٹوکیں راجانی رہشون وھدے کہ بے سما بہ بنت آھانی سر گوں کُلاہ ءَ گوات ءِ ھرجان بیت نہ کہ من ءُ تو کہ داں زندگیں ایردست بوتگ ءُ پیداک اِنت۔

اے گپ پرچہ مئے مازگانی تہا جاہ نہ کنت کہ بے توجیلے ءُ بے ادراھی ءَ ھچے بوت نہ کنت، مُردنی ئیں یک چیزے کہ بوتگ ءُ پیداک اِنت دیم ءَ اوں بیت شریں سرپدیں سنگت چہ مئے نابودی ءَ دُژمن ءِ دست ءَ شہید ءُ بیگواہ کنگ بنت، زھگ ءُ زالبول آوار جنگ ءُ شہید کنگ بنت پما یک گپے پشت کپیت کہ مدام پشت کپتگ، بِزاں ما ھمے گُشیں کہ مہلوک ءِ دیمہونی گار نہ بنت ،بلے انگت راج ءِ دیمہونیانی مُز ھمے بوتگ کہ ما وت ماں وت ئیں کش ءُ چیلاں در نہ اتکگیں، کس ءَ چہ کس ءَ گہتر نہ بیت ءُ وتی کینگ ءِ آس ءَ نہ توسیت۔وتی جند ءِ بلوچ ءِ دیم ءَ پیش سلامےءَ وتی واستہ باریں چی یے سرپد بیت، اجبیں لیب اَنت ما انگت گردن ءَ چوٹ کنیں ءُ وت ءَ چہ وتی جند ءِ بلوچ ءَ گہتر ءُ مستر سرپد بئیں۔ بلے اے زہنءَ دارگی انت کہ اگاں ما زوت ھوش نہ کُت گڑاں آؤکیں وھد کس ءَ نہ بکشیت۔

نوں چہ وت گلائیءَ درکپگ لوٹیت ءُ وتی تہا سیاسی تب رودینگ لوٹیت، کہ مدام ما سیاسی جیڑھانی سرا گپ کنیں ءُ پدا زِدّ ءُ کینگ ءِ آس ءَ جمبور بئیں، ھمے شُمّیں کینگ ءَ مرچی مارا کجا آؤرتگ ءُ سر کُتگ کہ ھچ راہ ءُ درنیست ھچ توجیل گندگ ءَ نئیت، بلے وتی کسترینانی دیم ءَ پارسائی ءِ شہزانت جوڑ بوتگیں۔

سیاست ءَ مات ءُ پِت ھست اگاں نیست ے نزاناں بلے جُہد بکن اِت کہ مات ءُ پِتے بہ بیت ءُ دیم ءَ ما چو اے پیمءَ چورہ مہ بئیں۔مُرتگیں بالاداں کساس مہ کن اِت، بےساھیں کُنٹ ءَ تاں باز وھد ءَ ارزشت نہ بیت ءُ کس تاں دیر ءَ اشی ءَ ھیالانی تہا نہ نادینیت۔

زیات انکلابی بوھگ، زیات پارسائی، زیات زانوگری ءِ سوْب اِنت کہ ھمک سِلکاری کنگ ءَ ابید من ءُ تو وتی گپ گپ کُتگ، اگاں ھمک چیز چہ ھد ءَ مہ گوْازینتیں ، مرچی اے نوبت نہ یتکگ اِتنت۔

انقلابی بوھگ ءِ بِزانت، بلوچاں مٹ کُتگ ءُ نوں گوں وتی جند ءُ گمان ءَ مٹ کپتگ اَنت، اے ھسابءَ آؤکیں وھد پہ بلوچ ءَ سک دردناک گندگ بیت۔

چیا کہ ما ھمک چیز ءَ چو کاگد واریں گوک ءَ گاجیلی کنان اِنت باریں تاں کدیں اے وھد وت ءَ چکاسیت۔ نوں بس کُتیں کمے بہ جیڑ اِتیں، تاں چُنت وھد ءَ مردم رد کپ اَنت ؟ تاں چُنت ءَ مہلوک اوپار بہ کن اَنت ؟ ھما کارِستانی کہ زی آ دگہ مکّاراں وتی ھیش ءُ نوش ءِ واست ءَ گوں راج ءَ پہ دروگ ءُ پندل کارمرز کُتگ اَنت مرچی ما ھما چیزان ءَ کوپگاں زُرتگ ءُ وشنودیں ھرکس ھرچی بیت بہ بیت، شہیداں دْروت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

اگاں ھنیپ شریپ اے وھد ءَ بلوچستان ءَ بوتین اَت؟

اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من باز رند ءَ جیڑاں اگاں اے وھد ءَ ھنیپ شریپ بلوچستان ءَ بوتین اَت، باریں چوں بوتگ اَت ءُ چی کنگ ءَ اَت؟

من اے جستانی پسّو ءَ چہ وتی تھ ءِ مردم ءَ جست کناں ءُ آیانی پسّوانی مدام شوھاز ءَ کن آں۔ منی تھ ءِ مردم باز بر ءَ گُش اِیت، اگاں ھنیپ شریپ اے وھد ءَ ملک ءَ بوتین اَت ،گُڑا ھنیپ شریپ اُوں چو ایدگہ شائِر ءُ نبشتہ کارانی پیم ءَ نشہ ءِ آماچ بوتگ اَت ،انچوش کہ راشد دیدار ءُ آدگہ مرمانی وڑ ءَ یا۔۔۔۔۔۔۔؟
پد ءَ منی اندر ءَ یک ءَ بے تواری یے بندات بیت ۔۔۔پد ءَ منی تھ ءِ مردم چہ وتی گپ ءَ دُور اُوشت اِیت ءُ ھمے گُش اِیت نا! ھنیپ چُشیں نِزوریں مردمے نہ اِنت نیکہ ھنیپ ءِ کرّ ءَ بے کاریں وھد ھستگ اَت کہ آ وت ءَ گوں ھمیشاں مان بِہ گیشنیت۔۔۔۔۔۔۔

پد ءَ من جیڑاں گُڑا چی ئِے کرتگ اَت؟ داں پسّو ھمے کیت وھد ء ِنگیگیں جاور ئِے دیستگ اِت اَنت بے توار بوتگ اَت ءُ ھچ ئِے نہ کرت۔ کلنڈیں سیونٹی موٹرے گون ئِے بوتگ اَت ءُ ھمُک سُھب ءِ سر ءَ پاد اتک ءُ دیم پہ نادْراھجاہ ءَ وتی ڈیوٹی ءَ شُت ءُ بیگاہ ءَ چہ ڈیوٹی ءَ اتک لیب جاہ ءِ سر ءَ نشت ءُ لیب ئِے چار اِتگ ۔بس آئی ءِ وھد ھمے پیم گْوستگ اَت۔۔۔۔
پدا اُوں باز جُست چِست بُوَان بیت کہ ھنیپ ھمے جاورانی تہ ءَ چِست اُوں بیت پد ءَ یلہ کنگ بیت ، چگرد پُل ،شپ ءَ کہ ھور گْواریت ، ھمے پیمیں کتاب نویسیت۔ بلوچستان ھوٹل ءُ بالاچ رنگیں تامُر جوڑ کنت۔ اے چیزاں چہ پدّر بیت ھنیپ بے توار نہ بوتگ اَت، ھاں اے بوت کنت کہ ھنیپ چہ وتی ڈاکٹری ءِ نوکری دزکشّ بوتگ اَت، بلے ھنیپ بے توار نہ بوتگ اَت. اے پیمیں بازیں جُستانی چِست ءُ ایر ءَ پد من ءُ منی تھ ءِ مردم وت ماں وت گر چیل بہ اِیں۔۔۔۔۔ آ گُش اِیت اے پیم بوتگ اَت ءُ من گُش آں آ پیم بوتگ اَت۔۔۔۔۔۔

داں گُڈّی ءَ منی تھ ءِ مردم گُش اِیت اگاں ھچ مہ بوتین اَت ،ھنیپ ءِ انوگیں نبشتہ کہ ،،آئی ءَ من ءَ چہ مچّی ءِ تہ ءَ توار کت ،، پد الّم لھتیں چرس ءُ تریاکیانی دیوان، اے گپ الم بوتگ اَت کہ ھنیپ ءِ مجال چوں بوتگ اَت کہ اے چاگرد ءِ تہ ءَ اے پیمیں چیز شنگ بِہ کنت۔ مئے مات ءُ گوھارانی بابت ھنیپ چوں اے پیمیں ھیال درشان کنت۔ ھنیپ بے گیرتی ءِ ھدّ کتگ، نوں ھنیپ ءِ دَوا لٹ اِنت.

ھنیپ ءَ وتی سرجمیں راہ پہ وت بند کتگ اِت اَنت کہ دگہ ھچ راہ پشت نہ کپتگ اَت( ھما چرس ءُ تریاکیانی دیوان اے گپ بُوَگ ءَ اِت اَنت کہ آیانی چم مُدام پہ دگر ءِ لوگ ءَ سک اَنت کجا جنکے گوں من ھمراز بہ بیت) ۔

آؤکیں آدینگ ءَ مسیت ءِ مُلا گوں اِسپیتیں گدُ ءُ پوشاکاں ممبر ءِ سر ءَ نشتگ اَت ءُ ھنیپ ءِ بابت ءَ اے پتواہ ءَ دَیَگ ءَ اَت کہ ھنیپ نیکہ نیکراہ ءَ منّیت ءُ نیکہ چاگرد ءِ دود ربیدگاں، ھنیپ انچو رد اِنت کہ نوں مئے نامھرمانی بابت ءَ بے شرپیں گپ جنگ ءَ اِنت کہ آ دیوان ءَ گشگ نہ بنت،ھنیپ واجب الکتل اِنت،ھنیپ ھدا ءِ دیم ءَ توبہ بِہ کنت اگاں نا پہ ھنیپ ءِ ھاتر ءَ دگہ راہ پشت نہ کپتگ ،چیاکہ ھنیپ گوں وتی سِلکاریاں واجب الکتِل اِنت، ھنیپ ءَ ھر کس کُشت آ باگھیں بھشت ءِ گرک ءَ بیت۔۔۔۔۔۔

ھما چرس ءُ تریاکی پد ءَ شپ ءَ گوں ترّیں لٹ ءُ شِیپّانکاں ھنیپ ءِ راہ بستگ اَت بَلے ھنیپ وَ نیاتک ،ھنیپ شش روچ ءَ گار بوتگ اَت۔ پنچ شمبے ءِ روچ ءَ ھنیپ ءِ کُنٹ میتگ ءِ شپانک ءَ ماں کَور ءَ دیستگ اَت ءُ آ اتک ءُ میتگ ءِ مردمان ءَ ھال ئِے داتگ اَت۔۔۔۔۔۔

پد ءَ اے دگہ روچ ءَ ملا گوں اسپیتیں پوشاکاں مسیت ءَ نازل بوتگ اَت ءُ چل ءُ پنچ منٹ پلستین ءُ برما ءِ بابت ءَ گپّ ئِے کتگ اَت ءُ پد ءَ گُڈّی ءَ ھمے گُشتگ اَت ئِے دو مردم پاد بئیت ءُ چادر ءَ مسیت ءَ بہ گردین اِیت پہ مدرسہ ءِ ھاتر ءَ ـــــــ۔۔

اگاں ھنیپ بلوچستان ءَ بوتین اَت ھمے پیم بوتگ اَت۔۔۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔