نبشتانک: من ءَ ناز اِنت
نبشتہ کار :ماھین بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
آئی ءِ ھیال ءَ ، من واب اَت آں، بلے من درسیں گپاں کمبل ءِ تہ ءَ اِشکُنگ ءَ اَت اَنت۔ آ گوں اکس ءَ گپ ءَ اَت۔
ترا گپے بہ گْوش آں؟
من ءَ گوں تو سک مھر اِنت انچو گْوش ئے تو منی ارواہ ءَ بستگے۔ تو من ءَ چو دوست بئے، من ھچبر گُمان نہ کتگ۔ تو من ءَ چو زامُر ءَ گوں وت ءَ پَتاتگ من ءَ یک دمے بے تو نہ بیت تو چہ ھیالاں دمانے گیسر نہ بئے۔
راجی گلامی ءَ زند ءِ ایدگہ آسراتیانی ھمرایاں من ءَ چہ منی مھر ءَ ھم زبھر کتگ۔ تو پہ راجی ھک ءِ پیلو کنگ ءَ کوہ ءَ شت ءُ منی دست ءَ پھک ءَ دَرشُتے من ءَ بے وس کُت، بلے من ءَ ناز اِنت من ھچ نہ گُشت ءُ ھچ نہ گْوش آں۔
من ھر وھد ءَ وت ءَ را ھمے ھاتر ءَ داراں کہ مرچی باند ءَ دیدارے الم بیت، بلے گُش ئے من پہ تو نیست آں، تو انچو چہ من بے سما ئے۔ کدی کدی تئی وتی کارانی نیمون ءَ کہ من ءُ تو دوچار کپیں، من گُش ئے گلامی ءِ زمزیلاں سندان ءُ آجو باں۔ من وتی ءُ تئی میان ءِ دوری ءَ بے سمائی ھتم کناں گوں تو ھم زان باں۔ تی کِرّ ءِ نندگ ءَ منی ھاٹیگ کیت۔
وھدے تو آ روچ ءَ من ءَ امبازاں زُرت منی ارواہ ایمن بوت من ءَ کسی تُرس نیست اَت۔ اے ساھت ءَ تو کہ منی دست وتی دست ءَ کت ءُ روچ ءَ را دیما تیلانک دات داں تھاری ءَ مانشانت۔
سھب ءَ کہ تو من ءَ رُکست کت ءُ در کپت ئے دیم پہ ھورکیں سنگراں، من ھچ بژنیگ نہ بوتاں۔ من زانت تو سنگراں ھورکی ءَ ھچبر یلا نکن ئے ھمے ھاتر ءَ تو منی کر ءِ نندگ ءِ وت سریں نیمون ھچبر نہ شوھاز اِت۔
تی روگ ءَ پد پہ من بس یات پشت کپت اَنت شپ ءَ گوں تئی ترانگے ءَ وپتاں، روچ ءَ گوں تئی یاتے ءَ نشت آں دیوان کت۔
پد ءَ من اَت آں ودار اَت کہ کدی تو نیٹورک ءَ کائے۔ تی نیٹورک ءِ آیگ من ءَ انچو بے تاھیر ءُ تکانسر کنت کہ من ءَ ھوش ویل دنت ءُ گنوک کنت تو زان ئے من ءَ تی یکیں گپ ءَ داشتگ-
ّ“بانُک وت ءَ تکانسر مکن پہ من، اگاں من ءَ چیزے بوت ھم نزور مکن وت ءَ من بلّے چہ تو دور آں، بلے من گوں تی دریکگاں بستگ آں۔ من ءَ ھچ جاہ ءَ مہ شوھاز”۔
بلے انگت منی نپس پُر نہ بیت، من ھر وھد ءَ تی واستا دوا کناں، ھردیں کہ منی دست ھُدا ءِ در ءَ چست بنت گُڑا پہ تئی جان سلامتی ءِ واستا دوا کناں دگہ ھچ۔۔۔ بس تئی یکیں گپ ءَ من ءَ داشتگ کہ من ھر کجا بہ باں گوں تو بستگ آں۔
مرچی سرمچارانی جنگی تامُرے شنگ بوتگ بیا بچارئے، کجام جنگ۔ شیرین ءَ کمرہ ءِ پُترگ ءَ گوں موبائیل کش اِت ءُ گُشت۔ آئی ءَ اکس ھمے دمان ءَ رُپت ءُ چیر دات۔
تامُر ءِ چارگ ءَ گوں آئی ءَ وتی سر ءَ پھر بست ءُ گوں وت ءَ گپ کت ءُ گُشت، من انچیں کُنگریں ورنایے ئیگ آں کہ وتی راجی آجوئی ءِ لوٹ ءَ وتی سر ءَ چہ سر گوستگ ءُ سرمچنڈ بوتگ۔
من ءَ ناز اِنت ھر ھما ورناہ ءِ سر ءَ کہ وتی راجی آجوئی ءِ لوٹ ءَ سرمچنڈ بوتگ اَنت ءُ جنگ ءَ اَنت، جنگ جنگ ءَ داں شھید بنت ءُ ابد نمیران بنت، من ءَ ناز اِنت پہ ورنائیں سرمچنڈاں کہ جنگ جاہ ءَ شھید بنت پہ گُلزمین ءَ نوکیں کسّہ ءِ پشتگیج اَنت ءُ بے تواری جُنز اَنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
