شھید گلاب عرف ءِ وحید جان- واھد بلوچ

الم بوانیت

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ – بالاچ قادر

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ بالاچ قادر دی بلوچستان پوسٹ گُل ترا یات بیت ھما وھدی کہ توءُ دگہ سنگتے مئے...

کمےّ وھد کشّ – منھاج مختار

کمےّ وھد کشّ منھاج مختار دی بلوچستان پوسٹ تو ھم زانئے کہ من ترا گشگایاں بلے اگاں ترا موھ رست منی اے...

بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ترس ءُ پاکستانءِ نوکیں پالیسی: نبشتہ حکیم واڈیلہ

گوشنت زوراک وھدءِ وتا نزور بیگءَ گندیت اگں ماریت گڑا آوتی سرجمیں زورا جنت ءُ وتی زوراکیءَ برجم دارگءِ...

نبشتانک: شھید گلاب عرف ءِ وحید جان

نبشتہ کار: واھد بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ٹلو تو نہ بئے
راجی جنزے تہ ءَ بازیں استاد ءُ سینئریں سنگت دوچار کپتگ ءُ باز شوکیں وھد گوں ھمے سنگتاں گوْستگ۔ اے استاد ءُ سنگتانی تہ ءَ یکے شھید گلاب عرف ءِ وحید جان ات۔ شھید ءِ ھرچ گپ، سوج ءُ دیوان پہ من یک سوگات اِت اَنت۔

من انگت آئی ءِ مھرانی وامداراں بلے آ پہ وتن سالونک بوت وحید جان ءِ ھرچ گپ، مسکراہ ءُ بچکندانی تہ ءَ باندات ءِ امیت ماں بوتگ من مدام کہ آئی ءِ شریانی بابت ءَ جست کت گڑا من ء ھمے پسّو دات ئِے، “ٹلو جان بِل من اِد ءَ وتی ءِ فرض ءِ اَد ءَ کنگ ءَ اتکگوں مئے شمئے دُرسانی مانا یک اِنت ءُ مارا یکے دومی سنگتے کِرا سِکگی انت” ۔ شھید ءِ اِے ھبر من انگت دل ءَ نہ بُرتگ، مدام گوں لھمیں بچکنداں گشت ءِ “سنگتاں دل ءَ ڈَڈ کن اِت مئے شمئے جاگہ ھمیش اِنت”۔ شھید ءَ مدام جیڑہ گوں اُرتیاں چارگ ءُ پھمگ ءِ کوشست کتگ ءُ راجی جنز دیما بُرتگ۔

وحید جان راجی جنزے یک سنجیدہ ءُ مکلسیں سنگتے بوتگ۔ آئی ءَ کدی ھم چہ وتی لیکہ ءَ پُشت کِنزگ نام نہ زانت آ پہ آجوئی ءَ مدام پَنّوے ات۔ وحید جان پانزدہ اگست دوھزار ءُ بیست ءَ گچک ءَ پاکستانی ناشرکاریں فوجی اُرشے ءَ شھید کنگ بیت۔

آ بیگاہ من ءَ انگت یات انت وھدے من کوہ ءَ سِھر کپت اوں، اے جمبری ءِ موسم اَت گڑا من وتی چاگَل ءَ آپ وارت ءُ سگریٹ روک کت ءُ گوں وتی موبائل ءَ مُشکُل بوتاں وھدے جمبرانی گرندگ بندات بوت گڑا دیر نہ بیت کہ ترمپ بندات بوت کوھانی دروشم بدل بوان بوت اَنت۔

وھدے ھَور ءَ کمو اِیر دات گڑا من وتی چادر زورت وتا گوں وتی توپک ءَ مانپوشت ءُ جھل ءَ اتک اوں۔

لھتے روچ ءَ پیسر وحید جان سپر ءَ بوتگ ات ءُ اتکگت اوتاک ءَ ساڑی ات۔ استاد ءَ سک دم بُرتگ ات۔ کسانے جوڑی ءُ تیاری ءَ پد من استاد را جست کت کہ تو پیسرا ناگن ورے یا پہ تو چائے اَڈ بکناں؟ استاد ءَ گشت ٹلّو پُل نگنے وڑ کن کہ سک شُد ءَ گپتک ءُ پد ءَ تیار بو کہ شھر ءَ روگی انت کہ سنگتانی ورگ ھلاس انت۔ من گشت شر، تئی نگناں کاراں تو ورگ ءِ بور ءُ آرام کن۔ من انوں راواں نارُشتاں گرم کناں۔ من ورگ وحید جان ءِ دیما داتنت گڑا من ءَ گشت ءِ ٹلو برو داں کہ چاہ ءَ پر کن تیار بیت گڑا چایے وراں رہ کپاں۔

من چاہ اَڈ دات گڑا ما سنگتاں چاہ وارت ءُ ساھتے آرام ءَ رند من ءُ وحید جان رہ کپتاں۔ شھر مارا چہ باز گِستہ ات سپر اوں مزن ات گڑا ما راہ ءَ کندان ءُ مسکرا کناں سپر راھی ات مزنیں پندے جَنّگ ءَ پد وھدے شھر مئے کمو نزیک بوت گڑا ھمدا ما دویناں درچکے ساھگ ءَ آرام کت مزنیں پندے ءَ رند ما سک دم برتگ اَت استاد ءَ چاگِل ءَ چہ آپ وارت ءُ من ءَ ئِے دات۔ وت دورگند کنگ ءَ لگت، داں کہ راھانی جاوراں سرپد بہ بیت۔

دورگند ءَ رند شھید ءَ بچکندت ءُ گشت ئِے اِد ءَ ھچ نیست کشک ساپ انت۔ بیا راواں دکان ءَ چیز زوراں کہ جمبر مئے سر ءَ انت وھد ھم نوں شتگ۔

من پد ءَ اے میتگ ءُ کشک آں آ وھد ءَ چو سرپد نہ ات اوں گڑا من گشت وحید جان چو روگ نبیت تو سنگت ءِ ھال کن میتگے جاوراں جست کن ھمے ساھت ءَ گلاب جان گوں لھمیں بچکندے ءَ گشت، “ٹلّو تو بہ بئے”۔ گڑا ھمدا شھید سنگت ءِ پون ئِےکت ءُ جاورانی جست ءِ کت وھدے آ سنگت ءَ گشت کہ راہ ساپ انت گڑا وحید جان منی کمے گونجبگ ءَ رند گشت ءِ بیا ٹلو رواں ترا چوناھا وڑ نیست ما گڑا کندان ءَ پاد اتکاں ءُ رہ کپت آں۔

کمو دور روگ ءَ پد وھدے دکان نزیک بوت گڑا شھید ءَ گشت تو برو دکان ءَ چیز بزور من راہ ءِ سرا ننداں گْورکناں کہ من ءَ ھچ ھوش نیست پد ءَ من کندیت ءُ گشت وحید جان تو منی ھوش ءِ ھال ءَ شر سرپدے۔

گڑا ھمے ھبراں گوں وھدے ما میتگ ءِ نزیک ءَ سر بوتاں گڑا من ءَ کشک ءِ سر ءَ اوشتگی ات ءُ شھید دکان ءَ شت اوتاک ءِ سامانانی زورگ ءَ ساھتے ءَ رند وحید جان چیز زُرت انت ءُ اتک گشت ءِ بلے کن ٹلو راہ کپ نوں وھد شتگ گڑا من جست کت، تو پکائی ءَ سجگیں سامان زورتگ اَنت۔ من ءَ پسو دات ءُ گشت ئِے ھو۔

ما سامان زورتاں جلدی چہ اے میتگ ءَ رپت اِنت مزنیں پندے ءَ پد شھید ءَ گشت ٹلو بیا آ ساھگ ءَ ننداں کمو آرام کناں آپ ءِ وراں پد ءَ جنزان بئیں۔جمبر اوں گوات ورگ ءَ ات ءُ پد ءَ بندگ ءَ ات سیاہ ءُ تھار ات ما کمو ساھگ ءَ جلتیں گڑا من گشت وحید تو روگن زورتگ؟ منی جست ءَ رند گشت ءِ اڈے من چٹ شمشتگاں چہ روگن ءَ من گشت گڑا نوں چوں کن ایں مئے مستر کار یکے ھمے بوت ءَ نوں واپس کجا روگ بیت شھید ءَ من ءَ گشت ٹلو پل ھچ پرشان مہ بو دیم ءَ میتگے دپا کپ ایت ھمودا رواں گِھسے ءَ پچ گِراں۔

ما گڑا ھمے میتگے کشک گپت ءُ را کپتاں۔ وھدے ما میتگے ءَ سر بوت اِنت گڑا شھید لوگ ءِ دپ ءَ اوشتات ءُ گوانک پھر کنت گڑا یک زالبولے درتک ءُ گشت ءِ شما چون ایں مردم اِت، کے ءَ لوٹ اِت؟ وحید جان ءَ پسو دات ءُ گشت، اما ما سرمچاراں ماہ چاہ دوکان ءَ روگن ءِ زورگ ءَ بے ھیال بوتگ اِنت اگاں شمئے کرا است مارا کمو بدے اِت کہ جمبر سر ءَ انت واپس راہ دور انت ءُ سپر اوں دیما مزن اِنت۔ ھمے گپاں آوار زال ءَ گشت شر من پہ شما روگن کاراں روگن ءِ ھارگ ءِ پیسر مادر ءَ گشت ئِے بیاھے گس ءَ نِندے آپ ءُ چاھے بہ ور اِت، کمو آرام کن اِت دیما شمارا جمبر بزگ کنت۔ گڑا ما گشت نہ مادر، ما سک اشتاپاں کہ سنگتانی ورگ مارا گون انت وھدے مادر ءَ روگن آورت اَنت گڑا ما دوئیں پد ءَ رہ کپت ایں-

وھدے میتگ مارا چہ گِستہ بوت ءُ ما کمو دور شتاں گڑا مارا گپت۔ گلاب جان من ءَ گشت کہ ٹلو نو ھوتاک ءَ روگ نہ بیت آ سک دور انت، منی گِھس ءَ رواں گھتر اِنت گڑا من چاریت اے روچ ءَ پہ سنگت آں اوتاک ءَ پہ ورگ ءَ ھچ نیست انت۔ من گشت وحید جان بیاں رواں کہ سنگت مئے ودار ءَ نشتگ انت۔ وحید جان پد ءَ بچکند اِت ءُ گشت “ٹلو تو نہ بئے” ، اے ھو ءَ چوں اوتاک ءَ لوگ بیت ءُ اوتاک سک دور انت مارا چہ ءُ شیپ اوں الم مارا گٹ کنت۔ گڑا من استاد ءِ ھبر زورتاں ءُ ھئورے تہ ءَ جنان ءُ پروشان لوگ ءَ سر بوت اِنت –


دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نوکتریں

کیچ الندور ءَ ناشناسیں مردماں ھائی اسکول سوتکگ

دی بلوچستان پوسٹ کیچ ءِ دمگ بلیدہ الندور ءَ ناشناسیں مردماں گورنمنٹ ھائی اسکول بُن داتگ، چریشی...

گچک: دو زالبول ءُ چُکاں ھوار نُھ مردم بیگواہ

دی بلوچستان پوسٹ چہ گچگ ءَ پاکستانی پوج ءِ دست ءَ دو زالبول ءُ چکاں ھوار نُھ...

مند ءَ پاکستانی پوج ءِ پانگس ءِ سر ءَ اُرش، اُرش ءِ زمّہ واری بی ایل ایف ءَ منّ اِتگ –

گوک رودان ءَ پاکستانی پوج ءِ پانگس ءِ سر ءَ اُرش کتگ دو کارمند کُشتگ یکے زدگ کُرتگ - میجر گْوھرام...