مھروانیں شھید ھوا جان
نبشتہ کار: یسّما بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
مھروان من نہ زان آں پہ تئی نام ءَ چے نبشتہ بہ کن آں ، ءُ کجام لبزاں بہ کما آں گُشئے مروچی من ءَ لبز ءُ گالاں دروہ اتگ، من زاناں ناکہ تئی کرد توسیپ ءِ مُھتاج اِنت ناکہ تئی مھروانی ءِ کسہ کَنگ بیت من ھروچی بگش آں ھرچی نبشتہ بکناں آ تئی کوھیں کردے دیما ھچ نہ انت بس اَمینچو گُشاں تئی داتگیں کربانی ءُ کرد راجدپترے کتابے ھما رُوژنائیں تاک جوڑ بوتگ کہ آئی ءَ جنگ ءَ را یک نوکیں دروشمے بکشات۔ تئی کرد جنگ ءِ تہ ءَ دیمروئی ءِ ھما درپشوکیں چراگ اِنت کہ وتی وڑیں ھزاراں چراگ رُوک کنت۔ تئی گچین کُتگیں راہ ھزاراں جنکانی سروکی ءَ کنت ءُ آیاں چوں یک رھشونے ءَ راہ پیشدار ایت ءُ دیما کار ایت ءُ گیش مھکم بوھگ ءِ سِکین ءَ دانت۔
تو زان ءِ ھما اِنت کہ تو رَپتگے من ھمے جُھد ءَ کَنگ ءَ بوتگ آں پہ تو چیزے نبشتہ بکن آں بلے منی دستاں لرزگ بنا کُتگ پہ اے ھاتر ءَ نہ کہ تو پہ مُدامی رَپتگے بلکیں پہ اے ھاتر ءَ کہ تئی وڑیں مھروانیں سنگتے ءِ جاگہ پہ مُدامی ھالیگ بوت. وَھدیکہ من ترا جیڑاں گُشئے ایوک ءَ ھاموشی دل ءَ چول جنت من وت پد ءَ اَجب ھیران باں کہ اے ھاموشی ءِ زمزیلاں چوں بہ پروش آں۔
من جوان سرپد آں کہ منی اے پُرشتگیں لبز ءُ گال تئی زبیاێیں کرد ءَ ھچ وَڑ ءَ شوکیں ءُ زیبائیں لبزانی تَہ ءَ کمات نَہ کَناں پرچَاکہ تو نُوں یَکّ انچیں کردے ئے واھند جُوڑ بُوتّگ ئے کہ آ بے مٹ ءُ بے درور اِنت ستاہ ءُ توسیپ ءِ مھتاج نہ اِنت ءُ پہ مُدامی اَبدمان اِنت راجدپترے تاکانی تہ ءَ انت.
من وَھدیکہ تئی باروا جیڑاں گُڑا اَجبیں بے چاڑی ءِ منی باتن ءَ جاہ جنت من ءُ تو چوناھا دیم پہ دیم وَ کَدی نہ بوتگیں بلے لھتیں رشتہ ھست کہ آ روھانی گُشگ بنت آ گوں تی اَرواہ ءَ بندوک بنت گُڑا آیانی واست ءَ ھون ءِ رشتہ بوھگ یاکہ دگہ سیاد ءُ وارسی ھچ مانہ نہ دار ایت وَھدیکہ یک مردُمے تئی ھم ھیال بوت آئی سوچ ءُ گپاں گوں تو ڈِکّ وارت بزاں ھما تئی نزیکیں مردُمے ءُ ترا شری ءِ سر ءَ زانت ءُ پھم اِت کنت منی ءُ ھوا جان ءِ رشتہ ھم ھمے ھساب اَت ما مدامی گوں یکے دومی ءَ گپ ءَ اِتیں مزاک ءُ مسکرا کَنگ ءَ اِتیں ءُ یکے دومی ءَ کَلاگ زورگ ءَ اِتیں آ شوکیں دروشم کہ من مُدام کَندگ ءُ مزاک کَنگ ءَ دیستگ اَت مرچی من جیڑگ ءَ آں آئی ءَ وتی باتن ءَ اے گلزمین ءِ سرے چنکاس گم ،چنکاس درد، چنکاس بے وسی ءُ لاچاری مار اِتگ ءَ ءُ ایر بُرتگ اَت بلے اَنگت مھکم اَت چوں بولان ءِ کوھاں چوں زرے چولاں چوں بھارگاہ ءِ رُستگیں گواڑگاں ءُ شال ءِ برپّوشیں چادر ءَ کہ گندگ ءَ سک شوک ءُ ڈلدار اِنت بلے اے ڈلداری ءَ کجام کجام تبد ءُ لِوار ءِ دیمپانی برداشت کُتگ اَت ءُ کَنگی اَت آ اندیم اِتاں۔
دروشم ھما اَجگیں پُل اَت کہ آئی ءَ ایوک ءَ بلگ زانتگ اَت گیمرگ چے چیزے نام اَت آ بے سما اَت پرچاکہ آ مھکم اَت آئی ءَ وتی پیسلہ کُتگ اَت آیا زانتگ اَت کہ منی اے پیسلہ من ءَ کج ءَ بارت ءُ سر کنت چیا کہ آیا ھمے جاگہ ءَ سر بوھگی اَت ءُ آئی ءَ بازیں ودارے ءَ پَد وشیانی اے روچ دیستگ اِتاں ءُ آ باز گل اَت پرچا کہ آئی ءَ زانتگ اَت کہ اے مرگ ءَ کہ من وتی نام ءَ کَنگ ءَ آں اے مرگے نہ انت بلکیں ابدی زندگی انت۔ بگندئے دروشم جان مروچی مئے میان ءَ جسمانی ھوالگ ءَ ھوار نہ اِنت ءُ مارا چہ گستہ بوتگ بلے دروشم وتی ھم ھیالیں سنگتانی سوچ ءُ ھیالانی تہ ءَ زندگ انت ءُ مدام زندگ بیت ءُ یک مھکمیں کارستے ءِ دروشم ءَ یات کَنگ بیت پرچاکہ آئی ءَ وتارا پہ زمین ءُ پہ زمین ءِ مھراں کُربان کُتگ پہ پدمنتگیں راج پہ شھیدانی پاکیں ھون ءُ پہ مکسدِ آجوئی ءَ کربان کتگ ءُ وھدیکہ کسے وتارا پہ اے مکسدے واست ءَ ساڑی ءُ کُربان بکنت آ بے ھیال کَنگ نہ بیت بلکیں آ راجدپتر ءُ وتی نزریاتی سنگتانی دل ءَ مدام زندگ بیت۔
تئی ھونانی ھمُک ترمپ پہ دژمن ءَ کَھرے جوڑ بوت دژمن نی ھیال بکنت کہ آئی ءِ سر گوں بلوچے شیرزالاں کَپتگ کہ وتی ساہ ءُ سراں چہ سرگوستگاں نی مئے شیرزال ھر وڑیں کُربانی ءِ دیگ ءَ ھچ چَک ءُ پَد نہ باں نی اما لاجان ءِ وَڑیں ماس وت وتی زھگاں دست ءَ بڈا جن انت ءُ پہ وشی کربان بوھگ ءَ راہ دے انت۔ نی مئے ماس مئے گھار مئے جنک وتی وش ءُ وشھالیں زند ءُ کلیں آسراتیاں یلہ دات کناں وت ءَ گوں شورھاں تراک دات ھم کناں ءُ دژمن ءِ کیمپانی تہ ءَ ھم شُت کن انت ءُ جنگ ءَ داشت کن انت آ نی جنگ ءِ ھرچ پڑ ءَ وتی براتانی ھم کوپگ اَنت۔
مھروانیں ھوا جان تو چہ مارا جسمانی ھوالگ ءَ وَ گستہ بوت ئے بلے مئے یکے دومی ءِ گون ءَ نزیک بوھگ پہ من زندگی ءِ یک پُرمھریں یاتے جوڑ بوت۔ تو زان ئے مھروانیں مردم شموشگ نہ باں ناکہ بے ھیال کَنگ باں بلے تو زان ئے وھد یاتاں کوھن تَرّینی بلے آئی سوچ ءُ ھیال آئی نزریاتی سنگتانی گون ےَ سپر کَن انت۔ تو ھم پہ من ھمے ھساب ءِ تو منی ھستی ءِ ھما بھرے کہ گوں من شموشگ نہ بئے بلے وھد زالمیں چیزے یاتاں کوھن تَرّینی بلے تئی ھیال گوں من سپر کنگ ءَ آں دانکہ من ھَست آں ءُ زندگ آں تئی ھیال ءُ سوچ ءَ وتی بودناکی ءِ کَچ ءَ زندگ دارگ ءِ جُھد ءَ کن آں۔
ھواریں لاڑُک
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-