TBP Balochi

وابیں چاگِرد

نبشتہ کار: جابر مُراد

دی بلوچستان پوسٹ

چاگِرد بزاں بازیں مردمانی یکجاھی ، ھمے ھساب ءَ ما بلوچ ھم یک چاگِردے ءَ گوں بندوکیں پرچا کہ ما ھم انسان این ءُ مئے یکجاھی ھست اَنت ، ما ھم چوش آدگہ راجانی وڑ ءَ زندگ این ، بلے مئے زندگی بس بے مانائیں رُنگراھے کہ آئی ءَ آسری ھچ نیست ، گشگ ءِ مُراد ایش انت کہ ناں ما زندگیں راجانی تہ ءَ ھواریں ءُ ناں کہ گار ءُ بیگواہ بیتگیں راجانی تہ ءَ ،
ما بے مانا ایں ، ما بس پہ وتی مرچیگ ءَ زندگ ایں ، مرچی گُشگ ءِ مُول ءُ مراد ایش اِنت ،کہ مئے تہ ءَ پہ وتی پدریچ ءِ باندات ءِ روژنا کنگ ءَ ھچ وڑیں سوچ ءِ پکر نیست ،

ما بے زانگی ءِ ھما ( کنڈگ ءَ، ھد ءَ) داں سر بیتگیں کہ انچوش بہ زان کہ مئے تہ ءَ جیڑگ ءِ جند نیست ،
ھر یکّے بھر ءُ بانگ اِنت
ھر یکّے ءَ الگ یک راھے زُرتگ ءُ ھما راہ ءَ ایوک ءَ سپر کنگ ءَ انت ،
مئے ھچ کار ءِ تہ ءَ مُچّی نیست، تپاکی، نیست، مئے ھچ کار آسر نہ اِنت ،
ھر یکّے گُش ایت اگاں گپ منی نہ اِنت گڑا کسی نہ انت۔

ما وتی دومی برات ءَ ھچ وڑ ءَ اوپار نہ کن ایں اے چیزاں چہ پد ھم جیڑہ اے نہ اِنت کہ ما پد منتگیں راجین بلکیں مستریں جیڑاہ ایش اِنت کہ مئے تہ ءَ جیڑگ نیست۔

بزاں ھمے نزوری ھمے پد منتگی کہ مئے تہ ءَ ھست اَنت ما اشانی در کنگ ءِ جُھد ءَ نہ کن ایں، ایشی ءِ بزانت و ایش اِنت کہ مئے تہ ءَ جیڑگ نیست ناں ؟، کجام یک چیزے کہ تو جوڑ کن ئے یا کہ آ چیز پیسر ءَ ھست اِنت آ ھراب بیت گڑا تو پد ءَ زاھر اِنت کہ نند ئے ءُ جیڑ ئے ھیال کن ئے ھما چیز کہ تو جوڑ کتگ ایشی ءِ تہ ءَ کجام چیز ءِ کمی ھست کہ ناسرجم اِنت ، یا ھما چیز کہ پیسر ءَ ھست انت ءُ ھراب بیت تو اے جیڑ ئے کہ ایشی ءِ چی ھراب بیت۔
ھمے ھساب ءَ مئے پد منتگی بزگی نزوریانی سر ءَ ترا الم جیڑگی اِنت ءُ آھانی گیش ءُ گیوار کنگی اِنت۔

بلے کجا ناں کجا ما بس لوٹیں کہ مئے برات ءِ دست ءَ ردی یے بہ بیت ءُ مارا موہ بہ رس ایت آئی ایر جنگ ءِ ،آئی ءِ درستیں شریں کار مئے دیم ءَ ھچ نیا اَنت بس ھما یکّیں ردی دیم ءَ کیت ءُ ما آئی ءَ ھما وھد ءَ داں ایر جن ایں ، داں دگہ برات ءُ کسے دست ءَ ردی یے مہ بیت ، اگاں دگر ءَ ردی یے کُت گڑا پد ءَ ھمائی ءِ بڈّ ءَ کپ ایں ، ھمے ھساب ءَ ما بس دگر ءِ ایر جنی ءَ گوں بندوک ءُ روانیں۔

ما ھمینچک بے سسائیں ٹولیانی تہ ءَ بھر بیتگ ایں کہ مئے تہ ءَ ھما سسا ءُ زانتکاریں مردمانی ھساب آرت ءِ تہ ءَ واد ءِ برابر اِنت،بلے گپ چہ اد ءَ آسر نہ انت ، مستریں ردی ایش اِنت کہ ھما شریں سسایانی واھُند ھم وتی کارانی سر ءَ ایماندار نہ انت ، آھاں گوں ھوار درستیں چاگِرد ءِ مردم بے زانگ اَنت بے سما اَنت چہ ھر چیز ءَ زبھر اَنت ، بلے کدی ھم اے نہ جیڑ اَنت کہ پرچا۔

میریں بلوچ ھر وھد ءَ دگہ راجانی ستا ءُ کاراں گوں بندوک مہ بی کمے در بیا وتی بارہ ءَ بہ جیڑ سوچ کن وتی نزوریاں در کن وتی برات ءَ اوپار کن ءُ بلکیں تو اے سرپد بہ ئے کہ بس من ترا گشگ ءَ آں اناں تو ایوک ءَ اگاں ھر ھساب ءَ شر بہ بہ ئے بلے تو انگت ناسرجم ئے داں تو وتی ھمراھی ءَ وتی راج ءَ شریں راہ ءِ شون ءَ مہ دے ئِے آئی ردیانی گرگ ءِ سوج ءَ آئی ءَ مہ دے ئِے ، بس یک مردمے ھرچ وڑ ءَ شر بہ بیت شریں کار بہ کنت داں آ وتی ھمے شری ءُ شریں کاراں دگر ءِ تہ ءَ میار ایت گڑا ھمائی ءِ بیران بیگ ءَ پد آئی ءِ شرّی ءُ شریں کار ھما ھاکانی تہ ءَ ھوار بنت گوں ، داں ھما وھد ءَ کہ آ وتی اے شریں کارانی پنتاں دگر ءَ مہ دنت۔

ھمے ھساب ءَ بہ جیڑ ءُ بزان وت ءَ شر کن راج ءَ شر کن ، وتی کش ءُ کرانی مردماں چہ واب ءَ ٹوھین آھاں ردیانی اھساس ءَ بہ دے آھاں وتی کاراں گوں ایمان دار بیگ ءِ سوج ءَ بہ دے ، آھاں چہ واب ءَ پاد کن ءُ جیڑگ ءَ پرما۔

ھانی ءِ نمدی پہ وتی پت ءَ

نبشتہ کار : داد بلوچ شاشانی

دی بلوچستان پوسٹ

دْروت ءُ دْراہ بات ئے منی اَبا جان

ابا جان من تئی لاڈکیں جنک آں ءُ من وش ءُ سلامت آں ءُ ترا گوں کھول ءَ ھَوار مدام سلامتی ءَ لوٹ آں ۔
اَبا جان من ھما تئی لاڈکیں جنک آں کہ کسانی ءَ من ءَ کسے ءَ پہ مِھر چار اِتگ تو من ءَ چیر داتگ کہ منی جنک ءَ کس چو ھورت مہ چار اِیت ،بلے بہ بکش من یک گپے مُدام چَہ تو چیر داتگ کہ من ءَ ھما گپ یات اَتکگ کہ ترا بُہ گْوش آں ءُ تو من ءَ پد ءَ انچو چیر دے ئے کہ کسے من ءَ مہ گند اِیت، ھمے تُرس ءَ مرچی من ءَ انچیں اڑے ءَ دَور داتگ کہ کسہ نہ بیت، ھر مردُم مرچی سرپد اِنت کہ من ءَ گوں چے چے بُوتگ ۔ چونائی ءَ مردُم گْوش اَنت زالبول بے برداشتیں زاتے ، بلے مردُم دروگ بند اَنت انچو برداشت کہ زالبول ءَ ماں ھپتاد کاریگر ءَ ماں نیست ، زالبول ھر وڑیں تنگی ءُ درد ءُ دُودْ برداشت کنت۔
من ھر کُجام کسہ ءَ بکن آں انگت منی ھیال ءَ کسہ آسر نہ بیت، اے گپ ءَ کسے منّ اِیت یا نہ منّ اِیت،بلے زالبول ءِ کسہ ھچ بر آسر نہ بیت، ھر روچ یک نوکیں کسھے بندات بیت۔ من مرچی شال ءِ مزن شاہ دربرجاہ ءَ یک نازبوُہ ءِ درچک ءِ چیر ءَ نشتگ آں ءُ گوں ترا ھم دیوان آں ۔
ابا جان چہ زھگی ءَ بگر داں مرچی من ھر وڑیں جیڑھاں دوچار بوتگ آں ءُ سرجم ءَ من ءَ چو کُرانی آیاتاں دل یات اَنت. کدی کدی کہ جیڑ آں گُڑا تھنا نند آں ءُ گریواں ءُ پد ءَ وتی ارساں گُشان ءِ باھوٹ کن آں ءُ گْوش آں کس ءَ ھال مہ دئے کہ نام ءُ دپ باں ۔
مرچی من بے سوب بوتگ آں چَہ راز داری ءَ پمیشکا اُومان کُتگ کہ ترا ھال دیاں کہ گوں من چے چے بوتگ ۔ دْرستاں ساری ترا گوں دست بندی کن آں اگاں منی ند ءَ گوں من ھمراھداری نہ کُت سرجمیں کسہ من نبشتہ کُت نہ کُت گُڑا بزان کہ من ءَ ارساں بے وار کُتگ پمیشکا کسہ ناسرجم بوتگ ،بلے جُھد کن آں کہ سرجم بہ بیت ۔
ترا یات بیت تو من ءَ گْوشت بوان کہ وانگ بلوچ ءَ پہ المی اِنت ءُ وتی، منی ءُ راج ءِ نام ءَ روشِن کن ۔ پھل کن تئی دل ءِ واھشت گوں من سرجم نہ بوت اَنت، پھل کن کہ من ھچ کُت نہ کُت ءُ تئی سرجمیں واھشت گوں ھاکاں ھُور بوت اَنت ۔ گندئے تو من ءَ میتگ ءِ وانگجاہ ءَ بُرت ءُ تسلّا دت کہ بوان اے اُستاد تئی ءُ منی دوستیں مردُمے ءُ تئی ھیالداری ءَ کنت ءُ ترا ھچ تنگ ءُ رنجیگ نہ کنت ءُ مئے میتگ ءِ مردُمے ءُ وانشت ءُ زانتکارے ، بلے آ ھچ بر منی ءُ تئی درد وارے نہ اَت، ھر روچ من ءَ یک وڑے نہ وڑے ءَ گریوائینتگ ئِے ءُ زالم ءَ من ءَ گوں رنجیگیں دل ءَ گِس ءَ دیم ئِے داتگ ءُ پد ءَ ھمے گْوشت ئِے کس ءَ ھال مہ دئے کہ نام ءُ دپ بہ ئے گڑا من چہ تُرس ءَ ھچ کس ءَ ھال دات نہ کت ءُ من چَہ آ وانگجاہ ءَ در کَپت آں ءُ بیگاہ تو من ءَ مدرسہ ءَ بُرت کہ کُران ءَ بوان کہ مئے مزھب ءِ نام ءَ روشِن کن ءُ اے مھشر ءِ کتاب اِنت .
گپے زان ئے ابا جان اِد ءَ ھم ملا ءَ من ءَ سَبک ءِ نیمون ءَ وتی کوٹی ءَ بُرت ءُ ملا پہ منی آزات کنگ ءَ چَہ وانگجاہ ءِ اُستاد ءَ دہ گام دیم ءَ تر اَت ءُ پد ءَ ھما گپ اَت کہ ھچ کس ءَ مہ گْوش کہ نام ءُ دپ بئے پمیشکا من ھچ کس ءَ را گْوشت نہ کُت کہ منی پِت ءُ کھول ءِ مردُمانی نام بنام بیت.
ھمے رنگ ءَ شھر ،بازار، میتگ سور ءُ مُچی بہ بنت یا دگہ جاگہ من ءَ دْرست ھما اُستاد ءُ ملا ءِ رنگ ءَ گندگ بوت اَنت بلے انگت من برداشت کُت ءُ ھچ نہ گْوشت کہ نام ءُ دپ بہ آں ءُ اِمرُوز من ءَ ھراب ءُ بدیں جنکے گْوش اِیت. ھمے وڑ ءَ دانکہ من شاھدربرجاہ ءَ سر بوت آں کہ بلکیں اد ءَ آ رنگ نہ بیت ءُ اد ءَ وَ بلاہ بلائیں ادب ، زانتکار ءُ سرپدیں مردُم اَنت ءُ من گل بال ات آں کہ نوں من ازابانی پند آسر کُتگ ءُ نوں گوں دل ءِ واھگاں وان آں داں تئی دلی مُراداں سرجم بہ کن آں، بلے من انگت رد اَت آں ءُ پد ءَ بے سوب بوت آں ءُ چو گنوکیں کُجک ءَ ھر کُجام ھونڈ ءَ سر چیر دات داں یک نھارے پہ دپ جَنَگ ءَ وپتگ اَت ءُ من انگت کسے ءَ را نہ گْوشت کہ نام ءُ دپ بہ آں ءُ شال ءِ مزن شاھدربرجاہ ءِ ھال ھم ھما وانگجاہ ءُ مدرسہ ءِ وڑ ءَ اَت ۔
ابا جان تو سرپد ئے کہ چیزّے روچ ساری ھالے شنگ بوت کہ شال ءِ مزن شاہ دربرجاہ ءِ جان شودانی توک ءَ چیریں کیمرہ ءَ جنگ بوتگ ءُ جنکانی برھنگیں تامُر پہ نام ءُ دپ کنگ ءِ ھاتر ءَ کَشگ بوتگ کہ دانکہ جنک مئے دست ءِ چیر ءَ بہ بنت ءُ اگاں کسے ءَ مئے دل ءِ واھشت سرجم نہ کُت اَنت گڑا ما آئی ءَ نام ءُ دپ کن اِیں ۔
ابا جان نوں ھبر چَہ الوتّ ءَ گْوستگ ات ءُ پمیشکا گپ نوں من ءَ گوں چیر دیگ نہ بوت پرچاکہ نوں اے گپ ھر ھند ءُ دَمگ، کوچگ ءُ کوھاں سر بوتگ اَت ءُ ھر مُلکانی ھالتاک ءُ رسانکدراں سر اَت ءُ نوں من زانت کہ راز سرجم ءَ پاشک اِنت پمیشکا ترا ھال دیگ ءَ آں ءُ من زان آں تو من ءَ ھچ بر اے گپ ءَ پَھل نہ کن ئے کہ تو پرچا من ءَ پیسر ءَ ھال نہ داتگ ۔
منی مھروانیں ابا جان من ءَ پھل کن کہ من پہ وانگ ءَ شیدائی بوتگ آں ءُ اے منی اِشک بوتگ اشک کہ من ھچ گْوشت نہ کتگ ءُ تو ھم زان ئے کہ اشک یل کنگ نہ بیت، پمیشکا ترا ھال نہ داتگ کہ تو من ءَ پہ وانگ ءَ روگ ءَ بند کن ئے ءُ اے سرجمیں درد ءُ رنج من پہ تئی واھشتانی آسر کنگ ءَ کُتگ آں دانکہ تئی دل ءِ مُراداں سرجم بہ کن آں ، بلے انگت من بے سوب بوت آں۔
کسہ سک باز اَنت من ترا پیسر ءَ گْوشت اگاں من کسہ سرجم نہ کُت گُڑا بزان کہ ارسان بے وار کُتگ ۔ اگاں زند ءَ وپا کُت زندگ باں گڑا گندگ باں

تئی لاڈکیں جنک ۔۔۔۔۔۔ ھانی بلوچ

بیست ءُ ھشت سارتان ۔۔۔ دوھزار نوزدہ ۔۔۔ کُلانچی

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بندیں کوٹی ءِ جِنک

(سَیمی بھر )

اکیل مراد

دی بلوچستان پوسٹ

ھما روچ ءِ سُھب ءَ من بس سادیک ءَ چَہ گپتگ اَت چہ اود ءَ منی مات جِنکانی یک اسکولے ءِ سروک بیتگ، اسکول ءِ چُٹی ھلاس بیتگ اَنت، بلے نی من ءَ یات نہ اِنت کجام چُٹی بیتگ اَنت ءُ منی مات ءَ ھما اسکول ءِ نیمگ ءَ کوٹی یے دیگ بیتگ ات ءُ ھما کوٹی ءَ مئے گزرانک بیتگ ءُ ھما روچ ءَ من سائیگون ءَ وتی بورڈنگ اسکول ءَ واتر روگ ءَ بیتگ آں ءُ دمگی مردمانی واستا بس سادیک ءِ نھادی ءِ چار راہ ءَ رھادگ بیتگ، ھمک روچی ءِ وڑ ءَ مات بسانی اَڈہ ءَ منی ھمراھی ءَ داں اتکگ ءُ آئی ءَ من ءَ بس ءِ ڈرائیور ءِ میار کرتگ ءُ آئی ءَ ھروھد ءَ من ءَ سائیگون ءِ بسانی ڈرائیورانی میار کرتگ، دانکہ کجام ھم ویلے ءَ آس، یا دگانی ویل یا کجام ھم ویلے ءَ آ منی چار ءُ گزار ءَ بہ کن اَنت ءُ ھمک روچی ءِ رنگ ءَ بس ءِ ڈرائیور ءَ من ءَ وتی کش ءِ نزیکیں سِیٹ ءِ سر ءَ نادینتگ کہ اے سِیٹ انگریزانی واستا بیتگ اَنت ءُ ایشانی سر ءَ ایوک ءَ سھر رنگیں انگریز نندوک بیتگ اَنت.
اے ھما سپر بیتگ کہ ھمے وھد ءَ ھما اکس گار بیتگ ءُ آ پَشکپتگیں اکساں چَہ جتا بیتگ، اے اکس ءِ چھرگ ءَ جَنت، یک اکس کارے ءَ گپتگ، کجام ھم دومی اکس کارے ءِ نیمگ ءَ، دگہ یک جاھے، دومی رنگ ءُ جاوراں، بلے آ اکس کار ءَ نہ گپتگ، آئی ءِ چھرگ ءُ وانگ یک اجب رنگے ءِ باتن بیتگ اَنت کہ آئی ءِ بابت ءَ کَس جیڑ اِت نہ کنت ءُ اے اکس کاری ءَ ھما کُرت کنت کہ اگاں کَسے ءَ منی زندگی ءِ بابت ءَ پیسر ءَ سرپدی ئِے ھست.

کور ءِ آ دست بیگ ءِ ویلاں، وھدیکہ اے ویل آیگ ءَ بیتگ کسے ءَ ھم ایشی ءِ بنکی بابت ءَ سرپدی نہ بیتگ ءُ بس تھنا واجہ ھداوند ءَ زانتگ اَت، ھمے سبب بیتگ کہ اے اکس وتی بنکی جاہ ءَ نہ اِنت ءُ ایشی ءَ چَہ ابید بیت کنت چے؟ کہ ایشی ءِ بنکی رنگ گار اِنت، پمیشکا اے یل کنگ بیتگ، اے بیھال کنگ بیتگ، اے جتا کنگ نہ بیتگ، اے دومیگ ءَ چَہ گِستا کنگ نہ بیتگ ءُ ھمے ایشی ءِ شَری یے کہ اے اکس گِرگ نہ بیتگ، اے کجام ھم رنگ ءَ یکے ءِ رھشونی ءَ کَنت ءُ وتی ھم کارِست بنت.

اے جاور میکونگ ءِ کور ءِ آ دست بوگ ءَ دیم ءَ آتکگ اَنت، وِن لونگ ءُ سادیک ءِ میان ءَ رؤکیں بوجیگ ءَ زِرباری کوچن چین ءِ برزیں ھاکوٹ ءُ برنجانی مزن مزنیں جوھانانی سر ءَ نشتگیں مُرگانی مُچی، وھدیکہ من چہ بس ءَ ایر کپ آں گڑا جنگل ءِ نیمگ ءَ چماں شانک دیاں ءُ دیم پہ جنگل ءَ رواں، وھدیکہ من کور ءِ نیمگ ءَ چماں شانک دیاں گڑا منی مات من ءَ گْوش اِیت کہ من ءَ وتی سرجمیں زندگی ءَ اے وڑیں ڈولداریں کور ءُ سبزاوگیں جنگل ھِچ جاہ ءَ گِندگ ءَ نیاتکگ.

میکونگ ءُ آئی ءِ کَش ءَ لھڑ جنوکیں کور جُھل جُھلیں جُرانی تہ ءَ لھڑانی آپاں تِرینزین ایت ءُ دور دور ءَ داں چماں ایشی ءِ لھڑ گندگ ءَ بنت کہ ھنچُش سما بیت کہ لھڑ وھدیکہ کاینت گڑا ھمے سما بیت کہ زمین سَر ءُ چیر بیت ھاک لھڑاں ھوار اَنت ءُ روان اَنت.
وھدیکہ من بوجیگ ءِ گور ءَ سر باں، گڑا من ھر وھد ءَ چو بس ءِ پیم ءَ جھل ءَ ایر کپ آں، شپ ءِ وھد ءَ ھم، پرچاکہ من ءَ تُرسانکیں رنگے ءَ گِندگ ءَ کیت، من ءَ تُرس اِیت کہ ساد مہ سد اِیت ءُ من آپ ءِ لھڑانی تہ ءَ مہ کپ آں، ترندیں لھڑاں من وتی زندگی ءِ گُڈی روچاں گِندگ ءَ آں، لھڑ ھنچُش ترند اَنت چو مستیں لیڑو ءَ دِریپّان آ ھر چیز ءَ وتی نیمگ ءَ کَشان کن اَنت ءُ بڈین اَنت، کوھاں ھم، ریکی بُٹگ ءُ یک شھرے ءَ بڈینت کن اَنت کور ءِ تہ ءَ یک توپانی جُلگموک اِنت، ترندیں گوات کَش اَنت.

من ءَ تھنا ریشمی ءِ گد گور ءَ اِنت ءُ ریشمی ءِ گُد ھم ھنچُش ڈال ڈالیں اوتاگ اَنت کہ آئی ءِ سربُر ءَ منی جان ھم گِندگ ءَ آیگ ءَ اِنت ءُ اے پشک پیسر ءَ منی مات ءِ بیتگ بلے آئی ءَ چگل داتگ آئی ءِ ھیالاں ایشی ءِ رنگ شُتگ ءُ کوھن بیتگ ءُ نِی آئی ءَ من ءَ داتگ ءُ اے پشک ءِ آستیک نیست ءُ اشی ءِ گٹ جھل ءَ چَہ سِستگ ایشی ءِ رنگ شُتگ، باز کارمرد بیتگ بس ریشمی ءِ گُدے ءِ رنگ ءَ زانگ بیت، اے یک ھنچیں پَشکے کہ ایشی ءِ یاتگیری من ءَ ھمک دمان ءَ کیت، منی وتی ھیال اِنت کہ من ءَ سک باپ ءُ گرم کنت، من وتی کوٹی ءَ پوست ءِ پیتی جوڑ کرتگ ، بیت کنت کہ اے پیتی منی براتانی بیتگ، بلے نِی من ءَ یات نہ اِنت کہ آ زمانگ ءَ کجام رنگیں چمپل اِش پاد ءَ بیتگ ءُ من ءَ بس لھتے گُد یاتگیری ءَ کیت، گیشتر بید ءِ جُراباں برز برزیں چَمپل اِش پاد ءَ بیتگ.
من سائیگون ءِ اسکول ءِ زمانگ ءِ گپ ءَ آں من چریشی ءَ پد ھر وھد ءَ چمپل پاد ءَ کرتگ، آ روچ ءَ من ھنچیں ڈولدار ءُ برزیں چمپل پاد ءَ کرتگ اَت پرچاکہ تنی وھدی ءَ من ءَ آ وڑیں چمپل دز نہ کپتگ کہ من ھما روچ ءِ یاتاں بہ کپ آں، پرچاکہ منی مات ءَ کم نھادی ءَ آ زُرتگ اَنت اے برزیں چمپلاں پاد ءَ کن آں دیم پہ اسکول ءَ رواں.

من بیگاہ ءِ وھد ءَ ھمبلانی ھمراھی ءَ اے ھما چمپلاں پاد ءَ کن آں کہ آ چُو تامرکارانی پیم ءَ رنگ ءُ روگن کنگ بیتگ اَنت اے منی دل ءِ واھشت اِنت کہ من ءَ بس اے چمپل وشیں رنگے ءَ گِندگ بنت ءُ اَنی ھم من ءَ اے دوست اَنت اے منی زندگی ءِ اولی برز تریں چمپل بیتگ اَنت باز ڈولدار اَنت ءُ آئی ءَ آ دگہ درستیں چمپل سِستگ اَنت کہ آئی ءَ پیسر ءَ پاد ءَ بیتگ اَنت، چُش کہ گوازی ءُ تچگ ءِ وھد ءَ جھلیں چمپل ءُ اسپیتیں کدے ءَ چَہ جوڑینگ بیتگ اَنت .

آ روچ ءَ کہ ھر ھما چیز کہ کسانکیں جِنکوے ءَ اجب نیزگاریں رنگے ءَ چارگ بیتگ اَنت کہ آ اے چمپل نہ اَنت.

آ روچاں کہ ڈولدار ءُ نامناکیں چیزے بیتگ کہ جنکُکیں چُک ءَ مردین ءِ کلاھے سر ءَ کرتگ آئی ءِ جھلی لمب نرم نرم بیتگ اَنت آئی ءِ رنگ ھاک ءِ رنگ ءَ بیتگ ءُ آئی ءَ یک سیاہ رنگیں پیتے ھم پِر بیتگ.

روان اِنت کِسہ سپر ماں پرانسی جِنک ءَ ـ ـ

بندیں کوٹی ءِ جِنک
(دوھمی بھر )

اکیل مراد

دی بلوچستان پوسٹ

بلے مارا یک کاردارے بیتگ، اے راستگیں گپے کہ بَرے بَرے ما ناروائیں وردن ھم وارتگ، کسان کسانُکیں گوج ھم وارتگ، بلے اے ناروائیں وردن مئے نوکر “کاردار” ءَ جوڑینتگ اَنت ،ھمائی ءَ پتکگ ءُ مارا داتگ ءُ مارا پیش ئِے ھم داشتگ اَنت ءُ برے برے ما پہ زھر نہ وارتگ اَنت، ما ورگ ءِ سر ءَ نازگری ھم کُرتگ.

وھدیکہ من ھژدہ سال ءِ اُمر ءَ سر بیتگ اِت آں لھتے ھنچیں جاورھال منی دیم ءَ گْوست چریشی ءِ سبب ءَ اے چھرگ وتی رنگ ءَ آتک، راستگیں گپے کہ شپ ءِ وھد ءَ دیم ءَ آتکگ، من ءَ وتی سر ءَ تُرس اَت، من ءَ ھدا ءَ چہ ھم تُرس اَت.

وھدیکہ روچ بیتگ من ءَ کم تُرس اِتگ ءُ مرگ ءِ ھیال ھم کمتر یات آتکگ، بلے ھروھد ءَ آ منی کَش ءُ گْوراں لونجان بیتگ، من ھون کنگ ءَ دلمانگ بیتگ آں، من وتی مستریں برات ءِ کُشگ ءِ دُمب ءَ بیتگ آں.

آئی ءَ من زیردست کنگ ءِ واستا یک رندے، بس یک رندے آئی ءِ مِرگ ءَ چارگ لوٹ اِتگ ات، آئی ءِ دروگیں مھرانی دور کنگ لوٹ اِتگ ات،مات ءَ آئی ءَ چَہ اینکس گیش، اینچُک سِلگتیں رنگے ءَ مھر کنگ ءِ واستا سزا دیگ ءُ گیشتر وتی کستریں برات ءِ رکینگ ءِ واستا کرتگ اَنت.

اے ایوک ءَ منی جند ءِ ھیال اِت اَنت، منی کستریں برات، منی زھگ، منی مستریں برات ءِ بے وسیں زندمان ءُ آئی ءِ زندگی ءِ سر ءَ تیلانک اِت اَنت.

روژنائی ءِ سر ءَ آئی ءِ پوش اِتگیں ساھے، آئی ءِ برجم کرتگیں کانودے، آئی ءِ چیھال کرتگیں کانودے، یک انسانے ءَ ءُ یک دَلوتے ءِ کانود بیتگ ءُ آ کہ کستریں برات ءَ ھمک روچ ھمک دمان ءَ زندگی ءِ ترسناکیں کردگاراں یاتگیری دیگ ءَ اَت.

یک روچے داں آئی ءِ دل ءِ توک ءَ سر بیتگ ءُ آئی ءِ مرگ ءِ سبب جوڑ بیتگ.

من وتی کھول ءِ اے مردمانی بابت ءَ باز نبشتگ کُرتگ ،بلے آ اے وڑ کنگ ءَ بیتگ اَنت انگت ءَ زندگ بیتگ اَنت، مات ، منی برات ءُ من آیانی کَش ءُ گوراں نبشتگ کرتگ ءُ اے چیزانی کَش ءُ گور ءَ بید ء اے چیزانی کش ءُ گوراں دگہ چیزانی میان ءَ شتگ آں.
منی زندگی ءِ ھِچ کِسہ نیست، آئی ءِ ھم ھِچ نیست، آئی ءِ ھِچ وڑیں بنجل نیست ناں کہ دگہ راہ ءُ در ناں کہ دگہ تچکیں کِشک ءُ لکیر،باز ھنچیں جاہ ھست کہ مردم ٹِک ءُ نشان دے انت کہ اد ءَ یک مردمے بیتگ، اے راست نہ اِنت ھِچ کَس نہ بیتگ.

وتی شکر ورنائی ءِ کسانُکیں کِسھے پیسر ءَ نبشتگ کرتگ منی گوشگ ءِ مول ءُ مراد ایش اِنت کہ لھتے ھنچیں چیز اَنت آیانی جھلانکی ءَ رو اَنت ءُ من تچک ءَ ھما بھر ءِ گپ ءَ آں کہ کور ءَ آ دست گوزگ ءَ آں، ھرچی کہ اد ءَ من گپ کنگ ءَ آں آ جتا اَنت بلے نزیک بنت.

من زندگی ءِ روژنائیں پکر ءِ بارہ ءَ گْوشتگ اَت کہ آ شومّے اَت ، اد ءَ من ھما ورنا ءِ چیر کرتگیں گپانی بارہ ءَ گپ کنگ ءَ آں کہ آیانی چیردیگی ءَ لھتے ھنچیں کارپد اَنت، ھیال پرینگی ءُ لھتے ویلانی تہ ءَ کُتگ اَنت.
من یک ھنچیں چاگردے ءَ نبشتگ کنگ بندات کُرتگ کہ من ءَ تچکی ءِ نیمگ ءَ بران اِش کُرتگ ءُ آئی ءِ چماں نبشتگ کنگ یک سِنچے ءِ رنگ ءَ بیتگ.

مروچی ئیں وھد ءَ ھمے سما بیت کہ گیشتر ھِچی نہ بیتگ ءُ ھِچی نہ اِنت، برے من ھمے سرپد باں کہ نبشتگ کنگ ھِچے نہ اِنت ءُ گڑا نبشتگ کنگ اے نہ اِنت درستیں چیزانی آڑول ءُ مڑول کنگ، وت ساچی ءُ گواتی گپ ءِ یل کنگ ءِ نبشتگ ھِچے نہ اِنت ءُ وھدیکہ نبشتہ کنگ اے نہ اِنت گڑا ھروھد ءَ کجام بے سیت مندیں درشان ءِ بنکی دروشمے سبب ءَ دُرستیں چیزاں یکیں چیز ءِ تہ ءَ آڑول ءُ مڑول کنگ گڑا نبشتگ تچک ءَ ھِچے نہ اِنت ،بید ء تاکانی زوال کنگ ءَ بلے گیشتر منی ھِچ وڑیں مارشت نیست من کہ چاراں دراھیں دَر پَچ اَنت ءُ ھِچ وڑیں دیوال نبشتہ کنگ نیست.
چیر بوگی ھِچ وڑیں جاہ نیست نبشتہ کنگ ءِ واستا، وانگ ءِ واستا، کہ آئی ءِ بنکی ءَ نہ منّوکیں منّانکے اَت، بلے من آئی ءِ بارہ ءَ گیش نہ جیڑاں.

نی من چاراں کہ من کساناں، ھژدہ سال ءِ اُمر ءَ پانزدہ سال ءِ اُمر ءَ، منی چھرگ آ چھرگ ءِ مٹ ءَ جَنگ ءَ اِنت کہ من شراب ءِ سبب ءَ میانی اُمر وتیگ کُرتگ ءُ شراب ءَ ھما کرد پیلو کرتگ کہ ھدا ءَ نہ کرتگ، شراب ءَ من ءَ کُشگ ءِ سکین داتگ، اے شرابی ئیں چھرگ من ءَ شراب ءَ چَہ پیسر رَس اِتگ، شراب بس آئی ءِ راست کنگ ءَ آتکگ، منی تہ ءَ آئی ءِ واستا جاہ بیتگ، آ دگہ مردمانی پیم ءَ من ھم زانتگ ءُ پو بوتگاں، بلے ابکھی گپے کہ وھد ءَ پیسر، اے راستگیں گپے کہ منی تہ ءَ ھَنچُش واھِشتاں وت ءَ جاہ داتگ اَت، پانزدہ سال ءِ اُمر ءَ منی چھرگ ڈولداریں رنگے ءَ بیتگ بلے ڈولداری ءَ آشنا نہ بیتگ، اے چھرگ باز گِندانک بیتگ، منی مات ءَ ھم ھژدری ءِ واستا چار اِتگ.
منی براتاں ھما وڑ ءَ گِندگ آتکگ کہ منی واستا درستیں ھما وڑ ءَ بندات بیتگ اَنت، آ گِندانکی، پَچین ءُ بچکندیں دیم، چمانی گرد ءُ گول بیگ، وھد ءُ زانشتاں چَہ پیسر.
پانزدہ سال ءُ شَش ماہ ءِ اُمر ءَ من کور ءَ آ دست گوزگ ءَ اِت آں وھدیکہ من سائیگون ءَ واتر باں گڑا من ءَ سپر سما بیت، گیشتر ھما وھد کہ من بس ءَ سوار بیتگ آں ءُ سپر ءَ بیتگ آں.

روان اِنت کِسہ سپر ماں پرانسی جِنک ءَ ـ ـ ـ

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شال دردیگیں اکسے

نبشتہ کار: سنگر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

مرچی من اجب ھیران آں کہ بالاد تھاریں کوٹی ءِ کُنڈ ءٙ نشتگ ءُ ارس گوارگ ءٙ اِنت، بالاد چُشینے نہ بُوتگ کہ بِگریت. من بالاد ءِ کر ءَ شت آں چاراں بالاد گیریت ءُ اسکاریت وھدے کہ بالاد ءٙ تّسلہ دیگ ءِ جھد ءٙ کن ئے بالاد ھمے توار ءٙ گوں کُوکار کنت ءُ گُشیت کہ شُمارا کلام بہ بارت شُما نوں انسان ات.

من ھیران آں مرچی بالاد ءِ ھمراھی ءٙ من ھم دست سرا کُت آں ءُ نشت آں کہ بالاد ھچ رنگ ءٙ رازی نہ بیت ءُ بالاد ءٙ مرچی من ءَ دم براھینت ۔

ھُدا بزانت کہ بالاد مرچی وتی زِد ءٙ شُتگ یا کہ بالاد ھنچو کنگ بُوتگ کہ بالاد ھمے گُش ایت من وتی تھاریں کوٹی ءِ تہ ءَ شّر آں ،شُمارا منی کار گُوں کار نیست. من ھیران آں بالاد ءٙ ھرچی گُش آں تو گپ کن تو کسہ کن تو کند ءُ مارا کندیں ءُ تو کسہ کن ما تئی کسھاں گُوشداشت بہ کن ایں ، بلے تو ھچ وڑ ءَ گپ ءٙ تیار نئے تو بس نِشتگ ءُ ارس گوارگ ءٙ ئے، بالاد اے وڑ نہ بیت۔

بالاد گوں دردناکیں توار ءٙ گُشگ ءٙ اٙت کہ من ءَ.بِل یار منی کار زند ءٙ ھمیں بُوتگ، من ھرکس کندینتگ من ھر مُچیانی تہ ءَ گپ کُتگ، من ھرجاہ ءَ کسہ آورتگ ءُ من وتی وس ءَ باز کُتگ ،من گپانی تہ ءَ گپ پیداک کُتگ، من دردانی تہ ءَ درد دیستگ، ھما درد کہ آھانی چارگ پہ انسان زندگیں لاش جُوڑ بیت تو ھمے لوٹ ئے نہ من پد ءَ ھما وڑ بہ باں، من پد ءَ دردانی تہ ءَ درد بہ شوھازاں۔

نہ بالاد منی مُراد اے نہ اِنت کہ تو دردانی تہ ءَ درد بہ شوھاز ،تو وتی اسل جیڑہ ءٙ بُگوش دانکہ ما تئی کُمک ءٙ کُت بہ کن ایں.
بالاد ءٙ پسو دات “نا شُما کئی دل ءِ درداں ھوار بُوت کن ات،شُما کئیگاں مار ات کن ات، شُما کئیگاں گوشداشت کن ات،شُما کہ وت کر ءُ گُنگ ات، شُما زاناں ھچ چیز ءٙ سرپد نہ بہ ات، اے کہ زاکر جان ءِ مات ءِ اکس مرچی چاگردی رسانکدار ءٙ یلہ اِنت اے ھُشکیں اکسے نہ اِنت، شما اے دیستگ ءُ اے درد ءٙ ھوار بُوتگ ات،شما سرپد ات کہ ایشی ءٙ چہ مستریں درد نیست ۔”

من گُشت “ھو بالاد تو چے گُش ئے مئے کرد اے بابت ءَ چے بہ بیت”؟
بالاد ءٙ گُشت” تو پد ءَ من ءَ کندین ئے یا کہ من ءَ وتی وڑیں گنوکے پھم ئے”؟
من گُشت” بالاد ترا گٙپے تچک ءٙ گُش آں، ما اے وڑیں زانتکار نہ ایں کہ تئی گپ ءٙ بہ پھم ایں ءُ ترا من گُشاں گپ ءٙ تچک کن شرتر انت”۔
بالاد ءٙ گُشت” یار شُما گپ ءٙ تچک کنگ لوٹ ات گُڑا گوشدار برو ات ھمے مات ءُ گھارانی درداں شریدار بہ بہ ات ءُ ھمیشانی ھمراہ بہ بہ ات ،پہ ایشاں کوپگ جوڑ بہ بہ ات ءُ اے ھُشک ءٙ شال ءِ دلبند ءٙ سردی ءِ سر ءَ نہ نِشتگ انت، ایشانی باتن ءٙ ھزار درد کٙل اِنت، ایش پہ باندات ءِ اُمیت ءٙ زندگ ات، ھما اُمیت کہ مئے شُمے کُلانی اُمیت اِنت”۔
من سرپد بُوتاں کہ بالاد شال ءِ اکس ءٙ کُدینتگ

بندیں کوٹی ءِ جنک
اولی بھر

اکیل مراد

دی بلوچستان پوسٹ

یک روچے ءِ گپ نہ اِنت، نوک بندات ءَ وتی گام مزن اُمری ءِ نیمگ ءَ ایر کرتگ اِت اَنت، چہ لس مھلوکی نندگ جاھے ءَ یک مردمے منی گْور ءَ آتک ءُ آئی ءَ وتی پجار کُرت ءُ من ءَ گوشگ ءَ لگّ اِت کہ بازیں وھدے بیت من ترا زان آں ، ھمک مردمانی گوشگ اِنت کہ تو ورنا بیتگ ئے، سک شوک بیتگ ئے۔

من ترا ھمے گْوشگ ءَ آتکگاں کہ منی نِز ءَ تو ورنائی ءَ چَہ گیش اَنی ڈولدار تِر ئے من ءَ تئی شکر ورنائی ءِ چھرگ ھِچ دوست نہ بیتگ کہ مروچی تئی چھرگ ءِ سر ءَ من پرشتگ ءُ ٹُکراں

من گیشتر ھما اکس ءِ بارہ ءَ جیڑاں کہ آئی ءَ تھنا من دیست کنان ءُ آئی ءِ بارہ ءَ من ھِچ ھیال درشان نہ کرتگ ،

اے اکس ھروھد ءَ بے تواریں لِزتے ءَ منی چمانی دیم ءَ ایر اِنت، اجکھی ءَ گیمرتگیں رنگے ءَ ھِچ نہ گْوش اِیت برے برے من ءَ بس تھنا گپ پرما اِیت

من ءَ چہ وتی درستیں اکساں بس ھمے اکس دل دوست اِنت، اے اکس ھما اکس اِنت کہ من وت ءَ پجاہ کاران ءُ ایشی ءَ وھدیکہ من گِنداں من ءَ باز وشی سما بیت

منی زندگی ءَ زوت ءَ چہ زوت وھد گْوستگ، ھژدہ سال ءِ اُمر ءَ ھم باز دیر گْوستگ اَت، ھژدہ سال ءُ بیست ءُ پنچ سال ءِ میان ءِ وھد ءَ منی چھرگ ءَ اجب رنگے ءَ وت ءَ سر کُرتگ اَت،

من ھژدہ سال ءِ اُمر ءَ ھم کماش بیتگ آں، من نِی نزان آں کہ گوں سَجھیں مردماں ھمے وڑ بیت،

من چہ ھِچ کَس ءَ اے نہ پُرس اِتگ، من ءَ سما بیت کہ من ءَ کَسے ءَ گْوشتگ اَت کہ وھد بَرے برے اے وھد ءُ دمان ءَ گْوزان بیت وھدیکہ ما وتی زندگی ءِ شکر ورنائی ءِ ءُ جوانیں روچاں گْوازینان بہ ایں گڑا بزاں ترندیں پاداں ترامپولی کنان کنت ءُ گْوز ایت،

من آ سر ءَ داں پادانی پِنچاں چاران کُرت ءُ وتی مَجگ ءِ تہ ءَ درستیں ھیال ایرگیجان کُرت اَنت ءُ آئی ءِ دیم ءِ چھرگ مٹ بوان اَت، چماں گیش مزن کنان اَت، ھنچُش بزگی ءَ چارگ ءَ اَت، دپ ئِے ھُشک بیان اَت، پیشانیگ ءَ دراج دراجیں کْرچک کرچکیں لکیر من دیست اَنت،

بَلے اے ترسناکیں دیم ءِ ترسگ ءَ اَبید من وتی چھرگ ءَ شنگ بیتگیں مزن اُمری ھنچشیں رنگے ءَ چاران کُرت کہ ھنچُش کہ من یک کتابے پہ وانگ ءَ زوراں،

ءُ من ایشی ءَ ھم زانگ ءَ آں کہ منی اے ھیال رَد نہ بیتگ کہ اے جاور یک روچے ءَ سُبک سُبک ءَ وتی جاورانی گاماں ایردیان کنت،

ھما مردم کہ آیاں من ءَ ھبدہ سال ءِ اُمر ءَ پرانس ءَ یک سَپرے ءِ وھد ءَ دیستگ اَت،

آھاں من ءَ دو سال ءَ پد نوزدہ سال ءِ اُمر ءَ دیست سک باز اجکہ بیت اَنت، آ چھرگ، نوکیں چھرگ، داں انوگ ءَ منی گْور ءَ اِنت

اے منی چھرگ بیتگ بیسہ کنگی گپے کہ گیش مزن بیگ لوٹ اِتگ بلے ھمینچُک کہ چہ آئی ءَ کمتر بیگی بیتگ، منی چھرگ ءِ سر ءَ جُھلیں کِرچک ءُ ھشتگیں رنگ، ترک اِتگیں دیم،

بلے اے چھرگ آ وڑ ءَ نئیت، چُش کہ لھتے ایر موشیں چھرگانی ٹِکانی وڑ ءَ گِندگ بنت، آئی ءِ بن ھمائی ءِ رنگ ءَ جاڑیگ اِنت بلے آئی ءِ بنکی ءِ رنگ پرشتگ اَت، منی چھرگ یک پرشتگیں چھرگے ءِ رنگ ءَ اِنت،

نِی گُڑا من ترا بہ گُش آں، منی اُمر پانزدہ سال ءُ شَش ماہ اِنت،

من میکونگ ءِ کور ءِ گوزگ ءَ یک بوجیگے ءَ سواراں، اے جھلانکیں کور ءَ گوزان اَنت ءُ من ءَ ھما سرجمیں ھیال پیداک اَنت،

من پانزدہ سال ءُ شَش ماھی بیتگ اَنت، اے ڈیھ ءَ ھِچ وڑیں مولم نیست اِد ءَ یک جتائیں مولمے ءَ گوں ما نشتگ ایں، لھڑ ءُ جَلانی مولم یکے نیمگے سارت ءُ گورانی مولم یک نیمگے ما اد ءَ زمین ءِ جَھل تِریں جاھے ءَ نندوک ایں کہ سک گرم اِنت، اد ءَ ناں مولم بھارگاہ اِنت ناں ساچان اِنت،

من سائیگون ءَ سرکاری یک بورڈنگ وانگجاھے ءَ نندوکاں، منی ورگ ءُ چَرگ ءُ تُن پروشی ھمے جاہ ءَ اِنت

بلے وانگ ءَ “پرانسیسی ھائی اسکول ” ءَ رواں، منی مات یک اُستادے کہ آئی ءِ واھشت اِنت کہ منی دُتّکیں جِنک جْوانیں زانتے در بہ بارت ءُ جْوانیں پدانکاں سر بہ کپ ایت،

منی مات گْوش ایت تی واستا ھژدری اِنت کہ تو ھائی اسکول ءَ ھلاس بہ کن ئے، ھرچی کہ آئی ءَ درکار بیتگ، بلے آ آئی ءِ دُتُکیں جِنک ءِ واستا سرجم نہ بیتگ اَنت،

بنداتی ءَ ھائی اسکول ءُ پد ءَ ریازی ءَ یک جْوانیں ڈگری یے ءِ گرگ ءَ تانکہ یک مزنیں اُستادے جوڑ بیگ ءَ ترا کمے وھد ھم درکار بہ بیت،

اے گپاں ھروھد ءَ وتی اسکول ءِ بنداتی ءَ چَہ اِشکُنگ ءَ آن ءُ آیان آں،

من ھِچ بر اے نہ جیڑ اِتگ کہ من ریازی ءِ ڈگری ءِ گرگ ءَ آئی ءِ پُشت ءَ چُش کپ آں، من ءَ ھمے جاہ ءَ سک وشی بوّگ ءَ اَت کہ منی مات ءِ واھشت سرجمی ءِ نیمگ ءَ روان اِنت

من ھروھد ءَ وتی مات دیستگ کہ وتی چُکانی آیوکیں باندات ءِ واستا شَوربندیانی سَوڑگ ءَ کنگ ءَ اِنت،

پد ءَ یک روچے آتک کہ آئی ءَ وتی چُکانی واستا مزن مزنیں شَوربندیاں چَہ پَشت کِنزی بیت پروشی بیت تُست، گڑا آئی ءَ دومی شَور بندیانی سَوڑگ بنا کُرت، گَرنچاں لھتے بستگیں شَور بندی کہ آیوکیں باندات ءِ واستا آئی ءَ گون اِت اَنت

بلے آ ھم یک ناں یک رنگے ءَ مول ءُ مراداں سرجم کنگ ءَ اَت پرچاکہ آ آیوکیں وھد ءَ دارگ ءَ اَت، من ءَ کستریں برات ءِ درستیں دز نویسی یات اِت اَنت کہ آئی ءَ یونیورسل کارسپونڈنس ءِ وانگجاہ ءَ کرتگ اِت اَنت، ھمک سال ءِ ھمک کلاس تئی واستا باز ھژدری اِنت کہ تو وتی وانگ ءَ سرجم بہ کن، منی مات ءَ آئی ءَ را گْوشتگ اَت، بلے اے سلسلگ سَے روچ ءَ داں برجاہ اَت، چار روچ ءَ ھِچ بر ناں، ھِچ بر ناں،

وھدیکہ مات ءَ دگہ جاھے ءَ کار بیتگ گڑا مارا آ یونیورسل وانگجاہ ءَ رسینگی بیتگ، ھمے وڑ ءَ یک رندے پد ءَ ھما سلسلگ ءُ ھبر بنا بیت اَنت، مات ءَ دَہ سال ءَ داں وت ءَ مھکمی ءَ داشتگ اَت، بلے دُرست پہ مپت، کستریں برات سائیگون ءَ یک اکاؤنٹنٹ “بزاں ھساب دارے ” جوڑ بیت،

پرچاکہ اے میتگ ءَ دگہ ھچ وڑیں زانتی ٹیکنکل وانگجاہ نیست اَت ھمے واستا مستریں برات ءِ سر وانگ ءِ دربرگ ءَ پرانس ءَ کپت

لھتے سال ءَ پرانس ءَ بیتگ کہ آ شریں وانگجاھے ءَ زانشتی ءَ دربرت بہ کنت، بلے آئی ءَ وانگ سرجم کُرت نہ کُرت، منی مات ءَ اے گپ ءِ سر ءَ الم دلجمی اَت بلے چے کہ آئی ءِ لاچاری بیتگ کہ آئی ءَ روان بہ دنت جھان ءِ تژن ءُ شگانانی ایرموش کنگ ءَ جْوانتر اِنت کہ بہ روت ،

آ چُک ءَ چہ دومی چکاں گِستا کنگ ھژدری بیتگ، بازیں سالاں چَہ آ ٹک ءِ بھرے ھم نہ بیتگ کَسے ءَ نہ زانتگ، آئی ءِ جاڑیگ نہ بوگ ءِ وھد ءَ مات ءَ زمین بھا زُرتگ، کہ روزگاری یے بیت، بلے ما اے چُک کہ آئی ءِ گْور ءَ بیتگ ایں، اے آئی ءِ واستا اینکسیں جیڑوے نہ بیتگ کہ اینچُک کہ شپ ءَ چُکانی جاڑیگ بوگ کوشکارانی آماچی ءِ شپ،

من ءَ ھروھد ءَ گْوشتگ ئِے کہ چہ ایشی ءِ سبب ءَ سرجمیں کسانی تپتگیں روچ ءِ چیر ءَ گْوازینتگ، بلے من ھِچ آئی ءِ سر ءَ بیسہ نہ کرتگ،

من ءَ اے ھم گْوشگ بیتگ کہ آئی ءِ سبب ءَ ھما ھیال کہ آیاں مارا نیزگاری ءِ آس ءَ سوتکگ، بلے اناں، سبب اے ھم نہ اِنت، سر ءَ مِک بیتگیں شُد لاپی ءِ سبب ءَ چُک چو پیر مردانی پیم ءَ، بلے ما اناں، ما ھِچ شُدیک نہ بیتگ ایں، مئے چھرگ اسپیت اسپیت چو شیر ءَ بیتگ، ما شرمندگی ءَ وتی اوپار کُرت نہ کرتگ، چریشی ءَ ما وتی پرنیچر بھا کرتگ اَنت، بلے ما شُدیک نہ بیتگ ایں

روان اِنت کِسہ سپر ماں پرانسی جِنک ءَ۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نمدی پہ گْوھار ءَ

نبشتہ کار : داد بلوچ شاشانی

دی بلوچستان پوسٹ

دْروت ءُ دْرہ بات ئے

من وش ءُ سلامت آں منی لوٹ ءُ واھشت اِنت کہ تو مُدام وش ءُ سلامت بات ئے ۔ مرچی دل ءَ گْوشت ترا گوں دیوانے بکن آں بلے تو منی نزدینک ءَ نہ اَت ئے گُڑا پہ تو نمدی یے نبشتہ کَنّگ ءَ آں ۔
من ءَ سک دیر اِنت کہ اِش کُنگ ءَ آں زالبولانی آجوئی یے گپ اِنت ۔ من کہ گوں ھُورتی ءَ چارتگ اے ھما مردُم آں اے گپ ءَ اَنت کہ آیاں وتی جند ءِ گِس ءِ زالبول آجو نہ اَنت انگت گَرد اَنت ءُ زالبوالانی آجوئی یے گپ ءَ کن اَنت یا ھما زالبول اے گپ ءَ کنت وتی زاتی جیڑہ بنت گُڑا انچیں ھنر ساز اَنت ۔ من اے گپ ءَ نہ منّ آں اد ءَ کسے ھست کہ زالبولانی آجوئی ءَ وش بہ بیت اے ھر کس کہ ھست گُڑا بزان اِشانی وتی جیڑہ اَنت کس پہ زالبوالان درد وار نہ اِنت ۔ چونائی ءَ آجو ھما مردُم کنگ بیت کہ آ وت زانتکار ءُ سرپدیں مردُم ءِ بہ بیت اگاں گنوک ءُ ناسرپد ءَ کسے آجو بکنت آ وت ءَ وتی کھول ءُ راج ءَ یکیں پیشُک ءَ پاشیں اِیت ۔ من وت ھمے زالبوانی آجوئی ءَ لوٹ آں منی واھگ اِنت کہ زالبول آجو بہ بنت ۔ بلے ھما زالبول کہ پد ءَ پہ راج ءَ ءُ کھول ءُ دود ربیدگاں سر ء درد مہ بیت ۔ بلوچانی درد ءُ ربیدگانی گپ ءَ آں اے کہ انوں بلوچانی دود ءُ ربیدگ اَنت اے بلوچانی دود ءُ ربیدگ نہ اَنت اے ملایانی آڑ کُتگیں دود ءُ ربیدگ اَنت کہ پہ زور بلوچانی سر ءَ مُشگ بوتگ اَنت بلوچانی دود ءُ ربیدگ سرجم ءَ لگتمال بوتگ انوں ھچ گندگ نہ بیت ۔ وھد ءَ بلوچانی گِس کوھانی تَہ ءَ بوتگ گُڑا گِس ءَ یک زالبولے بوتگ اگاں رھگوز ءِ اَتکگ گِس ءَ ھما زالبول ءَ وش اَتک کُتگ ءُ آپ ءُ چاہ ءُ ناں داتگ ۔ گپ ءُ دیوان کُتگ دانکے رھگوز پاد اَتک ءَ شُتگ اے سما نہ بوتگ کہ من کوھانی تہ ءَ تھنا گوں زالبول ءَ نشتگ ءُ گپ ءَ آں یا ھما زالبول ءَ اے سما نہ بوتگ کہ من گوں درامدیں مردے ءَ نشتگ ءُ گپ ءَ آں بلوچ دود ءُ ربیدگ ھمیش اَنت ۔ نہ کہ اِش اَنت تو مردُمے دیست چو کوھی آسک ءَ تَرس کن پتچ یا وتی دست ءُ پادے پْروش یا دگہ مردُمے ءَ لگت دئے کہ من مردُمے دیستگ وت ءَ چیریاں ۔ تو مردُم ءِ دیستگ جناورے نہ دیستگ بلے تو چَہ جناور ءَ انچو نہ تَچ ئے انچو مردُم ءَ گندئے تَچ ئے ۔
مئے بلوچانی مستریں نزوری ھمیش اِنت مارا گوں کسے ءَ تپاک نہ کُت یا مئے گپ ءِ منّگ ءَ تیار نہ بوت ما گُڑا آئی جان ءُ مال ءِ دژمن بیں ۔ مارا انچوش گْوشگ بوتگ کہ تئی گپ ءَ را کسے ءَ نہ منّ اِت گُڑا کُشگی اِنت۔ پرچاکہ مارا سرداری ءُ میری راھبنداں انچو برباد ءُ گرک کُتگ ما وتی جند ءِ پجار بھال کُتگ ۔ مارا اے سما نیست ھر مردُم ءَ اے ھک ھست آ وتی ھیال ءُ سَسّا ءِ وڑ ءَ گپ ءُ کار کُت کنت ۔ بلے انا ما لوٹ اِیں ھر چیز من زان آں ھر چیز منی ھیال ءُ سَسّا ءَ بہ بیت اگاں نہ بوت بزان آ مردُم ردیں ۔ اے گپانی مُراد ھمیش اِنت کہ من ترا آگاہ کنگ ءَ آں مئے چاگِرد ءَ اے اے جیڑہ ھست اَنت اگاں ترا شَریں آجوئیں زالبولے بُوگی اِنت کسے گپاں رنجیگ مہ بئے ءُ نہ کہ وت ءَ پریشان بکن ئے نہ کہ کسی گپاں دل رنج بہ بئے ھرکس کہ ترا بد گْوش اِیت تو بکند ءُ وتی راہ ءَ گِر ءُ بُرو ۔ بلے وتی راج ءَ وتی سرزمین ءَ وتی دود ءُ ربیدگاں ھچ بر سرگْوز مہ کن ئے ھمے ردی ءَ داں مھشر ءَ مہ کن ئے گُڑا تو وتی مِنزل ءَ الم سر بئے ۔ راج ایردستیں ھیال ءُ سَسّا ءِ واھند اِنت ترا ھر وڑیں جیڑہ دیم ءَ کیت بلے کسی گپاں دل رنج مہ بو نہ کہ کسی دست ءَ کارمرز بو ھر گپ ءَ ءُ ھر مردُم ءَ گوں ھُورتی ءَ بچار ۔اد ءَ ترا نیک ءُ دلی دوست باز کم دست کَپ اِیت اد ءَ ھر کسے وتی یک نہ یک مجبوری یے بیت گُڑا آ گوں مردُم ءَ نزدینکی کنت اگاں مجبوری ھلاس بوت پد ءَ جُست ءَ نہ گیت کہ تو زندگ ئے یا مُرتگ ئے ۔ بلے اے من گِلگ نہ کنگ ءَ آں اے نزوری اَنت من ترا گْوش آں کہ راج ءَ را ماں اَنت ۔ اد ءَ ھر چیز چَپ اِنت ھما کہ وت ءَ سرزمین ءِ شیدائی گْوش اَنت آ وتی شیدائی اَنت ھما کہ وت ءَ راجی دوست گْوش اَنت آ وتی دوست اَنت پمیشکا مردُم گیش رد ورگ ءَ اَنت من وت ھمے آس ءَ سُتکگ آں پمیشکا لوٹ آں تو رد مہ رو ئے ھما مردُم کہ منی دلی دوست بوتگ آ مرچی منی مستریں دژمن اِنت ۔ پمیشکا من سرپد بوتگ آں اد ءَ ھرچی دروگ اِنت ۔
منی گپاں دلگوش کن ءُ سرپد بُوگ ئے جُھد ءَ بکن چو مہ بیت تو بلائیں کورچاتے ءَ بکپ ئے ۔
مُدام سلامت بات ئے
ترا تئی آجوئی مُراد بات

تئی مِھروانیں برات داد بلوچ شاشانی ۔

بیست : سارتان: دو ھزار نوزدہ ۔ کُلانچی

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

‎بازار بے ورنا ءَ اَبیتک اِنت

‎اسا بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

وھد گْوزان اَت ءُ تھاری ءَ دیم رژنائی ءَ داتگ اَت ءُ ورناھانی تہ ءَ نوکیں پِگر ودی بُوَگ ءَ اَت ءُ من ءَ ھمینچو یات اِنت کہ مئے بازار ءِ گیشتر ورنا ماں بی ایس او آزاد ءِ کاراں گوں گلائش ات اَنت ءُ سک باز جھد کنگ ءَ اِت اَنت، ھرجاگھے ءَ دیوانے، زھرشانی یا نند ءُ نیادی دیوانے بہ بیت من چَہ دُرستاں پیسر ساڑی ءُ ھمکوپگ اِت آں ءُ گوں ایندگہ ورناھانی ھواری ءَ راجی کار ما کوپگ ءَ زرتگ اِت ایں ءُ ھروچ جلسہ ءُ جلوساں ءُ زھرشانی اَت، ما ھم گون اِت ایں .

وھد دیم ءَ کنزاں بوت جاور نگیگ بوان بوت اَنت، یزیدیں لشکر ھروچ لوگ ءَ سوچان اَت، ورنایانی آوار جنگ اَت ءُ یک نیمگے ورناھانی ژانگولیں لاش ماں جنگل ءُ گیابان ءَ دور دیگ بوان بیت اَنت ءُ ما ھم ھمے روچانی ودار ءَ اِت اِیں کہ مئے باریگ کیت، مرچی یا باندا ما ھم انچوش آوار جنگ یا شھید کنگ بہ ایں….!!

بلے وھد گوزان بوت لشکر ءِ زوراکی روچ پہ روچ گیشتر بوان اِت اَنت ءُ مئے بازیں سنگتے چہ جُھد ءَ گِستا بوت ءُ لھتیں تتک ءُ ڈنی مُلکاں شُت اَنت ءُ بازنے ھاموش بوت ءُ نِشت …. !!!

‎ھمے وھد ءَ ما چار ءُ پنچ سنگت گوں راجی کاراں گوں دز گٹ اِت اِیں ءُ سنگت جوانیں پیمے ءَ کار ءَاِت اَنت ءُ مارا وڑ وڑیں نام دیگ بوت بلے ما پُشت ءَ نہ کنز اِت ایں

لشکر ءِ زوراکی انگت ءَ گیشتر بوان اَت، گُڑا پشت کپتگیں سنگت ھم شُت اَنت ءُ من تھنا بوتاں ءُ من ءَ ھم گُشگ بوت تو بیا چہ جُھد ءَ دست کش بو ،چُش کہ من وتی اولی کدم جتگ اَت ءُ من سوگِند کُتگ اَت کہ منی سر ءَ ھر وڑیں زوراکی بہ بیت من دست کش نہ باں ءُ راج ءَ ءُ زمین ءَ ھچبر یلو نہ دیاں گُڑا من شپ ءَ دگہ گدانی ءُ روچ ءَ دگہ کُڈُّکی ءَ سر کش اِت، روچے اِد ءَ ءُ روچے دگہ جاھے ءَ گڈّی ءَ دشمن ءِ داشتگیں مردُماں منی پشت گیری کت ءُ من ءَ ھچ پیم ءَ یلو نہ کت اش. چُش منی لوگ پیسر ءَ چہ آشوب ءِ بو ءَ کنگ ءَ اَت ءُ اود ءَ بلوچ راجی سرمچنڈ ءُ سلا بندیں گل بی ایل ایپ جوانیں ءُ زمہ داریں مردُم ھست اِت اَنت ءُ لشکر گیشتر سنگتاں تکانسر کتگ اَت…!!

ھمے نیام ءَ من ھم دشمن ءِ نزر ءَ اِت آں ءُ منی گار کنگ ءِ دمب ءَ ات اَنت، گُڑا من دیست نوں نِندگ ءِ گیشیں وڑ نیست من گوں سلا بندیں سنگتاں ھال کُت ، گڑا سنگتان گُشت تو کہ نِشت نہ کن ئے گُڑا بیا.

من شُت آں سنگتانی گور ءَ گل ءِ کاراں گوں دلگوش بوت آں ءُ من ءَ یک نوکیں زندے رس ات یا منی وشبھتی اِنت گوں راج ءِ سلابندیں گلاں گوں ھوار بوت آں، چی ءَ کہ باز کم مردماں چُشیں کار کنگ ءِ نسیب ءَ بیت من ھما اِنت کہ بلوچستان ءِ کوہ ءُ کور ءُ جنگلاں ویلاں دشمن ءِ گوما ھروچ دگہ شکلے ءَ دراھی دیاں بلے ھما سنگت کہ بندات ءَ مئے گوما ھوار اِت انت آ دُرست شُت اَنت ءُ لگور بوت اَنت ،لھتیں ما ڈنی مُلکاں شُت اَنت پہ کار روزگار ءُ لھتیں پہ وتی لوگ ءِ کاراں گوں دلگوش بیت انت.

مروچی ھرکس یک کارے ءِ سر ءَ اِنت بلے من پہ شان وتی کوہ ءُ گیابان ءَ نشتگ آں ءُ وتی زمین ءِ سر ءَ منی سر پہ شان ءِ چست اِنت ءُ شُما شگانانی سر ءَ اِت ھروچ شُمارا شگان جنگ بوگ ءَ اِنت ءُ شُمے سر جھل انت، شُما سنگ نہ گِند اِت وتی سر ءَ بہ جن اِت، اِے گپاں یات بہ کن اِت شُمارا بزگیں راج ھچبر پھل نہ کنت ….

بلوچ ءٙ را گلامی ءِ مارِشت دَیگ لوٹ اِیت

نبشتہ کار: مھم جان گُل

دی بلوچستان پوسٹ

من یک جوانیں نبشتہ کارے نہ آں ءُ نیکہ من یک سرپد ءُ زانتکارے آں۔ من یک کسانسالیں چُکے آں ءُ وتی وھد ءَ نودربرے بیتگ آں ءُ من انوں کہ نودربرے نہ آں اِیشی ءِ مستِریں سبب منی گُلامی اِنت۔ یک گلامیں کَومے ءَ را چہ وانگ ءُ زانگ ءَ دُور دارگ اے دُژمِن ءِ رِپک ءُ پندل اَنت دانکہ آ وت ءَ ءُ وتی راجدپتر ءَ سرپد مہ بیت کہ من کَے آں ۔

ھمے وڑ ءَ گُلامیں کَوم ءِ دژمن ءِ سوبمندیاں ءٙ چہ یک سوبمندی یے ھمیش اِنت کہ گُلامیں کَوم ءٙ رد دنت کہ آ وتی ھر بزگی ءُ واری ءَ نسیب ءِ کُوپگ ءَ لڈّ اِیت ءُ بے توار نِند اِیت ۔

انچوش من ھم دُژمِن ءِ سازینتگیں پندلانی شکار ءُ چہ وانگ ءَ دیر چگل دَیگ بیتگ آں، چے ءَ کہ من نودربرے آں،بلے من یک پکری وانِندگ ءُ رُوژنائیں بانداتے ءِ رھچارے آں ءُ یک انچیں لوگے ءِ چراگاں کہ آ لوگ ءَ وتی تاسوکیں سر پہ ڈیھ ءُ ماتیں گُلزمین ءِ ھاتر ءَ ندْر کُرتگ اَنت ءُ انگت پہ سرانی ندْریگ کنگ ءَ چَک ءُ پَد نہ بیت ۔

اے گپ مرچیگیں گپّے نہ اِنت کہ مئے مات ءُ گْوھارانی ننگ ءُ ناموس ءِ سودا جَنَگ بوتگ انت۔ اے گپّ ءَ سک دیر اِنت بلے من ءُ تو وت ءٙ را کَرّ ءُ گُنگ کُتگ ، منی ءُ تئی گُوشاں مورے ءَ نہ وارتگ،چے ءَ کہ منی ءُ تئی سر ءَ نہ کپتگ ، بلے اے ھبر دائم یات دارگی اِنت ،،آس کہ کپ اِیت تَر ءُ ھُشک نہ زانت ،، ۔ مرچی من آں ءُ باندا تو ئے ، چے ءَ کہ تھنا من گُلامے نہ آں بلکیں سرجمیں بلوچ کَوم پاکستان ءِ گُلام اِنت۔ دُژمِن ءِ چمّاں من ءُ تو ھم برابر ایں، پرچا کہ من ءُ تو ھردو بلوچ ایں ءُ بلوچ گُلام ایں۔۔۔۔۔

اے دُژمِن ءِ دیم ءَ بلوچ ءِ ننّگ ءُ ناموس ھچ وڑ ءَ پَھریز نہ اِنت ، لوگ ءِ توک بہ بیت ، وانگجاہ یا کہ دِگہ ھند ءُ دمگے ءَ۔۔
دانکہ بلوچ وتی سرزمین ءِ وتواجہ نہ بیت ءُ چہ اے رستراں وت ءَ آزات نہ کنت، اے گُلامی ءَ چہ وت ءَ نہ رکّین اِیت گُڑا اے پیمیں جاور ءُ جیڑہ دائم ودی بنت،چے ءَ کہ دِلجمیں کار پہ نِندگ ءُ چارگ ءَ گیش ءُ گیوار نہ بَہ بنت ، بلکیں ءَ توکل ءُ ھِمّت گیگ ءُ گْور بَہ اَنت ۔ــ

وهد ءِ همراهی ءَ سپر کنوکیں سر

میار دشتی

دی بلوچستان پوسٹ

کارِستانی تہ ءَ اَنچیں کارِست هست کہ پگر ءَ را پہ زور وتی نیم ءَ کشّ اَنت ءُ بر اَنت. کارِست بزاں همے کردارانی تہ ءَ منی زمیر گُشیت کہ یکّ کردارے چہ وتی زوان ءَ بیان بکن …….!!

بلے مرچی یک اَنچیں نامے منی کلم وتی زبان ءَ درکنت بلکیں منی جند هم ابکہ بیت کہ کلم ءَ گوں اے نام ءَ چتو نزّیکی هست؟؟ زاناں من همے جیڑ آں کہ منی کلمّ ءِ وارسی گوں اِے نام ء‍َ کدی بیتگ ؟؟؟ بَلے من همے سرپد باں کہ کلمّ ءِ گوں آ نام ءِ یا هما کردار ءِ نیام ءَ یک بلاهیں کسّهے هست.

پد ءَ دگہ گپّے هم گُشاں کہ لهتے سر هست کہ وتی واستا زندگی کن اَنت ءُ پہ وت ءَ جیڑ اَنت، وتی جند ءِ باندات ءِ پلگارگ ءِ جهد ءَ اَنت، وتی جند ءِ دیم آرگ ءِ کوشِست ءَ اَنت، بَلے بیا کہ هم همے بے ارزشیں دنیا ءِ تہ ءَ دگہ اَنچیں سر هست کہ پہ دگر ءَ زندگی کن اَنت، بزاں پہ دومی ء‍َ جیڑ اَنت ءُ پگر کن اَنت ،پہ دگر ءِ باندات ءِ رژناھی ءِ رندگیری ءَ کن اَنت، پہ دگر ءَ جیڑ اَنت، من هم همے سرپد باں کہ زندگی پہ وت گْوازینگی نہ اِنت ءُ وتی جند ءِ تماهانی پداں روگی نہ اِنت، چی ءَ کہ ترا پہ دگر ءَ زند گْوازینگی اِنت، گڑا هما سر ءِ واهِش ترا سرجم ءُ پیلو کنگی اَنت.

هیر بہ بکش اِت من شمارا کمّے سربتگ کُت بلے من گُش آں شمارا بُرز ءِ سِڑے ءَ یک جوانیں سرپدی یے رَست ،من زان آں کہ شما نِشتگ اِت دومی تبکّہ ءَ پہ جیڑگ ءَ اِت ، هَو پد ءَ هم جیڑگ ءُ پگر کنگ شرّ اِنت.

هَو مرچی منی دست ءِ کسانُکیں کلم هما مزنیں ءُ تمردیں نام یا هما کارِست ءَ پہ شیدا اِنت ءُ هدوناک اِنت کہ آ وهد ءِ گاماں گوں روان اِنت پہ دلیری وهد ءِ همراهی ءَ سپر کنگ ءَ اِنت، بلکیں ایوک وهد ءِ همراه نہ اِنت بلکیں اِے هستیں وهد ءِ دیمپانی ءَ کنگ اِنت، اِد ءَ جیڑگی گپّے چی ءَ کہ من ءَ پگر کنگ پرماھگ ءَ اِنت. من زان آں شمارا هم یک بلاهیں جیڑگی ءَ چگل دات.

بلکیں مرچگیں وهد ءَ هما نام یا هما چیدگ میان اُستمانی تبکّہ ءَ هم پدّر اِنت ءُ سهر ءَ اِنت. تھنا زاهر نہ اِنت بلکیں همے کردار میان اُستمانی مردماناں جیڑگ ءُ پِگر کنگ پرمایگ اِنت.

اِے وڑیں سر هجبر گار نہ بنت نیکہ شموشگ بنت، چی ءَ کہ اِے سر پہ دگر ءَ زندگی کنگ ءَ اَنت، پہ دومی ءِ وشهالی ءِ جهد ءَ اَنت، اشاں هچ زوراک گار کُت نہ کنت !! بلکیں شما جیڑ اِت کہ اِے سر یا هما نام کَے اِنت ؟ چی ءَ کہ من تنیگہ آ کردار ءِ شُناس شمئے دیم ءَ نہ کُتگ.

من زان آں شما همے ودار ءَ اِت کہ کدی آئی ءِ جند ءِ شُناس اِے لبزانی سرپ ءَ هوار بیت؟ من شمارا همے سرپد کن آں کہ هما نام یا کردار ءَ راجی سروکی ءِ ڈُبّہ وتی نِزوریں کوپگاں زُرتگ، بلکیں همے سر ءَ دژمن پگری نادراه جوڑ کتگ، بس من همے گُش آں کہ وهد ءِ مکابلہ کنوکیں سر (استاد زیب) اِنت.

گڈّی ءَ من همے گُش آں کہ داں جهان هست زیب تو هست بات ئے تئی جهد همے وڑ برجاه بات۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔