وشکوش ءِ پھرانی سُھیلی
نبشتہ کار : سنگر بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
پہ بلوچستان ءِ آجوئی ءُ پہ وشیں باندات ءَ ھزاراں ورنایاں وتی نُگرھیں ساہ بکشاتگ پہ زمین ءِ سوبمندی ءَ ندر کُتگ، ورنائیں ھاجی ابسار جان چہ ھمایاں یکے اَت، دلیر ءُ بامردیں سرمچارے اَت، گوں آجوئی ءِ ارماناں وتی آسودگیں زندگی ءُ واھشت درست ئِے پہ وتی زمین ءُ آیوکیں پدریچ ءَ ندر کُرت اَنت۔
بِگندئے من ءُ ابسار ءَ پیسر ءَ ھجبر ڈیک نہ وارتگ اَت، ءُ بلکیں ناں من ترا پیسر ءَ زانتگ اَت ناں کہ تو من ءَ بلے ھمے زمین ءِ مِھر اِت اَنت کہ من ءُ ترا یکیں جاہ ءَ ھمگرنچ اِش کُرتگ اَت ءُ بلوچستان ءِ کوھاں سر کُتگ اَت۔
من ھاجی ابسار جان اولی رند ءَ اوتاگ ءَ دیست وھدے کہ آ نوکی کوہ ءَ اتگگ اَت ٹریننگ کیمپ ءَ گوں آجوئی ءِ ارماناں، باریں زمین ءُ راج ءِ کُجام مھر بوتگ اَنت کہ آ کوھاں سر کتگ ات ئِے، گوں کسانیں بالاد ءَ مزنیں شوکیں مود ءُ آئی ءِ سبزیں دْروشم ءِ گِندگ ءَ پد من ءَ انچش سما بوت کہ چہ بھشت ءَ مردمے اتکگ اَت! لھتیں مردم ءِ گِندگ ءَ ترا انچش سما بیت کہ اے مرد شوکیں مردمے بیت،ھاجی جان ھم چہ ھمایاں یکے اَت، سکیں مِھروانیں سنگتے اَت، وھدے کہ کوہ ءَ اتکگ اَت، سک گَل اَت ءُ من ءَ ھمے گْوشت ئِے کہ من وش بھتیں مردمے آں کہ اد ءَ سر بوتگاں ھمک مردم اد ءَ سر بوت نکنت،ابسار ءِ گپ ءَ پد ھمے سما بوت کہ تمردیں جنگولیں سرمچارے گوں بازیں ارماناں راجی جُنز ءِ تہ ءَ اتکگ ءُ پہ وتی زمین ءِ رکینگ ءَ بازیں جپاکشی ءُ شوکیں کار کنگ لوٹ اِیت۔
روچ پہ روچ من ءُ ابسار گیش نزیک بوتیں، مھر گیش ءَ چہ گیش بوت ھرچ وھد ءَ کہ ابسار ءَ من ءَ دیست آتک منی کِر ءَ نِشت ءُ چوش کہ من ابسار ءِ تربیتی ءُ سیاسی اُستاد اِتاں ھرچ وھد ءَ من ءَ جنگ ءِ بارہ ءَ جُست ءُ پد ئِے کُت ءُ دگہ بازیں جیڑہ ءُ جنجالانی سر ءَ گپ ءُ دیوان کُت، باز نزیکی ءِ سوب ءَ ھرچ وھد ءَ شپ ءَ آتک منی نزیک ءَ من ءَ توار ئِے کُت کہ بیا شپ وش اِنت دیوان کنیں، من ھاجی جان ءُ دگہ یک مھروانیں سنگتے ءَ ھمک شپ داں دو بج ءَ دیوان کُت گوں مسکرا ءُ کندگ ءُ بچکندگاں وھد انچش گوستگ ھچ سما نہ بوتگ،برے برے داں شپ ءِ ادار چار ءَ ھم آگاہ بوتگ، لھتیں مردم ءِ دیوان ءَ دِل نہ لوٹ اِیت کہ پاد بیا، ھاجی چہ ھما مردماں یکے اَت، مدام کندگ ءَ اَت مزاک ءَ اَت ءُ سکیاں مھروانے اَت. ھمے نیم شپانی دیوان ءَ یک روچے ابسار ءَ من ءَ ڈاکٹر دُرک جان ءِ جُست کُت کہ من سک زھیریگاں پہ ڈاکٹر ءَ من سک دیر اِنت ندیستگ، من ھمے پسّو دات کہ ٹریننگ ءَ پد جاگہ ناں جاگھے الّم ءَ دُچار کپ ئےلھتیں وھد گوں ھاجی جان ءَ گوازینگ ءَ پد من ءَ تنزیمی کارانی بارہ ءَ دگہ جاھے سپرے ءَ روان اِش دات ءُ گُڈی وھد ءَ کہ من چہ کیمپ ءَ پہ سپر ءَ در کپگ ءَ اِتاں آتک منی کِر ءَ ھمے گُشت ئِے کہ من زاناں تو دور روگ ءَ ئے بلے مئے کِر ءَ الّم بیا چکّرے بِجن ءُ من ءَ بگل ءَ ئِے کُرت سر ئِے چُک اِت ءُ روان ئِے دات، اے ساھت ءَ انچش سما بوت کہ ماتے وتی بچ ءَ رُکست کنگ ءُ سپر ءَ روان دیگ ءَ اِنت، بگندئے ھاجی پہ دُرستیں سنگتاں یک ماتے ءِ وڑ ءَ بوتگ.
سپر ءِ لھتیں روچ ءِ گوزگ ءَ پد ڈاکٹر ءِ شھیدی ھال اتک ءُ اے گم تازہ اَت کہ تئی شھیدی ءِ ھال سر بوت دِل ءِ تہ ءَ ھمے ھیال اتک کہ تو پہ ڈاکٹر ءَ زھیریگ اِت ئے تو ھما جاہ ءَ سر بوت ئے گوں ڈاکٹر ءَ ھمدیوان ئے۔
مرچی کہ تو وتی نُگرھیں ساہ پہ زمین ءَ کُربان کُت ءُ وتی ھک ادا کُت بلے تئی ھما گپ ءُ بچکنداں من ھچ بے ھیال کُت نکناں، بلکیں من ءُ تو انچش نزیک بوتگیں کہ اے لبزانی نبیسگ ءَ منی چم ارسیگ اَنت دِل نگیگ اِنت بِگندئے من ھمے راہ ءَ شھید بوتاں بلے دانکہ زندگاں تئی زھیرانی زبادیں کَوش منی دِل ءِ تہ ءَ مُدام لیلار اِیت. بِگندئے زمین ھون لوٹ اِیت ءُ ھمے شمئے ھونانی وشبو اِنت کہ باندات ءِ مانزمان اِنت ھمے شمئے ھون اَنت کہ باندا زمین ءِ سر ءَ پُل رودین اَنت ءُ چہ پُلانی وشبو ءَ بلوچستان ایمن بیت، تئی شھیدی ءَ شَیرے ءِ یاد آتک کہ:
“گُڑا ما زانتگ جنگانی لِزّتے چونیں
ندیست اَنت آکری ساھت ءَ ملنگیں یار وتی”۔
“رخصت اف ھوارُن حاجی پُل۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت۔