نبشتانک: شھید مکتار، نور بلوچ
نبشتہ کار: پزل شیر بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
استاد..! اے ھما گرماگی جگر بُرّیں گرم ءِ ٹاک اَت روچ چو گرمیں تاپگ ءَ داگ دیگا اَت، گش ئے آس اچ آزمان ءَ شول کشان وت ءَ زمین ءَ چیر گیجگ ءَ ات، بے ساھگی ات، زمین ءَ اشکر بادینتگ ات، ساھگ اوں نیست اَت، یک بزیں بَبُرّے ات، بلے چہ ڈنگ جنیں مار ءَ پُر ات، کس ءَ توکل نہ کت بَبُرّ ءِ جَنڑیں گُلگ نہ بُر اِت انت کہ مارا مار ور انت، تو پہ پرامیت ایں بچکندے درائینت ءُ گشت من ءَ بدئے داس ءَ من بزاناں بَبُرّ ءُ بَبُرّ ءِ مار بزانت انت، اڈے مارے مارا کشیت نہ کشیت مارا گرم گرادیت ھاھاھا.
سنگتاں شپ ءَ گُوپگ جتگ ات، سھب ءَ مھلہ شتگ اتاں سھرگوریں ماھیگانی رندا تو جَنڑیں بَبُّر چو ٹھلیں بانور ءَ سمبھینت کمبلے تالان کت ءُ گشت بیاے سنگتاں مار من دم کتگاں ھاھاھا، ما ٹھکے جت ءُ نشتاں بلے ھمے کہ شَپِرگے بوت تو شیرکنیں ٹھکے دات ءُ گشت ھمیش انت مارے ما سِٹ ات انت، ترا یات بیت، سنگتاں کہ ماھیگ آرتاں ما ءُ شما ھمے ساھگ ءَ نشت روت کتاں من گشت اِشپُھت اش کناں کہ منا اِشپُھت سک وش بیت تو کند ات ءُ گشت گند ءِ روگن ءَ بریجگ بہ بنت اشانی دگہ تامے (ٹسٹے) بیت، فرش درائینت کہ ماھیگ سک باز انت اِشپُھت بہ کن ات بہ بریج ات، مئے گُوپگ ءَ سک باز ماھیگ اتکگ، مارا گرم ءَ جتگ انگت سرجم ءَ روپگ نہ بوتگ انت.
سنگتاں گشاد گشاد ءَ تال زرت آرت تَرّ کت، بلے اسپیتیں کوکرے ءَ وتی سُنٹ آزمان ءَ داتگ ات ءُ سر کشّاں ات، تو گشت زوت کن ات اے جمبر گوارگا پیداک انت ھدا زاناں مئے بزگی ءَ گندگا انت، من پہ کوچرائی گشت اڈے اے ھدا چہ ما بیھال انت، اے کوکر ءِ نپس پُر بووگا نہ انت ادا داں سر نہ بیت ءُ ساہ دنت، تو کند ءُ گشت زاناں سنٹ انت ھاھاھا، پدا ما ءُ شما ھوری ءَ ٹھک دات ءُ کند اِت، درویش گشاد گشاد ءَ اِشپُھت ءِ سنگ جوڑ داتاں آس ءَ را جمبور کت، دیر نہ بوت اسپیتیں کوکر ءَ نیلگیں آزمان سیاہ پوش کت ساھیل بوت ما ءُ شما درست ڈن ءَ دراتکیں ءُ نشتیں من وتی گوانکو در کت کہ جمبر ءِ اکسے کشّاں تو پہ کندگ منا چار اِت ءُ گشت تو نوں باریں اکس کشے بئے یا نہ بئے جمبر ءَ بِلّ بیا منی اکسے بہ کشّ من زاناں نوں من دیر نہ کناں کہ شھید باں.
باندا بلکن ھمے اکس ءَ گوانکو ءَ بگندئے پہ من شئرے ءِ چار کڑی نبشتہ بکن ئے، سھراب ٹھک دات ءُ گشت تو گوں سیاھیں دیم ءَ من زاناں شھید نہ بئے، چیاکہ تو ھمے زوتاں اچ لگوریں پوج ءِ انگر ءَ دراتکگ ات ئے، ما درستاں دل یکیم کتگ ات، کہ تو شھید بوتگ ئے، آدگہ درستیں سنگت چہ انگر ءَ درکپتگ اتاں وش ءُ سلامت اتاں، بلے تئی ھچ رنگیں ھال نیست ات.
درستیں سنگت بژنیگ ءُ کھتیگ اتاں کہ استاد یار چوں چہ ما سستگ یک روچے گوستگ ات تئی انگا ھچ ھال نیست ات اناگہ شپ ءِ پاسے ءَ تئی نمبر ءَ زنگ وارت تو نہ زرت ما نوں پھک ءَ دل یکیم بوتاں کہ تو پکا شھید بوتگ ئے تئی گوانکو دژمن ءِ دست ءَ کپتگ کہ زنگ ءَ نہ گیپت، پدا ما نمبر جت تو کہ ھلو کت گش ئے زاناں شادھانی استوناں شلگ بندات کت، تو کہ وتی ھال دات سنگتاں زوت زوت اتک ءُ ترا دست گپت، پدا ھما تئی سدگ ءِ کسہ بوتاں، تو کندگے جت ھمے کسہ ءِ جند گڈ ات ءُ منا گشت تو اکس ءَ کشّ من ترا ویڈیو کلپ یے پیشداراں من ھمے اکس گپت ءُ گوانکو ءَ کت، پدا تو وتی گوانکو چہ کیسگ ءَ درکت منا ھما ویڈیو کلپ پیشداشت کہ تئی انگری ءِ وھد ءَ تو وتارا وت ویڈیو کتگ ات، تئی دیم ھون ءَ میچل ات، ڈالبار ءُ گیشترے ءِ میان ءَ اتئے، وت ءَ ویڈیو کتگ ات ءُ لگوریں دژمن ءَ زاہ دیگا ات ئے، من کہ ویڈیو چار اِت ءُ کند اِت، من گشت تو وتار ءَ اے ساھت ءَ چوں ویڈیو کتگ تو گشت منی آخری وھد بوتگ من گشتگ نوں من جنگ باں، لگوریں پوجی منی سک نزیک ءَ اتکگاں ءُ ھیلی اوں برز ءَ بال ءَ بوتگ انت، من وتارا ویڈیو کتگ کہ من اگاں جنگ باں باندا بلکن منی ھمے ویڈیو چہ لگوریں پوج ءِ دست ءَ شنگ بہ بیت شما منا آخری وھدا بہ گند اِت، پدا تو کند اِت ءُ گشت اے ھون زان ءِ منی دیم ءَ چوں پِر انت.
ھمے وھد ءَ کہ ما لگوریں دژمن لٹ دات پدا چہ پُشتی ءَ مارا انگر کنگ ءِ جھد ءَ ات گڈا ما داں دیراں جنگ کت سنگت ھر یکے وتی وڈا در کپت من دگہ نیمگے درکپگ ءَ اتاں بزاں ھمے کوہ ءِ سرا لھتیں پوجی نشتگ، گڈا منا اشاں بلبل ءِ سرا سک باز تیر جت تیراں منا نہ گپت تیرانی پَچکاں منا لگّ ات، من وتا دؤر دات سنگاں منا بے وڈ لگ اِت من ھون ءُ ھون ریچ بوتاں اے ھمے ھوناں، باندا شما بگش اِت من پہ زمین ءَ ھون نداتگ اے ھون منی شاھد انت، من ٹھکے دات ءُ گشت نا جگر اے رتکگیں ھونانی مز آجوئی انت.
ھاھاھا
اسپیتیں کوکر ءَ نرم نرم ءَ گوارگ بندات کت مئے اِشپُھت ءِ سنگ انگا سھر نہ اتاں تو درویش ءَ ھکل کت شابا ڈئے دَروو ھیّا کن کہ جمبر اتک گوں تئی ھمے گپ ءَ جمبر ءَ وتی دپ پچ لگوشت ترندیں شلگے بندات بوت سنگتاں گشاد گشاد ءَ پلاسٹکے آس ءِ سرا دات اِشپُھت سنگانی تل ءَ دات، ھئور گوں ترندی ءَ رچگا ات، پدا اے جگر بریں گرم ءِ ٹاک ءَ ھئور ءِ رچگ ءِ ھنوشیں ملار…. اُپّ آ کسہ نہ بیت یار…….!
بلے من نزاناں منی گُرس اَت یا گژن ات من اِشپُھت شر پَشّگ ءَ نہ اشت، من گشت نوں پشّ اتگ درے کن ات وران یے، تو گشت اوپار کن جان اے ھئور ءِ چاڑ ءَ بگر بلے منی ھبر تو نہ پروشت درویش اِشپُھت درکت، اِشپُھت ورگی نہ ات، سرسوچ ءُ تہ ءَ ھما ھامگیں آرت ءُ ماھیگانی جند اتاں تو گشت اشرا منی دل نہ زوریت بلے تو چہ درستاں گیشتر وارت ءُ گزلے سست دست ءَ کت برزیں جِکّ ءِ سرا شت ءُ نشت ئے گوں شیرکینیں توار ءَ سوتے الھان کت، چہ ماھیگانی بریجگ ءِ تام (ٹسٹ) ءَ شمشکار بوت ئے، ھئور انگا نرم نرم ءَ شنزگا ات ما درست چہ پچانی تری ءَ بے سما اتاں بلے تپنگ ھرکس ءَ وتی ساڑتگ ات، تو منا گوانک جت اڈے زالم بیایے اے جِکّ ءِ سرا ھور ءِ لذت ءَ بگر ات من ھمے بیواک منا واک نہ بوت ما ھمدا جھل ءَ نشت ءُ پیتاری کت تئی بڈا کپت ایں سھراب گشت استاد جِکّ ءِ سرا نشتگ چو سیاھیں کلاگ ءَ انت، سنگ سیاہ، استاد سیاہ، پدا پُچ ھئور ءَ تر کتگاں بچار اتے ھچ زانگ نہ بیت، تو چہ برزگ ءَ ھکل دات بچ ءَ سھرو سیدا بو تئی…… ھاھاھا باریں چے چے تو گشت، ما کند اِت، پدا کہ تو جھل ءَ اتک ئے دگہ مردمے ءِ بڈا کپت ئے نام ءِ نہ گشان گوں تو وت بزانے ھاھاھا.
پدا ھم روچی ایں گل ءِ کار تچ ءُ تاگ، تئی سر کہ پدا کپت سرومگیں زامران ءَ، زامران ءِ ھشیمیں مات بند ءَ پہ تئی وش اتک ءَ ھمک گواڈگ ءُ پل تئی راہ ءَ تالان کتاں.
تو وَ زی منا فون کت ٹھک دات ءُ گشت باریں ھال کن چے نوکیں ھال ھست جنگ منگ نہ بوتگ من کند ات ءُ گشت جنگ کنوک شما ات، تو کجام جنگ کتگ کہ من ھال ءِ ترا بدے آں، تو بلاھیں ٹھک دات ءُ گشت اے تئی راستاں ھاھاھا، پدا تو بچکند ات ءُ گشت گڈا مئے چیزاں زوت وڈ کن ات ما الکاپیں جنگے کناں انشااللہ بے دروریں ویڈیوے کیت پہ گوھرام بلوچ ءَ ءُ قوم ءَ، پدا ھما کوچرائی ءُ کندگ، بلے من نزانت کہ تو چو اشتاپ ءِ ترا سالونکی ءِ ھنوشیں کئیپاں ملار کتگ، من نزانت کہ تو شھید پیرک جان، شھید نوتک جان ءُ شھید گلاب جان ءِ آزگیں زیم آنی سرا دگہ آبلیں ٹپ یے نوک کن ئے ءُ اچ ما جتا بئے، شپی کہ تئی گوں ھمراھاں سالونکی ءِ ھال اتک من نہ گریت، منی ارس اوں در نہ یتک انت، دل پہ درد انت، کوٹی ءَ تھنا نشتگاں، یک سگریٹے نہ مر ایت ءُ دومی روک بیت، پُردان چہ بُنڈُک ءَ پُرّ انت، گوانکو ءَ تئی اکس ءَ چاران ءُ پہ زور کنداں، ءُ ھمے کسہ نبشتہ کت ءُ پہ تو راہ دات داں تو اوں گوں سالونکیں ساجد جان ءُ ازیز جان ھمے کسہ ءَ بکن ئے ءُ دل ءِ مئیل ءَ ٹھک بدے ءِ ءُ بکندئے.
گڈی ءَ گوں ھمے گشتن ءَ.
“گوں ایمانداری ءُ پھکدلی ءَ چار گام پہ منزلءَ راھی بکن منزل وت تئی دیم ءَ کیت.
رخصت ما نہ ایں یکجائیں
رخصت ما نہ بیں یکجائیں
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
