لال خان اَھد ءِ مُجاں اندیم نہ بیت
نبشتہ کار: مھروان کمبر
دی بلوچستان پوسٹ
ھردیں بلوچستان ءِ کوہ بے توار بہ بنت، گُڑا وھد ھم وتی کراماں مھتل کنت۔ وھدے زِر اُوشت ءِ آماچ بہ بیت گُڑا زمین ءِ چیریں ٹپ چیھال جن انت۔ اگاں یک گِھگیری کنوکیں زمین زادگے وھد ءِ پیشانی ءَ وتی ھُونانی لیکگ ءَ بہ کَش اِیت ءُ گُمنامی ءِ سیمسراں بہ گوز ایت، گُڑا اے تھنا یک بیرانی یے نہ بیت بلکیں یک اَھدے ءِ ھلاسی ءِ جار بیت۔
مروچی ما یک اَنچیں ساھتے ءِ دیم پہ دیم اِیں ، بزاں یک بلوچ جُھدکارے ءِ نمیرانی ءَ پُرسیگ ایں۔ اے جُھدکار ءِ نمیرانی تھنا یک انسانے ءِ رُکست نہ اِنت بلکیں یک وابے، اُمیتے ءُ یکشل ءَ رؤکیں چراگے ءِ نمیرانی اِنت۔ ھما جُھدکار کہ آئی ءَ وتی ورنائی ءِ بھاریں نوبت کوھانی دامن ءَ کل کُتگ اَنت، ھمائی ءَ کہ وتی واب ءِ بدل ءَ بلوچ ءِ رکینگ، ءُ اِشک ءُ مھر ءِ جاہ ءَ گھگیری ءِ کِشک گچین کُتگ اَت۔ آئی ءَ ند ءِ جاہ ءَ توپک گچین کُت کہ وتی زور کبزہ بیتگیں وتن ءِ بے زبانی ءَ نوکیں توارے دات بہ کناں۔
آئی ءَ وتی مرگ ھما وھد ءَ گچین کُت کہ ما درست زندگ اِت ایں بلے وتی زمیر ءَ چہ یاگی اِت ایں۔ آ بے نامیں کِشکاں جنگ ءَ اَت – آ سارتیں کوھانی تہ ءَ جنگ ءَ اَت – آ ھما شپاں ھم جنگ ءَ اَت کہ دُژمن واب اَت ءُ گھگیر آگاہ اَت۔ آئی ءِ ھر ساہ ءَ بلوچ گُلزمین ءِ وشبو ھوار اَت، آئی ءِ چمّانی تہ ءَ آجوئی ءِ زِر چول جنگ ءَ اَت ءُ آئی ءِ دستاں ھما توپک اَت کہ یک پدریچے ءِ رِتکگیں ھُون ءُ ارسانی بیر اَت۔
آئی ءِ بیرانی نہ اناگتی بیتگ اَت نہ کہ مئے گُمان ءَ چہ ڈن یک زمین پھازیں پُسگے زانت کہ آئی ءِ گچین کُتگیں کِشک ءَ پُل نہ سراپینتگ بلکیں کُنٹگ چکاریں کِشک ءَ مرگ لک پاد اوشتاتگ۔ آ زانت کہ آئی ءِ کسمت ءَ کوھانی تھنائی نبشتہ اِنت، وھدے آ نمیران بیت گُڑا ھمے کوہ گواہ جوڑ بہ اَنت کہ مئے پھریزگ ءَ زمین زادگے ءَ وتی ھیشی سر بکشاتگ۔
آ وتی اَھد ءِ ھما کتاب اِنت کہ آئی ءِ ھر تاک ءِ سر ءَ دیمھونی نبشتہ اِنت۔ آ مرچی ھم گواتانی شیکگاں، کوھانی برمشاں ءُ ھر بلوچ ءِ دل ءَ یک بے دروریں ھوسلے ءِ دروشم ءَ زندگ اِنت۔ تُرند رواجیں وھد ءُ اَھد ءِ زوراک آئی ءِ داتگیں دیمھونی ءَ گار کُت نہ کن انت، پرچا کہ آ یک ھیالے، جزبگے ءُ یک درپشوکیں چراگے کہ ھِچبر نہ مر ایت۔
ھمے جزبگ، نوکیں پدریچے ءِ دل ءَ چو کندیلے ءَ بل ایت، آئی ءِ رُژن ءِ ساھگ ءَ گھگیری کنوکیں جُھدکارے ءِ یات ءُ دیمھونی زندگ بنت۔ آئی ءِ جد ءُ جھد، آئی ءِ ھوسلہ، ءُ آئی ءِ داتگیں دیمھونی ھر ھما بلوچ ءِ دل ءِ دریکگاں ھوار اِنت کہ آ وتی زمین، وتی دودمان ءُ وتی آجوئی ءَ سلاہ بند اِنت۔ ھمے سوب اِنت کہ گھگیری کنوکیں جُھدکار ھچبر وھد ءِ مُجاں گار نہ بنت۔
پہ ما چنچو گران ءُ چنچو تاوان اِنت، پہ ما تھنا زمین ءِ مھروانیں ھمبلے، ءُ اُمیتانی استالے نہ سستگ، بلکیں آشوبے درورے، یک رھدربرے ءُ اُمیتانی چراگے سستگ۔
بلے آ مرگ ءَ چہ پد ھم مئے واباں، بلوچ گُلزمین ءِ آجوئی ءِ جنگاں ءُ مئے نبشتانکانی تہ ءَ زندگ اِنت۔
پرچا کہ یک گھگیری کنوکیں بلوچ پُسگے کہ مرگ ءَ امباز کنت گُڑا آ یک سوتے جوڑ بیت – اَنچیں سوتے کہ تیرانی توار ءَ ھم اِش کنگ بیت ءُ ھما اوگامانی تہ ءَ ساہ زیر ایت زوراک ءِ بگیر ءَ گُشگ بنت۔
اے یک اَھدے ءِ ھلاسی نہ اِنت بلکیں یک نوکیں اَھدے ءِ بندات اِنت۔ ما آئی ءِ داتگیں دیمھونیاں چراگے کن ایں ءُ وتی تھاریں کِشکاں رُژن بکشا ایں داں ھما وھد ءَ کہ مئے کوہ دُوبر سُوت مہ گُش انت، کور، کورجو، چمگ ءُ شند دوبر مہ تچ انت ءُ بلوچ گُلزمین گُلامی ءِ ٹپاں چہ دراہ مہ بیت ءُ بچکنداں مہ جنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-