امام ءُ جند ندریں ھونَک ءِ نیام ءَ ساھتے
نبشتہ کار: دیراپ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
“کُربان تو چیزے وھد ءَ سبر کن جاور کمّیں سارت ترّ اَنت موسم وشتر بیت گڑا ترکیبے سازیں” من پہ بے وسی آئی ءَ را مکن کُت۔ آ منی دیم پہ دیم ءَ نندوک اَت۔ چاہ ئِے ٹیبل ءِ سر ءَ ایر کُت۔ جیگ ئِے پچ اَت۔ مِید ئِے گوشانی سر ءَ ایر اِت اَنت۔ آئی ءَ سر چست کُت, کمّیں بچکند اِت ئِے, اے دمان ءَ کہ آئی ءَ من ءَ چار اِت گُش ئے زاناں آئی ءِ چمانی آس ءِ بْرانز ڈنّ ءَ درایان اِت اَنت؛ “اسل ءَ زان ئے شما یار من ءَ سک دوست اَت اِت بلے تھانگ ءِ بے کراری گوں من ھچ رنگ ءَ سھڑینگ بوگ ءَ نہ اِنت۔ بلے ھیر بیت”۔
پد ءَ امام گار بوت۔ ما کہ پیسر ءَ چہ ایوک اتیں مئے تھنائی ءَ را سَرے پر بوتگ اَت۔ پیشانی ءِ کْرچک روچ پہ روچ ودّان اِت اَنت۔ چوناھا گوں امام ءَ منی پجّاروکی چہ سیاست ءَ باز پیسر بوتگ اَت۔ بلے سیاسی دور ءُ باریگاں من آئی ءَ را گیش نزّیکی ءَ دیست, آئی ءِ اَندری مارشتاناں گیش جُھالانکی ءَ سما کُت۔ من دیستگ اَت کہ آئی ءِ گْور ءَ آجوئی ءِ لیکہ کجام کساس ءَ مھکم اِنت، آ پہ مسکیں ھاک ءَ داں کجا سر بوت کنت۔ امام ءَ اَچ وتی زمّہ واریاں گیش کار کُرتگ اَت۔ آئی ءِ راجی مارشت ھمینچو توانا ءُ تاکتور اَت کہ آئی ءَ را ھچبر آرام ءُ کرار ءَ نہ اشتگ اِت ئِے۔ تو بہ چار اتیں مدام سُر ءُ پُرے کنگ ءَ اَت، مدام تچ ءُ تاگ ءَ اَت۔ اگاں راستی ءَ تو امام ءِ نزّیک گْوراں بہ بوتین ئے ترا گُمان بوتگ اَت کہ آئی ءِ چیزے گار اِنت۔ برے تو دیستگ اَت کتاب بھر کنگ ءَ اَت، جاھے ءَ زھرشانیاں ھوار اَت، جاگھے ءَ نادزرسے ءِ کمک ءَ اوشتوک اَت، برے تو بدیستیں کجا اوں بلوچ نودربرے ءِ نادراھی ءِ ھال ءَ گپتگ اَت تا آ الّم ھمود ءَ ساڑی اَت۔
مرچی یکبرے پدءَ دروگیں میڑے ءَ کُشگ بوتگیں مردمانی پژدر ءَ زھرشانی روانکے در اتکگ اَت۔ اے روانک چہ سریاب ءَ دیم پہ ریڈزون ءَ جُنزگ ءَ اَت۔ شال ءَ ریڈزون ھما اولی جاگہ اَت کہ مارا پہ پاھار شانی ءَ کُمّک ئِے کُرت۔ اود ءَ کہ ما سر بوتگ اتیں تا گُلامی ءِ راستیں مانا ءَ گوں دُچار کپتگ اتیں, بے وسی ءِ بزانت ءَ گوں آژناگ بوتگ اِتیں, ما زانتگ اَت کہ ، رنج ءُ درد ءِ کساس چے اِنت۔ اود ءَ ما ھما تِپل وتی ھستانک ءِ شوھاز ءَ دیستگ اِت اَنت کہ آیانی لیب ءُ گوازی ءِ اُمبر اَت۔ اود ءَ ما کماش ءُ پیرزالانی ارس رچگ ءَ دیستگ اِت اَنت۔ اود ءَ ما ھر ھما چیھانٹ اشکُرتگ اَت اَنت کہ آیاں اَرش ءَ ھدابند ھم لرزینتگ اَت۔ اوگامانی توار بُرز اِت اَنت۔ چو مدامیگیں رنگ ءَ اے روچی ھم امام مئے دیمی ءَ روانک ءِ بھر اَت۔ ساھتے ءِ گْوزگ ءَ رند ریڈزون رس اِتگ اَت۔ گوں ریڈزون ءِ رسگ ءَ زھرشانی کنوک چاریں نیمگاں انگر کنگ بوت اَنت۔ تیر ءُ ارسی گیسانی شلینگ بندات بوتگ اَت۔ امام ءِ چمّ سُھر سُھر اِت اَنت۔ گیساں گِپتگ اَت۔ ما واد ءِ شوھاز ءَ تَچگ ءَ اِتیں۔ کوکّار ءُ جاک اَت۔ چاریں نیمگاں دنز ءُ دوتّ اَت۔ گریوگ ءُ زاری اَت۔ نیمگے کسّے گوں تیر وارتگیں مردماں دلگوش اَت۔ تَچ ءُ تاگ اَت۔ کسّے پہ گاریں ھمراھے ءِ شوھاز ءَ سر سر جنگ ءَ اَت۔ سرجمیں روانک شِنگ ءُ شانگ بوتگ اَت۔ بلے امام ھمود ءَ اوشتوک اَت۔ من پہ زور دست ی گران ءَ ڈنّ ءَ در کُت۔ امام کوکّار کنان اَت؛ “سبر کن اِت شمارا من پیشداراں” اے گالوار چہ امام ءِ دل ءَ درایگ ءَ اِت اَنت۔ لھتیں ھنچیں کردار بنت کہ گوں آیاں گوازینتگیں ھمک ساھت ماں جبین ءَ نکش بنت۔ پمن امام اوں ھما کارستانی لڑ ءَ ھواریں کارستے اَت۔
یکروچے امام ءَ لٹ وارتگ اَت۔ دیم ئِے ٹپّ ءُ ٹور اَت۔ نادراہ جاھے ءَ تھتے ءِ سر ءَ وپسوک اَت۔ ڈرپ ئِے دست ءَ اَت۔ ما چارگ ءَ ئِے شُتگ اِتیں؛ “انّا ترا گُشاں تو ھبر چی ءَ سرپد نہ بئے، اد ءَ زاناں ھرکسی ٹیکہ تو زُرتگ، کجا کسّے جنگے کنت تئی سر گُتّ اِنت، تئی اے رویّہ منی پھم ءَ در اِنت”۔ من زھر ءَ زھر ابید ء جیڑہ ءِ سرپد بوگ ءَ آئی ءِ سر ءَ بْرانز گِپتاں۔
“اڑے پٹھان بوتگ اَنت، ایشاں مئے نودربرے وسّر ءَ جتگ” آئی ءَ پہ کندگ گُشت۔ “نہ لوٹ اِیت دگہ بکواسے نوں تئی تبیات گڑا چون اِنت”۔ “من چٹ برابراں”۔ امام ءِ راجدوستی ءِ روتگ امینکدر مھکم اِت اَنت آئی ءَ را کجا ھم کسانیں موھے رستگ اَت تا آئی ءَ لازُم وتی بھرشت ھوار گیتکگ اَت۔ آئی ءَ برے پہ دابے ءَ راجی زمّہ واری پیلو کُرتگ اِت اَنت۔
اے روچی امام زھرشانی روانکے ءَ تران کنگ ءَ اَت (گْونڈیں بھرے جھل ءَ نبشتہ اِنت)؛ “اگاں ھکّ ءِ واست ءَ مارا کسّے جنت مئے جان کُربان اِنت۔ مئے مات ءُ گُھار مرچی اے کہ ھریں سارتی ءَ روڈانی سر ءَ کپتگ اَنت۔ اگاں یک سرپدیں مردمے بہ بیت ایشانی واہ ءُ چیھنٹاں بگند اِیت آئی ءِ دل ترک اِیت۔ ما چینکس وھد ءَ گُلامی ءِ زند ءَ بہ گوازینیں ما چینکس وھد ءَ وت ءَ گلام داریں۔ گُلام مہ بہ اِت ۔ گُلامیں راجانا زند نہ بیت۔ سر جھلی ءُ چم جھلی چم جھلاں مُراداں بات سر برز ءُ بلنداں بات سر بُرز ءُ بلندانی ھمے وڑ ءَ گڑا بیا اِت مرچی ما سابت کنیں کہ مئے سر بُرز اِنت۔ ما یک لگوریں دژمنے ءِ دیم ءَ وتی سر ءَ جھل نہ کنیں۔ ما ھچبر پُشت نہ کنزیں۔ تو جت کُت کن ئے۔ تو بُرت کُت کن ئے۔ تو کُشت کُت کن ئے۔ بلے تو اے تحریک ءَ ھلاس کُت نہ کن ئے۔ اے تحریک نوں ھلاس نہ بیت۔ اے تحریک نوں دیم ءَ جُنز اِیت۔ اے تحریک داں آزادی ءَ جُنز اِیت۔”
امام پیسر ءَ ریاست ءِ چمّانی چیر ءَ اَت بلے چرے گُشتانک ءَ پد ریاست ءِ مردماں امام ھال کُرتگ اَت کہ آ ویڈیویے جوٹ بہ کنت ءُ ماپی بِہ لوٹ اِیت۔ ءُ بہ گُش اِیت کہ آ رد بوتگ, آئی ءِ زھن سازی کنگ بوتگ ءُ آ پہ زور اے گپّانی جنگ ءَ لاچار کنگ بوتگ۔ پمشکا آئی ءَ مھلوک ءِ دیم ءَ دژمن ءِ ھلاپ ءَ گپ کُرتگ۔ بلے امام مُھکم اَت، امام ءَ استان ءِ پیگام ءِ پدکرد ءَ نوکتریں راھے گچین کُرتگ اَت۔ ءُ پد ءَ ھمے دور ءُ گْور اِت اَنت کہ امام گار بوت۔ وھد گوں تیز گامی ءَ دیم ءَ جُنزان اَت۔ ایردستی ءِ آس ھما پیم ءَ برجاہ اَت اناگتی امام ءَ یکروچے پد ءَ درائی کُرتگ اَت۔ اے روچ ءَ شال ءِ برپ بستگیں بدن روک اَت۔ اے ھیروف اَت۔ ھما ھیروف کہ دریایے، گُل ءِ زمین ءِ ھوشام ءَ پروشان اِنت۔ مھلبیں ھاک ءِ تُنّگی ءَ نوشان اِنت۔ بام ءَ پچ شانتگ اَت۔ روچ ٹِکّ ءَ انگت ءَ ھم کمّیں وھد پشت کپتگ اَت۔ امام مرچی پدا ریڈزون ءَ ساڑی اَت۔ ھما شال اَت۔ ھما جاگہ اِت اَنت۔ ھما گُلامی اَت۔ بلے اے بری جاور مٹّ اِتگ اِت اَنت۔ اے رندی امام سرجم ءَ آجو اَت۔ اے رند ءَ امام، امامے نیمہ اَت بلکیں ھونَک بوتگ ءُ اتکگ اَت۔ اے رندی یکبرے پد ءَ ریڈزون ءَ دنز ءُ دوتّ اَت۔ ٹوپ ءُ بمبانی تواراں سرجمیں شال جکسینتگ اَت۔ شورھانی بوہ ھمک دَمک ءُ دراں شورینگ ءَ اِت اَنت۔ بلے اے بری تپاوت ایش اَت کہ زیکیں ایردست ءِ جاگہ ءَ مرچی آس ءُ انگر زوراک ءِ چمّاں تراکینگ ءَ اِت اَنت، اے رندی ایردست ناں بلکیں زورگیر ءِ گریوگ ءُ چیھانٹانی توار شنگ اِتگ اِت اَنت۔ اے بری امام گوں ھونَکیں دروشمے ءَ جندندری ءِ پلسپہ ءَ دژمن ءِ دیم پہ دیم ءَ اوشتوک اَت۔ سر ئِے بُرز اَت۔ پہ پھر ءُ شان اوشتاتگ اَت ءُ دژمن ءَ را بیھار دیان ءَ ھال دیگ ءَ اَت کہ “اے زمین ءَ تئی پشت کپتگیں وھد کمّ اِنت، ھمینچو زیتّاں در اتک کن ئے درا اگاں ناں گڑا بلوچ پُسّگ تئی چمّانی کشّگ ءَ دیر نہ کن اَنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-