سرگوست :آپریشن ھیروف دو ءِ سپاہیگ
نبشتہ کار : سناء بھار
دی بلوچستان پوسٹ
شال ءِ یک سارتیں بیگاھے ءَ منی موبائل ءَ توار کُت، کلوھے اتک داں چم موبائل ءَ کپت انت ءُ کماندار ءِ کلوھے ات کہ وت ءَ تیار کن ات کہ شپ ءِ کارے ءَ شمارا در کپگی انت۔چہ اے کلوہ ءَ پد ھدا زانت من ھمے وڑ گَل بوتاں گشئے زند ءِ وشتریں شپ ات۔ نہ زاناں پرچا منی دل ءَ جیڑگے اتک کہ اے شپ منی نمیرانی شپ انت، گڑا من ھیر وتی دومی سنگت ءَ ھال کت کہ سنگت ءَ کلوہ کتگ کہ انشپی کارے ءَ پہ درکپگی انت۔ آ سنگت وَ چونائی ءَ گوں بے سبری ءَ ھمے ساھت ءِ وداریگ ات گشئے پہ جنگ ءَ گُژنگ ات۔
گڑا چندے دمان ءَ پد ما پہ کارے ءَ درکپ ایں بلے ھچ نہ زانت کہ کار کجا کنگی انت، چون کنگی انت ما بس کماندار ءِ نیمگ ءَ روان بوت ایں۔ ما زانگ ءَ نہ اتیں کہ اے کار مئے زند ءِ مٹ ءُ بدل کنگ ءِ نام انت۔ ما نہ زانت کہ مئے وڑیں لگوراں ھم اے وڑیں کاراں گوں گون بوگ ءِ موہ رس ایت۔ ما ھچ زانگ ءَ نہ اتیں، بس روان اتیں۔ من گوں وتی ھمراہ ءَ پہ سنگتانی نیمگ ءَ روان اتاں۔ من ءَ یات انت کہ منی سنگت ءَ گشت: ”اڑے سناء انشپی گوں دژمن ءَ انچیں جَنَگے بہ کناں کہ دژمن ءِ ھپت نسل یات بہ کنت کہ گوں بلوچ ءَ جنگ چنچو گران انت دانکہ باندا پنجابی نسل ھچبر بلوچ ءَ شموش گار مہ بیت۔”
گڑا ما سنگتانی کر ءَ سر بوت ایں سنگتانی مڈی ءُ تیاری دیست انت گڑا مارا ھم اے سما بوت کہ انشپی پہ دژمن ءَ کیامت انت۔ ھئیر گوں سنگتاں دروت ءُ دراہ باتی ءَ پد مئے ءُ سنگتانی میان ءَ دیوان بندات بوت بلے ھدا زانت پمن گشئے اے دیوان زند ءِ بے متائیں لزاتاں چہ کم نہ ات چیا کہ من گوں ھما سنگتاں دیوان ءَ اتاں کہ اشاں وتی زند تھنا پہ راج ءَ کربان کتگ ات ءُ پہ آیاں زند تھنا راجی پجار ءُ سرڈگار ءِ رکینگ ءِ نام ات۔ من ءَ یات انت کہ ما پہ کار ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت ایں گڑا سرجمیں سنگتاں وتی میگزین چہ تیراں پُر کت انت ءُ وتی دیم ءَ گوں چادر ءَ مول کت۔ ھمد ءَ سنگتے ءَ گشت :” سنگتاں ! ما ءُ شما جنگ ءِ میدان ءَ اِیر کپگ ءَ ایں جنگ ءِ تہ ءَ شُد ھست ، تُن ھست ، بزگی ھست جنجال ھست بلے لگور بوگ ءِ بابت ءَ جیڑگی ھم نہ انت۔” گوں ھمے گَپ ءَ یک سنگتے ءَ وتی دَست کیسگ ءَ برت ءُ وتی گڈی تیر پیش داشت ءُ گُشت:”سنگت بہ گندئے من گوں دژمن ءَ آ رنگ ءَ جنگ دات مہ کناں بلے اے منی سوگند انت کہ لگور نہ باں، چہ جنگ ءِ میدان ءَ ترس ءِ آماچ نہ باں ءُ اگاں جاور مئے وڑ ءَ نہ بوت اَنت گڑا من وتی یکیں سر ءَ گوں گڈی تیر ءَ پہ راج ءَ سوگات کناں۔”
من ءُ منی سنگت ما ھما سنگت ایں کہ کدی ھم ما چہ یکے دومی ءَ جتا نہ بہ ایں۔ ھمد ءَ کماندار ءَ گشت کہ:” تو گوں اے سنگتاں بہ رو،” ءُ دومی سنگت ءَ گشت ئِے” تو گوں اے سنگتاں بہ رو۔” من وتی سنگت چار ات، آ منی کر ءَ اتک ءُ من ءَ گشت ئِے: “اڑے سناء جان تو پریشان مہ بو اے جنگ اِنت، اشی ءِ تہ ءَ جتائی ھست، دوری ھست۔ اے بلوچستان ءِ مھر اَنت کہ دو سنگتاں پہ وتی وشیں باندات ءَ جتا کنت، بلے کربان ! گم مہ کن ما یکجاہ ایں ءُ مدام ھوار ایں۔” ھمے گپاں گوں من راجی بیرک وتی دیم ءَ مول کت ءُ دل ءَ گشت منی دیم ءَ بستگیں بیرک ھمے منی کپن انت۔ ھمے سوڑگ ءَ گوں دیم پہ کار ءَ رھادگ بوت ایں۔
نوں منی زند ءِ ھما ساھت بندات بوت کہ گوں بے سبری ءَ اے روچ ءِ ودار ءَ بوتگاں۔ اے اولی بر ات کہ من راجی بیرک وتی سر ءَ بَست ءُ پہ یک مزنیں کارے ءَ رھادگ اتاں۔ چوناھا ما پیسر ءَ ھم کار کتگ بلے چوشیں مزنیں آپریشن ءِ بھر نہ بوتگ ایں۔ اے روچی من جنگ میدان ءَ سنگتانی دلیری ءُ توکل تپاکی دیست ءُ چہ دُرستاں ارزشتدار تریں چیز من کہ دیست آ اِش ات کہ اے جنگ ءِ تہ ءَ بلوچ راج ءِ مھر گوں بلوچ ڈیھ ءِ سپاھیگاں۔
روان اِنت۔۔۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت