چيرمين شاه كرم بلوچستان ءِ اُستاد
نبشتہ کار: ھیال بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
اُستاد پہ تئی کِردار ءِ هاتر ءَ نبشتہ کنگ ءَ آں منی دست دمبر انت ، زانت كن ئے چی ءَ؟ برچاکہ تو يک گونڈیں کِردارے نہ ئے کہ تو منى ءُ سنگتانى چمانی تہ ءَ “واچہ هُدا ءِ” درُوشم ءَ ایں۔ هـبر اگاں گُلزمين ءِ سر ءَ بيت گڑا مارا هـُشک ءَ زمين وتی دِل ءِ تہ ءَ دوست انت، اے مھر گْوشگ نہ بيت۔ اے راست اِنت كہ زمين دوست باز اَنت بلے آھانی درديگیں زمين ءِ درد ءِ ماروک هما اَنت كہ پہ زمين ءَ جنگ ءَ اَنت۔ ما تھنا وتى دل ءَ وت وش کنیں کہ ما زمين دوستیں بلے اَسل زمين دوست هما انت كہ آ پہ زمين ءَ وتى جان داتگ ءُ اَنگت پہ زمين ءِ هاتر ءَ وتى جان ندر كنگ ءَ هج چَک ءُ پد نہ بنت۔ ءُ منى مھروانیں واچہ زيبناكیں هـمبل ءِ ھمے كِردار بوتگ کہ وتی ھید ءَ گوں ھونءَ پہ زمین داتگ انت۔
چيرمين من مروچی ھمے گُشگ لوٹاں کہ تو تھنا منی مھروانیں سنگتے نہ ئے، تو منی اُستاد ئے بلکیں ھما اُستاد کہ آئی ءَ من ءَ راست ءُ رَد ءِ تہ ءَ پرک پیشداشتگ ھمے واستا من ترا “واجہ” کناں۔ بلے مروچی منی ارواہ گُش ایت كہ پہ زمین ءَ گیش نبشتہ بکن، پرچا کہ تو زمين ءِ جِند ئے۔ منی مهروانیں هـمبل بیا کہ بلوچستان تئی توار ءَ اِش کنگ لوٹ ایت آ تئی وپا ءَ لوٹ ایت، بلوچستان ءِ دگ تئی پادانی توار ءِ واست ءَ زھیر کنگ ءَ اِنت، ھما تیاب دپ ءَ کہ تو زی نِشتگ ئے ھما ریک ھم ھُشک اَنت۔ بیا کہ تئی سنگت بے ترا ابیتک اِنت، بیا کہ زالم تئی زمین ءَ زورگ ءُ پروشگ لوٹ اِيت۔
چی انت بستار مئی چے بلاه انت ما كہ وترا يک ليکھی زادی بچى جوڑ كُت مہ كنیں وھدے كہ تاسُکیں ساه يک یک ءَ روان انت۔ واجہ منی پہ چيرمين شاه كرم وتی كسان اُمری ءِ تہ ءَ انچیں جاه ءُ مكامے گپت كہ مروچى بلوچستان ءُ آئی ءِ مهـلبيں كوه ءُ ڈن ءُ زِر مُدام پہ آئی ءِ توار ءِ تہ ءَ آجوئیں پلوچستان ءِ بام ءَ نازين آنت۔ بلوچستان وتی شيداهاں وت در چِنت ءُ وتى كنت، انچو كہ چيرمين شاه كرم. اے هون ءُ هاک ءِ سيادى انچیں كہ مردم ساه ءُ سراں چہ گوز اَنت بلے مرگ ءَ گوں بيرک ءَ امباز کن اَنت- تیراں پاکیں جون زمين ءِ سر ءَ اير بنت ءُ همے رتكگيں هون يک نوكيں بانداتے ءِ بشارت ءَ بنت-
چیرمین ءَ مُدامى نیکیں ارواه ءَ دوست بوتگ انت۔ هما ارواه كہ پہ وتی ساہ ءِ ديگ ھِچبر پُشت کنزی ءَ هما ارواه كہ بلوچستان گماں وتی زاتى گم ءَ كن اَنت ءُ جُھد ءَ وتی کن انت ۔ چيرمين ءَ كہ وتى زات، وتى واهشت یلدات ءُ بلوج گلزمين ءُ راج ءِ واستا وت ءَ کُربان ئِے كُت هما روج ءَ چہ آ ابدمان بوت- ءُ اے سِتک اِنت كہ ايردستیں راجانی واستا اگاں چيزى پشت كپ ايت ياكہ پَشت كپتگ گڑا آ گهگيرى انت ءُ گهگيرى مُدام زندمان اِيت۔ ما اگاں وتی گَهگيرى يلہ بہ کنیں گڑا ما گُلزمين وامدار پہ شهيدانى رتگگيں هـون مارا پھیل نہ بيت گُڑا اے روچ “پاكستان ءِ سوبمندى” روچ بيت۔
جوناھا جنگ ھما سما اِنت، زانت اِنت، ھما درد آئی ءِ سپر اِنت کہ آ ترا پروش ئے آماچ نہ کنت بلکہ اے درد، اے زانت ءُ سما سرجمیں وتن دوست آ یکجاہ کن آنت۔ بلے وھدے کہ يک هـمبلے لڈ اِیت چہ زمین ءَ ءُ رُخصت بيت گڑا دِل گِپت، ارس چو هـوریں وڑ ءَ ريچان بنت۔ بلے یک گُلامیں راجے ءِ واستا آئی ءِ جنگ الم اِنت پرچاکہ مروچی اے رياست تئی ھلاپ ءَ سلاہ کارمرز کنگ ءَ اِنت۔ آھانی دست ءِ توپک چہ دِرتکگیں تیر تئی برات ءُ گْوھار اے جان ءَ تل تل کنگ اِنت، ءُ ابيد آئی ءِ جنگ ءَ هـِچ پشت نہ کپتگ پہ بلوچ ءَ۔
دُنيا ءِ گوستانک ءُ ورنا شر سرپد انت كہ زاتى واهشت ءُ لوٹانى واستا مروكيں مردم زوت وهد ءِ توک ءَ گار بنت- اشاں نہ راج زانت نہ چاگرد ءُ راهدپتر بلے پہ زمين ءُ راج ءَ نميران بوتگيں كارست انچو كہ چيرمين شاہ کرم هجبر پراموش کنگ نہ بنت دانكہ گُلزمین هست انت آئی ءِ كِردار يات كنگ بیت. چہ زمين ءَ گوں بلوچستان جتائیں مھر بوتگ انچیں مھـر کہ مات وتی چوکہ دنت، آئی ءَ وتی مات سک دوست بوتگ بلے آئی ءَ وتی مات گُلزمين جوڑ كُت۔
من ءَ انگت ياد اِنت كہ من هر وهد ءَ گْوشتگ من زھرشانی ءِ سر ءَ شُت نہ كناں پرچا کہ منى لوگ ءِ مردُم من ءَ نَيل انت گڑا يک رندے من شُتاں ءُ منى ديم ءَ دمان ءَ چيرمين كپت پورا كہ چيرمين وانگ بُت بلے من هـِچ نہ گْوشت گڑا کہ نِشتُ من آئی ءِ درد ءِ كسہ گوش داشت اَنت مات ءُ گوھار ءِ، ھمے روچ ءَ منى لیکہ مٹ اِت، ءُ ايشاں چہ پد من وتَرا شر كنگ هر وڑ ءَ كوشست کُت، ءُ ھمے روچ من ءَ چيرمين سک دوست بوت، آئی ءِ جِند ھر زهرشانى ساڑی بوتگ ھر بلوچ مات ءِ همبرا بوتگ ھر گم ءِ زوروک بوتگ تاں وت ءَ را جنگ ءِ ميدان ءَ ساڑی كُت۔
چيرمين ءُ واجہ منی۔! آ سک سدک اَت کہ بلوچ الم وتی منزل ءَ سر بيت۔ اُستاد انچيں كارستے کہ آئى ءَ وتی هوناں گوں سرجمیں راج ءِ باندات سبزينتگ۔ منى مهروانیں واجہ ءَ زانتگ ءُ گْوشتک کہ دنيا ءِ دُرائیں جھاں ءَ پہ بلوچ ءَ درآمد ءِ دروشم گِندگ گپت تھنا گُلزمین ءِ کہ ترا ھما وھداں اَمبازاں زور اِيت پمشكہ وتی سرزمين ءِ بوگ المى اِنت۔
من اگاں وتی بھشت ءُ گُلزمين رنگیں چيرمين اُستاد شاه كرم ءِ كِر ءَ چيزى دربُرتگ گڑا آ مُدامی نیک نیت ءُ وپا ءَ پہ زمين بوتگ ءُ ايشاں چہ مستریں تچکی هميش اِنت كہ انسان گوں وتی جِند ءَ تَچک بہ بیت۔ “تَچکی” ءِ لبز ءِ جِند سک ارزان اِنت گوشگ ءَ بلے آئی ءِ بوگ سک گران اِنت پرچاکہ ھرکس نوں وتر ءَ تَچک لیک اِیت۔ بلے چيرمين ءِ جِند انچيں كارستے کہ آئی ءِ تچک ءُ وپا چو زامُران ءِ كوه ءَ بُلند انت۔ اُستاد ءِ پهمگ ءُ آئی ءِ سر ءَ نبِشتہ کنگ منى وڑیں کسانیں مردُم ءِ دست ءِ كار نہ اِنت۔
چيرمين ءُ واجہ منی، تئی بزگیں نودربر تئی نگاھاں چِہ پھلی لوٹ اِيت۔ آئی ءَ منی وڑیں نابودیں دست ءَ گيش دیم ءَ هـمراه بوگ نہ انت کہ تئی وڑیں مزن کارست ءِ سر ءَ نبِشتہ بكناں۔ گلزمين ءِ سلام اِنت ترا۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-