منی میتگ، تو منی ارواہ ءِ ھنکین
نبشتہ کار : زدگ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
ھردیں کہ یاتانی کاروان تئی نیمگ ءَ سپر کنت، منی بھشتی میتگ، گُڑا منی دل ءِ آزمان ءَ ترانگانی استار چمک اَنت۔ پرچا کہ منی کسانی ءِ نازاکیں بھار ھمے تئی کاھگلی دیوالانی ساھگ ءَ گوستگ۔ من ءَ یات اِنت آ روچ کہ وھدے سپر چونیں نہ گْوَستیں دریائے ءَ مانند ات، ءُ ما تئی دمکانی تہ ءَ لیب ءُ گوازی ءَ سرگرم اِت ئِے۔ آ یاتانی کاروان انگت ھمود ءَ پہ منزل ءَ سرجم اِنت، بلے چے بہ بیت کہ اے یاتانی ھمراھی ءَ یک ارمان ءُ زھیرے ھم پشت کپتگ۔ من وتی کسانی ءِ موسم سرجم ءَ نہ دیست، ھچ سما نہ بوت کہ چون پُلّیں روچ زرد بوتاں ءُ زند ءِ کرنچی جلدی ءَ شت۔
مرچی سالانی داز گوستگ کہ من چہ وتی میتگ ءَ درپدر ءُ ڈگار کپتگاں۔ گُش ئے کہ من وتی دل ءِ یک ٹُکرے ءَ چِست کتگ ءُ ھمودا، تئی ھاک ءِ امانت ءَ، کل کتگ۔ من ھچبر اے گمان نہ کتگ کہ وتی میتگ ءِ مھر ءَ چہ انچو دور کپاں۔ مرچی منی دل ءِ آئینگ ءَ بس تئی اکس نکش اِنت ءُ تئی یات منی ھمراہ ءُ ھمسپر اَنت۔
ھردیں کہ تھنایاں کپاں، گُڑا تئی ھمک ساہ دار، ھمک دمک ءُ در، ھمک پرشتگیں لوگ ءُ ابیتکیں دیوال من آں توار کن اَنت۔ گُش ئے کہ آ منی کسّہ ءَ کن اَنت، آ منی یاتانی گواچن اَنت۔ گوات کہ اے ویرانیاں لئیٹ اِیت، گُش ئے گوستگیں زمانگ ءِ ھالاں کاریت ءُ منی گوشانی تہ ءَ سرگوشیاں کنت۔ من ءَ سما اِنت کہ من وتی وشیاں گوں آھانی دامُن ءَ کل کتگ اَنت۔
اگاں زند ءِ روچ پہ منی بامرادیاں روگ اِتک، ءُ اجل ءِ دستاں مُھلتے دات، گُڑا من الم پہ تو واتر کناں، منی بھشتیں میتگ۔ پہ توار کناں کہ بیا من آتکگاں، وتی یاتانی ھمراہ ءَ پہ ھمگرنچ بوھگ ءَ، دانکہ من واتر بہ باں ءُ وتی ارواہ ءَ گوں تئی ھاک ءَ ھوار بہ کناں۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-