راجی دیمروئی ءِ مستریں سَوب تپاکی اِنت-نئیم مؔومن

الم بوانیت

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ – بالاچ قادر

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ بالاچ قادر دی بلوچستان پوسٹ گُل ترا یات بیت ھما وھدی کہ توءُ دگہ سنگتے مئے...

کمےّ وھد کشّ – منھاج مختار

کمےّ وھد کشّ منھاج مختار دی بلوچستان پوسٹ تو ھم زانئے کہ من ترا گشگایاں بلے اگاں ترا موھ رست منی اے...

بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ترس ءُ پاکستانءِ نوکیں پالیسی: نبشتہ حکیم واڈیلہ

گوشنت زوراک وھدءِ وتا نزور بیگءَ گندیت اگں ماریت گڑا آوتی سرجمیں زورا جنت ءُ وتی زوراکیءَ برجم دارگءِ...

نبشتانک: راجی دیمروئی ءِ مستریں سَوب تپاکی اِنت

نبشتہ کار : نئیم مؔومن 

دی بلوچستان پوسٹ

یک کسان سالیں بچکے  مُدام گوں وتی رمگ ءَ دزگٹ ات، سُھب ءَ مھَلہ آ پَس ءُ بُزاں زور اِیت دیم پہ جنگل ءَ چارینگ ءَ بارت ءُ دیگر ءَ واتر لوگ ءَ کیت آئی زندمان ھمے پیم ءَ گْوزان اَت چدو گیش آئی ءِ زند ءَ ھچ مول ءُ مراد نیست اَت وتی زند ءَ دائم دگرانی وازمندگ اَت ءُ پہ شپ ءُ روچ ءِ نان ءَ شدویگ اَت آئی  تیوگیں روچ ءِ ورگ یک ھشکیں نگنے اَت کہ سھب ءَ مھلہ وتی چادر ءِ لَمب ءَ بست ءُ شُت وتی رمگ ءِ چارینگ ءَ ، وتی روچ گوں یکیں نگن ءَ گْوازینت ئِے ۔ آئی دل ءَ لوٹ اِت کہ وشیں ورگ بور آں بلے وشیں ورگ  آئی ءِ دَزرس ءَ نہ اَت پرچاکہ دگرانی شِپانک اَت ءُ دگرانی کُوھنیں پوشاک ئِے پوش اِت اَنت  یک گُلامے اَت آ کَسان بوتگ گُڑا پِت ئِے وپات کتگ اَت ءُ مات ءَ مُدام دگرانی لوگ ءِ چلوتگ کُت اَنت پہ وتی سُبارگ ءُ شام ءِ واست ءَ ، یک جنوزامے ات ھمک روچ کہ اے کسان سال وتی رمگ ءِ چارینگ ءَ رپت گُڑا آئی کَسانیں زھگ پہ اسکول ءَ وانگ ءَ روگ ءَ دیست اَنت دل ئِے مان بوت بلے دست ئِے نہ رس اِت پرچاکہ آئی وانگ ءِ اُمر گْوستگ اَت ءُ بزگی ءِ سَوب ءَ آئی دیم وانت نہ کُتگ ۔ ایشی ءَ را ھَلک ءِ زھگاں ھر وھد ءَ شْوانگ ءِ نام ءَ توار جَت پرچاکہ شْوانگی ءَ ابید آئی واست ءَ ھچ راہ نیست اِت کہ وتی زند ءَ بِہ گُوازین اِیت ھر وھد ءَ تھنا نشت گُڑا ھمے جیڑ اِت ئِےکہ “اے منی وانگ ءُ زانگ ءِ  اُمر اِنت من پرچا دگرانی شوانگ آں ءُ ھُداوند ءَ چو زوت چی ءَ منی پِت چَہ منی دست ءَ پَچ گپت ءُ من ءَ دولتمندانی گُلام ئِے  جوڑ کُت ” آئی ءَ را گوں ھُداوند ءَ بازیں گِلگ ھست اَت بلے کس ءَ آئی ءِ درد نہ مار اِت اَنت۔

یک روچے جنگل ءَ ابیتکیں جاھے ءَ  تھنا نشت ءُ جیڑگ ءَ لَگ اِت “ھُدا ھما مردم ءَ را دنت کہ پیسر ءَ امیر اِنت ؟، منی ءُ دولت مندیں مردمانی میان ءَ پرک چے اِنت ؟ ، ھُدا گریب ءَ چی ءَ ڈالچار کنت ؟ ، اگاں ھُدا رھمانے گُڑا ایردست ءِ سر ءَ زُلم چی ءَ کنت؟ دانکہ دیراں ھمد ءَ نشت ءُ وتی دل ءِ درد ارسانی ھساب ءَ تالاں کت اَنت ءُ ھمے زند ءِ جیڑھانی تہ ءَ گار بوت وھدیکہ چہ وتی ھیالاں درآتک دیست ئِے کہ روچ جھل کپتگ گُڑا آئی وتی رمگ زُرت دیم پہ لوگ ءَ واتر بوت بلے لوگ ءَ روت چے کنت اود ءَ مات ءَ گند اِیت گوں گمیگیں چماں گندتر دلپْروش بیت ءُ اگاں نہ روت ھم مات وداریگ اِنت پہ زھگ ءَ گُڑا ایشی وتی زرد ءِ گم گوں بچکنداں بدل کت اَنت ءُ لوگ ءَ شُت دانکہ مات ءِ دل وش بہ بیت-

آ گس ءَ رس اِت ، مات ءَ جُست کت “بابا تو چی ءَ دیر کتگ؟ مرچی نگن نیست ، من واجہ ءِ لوگ ءَ شُت آں بلے واجہ ءِ مولد ءَ من ءَ آرت نہ دات کہ پہ تو نان بہ کن آں ءُ تو برو پلانی دکان ءَ چیزے وڑ کن ءُ بیار زھگ ءَ پَسو دات “اماں پلانی من ءَ چیز نہ دنت ءُ آئی ءَ پیسر ءَ من ءَ کم شَرپ کُت ءُ گْوشت ئِے جنوزام ءِ چُک تو ھر وھد ءَ چیز زور ئے پد ءَ کلدار نہ دے ئے ، من نہ رو آں مرچی من چہ واجہ ءَ وتی پَگار لوٹ اِت بلے من ءَ کس ءَ نہ دات ، من مرچی ءَ رَند رمگ ءَ نہ چارین آں مات ءَ گْوشت “اگاں نہ چارین ئے گُڑا مارا وتی میتگ ءَ نندگ ءَ نیل اَنت بس ھچ مہ گْوش ءُ بہ نند” چُک ءَ درائینت “اماں داں چنچو وھد ءَ من بےتوار بہ باں منی ھک اِنت اَلم وتی ھک ءَ گِر آں پرچاکہ ھک ءِ واست ءَ بےتوار بُوّگ نہ لوٹ اِیت مات ءَ کڈن کُت “اگاں تو سرکَشی بہ کن ئے ، اے میر ءُ متبر تَر ءَ چَہ زند ءَ بےمراد کن اَنت من پیسر ءَ جنوزام آں اگاں ترا وھیلے بہ گپت گُڑا من کئی اُمیت ءَ زندگ بہ آں” زھگ ءَ گْوشت “اماں تو وت ءَ گمیگ مہ کن ، من ءَ کُول اِنت کہ ترا دوبر اے دیار ءِ واھُند کن آں اے متبرانی زھگ تئی مَڈیانی چمدار بنت ءُ ترا چَہ دگرانی گُلامی ءَ رَکین آں اگاں من مِرآں بلے دگرے منی کَبر ءَ پِٹ ءُ نالت نہ کنت کہ زھگ ءَ پہ وتی مات ءَ ھچ نہ کُت” داں دیر ءَ چُک ءُ مات ءَ وتی بےوسی ءِ سر ءَ گپ ءُ تران کُت، مات ءَ گْوشت “منی چُک ایردست ءِ ھون ءَ را ھچ بستار نیست ءُ وتی وھد ءَ ھمُک کار گیش ءُ گیوار بیت بلے وت ءَ پھریز کن پرچاکہ تئی زندگ بُوّگ اَلمی اِنت، تو سرپد ئے تئی پِت اے ھَلک ءِ مستِر بوتگ ءُ اے دْراھیں مردم تئی پت ءِ وازمندگ بوتگ اَنت بلے مرچی تو آیانی شْوانگے ئے-

ھمے وڑ ءَ چُک ءُ مات ءِ اے شُپ گوں شُد ءَ گْوست ءُ سُھب ءَ بچک ءَ پد ءَ ھلک ءِ رمگ زُرت انت دیم پہ جنگل ءَ شُت وھدے جنگل ءَ سر بوت داں دیست ئِے کہ یک کماشیں مردے جنگل ءَ نشتگ ءُ وتی مالانی دیمپان اِنت، گُڑا اے بچک ءَ جُست گپت واجہ تو اد ءَ چے کن ئے؟ اے جنگل ءَ ھچ چَراگ نیست تئی مال اد ءَ چے ور اَنت ؟ کماش ءَ دْرائینت “ابا سبزیں ڈگار واجھاں وتی دست ءِ چیر ءَ کُتگ اَنت ءُ مارا اے ھشکیں جنگل ءَ موکل بہ دے اَنت ھم باز اِنت، ما ایردست ایں اے متبراں گوں ھمکوپگی چہ مئے وس ءَ ڈن اِنت اگاں ما نام ءَ اِش بہ گِر ایں مئے جند ءَ کُش اَنت گُڑا گھتر اِنت کہ ما بےتوار بِہ بَہ ایں ، دوئمی زانت ءُ سرپدی یے مارا نیست کہ وتی ارزیا دگہ شَرّیں مردمے ءَ بہ دے ایں اگاں ما سَرکشّی بہ کن ایں مارا ھم تئی آرپیں پِت ءِ وڑ ءَ کُش اِیت پد ءَ کَس مئے جُست ءَ ھم نہ گپت اے شْوانگ اَجِکّہ بوت ءُ گْوش اِیت کماش منی پِت زاناں کَے کُشتگ؟ کماش ءَ دْرائینت ” ابا بیا اد ءَ بہ نند ترا دْرستیں ھالاں دے آں ، منی چُک تئی پِت ھمے زالماں کُشتگ پرچاکہ تئی پِت ءَ اے نُکس وتی ھَلک ءَ جاگہ داتگ اَنت ءُ پد ءَ ایشان مَستری بِنا کُتگ گُڑا تئی پِت ءَ ھمے گْوشتگ کہ شما منی ھمساھگ اِت شمارا وتواجھی ءِ موکل نیست بس ھمساھگ ءِ وڑ ءَ بہ نند اِت گُڑا اے یزیداں تئی پَت پہ بےدردی جَتگ ءُ نوں اے ڈگار ءِ واجہ اَنت-

زھگ ءَ گْوشت گُڑا منی مات ءَ من ءَ اے ھبر ھال نہ داتگ پہ چی ءَ ؟ کماش پسَو دات “بلکیں تئی مات تُرس اِیت کہ اگاں تو ھبرے بہ کن ئے اے ترا ھم پِت ءِ وڑ ءَ جَن اَنت پمیشکا! بلے انگت وھد ھست ءُ کارا ءَ پہ ھوش ءُ دماگ بہ کن ءُ وتی جند ءَ بہ پھریز منی چُک-

پیسر ءَ وتی راج ءَ تَسلہ بہ دے ءُ یکجاہ کن پرچاکہ ” یکیں ءِ پَتر ءَ گُوات بارت ” ایوک ءَ تو ھچ کُت نہ کن ئے ءُ راج ءِ ھمُک بَزگ ءُ بےوس ءَ وتی ھمکوپگ بہ کن دانکہ سکّی ءَ تئی ھمراہ بہ بنت وتی مکھیں مات ءِ پنتاں اَلم بُزور، گوں راج ءَ تپاکی بہ کن ، پرچاکہ تپاکی دیمروئی ءِ مستریں راز اِنت کہ مردم ءَ ھمدل ءُ ھمکوپگ کنت ءُ منی گپ ءَ بزور اے میر متبرانی پُشت ءَ مہ کپ بلکیں وتی ھمے دِرتہ پُچیں لاچاراں ءَ بچن ءُ یکجاہ کن کہ ھمُک گَم ءُ وشیاں تئی ھمراہ اَنت-

گُڑا ورنا بازیں جیڑھانی تہ ءَ داں ساھتے ءَ بےتوار بوت ءُ بیگاہ ءِ وھد ءَ وتی مال ئِے زُرت اَنت واتر لوگ ءَ شُت ھمنچو کہ لوگ ءَ سر بوت گوں دَمبرتگیں پاداں وتی مات ءَ را جُست ئِے گپت کہ “اماں، مرچی پلانی گوں من ءَ اے وڑیں کسّھے کُتگ ءُ گْوشت ئِے کہ تئی پِت دژمناں ناھک ءَ جَتگ ؟ راج ءَ یکجاہ بہ کن ءُ وتی پِت ءِ بیران بِگر ، اے ھبر راست اِنت-

بلے من اے راج ءَ چتور یکجاہ بہ کن آں ؟مات ءَ گوں ارسیگیں چماں درائینت “ابا اگاں تو یکے ءِ گَم ءَ شریدار بہ ئے آ باندا پہ تو ھم میاریگ بنت ھر کُجا کہ گریب ءُ لاچارانی جنگ ءُ جیڑہ بنت تو گوں آیاں سْیادی بہ کن ءُ آیانی جیڑھانی ھلاس کنگ ءِ جْھد ءَ بہ کن دانکہ وت ماں وتی ءِ جَنگ ھلاس بہ بنت ایشی مول ءُ مراد ایش اِنت تو آیانی مستر بہ ئے بلے آیاں پہ وتی پائدگ ءِ واست ءَ کارمرز مہ کن ، بلکیں پہ دْراھیں راج ءِ پائدگ ءَ بہ جیڑ ءُ تئی جْھد ءِ مول ءُ مراد وتی ڈیھ ءِ تہ ءَ وتواجھی ءِ بہ بیت تو آیاں ھمے پَنت ءَ بہ دے کہ مارا نوں میر ءُ متبرانی ایردست بُوّگی نہ اِنت ، اے دیار مئیگ اِنت ءُ ما ایشی ءِ واجھیں گوں وھد ءِ ھواری ءَ اے بچک مزن بوت ءُ پہ وتی راج ءِ بزگی ءُ لاچاری ءَ جیڑگ ئِے بندات کُت ءُ راج ءِ ھمک بزگر ءُ شْوانگاں ءَ وتواجھی ءِ سکین ئِے دات ءُ ھمے وڑ ءَ راج ایشی پَنتانی منّوگر بوت ، اے درگت ءَ جْھد اِش بندات کُت ءُ ھمک ھَلک ءُ میتگاں اے گَپ تالان بوان اَت ، دْراہ مردم گوں وت ءَ تپاک ءُ ھمراز بوان ات اَنت ۔ راج ءِ ھمک زھگ ، زالبول ، ورنا ءُ کماشاں اے گامگیج بِنا کُت پہ وشھالیں زند ءِ گْوازینگ ءِ ھاتر ءَ گُڑا یک روچے یک کماشے ءَ اے ورناہ ءَ را جُست گپت ، ما دْرست گریب ایں ءُ مارا جنگ ءُ جیڑھے گنجائش نیست ءُ سِنگ ءُ سر میڑینگ چتور بیت ؟؟ ورنا ءَ بچکند اِت پسو دات واجہ اے گپ راست اِنت کہ آ زوراک انت ءُ یک ڈڈّیں سِنگے ، بلے اے  بنجائی سِنگے نہ اِنت ، اے سِنگ مئے سر ءَ آرگ بوتگ ءُ اے سِنگ ءِ دُور  گِران نہ اِنت اگاں ما جْھد بہ کن یں اگاں ما سِنگ ءَ پْروشت نہ کن ایں بلے اَچ وتی سر ءَ دُور کُت ئِے کن ایں ءُ دوئمی گپ ایش اِنت کہ اے سِنگ ءِ دور کنگ ءِ ھاتر ءَ مارا بازیں سر کُربان کنگی اَنت ءُ کُربانی دیگ ءِ واست ءَ مارا یکمُشت بُوّگی اِنت گُڑا ما وتی منزل ءَ سر بہ ایں-

یک زانتکاریں مردے دیوان ءَ نشتگ اَت گڑا  دْرائیت ئِے “ورنا جْھد ءِ برجم دارگ ءِ واست ءَ زندگ بُوّگ ھژدری اِنت، ھمنچو جْھد تو وتی زند ءَ کُت کن ئے بلکیں تئی مرگ ءَ پد آدگہ مردم کُت نہ کن اَنت ھمے واست ءَ من گْوش آں کہ اے جُھد ءَ گوں ھوار وتی جند ءَ بہ پھریز  دانکہ تئی مرگ ءَ پد مردم دلپْروش مہ بنت ءُ وتی جُھد ءَ یل مہ کن اَنت  ھمے کار اَلمی اِنت ۔ تو کوھنیں راجدپتراں بہ چار ھما کار کہ راجی سَروکاں کُتگ اَنت بلکیں پُشت ءِ مردم آ پیم کُت نہ کن اَنت”گوں اے گپاں کماش باز گَل بوت گْوشت ئِے “ابا  اگاں ما ھمے وڑ ءَ جْھد ءَ برجم بدار ایں گُڑا ھُدا بہ کنت ما زوت وتواجھیں راجے جوڑ  بہ ایں-

کم کم ءَ راج ءِ ھمک ورنا ءُ کماشانی دل ءِ توک ءَ وتواجھی ءِ لوٹ وَدّان بوت ءُ آیاں وَتواھی ءِ جیڑہ چَہ دل ءَ در کُت ءُ دائم وتی ایردستی ءِ بابت ءَ جیڑگ ءَ ات اَنت۔ ھرچ مردم ءِ لوٹ ھمیش اَت کہ ما چَہ ایردستیں زندمان ءَ زوت جُتا بہ بہ ایں ءُ وتی ڈیھ ءِ تہ ءَ یک مھکمیں راجے جوڑ بہ بہ ایں-


دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نوکتریں

شال: بیگواھیں مردمانی کھولاں شدکشیں ھرتالی بنجل ءَ پریس کانفرنس

پاکستانی پوج ءِ دست ءَ زورانسری آوار جنگ بیگواہ بوتگیں ودود ساتکزئی، آصف بلوچ ءِ گھار ءُ رشید بلوچ ءِ وارس...

کیچ سلاہ بندیں مردمانی تیرگواری ءَ یک مردم ءِ بیران

سربوتگیں ھالانی رِد ءَ بلوچستان ءِ دمگ کیچ بلیدہ ءَ سلاہ بندیں مردماں ورناھے تیرباران کُتگ ءُ کُشتگ - گیشیں ھالانی رِد ءَ کیچ ءِ دمگ بلیدہ ءَ ناشناسیں سلاہ بندیں مردمانی تیر گواری ءَ سھیل ء لطیف نامی ورناھے بیران بوتگ - سھیل پیسر ءَ پروم ءِنندوک بوتگ ھستیں وھد ءَ آ بلیدہ ءَ جاھمنند بوتگ، کہ مروچی بیگاھے ادار سَے ءِ نزیک ءَ وتی دکان ءَ نندوک بوتگ - دمگی مردمانی رِد ءَ سھیل گریب ءُ بزگریں ورناھے بوتگ کہ سلو ءَ وتی گریس ءِ دکان ءَ نندوک بوتگ کہ سلاہ بندیں مردماں سر بازار اتکگ ءُتیرباران کتگ ءُ کُشتگ - زانگ بہ بیت چدوپیسر پاکستانی پوج ءَ اے ورناہ دہ جون سال دوھزار ءُ شانزدہ ءَ زورانسری آوار جتگ ءُ بیگواہ کتگ ءُ پدا شانزدہ جنوریدوھزار بیست ءَ چار سالاں بیگواھی ءَ پد یل کنگ بوتگ -  بلے مروچی بوتگیں آئی کوش ءِ درگت ءَ ھچ وڑیں سرجمیں ھال دیم ءَ نہ اتکگ - دمگی مردمانی رِد ءَ ھمے گمان بیت گوست ءِ وڑءَ اے ورناہ ھمدمگی کُشندہ ٹولیانی کارمنداں جتگ -

وام دار -سربیا |خالد بند اسلام |مھروان کمبر

نبشتانک: وام دار نبشتکار: سوتیوزاز کورووچ (سربیا) اردو رجانک: خالد بن اسلام

لاگریں کپودر ءُ مئے چاگرد- گلستان بلوچ

نبشتانک: لاگریں کپودر ءُ مئے چاگرد نبشتہ کار: گلستان بلوچ دی بلوچستان...