جھد ءِ النگیں کسہ (گیرانک)
نبشتہ کار: لعل خان بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
یکیں بنچ ءِ سر ءَ نشتگیں لھتیں سنگت کہ ما یک وھدے ءَ یکجاہ وانگ ءَ اتیں، یکجاہ کند اِتگ ءُ وتی گران بھائیں وھد ءَ را ھوری ءَ یاتگار کتگ، بلے گوں وھد ءِ گوزگ ءَ زند ءِ جتا جتائیں راھاں سِدان ءُ گسر کپان بوت ایں۔ آ ھم وھدے اَت کہ مئے روچ یکے دومی ءِ ھمراھی ءَ ابید ناسرجم اِت اَنت۔ مرچی کہ من اتکگ ءُ اے جاہ ءَ سر بوتگان ءُ پُشت ءَ کہ چک جناں داں کُلیں سنگت وتی منزلانی نیمگ ءَ رپتگ اَنت ءُ من انگت سپر در سپر ءَ آں گڑا من ءَ ھما وھد گیر کیت، سما کناں کہ سنگتانی چونیں بلائیں سانے منی سر ءَ کپتگ۔ چوشکہ زندمان ءِ ربیت اِنت پمیشکا وھد ءَ مارا ھمے سکین داتگ کہ زند مدام مئے واھشتانی پد ءَ نہ روت بلے اِشی ءِ زیبائی ھم ھمے تچ ءُ تاگ ءَ اندیم بیت، آ مارا توکل دنت دانکہ دیم پہ منزل ءِ پند جنگ ءَ ھاٹی بکشائیت۔
چوناھا لھتیں مردم مئے ھمراھی ءَ یک ھاسیں وھدے ءَ رھادگ بنت بلے آیانی ھوری ءَ گوازینتگیں وھد پہ ابد مئے یاتانی بھرے مان اِنت۔ سنگتی گوں رپتن ءُ گستائی ءَ نزور نہ بیت ءُ من اے ھبر ءَ مدام پھر بنداں کہ شما منی سنگت بوتگ اِت ءُ شمئے ھواری ءِ برورد اِنت کہ مروچی من وتی زند ءِ مستریں پیسلہ زُرتگ ءُ پہ زمین در کپتگاں۔ راستیں گپے کہ پیسلہ زورگ انسان ءِ وتی زاتی بودشت ءُ توانی ءِ مستاگ ءَ دنت بلے انچیں پیسلہ بنت یا انچیں راہ بنت کہ آیانی گچین کنگ ءَ ترا مزنیں ھمراھداری ءُ شئوری مردماں نزیکی الم اِنت۔ منی پیسلہ زورگ ءِ مستریں منانک منی سنگت بوتگ اَنت۔ ھما سنگت کہ چہ کسانی ءَ ما ھم تبک بوتگ ایں، یکجاہ ونتگ، تر ءُ گرد کتگ، دیوان کُتگ، سیاست کُتگ، کتاب ونتگ۔ ھمے جپاکشیانی برورد اِنت کہ مروچی من ھما کشک ءُ راہ وتی کتگ اَنت کہ چیزے وھد ءَ پیسر منی سنگت ھما کشک ءَ رھادگ بوتگ اَنت۔
برے برے من کوہ ءِ سرٹل ءَ کہ ننّدوک باں، بیگاہ وتی زردیں گشان ءَ تالان کنت، مرگانی چری چری ءِ توار کہ برمش کنت، ھاموشی ءِ سازاں گوں من مدام سربلند، ناسر، نواب, سلال، چراگ، ءُ سرباز ءَ گیر کاراں، پرچا کہ آ منی ھمدلیں سنگت اِت اَنت۔ گوں روچ ءِ بُکگ ءَ من ءَ سما بیت ابیتکی تیوگیں ماتکوھاں امباز اِیت، ءُ کوہ شمئے رپتن ءَ موتک کار اَنت، آزمان ءِ چم کلھے نمب بنت بلے نہ گریو اَنت۔ زان ئے پرچا نہ گریو اَنت چے ءَ آزمان زانت کہ شما تھنا چماں چہ اندیم بوتگ اِ بلے زمین ءِ دلبند ءُ آزمان ءِ شینکاں گوں مُدامی سھرا اَت۔ ھمے ماتکوھانی ابیتکی من زاناں پرچا گوں من سگ ءُ اوپار نہ بیت، گُش ئے من ءَ سما بیت اگاں کوہ پہ شما گمیگ بہ بنت داں من جلّ اِت نہ کنان ءُ اگاں من جلّ اِت مہ کناں گڑا شمئے ناسرجمیں وابانی پیلو کنگ من ءَ چہ اندر ءَ نوش ءُ ملور کنت۔ ماتکوھاں تھنا پھریگ بوگی اِنت۔ شمارا ھال دیگ لوٹاں کہ جنگ ءُ میڑ ھست انت، مُلگِریں ریاست چہ پیسری ءَ گیش ناروا تر بوتگ۔ چوشکہ بلوچ جنگ دراجیں پندے، بلے منی ایمان اِنت کہ شمئے داتگیں توکل ءُ ھاٹی من ءَ پُشت کنزی ءَ نیل اَنت۔
پلستینی شائر درویش ءَ وتی ھما سنگت کہ پہ وتی ڈیھ ءَ شھید بوتگ اَنت آیاں ایوک ءَ ”بامرد“ نہ لیک اِتگ، بلکیں آ دوست ءُ ھمسپر لیک اِتگ اَنت کہ آیانی زند، واب ءُ یات پہ ابد گوں وتی ڈیھ ءَ بندوک بوتگ اَنت۔ اے ھیال کہ یک ھواریں وابے، آجوئی ءُ پہ ڈیھ ءِ مھر ءَ مادنیں کشک ءَ روان کنت، چہ مرگ ءَ پد ھم وتی سنگتانی یات ءُ جھد ءَ زندگ دار اِیت۔ آ گْوش اِیت سپر گوں آیانی روگ ءَ ھلاس نہ بیت بلکیں آیانی واب ءَ دیم ءَ برگ ءِ زمہ واری پشت کپتگیں مردمانی سر ءَ مان اِیت۔ ماں آشوب ءَ آ ایوک ءَ ھمراہ نہ بوتگ اَنت؛ آ ھمے واب ءِ ھمراہ بوتگ اَنت ءُ اگاں چہ مئے دیم ءَ اے راہ ءَ یلہ داتگ اَنت بلے آیانی نام ءُ واب ءُ وتی ڈیھ ءِ مھر ھما مردمانی اندر ءَ زندگ اِنت کہ مرچی ھم ھمے راہ ءَ روگ ءَ اَنت۔
سربُلند ءُ نواب ما چوناھا یکیں گس ءَ ودی بوتگ ایں، رُستگ ایں پاد اتکگ ایں، وتی ورناھزی یکیں گس ءَ گوازینتگ، یکجاہ نشتگ ایں، تر ءُ گرد کُتگ، دیوان کتگ، لیب ءُ گوازی کُتگ، ایدگہ دنیائی کل کار ءُ کسب ما ھوری ءَ کُتگ اَنت۔ ھمے ھواری ءَ را اجب لزتیں کرارے مان اَت، ناں دگہ دنیائی وشیانی لوٹ ءُ گزر، ناں کہ مال ءُ ملکت، ناں مزنیں واب مئے چماں دیست؛ تھنا ماں جھان ءِ کل زیبائی پروم جائین اَنت۔ مئے دربرجاہ، بیگاہ ءِ وھد ءَ فٹبالی ءِ پٹ، پروم ءِ وشیں کوش ءُ سنگتانی ھمراھی کُلیں چیز ءَ چہ زیباتِر اَت۔ ھروچیگیں بیگاہ ءِ ودار ءَ ما شپ ءَ چہ گل ءَ واب نہ کپت ایں کہ کد شپ روچ بیت ءُ کد پد ءَ بیگاہ بیت کہ ما دوبر لیبی پٹ ءَ بہ رو اِیں دانکہ گوازی بہ کنیں، سنگت بہ گند ئے وتی، یکے دومی ءَ را ھال بہ دینت کہ گوں ما چی چی بوتگ، ما چی چی دیستگ۔ وھد ءِ کرامات ھمیش اِنت کہ بھ یکیں روانی ءُ ریچ ءَ نہ شت ایں بلکیں مدامی مٹ ءُ سٹ بوگ ءَ اتیں۔
وھد گوزان اَت ما پنجگور ءَ پہ گیشیں وانگ ءَ اتک ایں۔ مئے سئینانی سنگتی ھمے داب ءَ برجاہ اَت، بلے گوں بُلند منی پِگری سنگتی یے بنا بوتگ اَت، ما گیشتریں وھداں کہ ایوک بوت ایں گڑا ما مدامی بلوچ ءِ زندمان ءِ بابت ءَ تران ءُ باوست کت البتہ آ وھد ءَ مارا ھردکاں چوشیں جاورانی بابت ءَ سرپدی نیست اَت۔ وانگ ءَ رند ما مدام پَنجگُور ءِ انچیں جاھاں شت ایں کہ اود ءَ شھر ءِ جاک ءُ کوکار نیست اَت، گوں ابرم ءَ نزیک، بلوچستان ءِ کوہ کہ وھدے ما دیست اَنت گڑا گُش ئے زاناں مارا گیش سکین دیگ ءَ اَنت ءُ مئے توک ءَ پہ وتی راج ءُ زمین ءِ بابت ءَ گیش دربرگ ءُ زانگ ءِ ھب پیداک کنگ ءَ اَنت۔ ھمے ایوکیں دیوان کہ مئے میان ءَ مدامی بوت اَنت گڑا کم کم ءَ منی مجگ سازی ءَ شوکیں دابے ءَ کنگ ءَ اَت اَنت، ءُ منی کشک ءَ گیش پلگارگ ءَ اِت اَنت۔ من دیوان ءَ پد کہ گس ءَ واتر کُت گڑا من مدام جیڑ اِت کہ سربلند سکیں پھتگیں مردے، آئی ءِ توک ءَ پیسلہ زورگ ءِ جوزگ ھست اَت، جیڑھانی توجیل سازی ءِ توکل ئِے ھست اَت، آ گوں وتی گپ ءُ ھبراں دیم ءِ مردم ءَ را دلجم کُت کنت کہ ترا وتی پیسلہ ءِ سر ءَ ھچبر چک ءُ پد بوگی نہ اِنت ءُ یکبرے اگاں تو پیسلہ زرت گڑا دوبر یکیں پیسلہ ءِ بابت ءَ مہ جیڑ پرچا کہ جیڑگ انسان ءَ نزور کنت ءُ نزوریں مردم وتی پیسلہ ءَ چہ پُشتکِنزی کُت کنت۔ سربلند ءِ تب ءُ میل انچوش پر توانا اِت اَنت کہ انسان آئی ءِ ھبرانی منّگ ءَ لاچار بوت۔ گند ئے مردم گْوش اَنت پِلاں مردُم سکیں ھبر زانتے، وھدے ھبرے کنت گڑا دیم ءِ مردم ءَ پہ ھاموشی ءَ گوں گپ ءِ منّگ ءَ لاچار کنت۔ بُلند ھمے دابیں مردے اَت۔ آئی ءَ مارا تھنا پہ ھبر ھاٹی ءُ توکل نہ دات بلکیں پہ کرد۔ آئی ءِ کرد ءَ مارا مروچی ھما راہ ءَ سر کُتگ کہ آئی ءِ بابت ءَ ما مجتی دیوان کتگ اَت۔ انچوش گْوش اَنت گپ داں کرتنی دروشم ءَ پدّر مہ بنت گڑا آ تھنا چندے لبز اَنت کہ مس ءَ گوں نویسگ بوتگ اَنت۔ من انگت سما کناں کہ کُلیں سنگت کہ ما یکجاہ بوتگ اتیں آ کُل سربلند ءِ ساز اتگیں کشک ءَ رھادگ بوت اَنت ءُ انگت چیزے مردم رھادگ اِنت۔ من سما کناں چَہ دَر کسانی ءَ کِہ اِنسان ءِ دِل ءَ پہ زَمین ءَ ھدوناکی یے جھ بِہ جنت گڑا آ وھد ءِ ھمراھی ءَ ودّ اِیت ءُ رُدان بیت گڈسر ءَ آ دیوانگی اِشکے جوڑ بیت۔
اشک کہ انسان ءَ بِہ بیت آئی ءَ را گنوکی ءِ گڈی سیمسراں کار اِیت ءُ سَر کنت ءُ من ھمے گْوشاں سَربُلند ءَ اِشک ءَ گوں وَت پیڑاتگ اَت۔ زَمین ءِ اِشک ءَ ۔ وتن ءِ نِشہ آئی ءِ رَگ ءُ بنداں گَردِش کنگ ءَ اَت کہ آئی ءَ را اَنچو سرمتاب ءُ سرمچار ئِے کُتگ اَت کہ آئی ءَ وتی وشّی، کسانی، زِند ءِ لِزّت، ورناھی ءِ کُمار درُست پاد ءِ چیر ءَ کُت اَنت ءُ پہ زمین ءِ پھریزگ ءَ رپت۔ سربلند پہ سرانی بلندی ءَ چو سُکرات ءَ زھر تنگ اِت بلے سکرات پہ وتی زندگ دارگ ءُ وتی شھزانتی ءِ کنٹ ءَ ءُ سربلند پہ وتی ھمسروکاں پہ بلوچ بیگ ءِ سکین بکشگ ءَ جندندریگ بوت۔ آئی ءِ اے پیسلہ آئی ءِ بودناکی ءِ گْواہ اِنت۔
دژمن ستر زوراور بہ بیت بلے ھردیں کہ بلوچ ءِ پرزندانی مجگاں بلوچ بیگ ءُ راج پھازی ءِ توکلاں کہ سر کشّ اِت گڑا اد ءَ سکرات بیگ ءَ کس دیر نہ کنت۔ اگاں بلوچ ءَ وتی پرزنداناں چہ وتی میراس ءَ چیزے بکشاتگ گڑا آ پھازگ ءِ مڑاہ اِنت۔ پمیشکا آئی ءَ پہ وتی ھستمان ءَ رکینگ ءَ اے کدّہ پہ وت گچین کتگ۔ بُلند ءَ وتی سربُلندی بیست اگست ءَ پدّر کُت، بیگاہ ءِ وھد ءَ گْوادر ءِ زرگوات ءِ ھمراھی ءَ چولانی روانی ءَ گوں مُدامی ابدمان بوت۔
شھید ناسر ءُ شھید سرباز ءَ گوں سکیں شوکیں ھمگرنچی منی بوتگ۔ ما کہ پنجگور ءَ اتک ایں گڑا ما گیشتر گوں نوک نوکیں سنگتاں دُچار کپت ایں، چرے نوکیں سنگتاں یکے سرباز اَت پرچا کہ ناسر مئے وتی میتگ ءِ مردمے اَت بلے گوں آئی ءَ گیشیں نزیکی پَنجگُور ءَ بوت وھدے ما درست یکیں دربرجاہ The Oasis وانگ ءَ اتیں۔ دربرجاہ انچوش گْوش اَنت چہ وتی مات ءِ کُٹ ءَ در آیگ ءَ رند انسان ءِ دومی دربرجاہ اِنت، اگاں انسان چیزے ھیل کنت گڑا ھمے دربرجاہ ءِ برورد ءَ۔ مئے دربرجاہ ءَ مئے رھدربراں مارا مدام زانشت ءِ ھواری ءَ زمین ءُ وتی زبان ءِ دوستدارگ ءِ ھم سبک داتگ۔ انچوشکہ برے برے اگاں مراگشے بوتگ گڑا ما اود ءَ وتی زبان ءِ دیمروی دیگ ءَ کتاب میڑہ اڑ داتگ، بلوچی لبزانک ءِ بارہ ءَ گپ کُتگ، ءُ اکلاکی یا من بہ گشاں ھرچ بدپیلی یے کہ مئے راج ءِ توک ءَ ھست اَت ما آیان کسمانک ءِ دروشم ءَ پیش داشتگ دانکہ ما نودربرانی مجگ ءُ دلاں راستی ءَ گوں آشنا بہ کنائین این ءُ آیاں پوہ بہ کنیں کہ دربرجاہ ءَ تھنا تو ڈگری ءِ گرگ ءَ میا اِت بلکیں دگہ بازیں رھبند ءُ ربیدانی بارہ ءَ مارا کار ھیل کنگی اِنت ءُ سرپد بوگی اِنت۔ ھمے زمانگ ءَ من سرباز ءُ ناسر ءَ گوں نزیک اِتان ءُ سربلند مئے ھر سئینانی شوکیں سنگتے اَت۔
مئے توک ءَ کم کم ءَ پھتگی آیان اَت ءُ ما چیزان ءَ چہ ایدگہ نودَربَراں جوانتر سرپد بوت ایں۔ ناسر سکیں ھاموش تبیں مردے اَت، بازیں بٹاک ئِے نہ جت۔ ما گیشتر دیستگ اَت کہ آ مردم ءِ کہ کسے کوہ ءَ بوتگ آ توک ءَ وتسر ءَ گروناک ءُ مزن بوگ ءِ نادراھی ءَ سر کشّ اِتگ ءُ اے ھمے دور اَت کہ ناسر ءِ براس شمبے کوہ ءَ اَت۔ بلے ناسر سکیں شئوری ءُ پھتوئیں سنگتے اَت، بلے آئی ءِ چمّاں مدامی کست ءُ کینگ پہ وتی دژمن ءَ گندگ بوت۔ گند ئے تو کسے ءَ سک کینگ بہ دار ئے ءُ تو گُش ئے آ بس یکبرے تئی دیم ءَ بئیت، تو ءُ آ دیم پہ دیم بہ بہ اِت گڑا تئی تماشا اِنت۔ من مجتی ناسر ءِ چمانی توک ءَ انچیں دابیں کستے پہ دُژمن ءَ دیستگ اَت۔ ھمے کینگ روچ پہ روچ ودّان بوت ءُ گُڈسر ءَ ناسر گوں وتی دُژمن ءَ دیم پہ دیم بوت ءُ داں پنچ روچ ءُ شپ آئی ءَ جنگ داشت، ھما پَنجگُور ءِ دلبند ءَ کہ اود ءَ ما دیوان کُت، ونت، دژمن نہ منّ اِت ءُ گوں ھمے نہ منّگ ءَ گوں پنجگور ءِ دمک ءُ آبشارانی تہ ءَ ما پہ وت ءَ جھانے اڑ دات، ھمود ءَ کہ ما وتی سرزمین ءِ واجہ وت اتیں، زمین ءُ آزمان کل مئے وتیگ اِت اَنت، ءُ چندے کلاک اَبید ترس ءُ لرز ما زندگی کُتگ اَت۔ ناسر وتی دُژمن ءِ نہ منّگ ءِ داں گُڈی سیمسر ءَ جنگ دات ءُ وتی ھستی ءَ را مناّرینت داں پنچ روچ ءَ پد آ نمیران بوت۔
جنگ سکیں بدرنگیں چیزے ءُ انسان وھدے وتی لاچاری ءِ گڈی سیمسراں سَر بیت ءُ گِند اِیت نوں دُژمن گِساں اَتکگ ءُ سر اِنت گڑا آ وتی ایمنیں زِند ءَ پہ آیوکیں پدریچانی ایمنی ءَ ندر کنت۔ جَنگ اِزمے بلے گوں ھر کس ءَ نہ بیت ءُ گوں ھر کس ءَ اِے ھَم نہ بیت کہ آ وتی واھگانی آدروی ءَ چمّ ء وت بِہ گِند اِیت بَلے پہ زمین ھَرچی ءَ بَبا بِہ دنت۔ پمیشکا گُش اَنت زمین زانت پہ من کَے زِندگ اِنت ءُ پہ من کے وت ءَ نمیران کنگ ءَ ساری کمے ھم وتی مورک ءَ نہ مُجین اِیت۔ بلوچستان ھما زمین اِنت کِہ اِد ءَ مردُماں گوں پُر دپیں بچکنداں وت ءَ پدا کُتگ ءُ کمے ھم چُرت نہ جتگ نیکہ پہ زندگی ءَ وتی جیڑ اِتگ۔ ما انچیں سَر بَبا داتگ کِہ ما بید ء آیاں کترھے وتی زِندگی نہ جیڑ اِتگ ءُ ما انگت سرپد ایں کِہ ھما مردُم کِہ مئے دِل ءِ دوبھر اَنت اَنوں مئے میان ءَ کندگ ءَ اَنت، ھمراہ اَنت۔ سنگت ءُ ھمبل اَنت باندا ھمے زمین ءِ گواتاں گوں چو وشبوہ ءَ آتار بنت ءُ مارا تھنا دِلبُرّیں زھیرانی آچش ءَ یَلہ کن اَنت، رو اَنت۔۔جَنگ ترا تئی مُلگِر وت پرما اِیت ءُ مِرَگ ءِ ھاٹیگ کِہ تئی توک ءَ رد اِیت اِے ھَم تئی ھمے گُلامی داتگیں داداں چہ یَکے کِہ ترا سکین دنت کِہ تو گُلام ئے ءُ گُلام تھنا جَنگ ءِ زور ءَ وتی ھک ءُ اگبالانی پھاز اِت کُت کنت۔
ھمے داب ءَ سنگت سرباز جان وتی کومی پرزانی پیلو کنگ ءَ پہ مدامی جاڑی اَت، بودناک ءُ سرپدی ئیں سنگتے اَت۔ پہ زمین کربان بوگ ءَ ھچبر چک ءُ پد نہ بوت۔ گوں سال ءِ بندات ءَ سْیاہ گواتیں لوڑے ءِ پیم ءَ مُلگِر ءِ کینٹاں مانداراں بوت ءُ پہ زمین کربان بوت۔ ھستانک مدامی آسراں ھچبر نہ شموش اِیت کہ پہ زمین ءِ مسکیں ھاک ءُ سُرومگیں کوھانی پھاز ءَ در کپ اَنت۔ سرباز بلوچستان ءِ آجوئی ءِ راہ ءَ وتی بھر مان کُت ءُ پہ مدامی نمیران بوت۔ گُلام درستیں نگیگیں جاوَراں گوں جنگ ءَ اِنت، ماتکوھانی باتِن ءَ ننّدوک ءُ مھازانی گر دار کنگ بہ بنت یا وَ آزارجاھانی بندیں بلوچانی کسّہ بہ بنت۔ ھر دوئیں منی نگاھاں جنگول اَنت۔ یکے پہ وتی زمین ءِ پھاز ءَ جنگ ءَ اِنت ءُ دومی ٹارچرسیلانی توک ءَ بلوچ بوگ ءِ سوب ءَ ازیت سگگ ءَ اَنت۔ بلے ھردکانی مکسد وتی زمین ءِ آجو کنگ ءَ اِنت۔
ھمے رپتگیں سنگتانی توک ءَ نواب ھم ھوار اَت کہ ٹارچرسیل ءِ توک ءَ بند اَت ءُ انگت چہ راستیں جھد ءَ نہ سستگ اَت۔ من انگت برے برے جیڑاں ھما ساھتاں کہ اناگہ وھدے من ءَ نواب ءِ شھید بوگ ءِ ھال سر بوتگ اَت گُش ئے سرجمیں زِندمان ھَمے یَکیں کترہ ءِ سر ءَ اوشتاتگ اَت۔ پہ من زمین ءُ آزمان ڈُک اِتگ اِت اَنت۔ من نہ زانگ ءَ اتاں پرچا منی اندر ءَ اجبیں بے چاڑی یے سرکشان اَت۔ من دمان پہ ساھت موبائل ءِ سکرین ءَ چارگ ءَ اتاں۔ تُپنگ منی کش ءَ ایر اَت ءُ کتاب منی دست ءَ اَت بلے منی مجگ چو کتاب ءِ کارستاں گوں سک مانگیشتگ اَت۔ من مارگ ءَ نہ اتاں وانگ ءِ لزّت ءَ۔۔۔ ءُ ھما دیم داتگیں دِل اَنگت نپسُک جنگ ءَ اَت بلے آ نواب بے کمار اَت۔ بیرگ ءَ من سما کُت آزارجاھاں نواب ءَ بلوچ بوگ ءِ پُشدر ءَ یا زمین دوست بوگ ءِ سوب ءَ چینکَس دردناکیں ساھتاں چہ گوستگ ءُ چینچو کھر آماچیں موسماں گوں آشنا بوتگ بلے یار آجوئی ءِ جنگ اِنت، آجوئی کور ءَ گوں نہ اِنت ءُ نئیت۔ کربانی لوٹ اِیت۔
سلال، منی زندمان ءِ ھما کارستاں ھوار اَت کہ منی سر ءَ سانے دور داتگ اِت ئِے۔ نور بی بی ءَ پہ جنگ ءِ ھاتِر ءَ سلال ءَ رودینتگ اَت۔ پگری ھوالہ سک مزبوت ءُ مُھکم، مُدامی پہ ھرکس ءَ ساڑی ءُ ھمے داب ءَ زمین ءِ گوانک ءَ تیار اَت کہ گوں مڑاھاں درکپت ءُ شُت۔ من پروم ءَ کوھے ءِ سر ءَ اوشتوک اِت آں، بیگاہ ءِ وھد اَت، سوتے پر اَت “بولان وتن ءِ مئے “ ءُ ما کرودے ءِ بُرز ناچ ءَ اِت اِنت گوں پروم ءِ کوش ءَ مشکول اِت آں داں گوانکو ءَ توار کُت، سنگت ءَ درائینت: نور بی بی ءِ بچ اَچ ما سِست ءُ پہ زمین پِدا بوت۔۔۔۔
کوہ ءِ آیگ ءَ گوں چراگ چہ کُلیں سنگتاں گیش گوں من نزیک اَت، مناں سک باز مھر ئِے داتگ اَت، مُدامی کہ من بور بوتاں شپ ءِ وھد ءَ گڑا مناں گوں کندگاں گْوشت ئِے: ھاں مڈی ھل اِتگ اَنت! بزان تئی پلم ھلاس بوتگ اَنت؟ پرتو نوکیں دیم بِہ دے آں۔۔ سپرانی توک ءَ مدامی کہ من اولاک چلائینت گڑا مناں پہ ھبر داشت ئِے داں من واب مہ کپاں یا اناگت ءَ دگہ دُژمنے ءِ زد ءَ میا آں۔۔ کسانیں مدتے ءَ ما ھمراہ اِتیں بلے برے برے کسانیں وھد ءِ ھمراھی ءَ چہ سالانی ھمراھداری ءَ گیش پرما بیت۔۔ ھیروپ ءَ کہ مان شانت داں منی چراگ ئِے کُشت۔۔۔ کُل سنگت کہ اَچ من ءَ سِستگ اِت اَنت یا ایدگہ سلامتیں سنگت کہ مروچی جھد ءَ ھوار اَنت گیشتریانی جھد ءِ کاروان ءِ توکل سربلند اَت۔ ھمُک کار ءِ کنگ ءَ ساری مردم یکے ءَ را وتی مسالی کردار کنت گڑا ھما کار ءَ بندات کنت، ءُ مئے مسالی کارست سربلند تو اِت ئے۔
ما جنگی دَور ءَ رُستگیں
نگیگیں جاورانی پیژگاہ ءَ
نشتگیں سپاھی ایں۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-