چم – سعادت حسن منٹو|میرین بلوچ

الم بوانیت

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ – بالاچ قادر

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ بالاچ قادر دی بلوچستان پوسٹ گُل ترا یات بیت ھما وھدی کہ توءُ دگہ سنگتے مئے...

کمےّ وھد کشّ – منھاج مختار

کمےّ وھد کشّ منھاج مختار دی بلوچستان پوسٹ تو ھم زانئے کہ من ترا گشگایاں بلے اگاں ترا موھ رست منی اے...

بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ترس ءُ پاکستانءِ نوکیں پالیسی: نبشتہ حکیم واڈیلہ

گوشنت زوراک وھدءِ وتا نزور بیگءَ گندیت اگں ماریت گڑا آوتی سرجمیں زورا جنت ءُ وتی زوراکیءَ برجم دارگءِ...

نبشتانک: چم

آزمانک: سعادت حسن منٹو

رجانک: میرین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

آئی ءِ سرجمیں بدن ءَ چہ آئی ءِ چم من پ سک دوست بوت اَنت ءُ آئی ءِ چم راستی ءَ ھمے ڈول ءَ اِت اَنت کہ تھار ماھیں شپے ءَ چوں کہ موٹر گاڑی ءِ ہیڈلائٹس بزاں کہ بنی آدم آئی ءَ زوت گند اِیت ءُ بلے شُما اے ھم بے پوہ مہ بہ اِت کہ آئی ءِ چم سک باز زیبناک اَت اَنت بیھ اے وڑ نہ انت، چی ءَ کہ من زیبناک ءُ بد زیبناکی ءِ باز اِزت ءَ کناں بلے من پھلی لوٹاں کہ اے چمانی بابت ءَ بس ھَمینکس گُشگ لوٹاں کہ آ زیبناک نہ اِت اَنت بلے ایشاں چہ اَبید آئی ءِ تہ ءَ بے کساس جزبگ ھست اَت منی ءُ آئی ءِ چمانی نند ءُ نیاد یک نادْراہ جاھے ءَ بوت من اے نادراہ جاہ ءِ نام ءَ گُشت نہ کناں چی ءَ کہ ایشاں چہ منی رجانک ءَ ھچ وڑیں سیتّ نہ رس اِیت بس شُما ھمے پوہ بِہ بہ اِت کہ یک نادْراہ جاھے ءَ اَت آں ءُ ھمود ءَ منی یک سکیں دوستیں سْیاد ءِ بُرّ ءُ بین کنگ ءَ پد وتی زندگی ءِ گُڈی ساہ ءَ زورگ ءَ اَت ءُ انچوش بزاں کہ من ایشانی ھمراہ داری ءِ لائِک نہ آں ءُ بیمارانی جان سلامتی ءِ من دلبڈی ھم دات کُرت نہ کن آں بلے من وتی لوگ بانُک ءِ پھیم اسرار ءِ واست ءَ روگ لوٹ اِیت چی ءَ کہ من وتی دوست ءُ سْیاد ءَ وتی مھر ءُ دوستی ءِ منانک ءَ بہ دے آں بیسہ بہ کن کہ من ءَ سک کوپت بوگ ءَ ات ءُ نادراہ جاہ ءِ نام ءِ گرگ ءَ من ءَ سک نپرت اَت سرپد نیاں چی ءَ پہ، پرچیکہ یک رندے ءَ بمبئی ءَ وتی پیریں ھمسائگ ءِ دست ٹپی ات ءُ من ءَ جے،جے نادراّہ جاہ ءَ برگ کپت ءُ ھما جاہ ءَ ،،کیوژ کوالٹی ڈیپارٹمنٹ ،، ءَ من ءَ کم چہ کم یک ءُ نیم گنٹہ ءَ نندگ لوٹ اِت ھما جاہ ءَ من ءَ ھما مردم ءِ نند ءُ نیاد بوت چو آسن ءِ وڑ ءَ سرد ءُ بے گِھار ات من ھما نگاھانی گپ ءُ تران کنگ ءَ اتاں کہ من ءَ سک دوست اَت اَنت ءُ دوستی ءِ بابت ءَ تھنائی بستار ھست اَنت سک باز ارزان ات، اگاں تو ھم اے نگاہ بِہ دیستین ات اَنت ءُ تئی ھم دل ءُ دماگ ءَ ھچ وڑیں پژدر دیم ءَ نیاتکگ اَت اے ھم ارزان ات،کہ تئی ءُ ھمائی ءِ بابت ءَ راہ ءُ راہ بندانی واھشت بہ کنت تو ھم گْوشتگ اَت ” بے کساس نِزوریں نگاہ اَنت” بلے وھدے من اے جنک ءَ را دیست ءُ درستاں چہ پیسر من ءَ آئی ءِ نگاھاں دیوانگ کُرت آ پردہ پوش اَت بلے ھجاب ئِے چست ات ءُ آئی ءِ دستاں شیشگے دوائی ات ءُ آ جزل وارڈ برآمدہ ءِ دیم ءَ کسانیں بچِکّ ءِ ھمراھی ءَ پیداک ات من ھمائی ءِ دیم ءَ چارگ ءَ اتاں گڑا آئی چم چو بلائیں ءُ نا کسانیں ،نا شِینزیں، نا نیل ءُ نا سبزین ات اَنت، یک دگہ ڈولیں رنگے ءِ روژنائی ودی بوت منی گام اوشتات اَنت ءُ آ ھم اوشتات ءُ ھمائی ءِ وتی ھمراھیں بچک ءِ دست گپت ءُ لرزگ ءِ آواز ءَ گوں گُشت ئِے” تو زاناں اتک کُرت نہ کن ئے؟” بچک ءَ وتی دست ھلاس کُت ءُ تُرندیں آواز ءَ گوں گُشت ئِے “من ءُ تو روگ ءَ اِیں-

تو کہ کورے ئے” من ھمے اُشک کرت ءُ پد ءَ جنک ءِ چم دوبار ءَ چار اِت اَنت ءُ آئی ءِ سرجمیں بالاد ءَ بس من آئی ءِ چم دیست اَنت چو کہ من ءَ سک دوست اَت اَنت من دیم ءَ رواں بوتاں ءُ آئی ءِ کر ءَ سر بوتاں ءُ آئی ءَ چم گوں چماں چار اِت اَنت ءُ آئی ءَ گُشت “بْرانز بُت کُجا چہ گرِگ بیت؟” راستیں گپ ایش اِنت کہ ھمے دمان ءَ ایکسرے ڈیپارٹمنٹ ءَ شتاں منی یک سنگتے کار ءَ اَت ءُ من ھمیشی ءِ گندگ ءَ اتکگ اتاں من ھمے جنک ءَ را گُشت بیا من ترا ھمود ءَ بر آں من ھم ھمود ءَ روگ ءَ آں جنک ءَ وتی ھمراھیں بچک ءِ دست گِپت ءُ منی ھمراہ بوت اَنت منی دگہ کسے ءَ را ڈاکٹر صادق جُست کُت گڑا سرپد بوتاں کہ آ بْرانزبُت ءَ گوں دست گٹ اَت دروازگ بند اَت ءُ ڈن ءَ نادْراھانی رِد لَگ اِتگ اَت ءُ من دروازگ ٹُکّ ٹُکّ کُرت تُوکی نیم ءَ تُرندیں آوازے اتک ” کے ئے؟دروازگ ءَ ٹُکّ ٹُکّ مہ کن” بلے من دروازگ پد ءَ ٹُکّ ٹُکّ کُرت ءُ دروازگ پچ بوت ءُ ڈاکٹر صادق پہ ما جُنڈان ءُ نُرُنڈان ءُ بد گُشان ءَ گوں اَتک ءُ اوشتات ” اوہ تو ئے؟” ھاں براس من بس تئی گندگ ءَ اَتکگاں دپتر ءَ شُت آں گڑا سرپد بوتاں تو اد ءَ ئے “بیا توک ءَ ” من جنک ءِ دیم ءَ چار ات ءُ گُشت۔ “بیا بلے بچک ءَ ڈن ءَ بل” ڈاکٹر صادق ءَ من ءَ گُشت” اے کَے اِنت؟” من پسو دات” سرپد نیاں اے کے اِنت بلے ایکسرے ڈیپارٹمنٹ ءِ جُست ءُ پُرس ءَ انِت پمشکا من گُشت بیا، من ترا براں ” ڈاکٹر صادق ءَ دروازگ ءِ دپگئش پچ کُرت من ءُ ھما جنک توک ءَ اتک اِیں چار پنچ نادراہ ات اَنت ڈاکٹر صادق ءَ زوت ءَ چہ زوت ایشانی سکرینگ کُرت ءُ پد ءَ موکل دات اَنت اشاں چہ پد کوٹی ءِ تہ ءَ بس ھما دوئیں بچاں ءُ من ءُ ھما جنک ڈاکٹر صادق ءَ من ءَ جُست کُرت ” ایشی ءِ چہ نادراھی یے؟” من ھمے جنک ءَ چہ جُست گِپت۔ “چہ نادراھی یے تئی؟بْرانزبُت ءِ واست ءَ ترا کُجام ڈاکٹر ءَ گُشتگ؟” تھاریں کوٹی ءَ جنک ءَ من ءَ چار اِت ءُ من ءَ پسو ئِے دات”من ءَ ھچ سرپدی نیست کہ منی نادرائی چی یے ؟ منی ھلک ءَ یک ڈاکٹرے ھست اِنت آئی ءَ گُشتگ بْرانزبُت بہ کنائین” ڈاکٹر صادق ءَ گُشت مشین ءِ دیم ءَ بیا آ دیم ءَ روگ ءَ ات اناگاہ ءَ مشین ءَ ڈیک وارت ئِے ءُ ڈاکٹر پہ زھرکنی گون بُرزیں آواز ءَ گوں آئی ءَ را گُشت ” ترا زاناں اے گندگ ءَ نیایگ ءَ اِنت ؟ ” جنک ھاموش بوت ءُ ڈاکٹر ءَ پردہ چِست کُرت ءُ اسکرین ءِ پُشت ءَ اوشتارینت ئِے پد ءَ آئی ءَ سوئچ پچ کُرت من شیشگ ءِ تہ ءَ چہ دیست من ءَ آئی پھلوگانی ھڈّ گندگ ءَ اتک اَنت آئی ءِ دل ءِ ھم یک نیمگے ءَ سیاھیں نشانے اَت ءُ تیز دریکگ ءَ اَت ڈاکٹر صادق ءَ پنچ شِش منٹ ءَ تاں آئی ءِ پَھلوگ ءُ ھڈّ چار اِت قَنت ءُ پد ءَ ڈاکٹر ءَ سوئچ بند کُرت ءُ کوٹی روژناہ کُرت ءُ من ءَ گوں گپ ءُ تران ئِے کُرت کہ” ایشی ءِ سینگ بلکُل ساپ اِنت ” جنک چو سرپد نہ اَت بلے آئی ءَ زانت کہ منی گْور کہ بُرز اَنت ءُ مزن مزن انت ءَ گشان ئِے زرت ءُ شر کُرت گْور ءَ ئِےچیر دات اَنت پد ءَ وتی سِتر ءِ ( نکاب) پٹ ءُ پول ءَ لَگ اِت سِتر یک نیمگے ءَ ” ٹیبل” ءِ سرا اِیر اَت من وت دیم ءَ روان کُرت ءُ آئی ءِ سِتر چِست کُرت ءُ آئی ءَ را دات ڈاکٹر صادق ءَ رپورٹ نبشتہ کُرت ءُ آئی را گُشت ئِے “تئی نام کے انت؟” جنک ءَ سِتر چِست کرُت ءُ پسو دات۔ “جی منی نام ھنیپہ (حنیفہ ) اِنت” ڈاکٹر صادق ءَ آئی نام چِٹّی ءِ سر ءَ نبشتہ کُت ءُ آئی ءَ را دات “برو، وتی ڈاکٹر ءَ پیش بہ دار ئِے ” جنک ءَ چِٹّی زُرت ءُ وتی زنچِک ءِ گوربند ءِ تہ ءَ چیر دات وھدے کہ آ ڈن ءَ در اَتک گڑا من وتی بے مکسدیں وڈّ ءَ آئی ءِ پُشت پُشت ءَ روان اَتاں بلے من ءَ آئی ءِ سر ءَ پَکا بیسہ اَت کہ ڈاکٹر صادق ءَ من ءَ شکی ئیں چمّاں گوں چار اِت ھما جاہ ءَ کہ من ءَ مُردنی اے وڑ کہ شُما لِیک اِنت چُشیں ھِچ وڑیں جیڑہ نیست اَت ۔

ایشی ءَ ابید منّاں کہ من ءَ بس آئی ءِ چم سک دوست بوتگ اَت اَنت من آئی ءِ پُشت ءَ روان اَت اَنت آئی ءَ وتی ھمراھیں بچک ءِ لنکُک ئِے گِپتگ اَت وھدے کہ ھما (تانگہ) اَسپ گاڑیانی اوشتگ جاہ ءَ سر بوتاں گُڑا من ھنیپہ (حنیفہ ) جُست کُرت “ترا کُجا روگی اِنت ؟” آئی ءَ یک دمکے ءِ نام گِپت بلے من ھم لھتے دروگ ءُ موگ بست ءُ گُشت کہ ” من ھم ھمے جاہ ءَ روگ ءَ آں من ترا گِس ءَ سر کناں ” وھدے کہ من دست گِپت ءُ اپس گاڑی ءَ سوار کُرت ءُ نادینت گُڑا من ءَ انچو گُمان بوت کہ منی چم ھم برانزبُت ءِ شیشگ ءَ اَت ۔

کہ من آئی ءِ گوشت ءُ پوست ھچ وڑ ءَ گندگ ءَ نیاتک اَنت ءُ بس آئی ءِ بالاد گندگ ءَ کیت بلے آئی ءِ چم آ ھکیکت ءَ سک شر ءُ زیبناک اَت اَنت، گُش ئے دگہ دابیں دل کشی یے ھست اَت بلے منی دل ءَ لوٹ اِت کہ آئی ءَ ھَدّ ءَ بہ ننداں گند ءُ نندے بکناں بلے اے جیڑ اِت کہ کسے گِند اِیت گُڑا من آئی ءِ ھمراھیں بچک آئی ءِ کِرّ ءَ نادینت ءُ من دیم ءَ نِشتاں ءُ اپس گاڑی روان بوت گڑاں ھنیپہ ءَ گوں من گپ ءُ تران بنگیج کُرت ” ءُ من ءَ گُشت ئِے تو کے ئے ؟” من گُشت من سعادت حسن منٹو حسن آئی ءَ گُشت اے منٹو نوں چی یے؟” ” کشمیریانی یک زاتے ءِ نام اِنت ” ” من ھم کشمیری یے آں ” ” ھو ” اما کنگ وائس اَنت ” من دیم ترّرینت ءُ گُشت ” اے وَ بُرزیں زاتے آئی ءَ کند اِت ءُ آئی ءِ چم گیش ءَ چہ گیش دل کش بوت اَنت من وتی زندگی ءِ تہ ءَ وڑ وڑیں زیبناکیں چم دیستگ اَت بلے آ چم کہ ھنیپہ ءِ چم اَت اَنت، بے وڑ دل کَش اَت اَنت، چو نہ زانت کہ آئی ءِ چمانی تہ ءَ چے ھست اَت کہ آئی ءِ چمانی دل کَشی ءِ وجہ اَت من چِد ءُ پیسر ءَ ھم گُشتگ اَت کہ آ اِینچو زیبناک نہ اَت اَنت بلے پد ءَ ھم منی دل ءَ سک لگّگ ءَ اِت اَنت من گوں بھادری ءَ گوں وتی اَگل (دماگ ) کار بَست ءُ آئی ءِ مودانی یک کالکے کہ آئی ءِ انیچّگ ءِ سر ءَ چہ آئی ءِ چم چیر اَت اَنت ، من لنککانی سر ءَ چہ چِست کُرت ءُ انیچّگ ءِ سرا ایر کُرت اَنت۔

بلے آئی ءَ ھراب نہ لیک اِت۔ من انگت دگہ وڑے کُرت کہ آئی ءِ دست زُرت ءُ وتی دست ءَ کُرت کمو کَجّ اِت بلے اے وڑ ءَ ھم آئی ءَ ھچ نہ گُشت ءُ ھچ وڑیں ناوشی نہ کُرت ئِے ءُ انگت وتی ھمراھیں بچک ءَ را گشت ئِے کہ ” ترا چی انت تو منی دست ءَ زور دیگ ءَ ئے ؟ ” من زوت زوت آئی دست یل دات ءُ بچک ءَ جُست گِپت کہ ” شُمئے گِس کُجا اِنت ؟” بچک ءَ دست ءِ سرا اشارہ کُرت کہ ” ھمے آ بازار ءَ ! ” اپس گاڑی ھمے بازار ءِ نیمگ ءَ ترّ اِت بازار سک رش اَت رو ءُ آ ھم سک باز اَت اپس گاڑی وار وار ءَ روان اَت ءُ دگّ چو کہ کڑ ءُ بینٹ اَت ءُ ھما دکّہ گران اِت اَنت یکوئی آئی ءِ سر منی کوپگاں لگ اِت ءُ منی دل ءَ گُشت کہ آئی ءِ سر ءَ وتی زانسراں ایر بہ کناں ءُ آئی ءِ چماں بہ چاراں بس بہ چاراں! کمُکیں وھد ءَ پد آئی ءِ گِس ءَ سر بوتاں بچک ءَ اپس گاڑی والا ءَ پہ اوشتگ ءَ گُشت وھدے کہ اپس گاڑی اوشتات ءُ آ جھل ءَ ایر اتَک۔ ھنیپہ نشتگ اَت من آئی ءَ گُشت” تئی گِس ءَ سر بوتگاں ” گُڑا ھنیپہ ءَ وتی دیم تر اِینت ءُ من ءَ گوں وتی ھزار نازیں چماں چار اِت ئِے ۔ گُشگ ءَ اَت کہ” بدرو کُجا ئے ؟” من آئی ءَ را جُست کُت کہ ” کُجام بدرو ؟” ءُ آئی ءَ گُشت ” ھما بچک کہ منی ھمراہ اِنت ” من بچک ءِ نیمگ ءَ چار اِت کہ آ اپس گاڑی ءِ کر ءَ اَت ءُ من گُشت ” اے وَ اوشتاتگ ” ” شر! ” ھمے وڑ گُشت ئِے ءُ بدرو ءَ توار ئِے جت” بدرو! من ءَ تو جھل ءَ ایر کن ۔” بدرو ءَ آئی ءِ دست گِپت ءُ بازیں مشکلے ءَ گوں ایر کُرت ۔ من ترندی ءَ گوں ھیران بوتاں۔ پُشت پُشت ءَ روان بوتاں ءُ بچک ءَ جُست گِپت “چہ گپے اے وت زانان ایر اَتک نہ کنے؟” بدرو ءَ پسو دات ” جی نا اِیشی ءِ چم ھراب انت اے نہ گند اِیت ۔


دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نوکتریں

پنچگور ءَ پاکستانی پوج ءِ سر ءَ اُرش، اُرش زمّہ واری بی ار اے ءَ منّ اِتگ

پیری ہوٹل ءِ ھند ءَ پوجی پانگس ءِ سر ءَ راکٹ ءُ وتکاریں سلاھاں گوں اُرش کتگ، یک پوجی کارمندے کشتگ...

بلوچستان جتاجتائیں وئیلاں شش مردم بیران چاردہ ٹپی، جونے دست کپتگ

سربوتگیں ھالانی رِد ءَ بلوچستان ءِ دمگ تربت، قلعہ سیف اللہ، لسبیلہ ءَ دگ ءِ وئیلاں چار مردم بیران چاردہ ٹپی...

کلمانٹ – شاری بلوچ

نبشتانک: کلمانٹ نبشتہ کار : شاری بلوچ دی بلوچستان پوسٹ

کیچ: پاکستانی پوج ءَ دومی شپ ءَ بیڑ برتگ ءُ ھشت کس آوار جتگ ءُ برتگ اَنت

سر بیتگیں ھالانی رد ءَ گوستگیں شپ ءَ پاکستانی پوج ءَ کیچ ءَ ھواریں دمگ تمپ گومازی ءَ مردمانی لوگاں بیڑ...