نبشتانک: وتی ناسرجمیں زند
نبشتہ کار: مھُسن ساجدی
دی بلوچستان پوسٹ
اے کسہ من ءَ سک جیڑگ پرما اِیت کہ من وتی زندگی گوں چونیں جَیڑہ ءُ جنجالاں وت ءَ داں اے اُمر ءَ رسینتگ ۔ مردم سک جیڑ اِیت کہ مئے کسانی چی ءَ پَرے ھال ءَ بوتگ من اگاں وتی ھمسراں گنداں آ داں کجام ھند ءَ رستگ اَنت بلے من ھما بے راھیں منزل ءَ گون آں دل سک گمیگ بیت کہ چے بکناں؟ نوں من وتی ھمسراں گنداں من ءَ ھمے گُباں بیت کہ ما چنچو پدمنتگیں چہ وتی زندگی ءِ گِرانیں منزلاں چہ ھما دیم کپتگ اَنت کہ پد ءَ کَدی واتری ءِ نام ءَ نہ زانت بنی آدم داں زندگ اِنت گڑا آئی ءَ جنزگی اِنت داں کہ آ نہ جُنز اِیت آ کدی وتی زندگی ءَ ناسرجمیں زند گُش اِیت بلے من تَنیگا نہ پھم اِتگ کہ منی گُڈی منزل کجا اِنت؟ من ءَ کَدی دست کپ اِیت یا نا؟ من ھمائی ءِ رَندگیری ءَ سر کپاں اَنت بس ھمے پھم اِتگ ھما مردم دیمروی کنت کہ آئی ءَ شریں وڑے ءَ مال ءُ مَڈی ھست بزاں زَر ءُ نوکری شریں ھمسپر بلے من ھما چاگرد ءَ گوں سیادی داراں آ ھما کہ نہ بوتگیں راہ اَنت یا ھما بے بُنیادیں گپ یا دومی مردمانی اِیرجنگ ءُ وت ءَ ھما پھک ءُ پلگاریں مردم پھم اَنت۔
اے چاگرد ءَ ھرکس نشتگ گُڑا ھمے وڑ ءُ پیم ءَ اِنت پد ءَ پہ گلامیں راج ءَ اے سکیں بلاھیں جنجالے کہ آ راج ءَ مدام پہ وتی ماتیں گُلزمیں ءَ پہ ھون ریزی کتگ بلے انگاں آ راج ءَ چوشیں مردم نیست کہ وتی راجی رھشونانی رَند گیری ءَ بکن اَنت بلے پہ وتی لاپ ءِ ھاتر ءَ کجا داں کجا روان اَنت پد ءَ ھما راج گُش اِیت ما گلامیں بلے تو وت ءَ وت گلام کتگ ءُ گلامی وت زُرتگ اد ءَ بازیں مردم ھست اَنت دگرانی پاداں کپتگ اَنت دپّیلاں وارت ءُ وتی لاپ ءَ والینی گُڑا ھچبر دیمروی نہ کنت من ھمے چاگرد ءِ بھرے آں کہ ھچبر پہ وتی کسانیں پدریچاں نہ جیڑاں ءُ وتی نوک رُستگین ورنا ءُ وتی بانداتیں ھیال ءَ نہ داریں مرچی ما بچاریں ھما راج ءِ نوک رستگیں ورنا ھما دری راھاں روگ ءَ اَنت کجام نشہ ءَ آ نہ کنگ ءَ اَنت ھما کہ ھراب تِریں کار اَنت آ کنگ ءَ اَنت اِش وتی زندگی ءِ واست ءَ نہ جیڑ اَنت منی وڑیں نابودیں مردم ءَ کجام راستی ءَ سُوج دیاں من وت ھیراناں من پرچا اے گلامیں راج ءَ گوں سیادی داراں اے چونیں واھگے منی گور ءَ کپتگ بلے انگت ءَ من نہ پھم اِتگ بلے راستیں بھر ھمیش اِنت پہ وتی براتانی بھا کنگ ءَ مات ءُ گوھارانی سر ءَ زوراکی کنگ وتی ھمکوپگیں براتانی گار ءُ بیگواہ کنگ من ءَ وتی سر ءَ بزگ بوگ ءَ اِنت تو کَدی وت ءَ شریں مردمے پھم اِتگ تو چہ آ دگراں شرتر نہ ئے؟
من ایشی ءَ وتی ناسرجمیں زند پھماں پمیشکہ بازیں چیز ھست اَنت من ءَ ھچ وش نہ باں من وت نہ زاناں اے منی نزوری اِنت یا می تنگی اِنت آ راہ ءُ راھبنداں نہ رستگاں یکیں اے ھبر من پھم اِتگ کہ کَس پہ کَس ءَ اد ءَ درد وار نہ بیت ءُ آئی ءَ را بازیں تاوان اَلم دنت مرچاں ما بچاریں برات پہ برات ءَ نہ بیت گُڑا اَلم تو اے پھم ئے کہ ما چہ وشیاں باز گِستا اِیں ءُ پد ءَ سک دُور اَنت اے چاگرد ءَ اَنچیں مردم ھست کہ ترا ھما جُستاں کن اَنت ترا کنگی نہ اَنت ءُ ترا ھما کتابانی نام ءَ گُش اِیت بلے وت نہ زانت ھما کتابانی مَکسد چے اِنت ترا کجام راہ ءَ پِیشداری بازیں وانگجاھاں ھما کتاباں دنت پہ وانگ ءَ نودربرانی واست ءَ ھچ وڑیں شوک پیدا کُت نہ کنت متلب( Motivational) کتاب ترا دنت ءُ لھتیں وانگجاھ دومی ءِ (apposite ) ءَ اُوشتاتگ اَنت بلے بلاھیں جنجالے پہ منی وڑیں نوردرانی واست ءَ تنگی ءَ وتی جند ءَ شریں وڑے ءَ پھم اِت نہ کنت گُڑا کجا اے پیمیں کتاب ونت کنت؟
اگاں من بُگشاں اے شر اَنت پہ نودربراں بزاں من وت تنگاں سرپد نہ آں ءُ من ءَ وت سرپد بوگی اِنت پیسر ءَ پد ءَ وتی آیُکیں پدریچ ءَ شریں (ناول) آورت کُت بکناں ءُ وتی کساں سالیں نبشتہ کارانی (گِدار ءُ آزمانک) وانگی اَنت گوں ایماداری ءَ پد ءَ وتی برات یا کہ زھگانی واست ءَ دست گِرگ بہ بنت۔ من داں کَد ءَ رَستگاں بلے چوشیں مردمے نہ دیستگ کہ بگوش اِیت کہ تو وتی تَب ءِ کتاب ءَ بوان اَلم یک اَنچیں سُوج ئِے دنت گُڑا پد ءَ مردم بندات کنت انچوش پہ دیمیں جیڑگاں بزاں (Overthinking ) ھَد ءَ چہ گیش جیڑگ کہ من پرچا اے کتاب نہ ونتگ من ءَ پِلاں مردم ءَ گُشتگ شریں کتابے یا شریں آزمانکے یا شریں گِدارے۔ من ھمے کسھانی پُشت ءَ بازیں دل رنجی دیستگ بلے لُونٹانی سر ءَ بچکندگ تالاں کُتگ بلے ھما کہ نہ بوتگیں درد ءُ رنج بوتگ اَنت بلے من ءَ اَلم گوں بوتگ اَنت۔ پمیشکہ من ایشی ءَ وتی ناسرجمیں زند گُشاں۔
من اد ءَ کسانیں نبشتانکے نبشتہ کتگ اگاں رَدی بوت من ءَ پھل بکن اِت ءُ ھاں کَسے ءَ ھراب لَگ اِت من ءَ گُشت کنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-