بیم، اِشک ءُ آجوئی – برز کوھی | مھروان کمبر

الم بوانیت

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ – بالاچ قادر

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ بالاچ قادر دی بلوچستان پوسٹ گُل ترا یات بیت ھما وھدی کہ توءُ دگہ سنگتے مئے...

کمےّ وھد کشّ – منھاج مختار

کمےّ وھد کشّ منھاج مختار دی بلوچستان پوسٹ تو ھم زانئے کہ من ترا گشگایاں بلے اگاں ترا موھ رست منی اے...

بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ترس ءُ پاکستانءِ نوکیں پالیسی: نبشتہ حکیم واڈیلہ

گوشنت زوراک وھدءِ وتا نزور بیگءَ گندیت اگں ماریت گڑا آوتی سرجمیں زورا جنت ءُ وتی زوراکیءَ برجم دارگءِ...

نبشتانک: بیم، اِشک ءُ آجوئی

نبشتہ کار: برز کوھی

رجانک: مھروان کمبر

دی بلوچستان پوسٹ

ھما کسہ کہ زندگی ءَ مئے دیم ءَ چہ گوز اَنت، آ کسھانی ساھگ مُدام مئے سر ءَ ساھیل ءُ ساچان بہ اَنت، ھر کسھے ءِ سرھال، بِندات ءُ آسر ءَ تو شموشت کن ئے بلے آئی ءِ شیرکنیں چاڑ ءَ چہ ھچبر دراَتک نہ کن ئے وتی کسہ ءَ ھما وڑ نبشتہ بہ کن کہ ھما وڑ تو نبشتہ کنگ لوٹ ئے، پرچا کہ گُڈی ءَ ما ابید چہ کسھاں دگہ ھچے نہ اِنت ما یک انچیں جھانے ءَ زندگیں کہ ھر دیوانگ آس ءِ ساھگ ءَ نشتگ ءُ آس ءِ برانز ءَ چہ وتی کسہ ءَ وت نبیسان اِنت۔ نی من ءَ کسہ آرگ ءِ ھاٹیگ نیست بلکیں من وت یک گواھے ءَ آں۔

تو زانتگ اَت، کہ ھر کسی گور ءَ ھر چیز ھَست، آ گُڈی ءَ ھلاس بہ اَنت، زندگی وامداریں ھڈانی سر ءَ ایریں وام اِنت تو بدن ءَ چہ ڈن زندگی ءِ لوٹ کُتگ اَت، تئی واھشت اَت کہ آجو بہ باں، تو مرگ ءِ ھڈانی سر ءَ وتی دنتان سک دات اَنت ءُ دلگوش گور کناھینت ءُ گیب ءَ چہ زندگی نوک ٹھینت۔ نی تو ھما جاہ ءَ سر بوتگ ئے کہ آ جاہ تئی وس ءُ واک ءَ نہ اَت، تئی نہ بوھگ ءَ ممکن کُت کہ تو بہ بئے، گُش اَنت تو دیوانگے اِت ئے؟ آ رَد ھم نہ اَنت، اسلی آجوئی باز تُرسناک اِنت کہ آئی ءِ چمّاں بس ھُدا یاکہ دیوانگ چار اِت کن اَنت۔ ءُ تئی وڑیں دیوانگ وھد ءِ سمبھینگ ءُ گوستانک ءِ رپتار اِنت۔

چو مُدامی ئیں داب ءَ آ سُھب ءَ مھلہ واب ءَ چہ پاد کیت ءُ دراھینیت ” من چو بانورے ءَ سمبھگ ءُ دُنیا ءَ چہ رُکست بوھگ لُوٹاں، مردم بہ گند اَنت کہ من پہ گَل ءُ شات دُژمن نیست ءُ نابود کُتگ ءُ پہ مُدام زندگ بوھگ ءِ سپر ءَ شُتگاں۔” آ وتی لُنٹاں سُرکی جنت، چمّاں کنجل مان کنت، ناکُن آں رنگ کنت ءُ نوکیں جوڑھے گُد گور ءَ کنت نوکیں جوڑھے بوٹ پاد ءَ کنت وشبو ءُ زباداں وتی مھلبیں جان ءَ مُشیت ءُ بیگ ءَ بڈّ ءَ کنت ءُ پہ بچکند وتی دوست ءَ گوں ھمتران بیت کہ ” منی یک واھشت ئے دُژمن ءِ دست ءَ منی بدن ءِ یک ٹکرئے ھم مہ کپ ایت، من گوات ءَ ھوار بوھگ ءُ وتی وتن ءِ زید ءُ ملپداں شِنگ ءُ شانگ بوھگ لُوٹاں” پد ءَ آ وتی سُھر ءِ چوڑیک ءُ مُندریک ءَ دست ءَ کنت ءُ ھار ءَ گور ءَ کنت زیبائیں کندگے ءَ گوں وتی سنگت ءَ ھمتران بیت ءُ گُشیت ” مرچی من ھیبو (ڈاکٹر ھیبتان) ءِ دوستدار نہ آں نہ کہ من پہ آئی ءَ سمبھیتگ ءُ جاڑیگ بیتگ اَں بلکیں من پہ وتی دوستگیں وتن ءِ ھاتر ءَ آس ءُ گوکرت ءِ کلہ ءَ نندگ ءُ وت ءَ ھمائی ءِ امبازاں دیگ ءَ پہ جاڑیگاں” آ رکشہ ءَ سوار بوت ءُ وتی گُڈی کسانیں رِدے ءَ وتی پیگام ءَ نبشتہ کنت “رخصت اف اوارون سنگت۔” بیست ءُ شش اپریل ءِ نیم روچ ءِ دو بج ءَ شاری ءِ پون بند بوت، آ چو سرپتگیں گُلاب ءِ وشبو ءَ وتن ءِ گوات ءَ ھوار بوتگ اَت اشی ءَ چہ پد گُمان کنگ، دلیل دیگ ءُ تجزیہ کنگ ءِ دَورے بِندات بیت، دُژمن بہ بیت یا دوست، دُرست ھمے زانگ ءُ پھمگ ءِ جُھد ءَ کن اَنت کہ یک وانندھیں دو چُک ءِ مات وت ءَ یک پکرئے ءِ ھاتر ءَ پرچا کُربان کنت۔ اِشی ءِ سوب آں جزبات، زھر گرگ، بیر گرگ ءُ نہ اُمیت بوھگ ءِ تھ ءَ درگیج اَنت، بلے اشی ءِ جواب اِشک اَت، وتی سرزمین ءِ اِشک ءُ ھما سوچ ءُ پکر ءَ گوں اِشک کہ آئی ءَ چہ سرزمین آجو بیت۔

ھر پدائی ءِ سوچ ءُ آئی ءِ اَمل ءِ پھمگ ءِ ھاتر ءَ اے زانگ ھژدری اِنت کہ مئے دیم پہ دیم ءِ چیز یک جوھرداریں بدنے ءِ دروشم ءَ ساڑی نہ اِنت، اَمل بس کسھانی کردار نہ اَنت بلکیں آ وتی ھستی ءَ چہ مئے ابرم(فطرت) ءَ سانمند کن اَنت۔

اے ھستانکی تجربہ ھر مردم ءِ تھی ءُ روھانی زندگی بہ اَنت۔ اے زانت ءُ زانش وتی جوھرداریں اوست ءِ سر ءَ بہ اَنت ءُ وتی سرجمیں واھشتاں کُش اَنت کہ آیانی تہ ءَ جند ءِ جان ءُ بدن ھوار اَنت راستی ءِ شوھاز ءَ درکپتگیں مُساپرے ھاتر ءَ جست ءُ پرسانی پھناتاں سر گوز بنت باز جھلانک ءَ وتی کارانی سرجم کنگ ءَ سوبمند بنت اِنت اے کہ پہ وتن دیوانگیں شاری اِنت اے راستی منوگر اِنت ءُ ھما مردم اِنت کہ اِشک ءَ چہ راست دست گر اَنت۔

ھما کہ پدائی ءِ مرگ ءَ زھری، بیر یا نہ اُمیت بوگ پھم اَنت، ھما کہ موتک کار اَنت، ھما کہ زندگی ءَ چہ آجوئی ءَ گیش ارزشت دے اَنت آ ھمے پھم اَنت کہ مرگ زندگی ءِ سرکل ءَ یک گُمان ئے، اسل ءَ مرگ سراسر یک بے مانائیں ڈنی جاورھالے کہ زندگی ءِ تھانگ ءِ سیمسر اِنت، آ آجوئی ءِ نہ منّگ نہ اِنت بلکیں منّگ اِنت۔

انسان ءَ پہ آجوئی ءِ سَما(شعور) مُدام تُرسناک بوتگ، اے تُرس ھما لاشیت ءِ آسر اِنت، کہ مردم ءِ کمال ءُ آئی ءِ گچین ءِ میان ءَ اڑاند اِنت۔ تُرس ءُ بیم آجوئی ءِ مارشت اِنت۔ سارتر تُرس ءُ بیم ءِ میان ءَ چوش پرک کنت ءُ گُش ایت کہ بیم، توپان ءِ ساڑی بوھگ ءَ آئی ءِ بیم اِنت ءُ تُرس توپان ءَ کپگ ءِ تُرس ءُ بیم ءَ ودی کنت۔ پمیشکا تُرس آجوئی ءِ سما اِنت ءُ انسان آجوئی ءِ پابند اِنت۔” بلے پد ءَ ھم انسان آجوئی ءَ چہ تچگ ءِ کوشست ءَ کنت، پرچا کہ آجوئی گچین ءِ مُسیبت ءَ وتی ھمرائی ءَ کاریت۔ اے کہ پدائی اَنت، اے گچین کنوک اَنت، اے بے وسی ءِ ساھگ ءَ نہ رُستگ اَنت،اے آجوئیں انسان اَنت گچین ءُ تُرس آماچیں، اِشک ءَ چہ آشنا نہ بوتگیں مردم شاری ءِ لاچاریاں درگیج اَنت ءُ شپا لوٹ اَنت۔

مردم گچین ءِ تاوان ءَ چہ رکگ ءِ ھاتر ءَ وڑ وڑیں نیمون ساز اَنت، گپ دانشمندی ءِ بہ بیت گُڑا گُش اَنت کہ ابرم( کائنات) مشینی(میکانکی) اِنت ءُ ما آئی ءِ گونڈ گونڈیں پرز اِنت، گپ سِتک ئے بہ بیت گُش اَنت ھرچی اللہ ءِ اِرادہ اِنت ھما وڑ بیت ءُ ما لاچار، گپ راجی ءُ چاگردی آجوئی ءِ بہ بیت گُڑا گُش انت سِنگ ءُ سر میڈینگی چیزئے نہ اِنت، مئے اَرزِشت چی اِنت؟ اے اُزر ءُ لاچاریانی نیمون ءَ ما ھر روچ اِش کن اِیں، اِشی ءِ مکسد وتی زاتی یا کہ کُل(جمعی) آجوئی ءَ دست کش ءُ تُرس آماچ بوگ ءَ چہ پد وت ءَ را ھما چاگرد ءُ جاورانی ھوالہ کنگ اِنت۔ اے آجوئی ءُ گچین(انتخاب) کنگ ءَ چہ تچگ اِنت بلے شاری آجوئی ءُ گچین اِنت۔

مئے زندگی چی ئے؟ یک میکانکی املے ورگ، وپسگ، کار کنگ، چُک ودی کنگ ءُ مِرگ بلے برے برے مئے جُھلانکیاں چہ یک توارئے چِست بیت ءُ مئے بے ارواھیں میکانکی اَمل ءَ جواز تلب کنت، ھمے ساھت آشوب ءِ ساھت اِنت، اے گچین کنگ ءُ ھما جُست ءِ پسو دیگ اِنت، آجوئی اِنت ءُ پسّو دیگ ءَ جاڑیگ اِنت۔ پمیشکا تو یان لوک گُشیت کہ ” ھما کہ بُرز بزاں خَلا (وائیڈ) ءَ دور کن اَنت، آ ھمایانی پسوکار نہ اَنت کہ نزیک ءَ اُوشتاتگ ءُ چارگ ءَ آں۔”
اے کہ “چرپ زبان” ءُ “پاگل گُلام” حسن مجتبیٰ وڑیں ریاستی نبشتہ کار اَنت، اِشاں سما نہ اِنت کہ شاری دابیں کارستاں تماشائی نہ بلکیں اِزمکار پھم اَنت یک دانشورئے ءَ پھمگ ءِ ھاتر ءَ اے پھمگ ھژدری اِنت کہ آئی ءِ کُتگیں تجزیہ آئی ءِ زات ءَ چہ ودی بوتگ اَنت یا نہ؟ اگاں اے وڑ نہ اِنت گُڑا آئی ءِ سنچ بے پھتوئی، بے سمائی ءُ ھاکانی تہ ءَ پُرانی ھواری اَنت۔
ھمایاں کہ شاری نہ زانتگ اَت، ھمایاں کہ شاری نہ دیستگ اَت، ھمایاں کہ شاری نہ پھمتگ اَت، ھما کہ شاری ءِ سما، شاری ءِ پکر ءِ جُھلانکی، شاری ءِ دلیری، شاری ءِ زانت ءُ زانگ، شاری ءِ سبر ءُ توکل، شاری ءِ مھراں چہ آشنا نہ اِت انت، مرچی آ ھم یک اُمیت ءُ ھوسلہ ءَ ھوار گم ءُ درداں دُچار اَنت۔ پد ءَ ھما کہ شاری ءِ ھمسپر اَت، سنگت اَت ءُ ھما کہ شاری ءَ پہ شاری زانتگ ءُ پھم اِتگ اَت، مروچی آئی ءِ درد ءُ دورانی بُرزی کُجا اِنت۔؟ بلے ھما دوست وت آئی ءَ ھما جنگجاہ ءَ سر کن اَنت ءُ ندارہ چاروکاں چے گریوگ ءُ زاری؟ ھمے میان ءَ بیم، اِشک ءُ آجوئی ءِ پرک کن اَنت، کسے ھمے پرک ءَ بہ زانت گُڑا آ زانت کہ دو چُکّانی مات پرچا وت ءَ کُربان کنت۔

انگت ما بیکار نہ بوتگیں، “انگت ءَ تیز نہ بوتگ اِنت “داں انگت ءَ اے وابیں دامن ءَ جوانتر اِنت ” انگت ما ھچ نہ کُتگ، ھمے کہ کمے بوگ ءَ اِنت، اے بِندات اِنت، اِش انگت پُھتہ بوگی اِنت، اِشی ءِ تھا گیشی آرگی اِنت، نوکی توم چنڈاِتگ اَنت آپ دیگ پشت کپتگ۔ ھمے وڑ ءَ سنگت ءَ گُشت کہ رُکست بوگ ءَ پیسر شاری ءَ من ءَ گُشت “نی من وتی مکسد ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ۔” دوست ءَ دراھینت “شارو تو مارا گریواھینے۔” شاری ءَ پسو دات “نہ سنگت شُمارا گریوگی نہ اِنت، شمارا دُژمن گریواھینگی اِنت۔ ما انگت ھِچ نہ کُتگ، تنیگا مارا باز کنگی انت، من کُربان بوھگ ءَ آں، اے ھم یک کسانیں بارئے، کل نہ اِنت۔”

”شاری ءِ کسہ چی اِنت؟ رُوچ لَھتیں رُژنائی بھا زیریت
پرچا؟ پہ مُدام ءِ ھاتر ءَ
کے ءَ چے؟ تھاری ءَ چے،
گُلامی ءَ چے، شُد ءَ چے، نہ اُمیتی ءُ تھنائی ءَ چے۔
درد بولی ءَ جنت ” یک ارواھے ءِ، لَھتیں رُژنائی ءَ چے”
“اِشک کیمت ءَ اد ءَ کنت، ءُ باندات کبول کنت”



دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورکایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نوکتریں

زیارت ءَ پوج گاڑی سر ءَ بمب تراکے بوتگ، سے کارندہ بیران ءُ ٹپی بوتگ اَنت-

بلوچستان ءِ دمگ زیارت ءَ ناشناسیں مردماں پوج گاڑی گوں بمب ءَ نشانگ کتگ- سربوتگیں ھالانی رِد...

کراچی: سی ٹی ڈی ءَ چینی شھریانی سر ءَ اُرش ءَ ھوارہں جرمکارے ءِ دزگیر کنگ ءِ ٹاہ داتگ

کراچی ءَ کاؤنٹر ٹیررزم ڈپارٹمنٹ (سی ٹی ڈی) ءَ کراچی ءَ بلوچ آجوئیں لوٹوکیں گل بی ایل اے ءَ سیادی دارگ...

شال: توپانی ھور، ھپت مردم بیران، بازیں جاہ آپ ءَ گپتگ اَنت

سرجمیں بلوچستان ءَ ھورانی درچ برجاہ اَنت، شال ءَ ھوار جتا جتائیں جاھاں لوگانی چَھت ءُ دیوالانی کپگ ءِ سبب ءَ...

بلیدہ ءَ پاکستانی پوج ءِ سر ءَ بوتگیں اُرش ءِ زمّہ واری بی ایل ایف ءَ منّ اِتگ –

بلیدہ ڈلو ءَ پاکستانی پوج ءِ گوما میڑ ءَ سَے پوجی کارمند کُشتگ انت - میجر گوھرام بلوچ