شُمئے گیرانی بْرمش پیداک اَنت
نبشتہ کار: سدو بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
(گوں زمین ءِ شیدایاں لھتیں ادار)
ھمک انسان وتی تہ ءَ یک سرجمیں دنیایے ءُ گوں ھمک انسان ءَ گوازینتگیں ساھت ءُ پاس داں انسان ھست اِنت گوں مردم ءَ زندگی کن اَنت ءُ ھمراہ اَنت۔مردمانی رپتن ءَ پد ھم آیانی یات ءُ گیر مردم ءِ ھمراہ اَنت، برے زندگی کنگ ءِ سکین دینت ءُ برے انسان ءَ نیمون سازگ پرما اَنت۔ بلے ھمایاں کہ زندگی کنگ ءَ پہ مرگ در چِتگ آواں گیر آرگ ءَ پہ دگہ نیمونے سازگ نہ لوٹ ایت، ھمک دمان ءُ پاس ءَ آ مئے ھمراہ اَنت ءُ گوں ما زندگی کنگ ءَ اَنت۔
انسان وھدے اے دنیا ءَ کیت آ پہ وت ءَ یک مانایے شوھاز اِیت ءُ پد ءَ ھمے مانا ءِ پد ءَ زندگی کنت۔ بلے ھما مردم کہ وتی جند ءِ ساہ ءَ پہ ایدگہ انسانءَ ندر کن اَنت آیانی سرجمیں زند یک مانایے ءِ پاسدار بیت ءُ آ ھما مانا ءِ پد ءَ زندگی کن اَنت ءُ وتی زند ءَ مانا دینت۔ ھما انسان کہ وتی تہ ءَ سرجم ءَ مُچانکءِ راستیں شوندات اَنت آیانی زندگی گوں لبزاں درانگازگ وَ بُوت نہ کنت بلے انسان ءِ دل ءِ سوک اِنت ءُ من لوٹاں ھمے چندے ادار کہ من گُڈّی وھد ءَ گوں نمیرانیں سنگتاں، کوہ ءَ اوتاک ءَ ءُ داں جنگ ءِ گُڈّی تِیر ءَ ھمے سنگتاں گوازینتگ اَنت ھمیشاں بہ نویسان ءُ دل ءِ آس ءَ کمو کمتر بہ کناں۔
وھدے من آجوئی جنگ ءَ ھواریں کارستاں گنداں، نمیرانیں سراں جیڑاں آیانی ھستی ءَ جیڑاں، داں منی تہ ءَ ھم زندگی کنگ ءِ ھاٹیگ گیش بیت۔ چے ءَ کہ اے مردم مرگ ءَ پد ھم زندگ اَنت، گوں ما داں ابد زندگی کنگ ءَ اَنت ءُ وت ءَ ھوار سرجمیں مُچانک ءَ مانا کنان اَنت۔ اے مانا ھمک وھد ءَ شاھگان بوان اِنت۔ وھدے من نمیراناں جیڑاں داں منی زندگی کنگ ءِ کساس گیش بیت ءُ من وت ءَ نیم انسانے سرپد باں۔ ءُ نمیران کامل اَنت ءُ وتی کاملی ءِ تہ ءَ عاجز اَنت۔ ءُ زند ءُ مرگ ءِ دوئیں جاورانی گندگ ءَ پد نمیران مُدام مئے یاتانی تہ ءَ زندگی کنگ ءَ اَنت۔
ما زندگی سک لُک کُتگ بلے نمیراناں زندگیءِ لُکّی گوں ھوناں میچل کُتگیں کسھاں دوبر مانا بکشاتگ۔ ءُ کوہ ءَ جنگ ءَ، اے گَّٹ ءُ گَرانی تہءَ آجوئی ءَ گوں زندگی کنگ آجوئیں جُھدکارانی جُھد ءِ برورد اِنت۔ چہ دپءَ آھے نہ درنئیت ءُ تِیراں گوں پیوستگیں جون ایر بنت ءُ زمین ءِ ھاک ءِ میار بنت۔ ناں گوں زمانگ ءَ گلگ کن اَنت، ناں زنگ ءُ ماسیتے دار اَنت، وتی کُتگیں کمٹمنٹ ءِ سر ءَ امل کن اَنت ءُ جوزگ ءَ گوں پیسلہ ءِ سر ءَ اوشت اَنت ءُ آجوئی ءِ مرگ ءَ وتی کن اَنت۔ آ مرگ گوں آجوئی ءَ کیت چد ءُ مستریں زندگی دگہ کجام اِنت ؟ جنگ اِنت، چاریں نیمگاں آسن ءُ شورہ شِنگ اَنت ءُ من وتی چماں گوں سرمچاریں ھمبلاں کندگ ءَ گندگ ءَ آں ءُ آیانی چم ءِ تہ ءِ برمش آجوئی ءِ نوکیں بام ءِ بشارت اِنت۔ کندان کندان ءَ کوہ ءُ گرانی، شیپ ءُ تلّانی ءُ تلارانی تہ ءِ سِنگ جتیں زندگی ءِ نیام ءَ ھم جھدکار کندگ ءَ اَنت۔
کَے گمیگ نہ بیت کہ آئی ءِ چمانی دیم ءَ آئی ءِ ھمراہ تیراں وارت ءُ آئیءِ تُوپک کہ دژمن ءَ وتی نشانگءَ کنگ لوٹ اِیت، آس دیگ بند کنت۔ سپاھی ءِ تُوپک وھدے جنگ ءِ نیام ءَ تیر جنگ بند بہ کنت چہ آئی ءِ چماں ارس رچ اِیت۔ دژمن چمانی دیم ءَ اِنت ءُ توپک ءَ دروہ اِتگ؛ بلے ھمے دمان ءَ وھدے آ وتی کش ءِ سنگت ءَ گند اِیت کہ آس گوارگ ءَ اِنت، گڑا آئی ءِ چمانی بشارت ءُ نور شنزگ بنا کن اَنت۔
اے جھد ءِ تہ ءَ ھمک سنگت وتی جندءِ پیسلہ ءِ پاسدار اِنت ءُ
انسان ءَ پہ گرانتریں کار پیسلہ ءِ زُورگ اِنت بلے وھدے یک مردمے ءَ وتی پیسلہ زُرت ءُ امل ءِ وھد ءَ وتی پیسلہ ءِ سر ءَ اوشتات، اے کمٹمنٹ ءُ جزبگ ءِ ھما گُڈی درجگ اِنت اد ءَ چہ دیم دگہ ھچ نیست۔ من وتی چماں گوں اے سپرءَ سنگت جنگءِ نیام ءَ ھم کندگ ءَ دیستگ اَنت، اوتاک ءَ اوں مسکرا کنگ ءَ بُوتگ اَنت ءُ وھدے زِر ءَ ما زرابی آس گوارگ ءَ بُوتیں داں وتی چماں گوں ھمے تیر وارتگیں بدن داں گُڈی تِیر ءَ کندگ ءَ دیستگ اَنت۔
زبان بیان ءِ وسیلگے ءُ راستی ءَ گوں کدی ھم ھمدپ بوت نہ کنت، بلکیں راستی ءَ را زانگ ءِ، پھمگءِ ءُ آئی ءَ مارگ ءِ یک اوزارے، بلے راستی وتی تہءَ سک شاھگان اِنت۔ من چیز کہ چماں گوں دیستگ بگِند ئے لبزاں گوں کُت ئِے مہ کناں۔
من کدی ھم گوں لبزاں گوں آجوئیں ھمبلاں انساپ کُت نہ کن آں، آ زندگی، سکی ءُ سوری، مھر ءِ کساس کہ آیانی دل ءِ تہ ءَ پہ زمین ءَ بوتگ، منی لبزانی وامدار نہ بنت بلے من لوٹاں کہ وتی ھمے نزانتکاری ءِ تہ ءَ ھمے سنگتاں کلمبند بہ کن آں۔
ھمے گُڈّی سپر ءَ ھوا جان ھم گوں ما ھوار بوتگ ما مدام کندگءَ بوتگیں، مسکرا کنگءَ بُوتگ ایں ءُ یکے دومی ءَ کندینگ ءَ بُوتگ ایں۔ برے برے من ءَ سما بیت من ءُ ھوا ءَ یکیں زندگی گوازینتگ ءُ مئے زندءِ مانا ءُ ڈس مارا ھواری ءَ دیگ بُوتگ، تھنا مرگ ءِ وھد ءُ پاس جتا کنگ بُوتگ اَنت۔ بلے ما انگت ءَ گوں یکے دومی ءَ زندگی کنگ ءَ ایں۔ ھوا جان اے گُڈّی ساھت ءَ گوں من وھدے تران ءَ اَت، آئی ءِ لُنٹانی سر ءَ کندگے تالان اَت ءُ بچکندگ ءَ اَت ءُ گپ ءَ اَت۔ اے نیام ءَ کوہ اِنت،ھاموشی اِنت، گوات کشّگ ءَ اِنت ءُ ما ڈوک ءُ ڈلانی تہ ءَ نِشتگ ءُ کسہ آؤرتگ۔ کوہ ءَ سرمچاری اوتاک یک جتائیں دنیایے۔ تئی ھست ءُ نیست ھمے سنگت اَنت ءُ بلوچستان ءِ ھشیمیں کوہ اَنت۔ آسراتی نیست بلے زندگی ھست، مھر ءُ دوستی ھست، سنگتی ھست ءُ ھمک سنگت چہ دومی ءَ گیش مھروان اِنت۔ مھر ءِ کمی نہ اِنت، کس ءَ چہ کس ءَ بد نئیت ءُ ھرکس گوں یکے دومی ءَ مھر ءُ مھروان اِنت۔ من ھوا جان ءِ کسہ ءَ کنگ ءَ ات آں، اے وھد ءَ تُوپک مئے زان ءِ سر ءَ ایر اَنت، جابہ کش ءَ کش اِتگ اَنت ءُ سیاھیں چاہ ءِ پیالگ سنگے ءِ سر ءَ ایر اَنت ءُ ھوا جان گوں سنگےءَ تکہ اِنت ءُ من آئی ءَ گوشدارگ ءَ آں۔
”تو زان ئے من پنچ سال ھمے روچءِ ودار کُتگ“، جند ندری ءِ چد ءُ مستریں درور دگہ کُج اِنت کہ یک مردمے داں پنچ سال ءَ وتی پیسلہ ءِ ودار ءَ بہ بیت ءُ وتی زندگی ءِ مرگ ءَ چم ء وت گندگءَ ھدوک بہ بیت۔ اے وڑیں شیدائیں زمین زادگاں گوں زندگیءِ رنگ ءُ داب چی بنت۔ من اے ساھت ءَ آئی ءِ لُنٹانی سر ءِ کندگاں چارگ ءَ ات آں۔۔۔۔انچو سما بوگ ءَ اَت کہ اے دمان ءَ گوادرءِ زر کندگءَ اِنت ءُ ھوا جان زر ءِ آچشیں چولانی تہ ءَ آجوئیءِ مسکیں زنداپ ءِ تہ ءَ زندگی کنگ ءَ اِنت ءُ وتی چماں گوں آجوئی ءَ ندارگ کنگ ءَ اِنت ءُ ندارگ سازگ ءَ اِنت۔ ءُ وھدے گُڈی ساھت رس اِت داں آئیءَ ” بش مبو یار آک “ سَوت پِر کُتگ ءُ زمین ءِ دلبند ءِ سر ءَ وتی گاماں دمینگ ءَ اِنت۔ اے پاد وھدے گوں زیمر ءَ یک بوگ ءَ ات اَنت داں بلوچستان ھم منءَ زھیرونک جنگ ءَ گندگءَ اَتک ءُ وتی بچاں بانوری ءُ سالونکی ءَ گندگ ءَ اَت۔ وھدے من ھوا جان ءِ پیشانی ءَ گُڈّی رند ءَ بوسہ دیگ ءَ ات آں داں منی نز ءَ آزمان ءُ زمین ھردو بلوچستان بُوتگ اَنت ءُ منی چماں چہ وشبو رچگ ءَ اَنت۔۔۔ ءُ آئی ءِ توار منی گوشاں آجوئی ءِ دابءَ آیگءَ اِنت۔ ھوا جان مُدام کندگءَ اَت ءُ جنگءِ نیام ءَ ھم داں گُڈّی وھد ءَ آ ھوا اَت، سرجمی ءَ وت اَت۔
اے سپر ءَ بازیں سنگتے ھوار بُوتگ، ھمک سنگت ءِ گپ ءُ یات ءُ گوستگیں ساھت پمن رھدربر اَنت، من ءَ زندگی کنگ سوج دینت ءُ منی زند ءَ ھمک ساھت ءُ پاس ءَ ٹوھینگ ءَ اَنت ءُ من ءَ سوج دیگ ءَ اَنت۔ اے سپر ءَ کجام سنگت ءِ کسہ ءَ بہ کناں من وھدے اے کارستانی کاملی، آجزی، مھر ءُ دوستی دیستگ داں من ءَ اَنچو سما بُوتگ پورہ من ھچّے ھم نیاں۔ مات یسما کہ مھر ءُ دوستی،ھیال داری، سگ ءُ برداشت، پہ سنگتاں یک ماتے اَت۔ سنگتانی ھمک چیزءِ گم آئیءَ وَت پِر بیتگ۔ اے سرجمیں سپر ءَ تیاری ءَ بہ گر دانکہ گُڈی ساھت ءَ، یسما مارا وتی ماتی مھراں دیگ ءَ بِیتگ۔ ھمک چُک ءِ واست ءَ گنوک بُوتگ ءُ کیمپ ءِ سرجمیں زمہ واری ھمائی ءِ کوپگاں بِیتگ اَنت۔ ءُ جنگی رپک ءُ ٹریننگ ءَ، آ پھتہ ءُ جاڑیگیں زالے اَت، بلے مارا کارانی دست جنَگ ھم نہ اِشتگ ئِے ۔ سرجمی ءَ تکڑا اَت۔ تیار اَت ءُ ھمک چیز ءِ گم آئی ءَ وت پِر بُوتگ۔ کنور ءَ بگر دانکہ سپر ءِ سرجمیں تیاری آئی ءَ وت کُتگ۔ آئی ءَ کدی ھم نہ لوٹ اِتگ کہ آئی ءِ ایدگہ چُک تکلیپ بہ بنت ءُ وتی کُلیں چکاں پہ ماتے بُوتگ۔ ءُ چُک ھم آئی ءَ مات ءِ وڑ ءَ مھر دیگ ءَ اِنت۔ برے بچار سنگتے مزاک ءَ اِنت ءُ برے بچار سنگتے نِشتگ آئی ءِ پاگ ءَ بندگ ءَ اِنت۔
وھدے شھزاد جان من دیستگ داں ھیران بُوتگ آں کہ یک انسانےءَ وتی مَٹ کنگ ءَ چینچک وھد درکار بیت۔ آئی ءِ دیوان،نندگ ءُ کندگ انگت ءَ من ءَ یات اَنت۔ شھزاد گوش اِیت ” اے راہ ءَ پیسر من سرجم ءَ دگہ انسانے بُوتگ آں، ءُ من چہ مردماں تتکگ آں، وھدے لوگ ءَ مھمانے کسے اَتکگ گڑا من وت ءَ واش روم ءَ بند کُتگ داں من ءَ کس مہ گند اِیت ءُ وت ءَ مدام من چیر داتگ“ بلے وھدے من شھزاد اوتاک ءَ دیستگ داں آئی ءِ اندر ءِ کسانی ءِ لج کنگ در اَتکگ ءُ اوتاک ءِ دیم روشنائیں سنگت ھما بُوتگ اَت۔ آئی ءَ وتی تہ ءِ انٹرورٹیں مردم کُشتگ اَت ءُ سرجمی ءَ مَٹ بُوتگ اَت۔
وھدے شپ بُوتگ داں لاشاری ءَ کسہ آؤرتگ۔ لاشاری ءَ را کسہ آرگ ءِ سک شوک بیتگ۔ گوش ایت وھدے بندات ءَ من کسہ نبشتہ کنگءِ جُھد کُتگ داں منی کسہ زرمبش تاک ءَ نہ زُرتگ اَنت ءُ گوشتگ اِش ترا انگت ءَ نبشتہ ءِ رپک زانگی اِنت۔ آئی ءِ کسھانی تہءَ ماھو بُن کارست بِیتگ۔ ھمک کسہ کہ ما ھمک شپ اِشکُتگ داں ماھو الم ءَ مان بُوتگ۔ ماھو آئی ءِ مھر بُوتگ ءُ کسہ آرگ ءِ رپک لاشاری ءِ گور ءَ سرجمءَ ھست اَت اَنت۔ وھدے ما بور بُوتگ ایں داں آئی ءَ کسہ آرگ بندات کُتگ۔ وھدے شپ بُوتگ گڑا وتی دشتارءِ کسہ ئِے آؤرتگ اَنت، مات ءُ گھارانی اکس ئِے پیش داشتگ اَنت ءُ مدام آیانی کسہ ءُ ھبر ئِے گوں ما کُتگ اَنت۔
ھمک ھواریں کارست ءَ گوں وت یاتانی گرنچے گون اِنت؛ اے وھد کہ نمیرانیں سنگتاں گوستگ، منی زندءِ شوکتریں ساھت بیتگ اَنت۔ مئے اوتاک وتی تہ ءَ لوگے ءُ دنیایے بُوتگ؛ یکیں وھد ءَ ما گَم بھر کنگ ءَ بُوتگ ایں، مھرھم دیگ ءَ بُوتگ ایں ءُ گوں یکے دومی ءَ زند ءُ مرگ ءِ پیسلہ ھم زُرتگ۔ کوہ ءَ ھچ وڑیں آسراتی نہ بوگ ءَ پد ھم مارا نیستی ءِ گُمان نیاتکگ؛ گَل ءُ شاد بُوتگ ایں،ھرکس وتی زرتگیں پیسلہ ءِ سر ءَ پھریگ بُوتگ ءُ زندگی ءِ اسیلیں دروشم من ءَ اوتاک ءَ ءُ گوں گُلزمین ءِ وارساں گندگ ءَ اَتکگ۔ یاگی تبیں مئے ”یاگی“، آئی ءَ را ناچ ءُ سوت ءِ سک باز شوک بیتگ، مدام ناچ ءُ دوچاپی ءِ ھُب ئِے داشتگ۔ وھدے کمو ما کاراں چہ گیش اِتگ ایں گڑا یاگی ءَ دوچاپی بندات کُتگ ءُ مئے ساھت گیش وشنود کُتگ اَنت۔
ھمے کارستانی نیام ءَ یک کارستے سرباز اَت۔ھاموش تبے اَت بلے کلاگ بندگ ءُ مسکرا ءَ چہ آئی ءَ کس ءَ باج نہ بُرت۔ یکیں وھد ءَ آ سک پیچیدگ اَت، وھدے سنجیدھیں گپ ءُ باوستے بیاتکیں داں آئی ءِ درور گندگ ءَ نیاتک، وتی کاراں گوں سک باز مشکول اَت۔ سربازءَ ھمک کار شھمیں رنگے ءَ کنگ لوٹ اِت۔ پیش دارگ آئی ءِ تہ ءَ نیست اَت۔ یک کاملیں جھدکارے ءِ تیوگیں پدکرد آئی ءِتہ ءَ مان اَت اَنت، ڈسپلن،رازداری، تنزیمی کار ءُ شریں پیسلہ سازی ءِ تہ ءَ سرباز مئے کُلّانی چم ءِ روک اَت۔ آئی ءِ سگ ءُ اوپار ءِ کساس نیست اَت، ھشیم تبیں مردمے اَت ءُ وتی ھاموشی ءِ تہ ءَ دنیایے سازگ ءَ اَت۔ برے برے من چار اِتگ داں سما بوتگ پورہ آ گوں وت ءَ ھبر ءَ اِنت ءُ وتی جند ءَ ملما کنگ ءَ اِنت،بلے ھمے کہ آئی ءَ وتی چَک پہ کوھاں ترّینتگ داں سما بُوتگ پورہ بلوچستان ءِ کوہ گوں آئی ءَ ھبرکنگ ءَ اِنت۔ پدءَ کوہ ھم آئی ءِ گوناپ ءَ دینت۔ چو ھمائی ءِ وڑ ءَ بُرز ءُ ھاموش، پمیشکا دوئیں سنگت اَت اَنت۔ ءُ دوئیناں یکے دومی پجاہ آؤرتگ اَت ءُ چہ یکے دومی ءَ آژنا اَت اَنت۔ پمیشکا کس ءَ کس نہ ٹوھینت ءُ ھردو یکے دومی ءِ مستریں ھمراہ اَت اَنت۔ داں گُڈّی وھد ءَ آئی ءَ وتی مھکمی برجم داشتگ اَت۔ ءُ پنچ منٹ ءَ پیسر آئی ءَ وتی کلوہ پہ لوگ والایاں نبشتہ اَت ” اے آجوئی جُھد ءِ سپر اِنت، اے جُھد ءِ تہءَ جھلی بُرزی کیت، وڑ وڑیں جاورانی دیمپان بیت مردم، ءُ سکی ءُ سوری کاینت انسان ءِ سر ءَ، مردم ءَ را گرانیں ساھتانی دیمپان بوگی اِنت۔ بلے آجوئی ءِ سپر یل کنگی نہ اِنت ءُ داں آجوئیءَ جنگ برجم دارگی اِنت۔
داں آجوئی ءَ ھواریں“
وتی گُڈّی میسج ءِ نبشتہ کنگ ءَ رند ھمد ءَ چہ آ وت ءَ تِیرے جنت ءُ ابد زندگ مان اِیت۔ کوہ ءَ اوتاک ءَ بہ گردانکہ گُڈی پاس ءَ ما کندگ ءَ اِتیں۔ کسے ءِ لُنٹانی سر ءَ ابیتکی نیست اَت، ما کندان کندان ءَ داں جنگ ءِ گُڈّی ءِ پاس ءَ رس اِتیں۔ بلے انسان ایں ما، ستر مھکم بوگ ءِ گپ ءَ بہ کنیں مئے تہ ءَ مارشت ءُ جزبگ ھست اَنت۔ ءُ ھما نزیکیں سنگت کہ چم ءِ چارگ ءَ دل نہ بُوتگ وھدے چمانی دیم ءَ تھنا تُوپک اِش ایر بنت مردم سک ابیتک بیت بلے پد ءَ وت ءَ مھکم کنگ ءِ جُھد کنت کہ اے مردماں مرچی نمیرانی ءِ راہ در چِتگ پہ کَے در اِش چِتگ۔ ھمے سنگتانی گوں زمین ءَ مھر مردم ءَ پہ ھاٹیگ دَنت ءُ مردم پد ءَ ھمایانی لیکہ ءَ زُور اِیت ءُ وت ءَ مھکم کنت۔
وھدے سنگتاں وت ءَ گُڈّی تیر جت اَنت داں واتری ءَ من ءُ ماہ گنج روگ ءَ اتیں، ھمے الوداع کنگ پما گرانیں ساھتے اَت، وھدے روگ ءَ اتیں ما ھور ءُ تور اتیں بلے واتری ءَ من ءُ ماہ گنج پَشت کپتگیں ءُ مئے لُنٹ ھشک اَنت۔ ما یکے دومی ءَ وش کنگ ءِ رپک سازگ ءَ ایں، آئی ءِ نز ءَ من گمیگ آں ءُ منی نز ءَ آ، ما سرجمیں واتری ءِ سپر ءَ گوں یکے دومیطءِ مزاک ءَ ایں دانکہ ما یکے دومی ءِ چیریں گَم ءَ دیست مہ کن ایں۔ بلے رنج چوں چیر دیگ بیت، ھمیشی ءِ تہ ءَ من ءَ ماہ گنج گُش اِیت ”بچار مئے دل گندئے چوں درد ءَ پُر اَنت“ ءُ ما یکے دومی ءَ زور وشان کنگءِ جھد کنگءَ ایں۔ مردمانی روگ چونیں ابیتکیں مارشتے ءُ اے وھدءِ مئے اندر ءِ ابیتکی ءِ کساسءَ تھنا ما زان ایں کہ ما چِہ پیمیں رنجے وتی دلءِ سر ءَ ایر کُتگ ءُ دوبر پہ اوتاک ءَ روگ ءَ بُوتگ ایں۔ ”مردمانی بدل کانچ ءُ کاگد نہ بنت“ ءُ پدءَ جھدکاریں ھمبلانی بدل دگہ کس بُوت نہ کنت۔ ما دوئیناں برے شَیرے ءُ برے سوتے جتگ دانکہ ما وتءَ وت وشّان بہ کن ایں ءُ اندر ءِ ابیتکی ءَ گلّینت بہ کن ایں۔
وھدے پدءَ ما اوتاکءَ رس اِتیں داں مئے چمانی دیم ءَ ھما سنگت پیداک اَنت۔ آوانی جاہ ھالیگ اَت اَنت بلے اے آجوئیءِ سپر اِنت ءُ سرانی کربانی دیگ کپ اِیت ءُ ھمے ھمبلانی جاہءَ، مئے جاہ ءَ دگہ سنگت کاینت ءُ داں آجوئی ءَ اے جنگ ھمے داب ءَ گوں ترندی ءَ برجم مان اِیت۔ انسانی سرانی روگ تاوان اِنت بلے چے کن ئے کہ آجوئی ءَ پہ جاڑیگیں سرانی کُربانی دیگ کپ اِیت۔ اے کربانی ءَ کس پہ وتی جند ءَ دیگ ءَ نہ اِنت، اے آجوئی پہ زمینءَ دیگ بوگءَ اَنت۔ پمیشکا داں آجوئیءَ اے جنگ برجاہ مان اِیت ءُ رپتگیں سنگتانی ڈُبّہ نوں مئے ءُ شُمئے کوپگان اِنت۔
ھواریں دگہ جاھے ءَ، دگہ دابے ءَ، دگہ سپرے ءَ ءُ آجوئی ءِ مھلبانی شنگ بوگ ءَ پیسر ءُ رندءَ اوں ھواریں۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-