کوہ بالادیں پیرک
نبشتہ کار: ھمل مھؔر
دی بلوچستان پوسٹ
من کسان ات آں، من اچانگ ءَ پیرک جان ءِ لوگ ءَ شُتان ءُ نِشتاں، من اول پیرک جان ءِ جُست کُت، پیرک ھال نہ کُتگ؟ من ءَ پیرک جان ءِ مات ءَ پَسو دات: پیرک آتکگ، من بچکندگے جت ءُ گُشت: ھو کُجا اِنت گُڑا؟ گُشت ئِے؛ شُتگ، سنگت ءِ کر ءَ، گُلاب ءِ کر ءَ، من گُشت: ھاں، من نشتاں یک ادارے گوست، پد ءَ پیرک آتک من دیست، ما یکے دومی امباز کُت، من ءَ گُشت ئِے: ھاں ھالاں بَدے، وانگجاہ تئی چون اِنت، وانگ ءَ شُتگ ئے؟من گُشت: ھو، پد ءَ من گُشت: وانگجاہ ءَ موکل بوتگ، گُشت ئِے: ھاں! چون بوت ئے باریں تو؟ من بچکندگے جَت: ھو من اولی نمبر بوتگاں، گُشت ئِے: ھو؟من گُشت: کے گُڑا من ءَ کدی کوہ ءَ بر ئے گوں؟ پیرک جان ءَ من ءَ گُشت: تو یک برے بُوان دیم ءِ سال ءَ اگاں تو اولی نمبر بوت ئے؟ ترا گُڑا براں گوں، من گُشت شر اِنت، ما گپ ءَ ات ایں، یک سیکلے ءِ توار بوت، آتک، پیرک جان ءَ من گشت بچار کے اِنت؟ من چار اِت کہ گُلاب اِنت، گُلاب ءَ من ءَ گُشت پیرک ءَ بُگش: بیا رو ایں چئیرمن ءِ گِس ءَ، من پیرک جان گوانک کُت پیرک ءُ گُلاب شت اَنت. پد ءَ من ھم شُتاں وتی لوگ ءَ، پد ءَ یک ءُ دو رُوچ گوست، یک رُوچے انگت گُلاب جاھے ءَ دیست، من گُشت: پیرک ھمد ءَ اِنت؟ گُشت ئِے: اناں، پیرک جاھے ءَ شتگ. من گُشت: ھاں، من پد ءَ دیر ءَ داں پیرک نہ دیست، ھال ھم نہ بوت، یک رُوچے من ءَ سنگتے ءَ گُشت کہ پیرک گرگ بوتگ، من پَریشان بوتاں ،پد ءَ من سنگت جُست گپت من ءَ گُشت ئِے: ھو، من گّشت: چون؟ آئی یک جاھے ءِ نام دات، من ءَ بزاں ءَ ھکیکتیں گپے نہ گُشت. وھد گوزان اَت ءُ من ھر وهد ءَ سنگت دیست، اول من پیرک جان یات آتک، پد ءَ پیرک آجُو بوت من ھم سرپد نہ اِتاں، من تاھیر ءِ لوگ ءَ نشتگ اِت آں، اناگت ءَ پیرک جان آتک، من ھیران بوتاں کسے ءَ گُشت پیرک زندان ءَ اِنت بلے من ھیران بوتاں پیرک جان سلام ءُ دروت ءَ دیم دگہ ھچ نہ گُشت.
من مزن بوتاں پیرک جان پچارگ نہ بوت، من گُشت پیرک تو زندان ءَ بوتگ ئے؟ پیرک بچکندگے جَت ءُ گُشت تو کے ئے زاناں کہ سرپد بوتگ ئے؟ من وتی نام گُشت: پیرک پاد آتک من ءَ امباز کُت گُشت: تو چون مزن بوتگ ئے؟ من گُشت: ھاں، پد ءَ گُشت ئِے: شپ لوگ ءَ آں. من گشت ما کائیں گڑا، پد ءَ من شُتاں لوگ ءَ ءُ منی گُهار ءَ گُشت شر تو آتک ئے، شپی گُڑا من ءُ تو رو ایں پیرک جان ءِ چارگ ءَ، من گُشت من پیرک دیستگ، شر شپ ءَ رو ایں، ما شپ ءَ شُتيں پیرک جان لوگ ٘ ءُ ما گپ ءُ دیوان کُت، پیرک جان من ءَ گُشت: تو سنگت ءِ کِر ثبو شر اِنت، ھمد ءَ سنگت کِر ءَ بو، ترا سنبال اَنت، تاھیر ءِ کِر ءَ بے نِند، وتارا سنبال، من گُشت شر، گُڑا پد ءَ کوہ ءَ بیا، گُشت ئِے: تو تاھیر ءَ یل مدے ھمراہ بو، مزن بو، ترا وت راہ دنت، اِے شپ گُڈی شپ ات گوں پیرک جان ءَ منی، پد ءَ پیرک شُت کوہ ءَ، من ھم سنگت ءِ کِر ءَ شُتاں، کساس دو ماہ پیرک جان ءَ گوست ءُ من ءَ یات بہ بیت کہ سے شَمبے ءِ روچ ءَ من دیم پہ وانگجاہ ءَ روگ ءَ اِتاں، منی کِر ءَ نوکیں نمبری ءَ ھال کُت، انچو سلام دات من هال کُت، من پیسر ءَ گُشت پیرک تو ئے؟ گُشت ئِے : ھاں، پد ءَ من ءَ مردُمے ءِ جُست ئِے کُت، من پسو دات، پد ءَ گُشت ئِے: تو کُجا ئے؟ من گُشت: من وانگجاہ ءَ روگ ءَ آں. بچکندے جت ئِے، اے چونيں وانگے کہ ترا موبایل گون اِنت؟
تو وان ئے یا موبایل چار ئے وانگ جاہ ءَ؟ پد ءَ من گُشت: مرچی پھل کن، دگہ برے نہ بران ئِے گوں، پد ءَ من ءَ گشت ئِے: کہ باریں تو منی گپانی سر ءَ امل کُتگ؟ من گُشت: ھو، پد ءَ رُکست ئِے نہ کُت، بلے توار ئِے گار بوت، باریں چون بوت، ھمے پیم وهد گوزان ات، یک روچے من چہ واب ءَ بُست کُت ءُ چاراں تاھیر ڈن ءَ نشتگ ءُ منی چّم پہ تاھیر ءَ کپت اَنت، بلے تاھیر چو پریشان اَت، پد ءَ من ھمد ءَ دست دیم شودگ ءَ اِتاں کہ تاھیر ءَ یکے ءَ پون کُت، تاھیر پیرک ءِ نام گِرگ ءَ ات، من گُشت: تاھیر ءَ جُست کناں من دیم پہ تاھیر ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ اِتاں، من ءَ چہ گس ءَ یکے ءَ گوانک کُت کہ بیا پون رِنگ ءَ اِنت، من شُت آں کہ پون ءَ گراں، سلام ءُ دُروت کُت، من ءَ گُش ایت: پروم ءَ جنگ اِنت، مردُم گُشگ ءَ اَنت تیرانی توار اِنت، من گُشت من نزان آں کہ من واب بوتگاں، آئی ءَ پون کٹ کُت، من پد ءَ شُتاں تاھیر جُست گپت، تاھیر ءَ من ءَ گُشت: ھو پیرک جان اَنگر ءَ کُتگ دُژمن ءَ، من گُشت کُجا؟ من ءَ گُش ایت: کیل کور ءَ، من گُشت ھو، اِے روچ ءَ من گوں لبزاں بیان کُت نہ کن آں. پَد ءَ کہ سھب بوت، من سُھب ءَ مھلہ پاد آتکاں، کسے ھال نہ دات ءُ شُتاں دیم پہ پروم ءَ، راہ نیم ءَ من ءَ سوار ڈکیٹ دات، من ءَ داں نیم راہ ءَ جاھے سوار جاھے پیادگ،
من شُتاں پروم ءَ سر بیتاں، پیرک جان ءِ ھنکین ءَ کہ پیرک جان ءِ لاش ارتگ ات اش، من ھم ھمد ءَ مردُمانی کِر ءَ اِتاں، من ءَ سما نہ ات کہ اے رُوچ چون گوزگ ءَ اِنت، من شُتاں بیگاہ ءِ وهد ءَ جاھے ءَ نِٹورک گپت، گوں سنگتے ءَ هال کُت، گُشت من پروم ءَ اَتکگاں، پرچاکہ کہ من کس ھال نداتگ ءُ درکپتگ آں، بلے تاھیر گُشت بیا تو وَ سرجمیں شپ ھم نزان آں چون گوست ءُ من پد ءَ روان بیتاں، سرجميں سَپر ءَ منی تہ ءَ بس ھما پیرک ءِ گپ ءُ تران، منی بس ھیال مُونج ءَ وران اِت اَنت ءُ ھما رُوچ منی دیم ءَ اَت بس. پد ءَ نپرت گیش بوان اَت، من شُتاں تاھیر ءِ کِر ءَ، لھتيں وھد گوست، لھتیں سنگت آتک، آ پیرک ءِ ھمراہ بیتگ اَنت، آهانی لھتیں وهد پیرک ءَ گوں گوستگ، پیرک جان ءِ کِسّہ اِش کُت اَنت، منی دل ءَ گُشت ایشاں ھِچ یل مدے، ھمے پیم ءَ وھد گوزان ات، اناگت ءَ سنگتے آتک، من دیست، من ءَ سک دوست بوت، لھتیں وھد گوست گوں سنگت ءَ، اے سنگت ءِ نام بالاچ اَت، یکے ءِ نودان ات، من ءَ سک دوست ات اَنت، ءُ من ءَ دوست اِش داشت، مُدام من ءُ بالاچ ھمراہ ات ایں، ھر ساهت گُشت: پیرک ءِ کِسّھاں بکن، آئی گُش پیرک جان ءَ مارا تاھیر داتگ، م مارا سک ھیال ئِے کتگ، مارا ھچ چیز ءِ کمی نہ بوتگ، پہ ما کُليں سنگتاں مهروان بوتگ۔
پیرک ترا هال دیگ لوٹاں، من مزن بوتگ آن ءُ کوہ ءَ اتکگاں، بلے تو زمین ءِ امبازان ئے، هما زمین کہ تو گوں آئی ءَ بے کِساس دلپھک ات ئے، تو وتی گُڈی ساہ ءَ گوں زَمین ءَ دلپھک اِت ئے، هما زمین ءَ ترا پہ پهر ءُ شان وتی اَمبازاں کُتگ، مرچی پروم ءِ مِسکيں هاک پہ ترا نازان اِنت، مرچی پروم تئی هما رودینتگيں سنگت ءُ ورنایاں پہ نازے وتی دلبند ءَ جاہ دیگ ءَ اِنت، پروم ءِ کُنڈ کُنڈ ءَ سنگتانی هُون ءِ وشبُو تالان اِنت، ترا هال دیگ لوٹاں پروم ءُ بلوچِستان ءِ همُک مات ءُ گُهارانی جَگر کپ کپ اَنت، هر همُک میتگ ءَ رُوچے لاشے کپ ایت، بلے اَنگت مئے مات ءُ گُهار چو بُولان ءُ راسکوہ ءِ کوہ ءَ مُهکم اَنت، تئی رودینتگيں سنگتاں سنگر پہ دابے داشتگ اَنت، جَنگ گوں تُرندی ءَ جُنزان اِنت، تئی کِشک ءَ مئے مات ءُ گُهار پیر ءُ کماش راهی اَنت، ما گوں تئی داتگيں درس ءَ جُنزان ایں،
ھر سنگت ءَ کہ ترا دیستگ، ترا زانتگ ئِے، تئی کرد ءَ سرپد بیتگ، بس ہر جاہ کہ سنگتانی دیوانی بیت تی نام ءَ اَلم گِر اَنت، تی کمی ءَ اَلم مار اَنت، ھر سنگت ءَ گوں تو سَپر کُتگ، شَپ ءِ نیم پاس ءَ نِند اَنت ءُ تئی تَمردی ءُ دلپھکی ءُ مهروانی ءِ کِسّہ ءَ کن اَنت. پیرک جان ترا هال دیگ لوٹاں، سنگتاں من ءَ ھمراہ کُتگ، ھر کس چہ دُومی ءَ گیش مهروان اِنت، مارا چو مات ءَ رودینگ ءَ اَنت، ھچ چیز ءِ کَمی ءِ مارگ ءَ نیل اَنت.
بس تو اد ءَ نہ ئے، بس تئی جاہ هُورک اِنت، تئی کمی ءَ تہنا مارگ ءَ آں، تو بَس واتر کت اِنت، گُڈی بُوسگ تئی پیشانی ءَ من داتگ اَت، اُوتاک ءِ ءُ سَپرانی کِسّہ گوں تو کُتگ اِت اَنت.بَس پد ءَ آجُوئی ءَ پَد گوں تو اَلم دُچار کپ ایں. بِس آواریں کُرباناں.
پیرک منی ارواہ ءُ ساہ
پیرک منی ڈیھہ ءِ شھید
پیرک منی جان ءُ جگر
پیرک بیا نوں واتر بکن
پیرک بیا زھیرگ من
پیرک من جنگ زُرتگ
گوں نزوریں توکل ءَ
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-