TBP Balochi

دی بلوچستان پوسٹ

مروچی بلوچ ءِ پُرایمنیں جد ءُ جھد ءَ ھم پاکستان ءِ ترسناکیں بیھارانی دیمپانی بیگ اِنت ـ ماما قدیر بلوچ

بلوچستان ءِ بنجاھی شھر شال ءِ پریس کلب ءِ دیم ءَ وائس فار بلوچ مسنگ پرسنز ءِ نیمگ ےَ چہ برجاہ داشتگیں زھرشانی بنجل ءَ مروچی چار ھزار ءُ یک سد ءُ پنجاہ نُھ روچ سرجم بوتگ – بی ایس او ءِ کامریڈ اسرار، ھنکین سرکماش شوکت ءُ دگہ مردماں بنجل ءِ تر ءُ تاب کرتگ ءُ بیگواھیں مردمانی کھولانی گون ءَ پدردی درشان اِتگ ـ

ھمے وھد ءَ وائس فار بلوچ مسنگ پرسنز ءِ رھشون ماما قدیر بلوچ ءَ گوشتگ کہ راجدپتر گواہ انت کہ ھر راج ءَ جد ءُ جھد کُرتگ گڑا آئی ءَ ارزانی ءَ برورد نہ رس اِتگ انت ءُ زورگپتیں سامراج ءَ مدامی آ جد ءُ جھد ءِ نِزور کنگے ھاتر ءَ نوکیں پالیسی جوڑ کُرتگ ءُ آ وتی ایردستی برجاہ دارگ ءِ ھاتر ءَ کارمرز کرتگ ـ

آئی ءَ گوشتگ کہ ھمے وڑ مروچی بلوچ ءِ جد ءُ جھد ءَ ھم پاکستان ءِ بیمناکیں بیھارانی دیمپانی بیگ انت – کہ لھتے مردماں چیزے لب اش داتگ ءُ ٹکی نام ءِ سر ءَ پارلمان ءَ داں سر کتگ اَنت ھمے وڑ زورگر مدامی وتی پالیسیاں مٹین ایت-

گڈسر ءَ ماما قدیر بلوچ ءَ گوشتگ کہ بلوچستان ءَ ڈیت اسکواڈز جوڑ کنگ بوتگ، ھزارانی کچ مردم بیگواہ ءُ شھید کنگ بوتگ انت، ٹکی دست رس پوج ءَ کارمرز کُتگ راجی جھد ءِ بگیری ءَ آس روک کُتگ اِت ـ بلوچ راج ءِ چُکچینی سر ءِ بازار بوتگ بلے بلوچ ءَ درسیں دست یک یک کرتگ ءُ زیرزمین کرتگ انت ـ

نبشتانک: تو واتر نہ کُت ءُ دسمبر اتک

نبشتہ کار: گنی ھیات

دی بلوچستان پوسٹ

دسمبر ءِ سارتیں شپے اَت مئے سر دشتُک ءَ کپت بلے اے رندی سک گْوھر اَت زمستان ءِ سارتیں شپے اَت شپ ءِ نیل اَت ما چوناھا راہ گار کُتگ اَت ما اے ھم نہ زانت کہ اے جاگہ کُج اِنت ۔

گْوھر ءَ مارا لاچار کُتگ اَت شپ ءِ تھاری ءَ بُرو اِیں ءُ یکّے ءِ گِس ءِ دروازگ ءَ بہ ٹُکیں چہ واب ءَ پادئِے بہ کن ایں ۔

ھما ھَدّ ءَ سارتی ءَ ایر داتگ اَت ما کْوٹانی تہ ءَ پیم نہ بوتیں مئے چم اے سیاھیں شپ ءَ اسپیتی ءَ نہ کپت اَنت اے سارتی ءَ مردمی چُک کُج ءَ ڈنّ ءَ دَر کیت۔

زیادگیں سارتی ءَ کُچک ھُولّاسگ ءُ راشگ ءُ چانگّگ ءَ چہ کپتگ اِت اَنت گڈی ءَ یک سنگتے ءَ ھمت کُت ءُ شت یک گِسئ دپ ءَ اوشتات توار ءَ لَگ اِت۔

شما مھمان دار اِت یک بَرے کَس ءَ پسّو نہ دات داں دیر ءَ رند یک اسپیت ریشیں کماشے ءَ پسّو ترینت دروازگ ئِے پچ کُت ءُ دروت ءُ دراہ بات ئِے کُت گشت ئِے بیا اِت گِس شمئے وتیگ اِنت ما سرجم ءَ بان ءَ پُتریں بلے اے بان بلاھیں بانے اَت آس جاہ ءُ چُل ئِے ھم پِر اَت کماش ءَ بگلے چگردیں دار پہ ما آرت ءُ ما آس روک کُت ۔

کماش ءَ ھچ جست ءُ پرس نہ کُت ءُ شت چاھانی رند ءَ سلیمانی چاہ ترماسے پہ ما آرت ءُ نِشت ءُ ھال ءُ اھوال ئِے کُت بلے مارا اے جست ئِے نہ کُت کہ شما چونیں مردم اِت ءُ چہ کُج ءَ پیداگ اِت من کماش پُرست اے جاگہ ءِ نام چی اِنت؟-

کماش ءَ پسّو ترینت ءُ گشت اے دشتُک اِنت پرچہ کہ اے اولی رند ءَ کہ مئے سر دشتُک ءَ کپتگ اَت ۔

آس ءِ برانز ھمش اَت نوکی مئے ھون ءِ رگ رگانی تہ ءَ چول جنان اَت، سر ریچ بُوان اَت ءُ یک پہ یک ءَ ورنا چہ کماش ءِ جِرگہ ءَ وتی گپّ ءُ لیکھاں پْیش کناں بُوت اَنت کماش ءَ ھچ نہ گشت ءُ بس گوش ئِے رُپتگ اِت اَنت ءُ ورنایانی گپ ءُ ھبر گوش داشت اَنت ۔

شپ سک بے وھد اَت ءُ کماش ءَ مارا ورگ ءِ سلاہ جت ما مڑاہ کُت شُد ءَ مارا وتی وڑ ءَ کُتگ ءَ اَت زمستانی شپ ءُ سارتی بہ بیت مردم شدیگ مہ بیت اے بوت نہ کنت ۔

کماش ءَ ھم زانت اے مردم دیریں سپری ءَ پیداگ اَنت شُدیگ اَنت کماش ءَ مارا باز منت ءُ سلاہ جت ما کماش مہ کن کُت ھمے ھاتر ءَ شپ سک بے وھد اَت گِسانی چُک ءُ چوریگ سرجم ءَ واب اِت اَنت ۔

پَد ءَ شما زان اِت سارتی ءَ مردم گِںساں وپس اَنت کَس کَسے ھال ءَ سرپد ھم نہ اِنت ءُ نہ بیت ھم پَد ءَ وھد ءُ ھالاتانی سوب ءَ کس وتی گِسانی دَراں پچ نہ کنت ۔

اے کماش سکّیں ڈڈّیں کماشے اَت ءُ مھمان داریں انسانے اَت اے سارتیں شپ ءِ نِپس ءَ وتی گِس ءِ دَروازگ ئِے پچ کُت ءُ مارا بَگر جست ءُ پُرس ءَ جاگہ ئِے دات ءُ چاہ ءُ آپ ئِے کُت ۔

بلے ھمے کہ دسمبر کیت زمستان ءِ بنداتی ترندیں گْوھر بندات بنت اے منی یات ءَ اتکگیں درستاں چہ ترندتریں گْوھر ریچی اَت کساس یک ھپتگے ءَ شپ ءُ روچ سارتی ءَ وتی پدیانک پہ مُھکمی جتگ اِت اَنت۔

شپ وتی گڈی پاساں جنان اَت ءُ دیم پہ بام ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ ات کماش ءَ شاکارگے جت ءُ درائینت ئِےکہ چُکاں اے نپاد ایر اَنت من شمارا اے ساھت ءَ رُکست کن آں شما آرام کن اِت ءُ شھب ءَ کایاں گوں شما دُچار کپ آں ۔

کماش کہ شت ما وتی گندل تالا کُت اَنت پہ اِنسِرگ ءَ تچک بوتیں بلے آس ءِ برانز کم تاکت ءُ نِزور بوان اَت ما وتی کمبلانی تہ پُتریں –

دْرشکیں گوریچ سرد سرد ءَ کشّگ ءَ ات گْوات ءَ آڈھوری کتگ ات ءُ بان ءِ دروازگ ما تہ ءَ بند کُتگ اَت گوریچ بْرمش چہ گڈیکی ءُ دروازگ ءِ شم ءَ پیداگ اَت بان انچو سرد اَت کہ شپ ءَ مردماں (کمبلانی) تہ ءَ ھم واب ھرام اَت شپ چنچو پلان ات سردی گیشتر بیان ات پد ءَ زمستانی شپ چوں مَزن انت کہ مردم وپسگ ءَ ھم دم بارت زیادگیں سارتی ءَ کروسانی بانگ ءِ بْرمشے ھم گوشاں نہ کپگ ءَ ات چوناھیگا کروسانی کار اِنت کہ شپ ءِ ھر پاس ءَ الّم ءَ بانگ دے اَنت ۔

انچیں یک دمانے ءَ من ءَ یات نہ اِنت کدی وھدے کہ من وتی زند ءِ ھما گڈی سالاں یات کنگ ءِ جھد ءَ کناں تہ منی یاتگیریں جواب دنت۔

برپ ءِ وڑ ءَ آپ بوھان بیت من بان ءِ تہ ءَ نپادانی تہ ءَ تچک بوت آں کہ شپ ءَ سارتی ءَ ایرداتگ اَت من ءَ انچو یات اِنت کہ اے یک سردیں پیشمےاَت سھب ءِ سر ءَ مشکانی آپ بداتگ اِت اَنت مداں مدان ءَ منی چم بند بوان بوت اَنت ۔

سھب ءَ کماش ءَ دروازگ ٹُک اِت مارا چہ واب ءَ پاد کُت من چم لتار تاں ءُ چاراں گونڈلے ءَ گرمیں آپے کتلی ءِ دست ءَ اِنت آپ دیت دیگ ءَ اَنت ما دست ءُ دیم کُت ءُ کماش شرو بیت کِسّھے کنگ ءَ شپ ءَ کماش ءَ ھچ گپ نہ کُت بس گوش ئِے داشت سھب ءَ کماش ءَ دیوان وش کُتگ اَت ھمے ساھت ءَ گونڈل ءَ شیر چاہ ءُ پُراٹہ آرت ءُ ایر کُت اَنت ۔

ما اے سجویں روچ ءَ دیوان کُت داں دومی شپ کہ اتک ما کماش رُکست کُت مارا کماش ءَ راھے شون دات ما رھادگ بوتیں بلے کماش ءِ سسّا ءُ ھیال مئے نیمگ ءَ اَت ھمے ھاترا کہ سکّیں مھروانیں کماشے اَت ۔

آئی گپ ءُ ھبراں ھمے زانگ بوتگ اَت آ سکیں کوم دوست ءُ راج دوستے اَت آئی ءَ گوں وتی زمین ءَ ءُ زمین ءِ چُکاں سک مھر اَت گڈی وھد ءَ مارا اے گپ ءِ ھم گشت شما کائے الّم گوں من دُچار بہ کپ اِت ۔

پَد ءَ من زیادگ ءُ باز رند ءَ دشتُک ءَ اتک آں بلے دسمبر ءِ سارتیں شپ ءِ دشتُک ءِ کماش نہ دیست اے مئے ءُ کماش ءِ اولی ءُ گڈی دیدار بوت ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ

شال ءَ پولیس ءَ چکانی گون ءَ سلکاری کنوکیں ٹولی ءِ دو جرمکار دزگیر کرتگ اَنت – جرمکار کنوکیں مردمانی گور ءَ یک چُکے پَچگرگ بیتگ –

پولیس ءِ رد ءَ دزگیر کرتگیں مردمانی پَٹ ءُ پول ءَ پدر بیتگ کہ اشاں بیست چُکاں گیش سلکاری کنگ منّ اِتگ اَنت –

منظور شھید پولیس کارگس شال ءِ پَٹ ءُ پولی آپیسر مھمد یاسر ءَ گْوشتگ کہ رودراتکی شھدگ ءِ جھمنندیں ششمی تبک ءِ نودربر بیست ءُ ھشت نومبر ءَ بیگواہ بیتگ –

سِی نومبر ءَ چُک ءِ پت ءَ پولیس ءِ گور ءَ بیگواھی ءِ ھال داتگ چریشی ءِ سر ءَ پولیس ءَ پَٹ ءُ پول کنان ءَ چُک نسیر آباد ءِ دمگ چہ ڈیرہ مراد جمالی ءَ پچگپتگ ءُ دو جرمکار دزگیر کرتگ اَنت –

یلہ بیتگیں چُک ءِ رد ءَ وھدیکہ آ دکان ءَ سامان ءِ زورگ ءَ شتگ گڑا دو مردماں سلکاری کنگ ءَ پد دگہ یکے ءِ باھوٹ کرتگ ءُ گڑا آ ڈیرہ مراد جمالی ءَ برگ بیتگ –

اے ایس آئی مھمد یاسر ءِ رد ءَ سیمی جرمکار چیر اِنت ءُ کہ آئی ءِ دزگیری ءَ پَٹ ءُ پولی بیڑ بیگ ءَ اَنت –

آئی ءَ گْوشت کہ جرمکار چُپتگ ءُ ترسینگ ءَ آئی ءَ دَہ ءَ داں پانزدہ سال ءِ اُمری چُکانی گون ءَ سلکاری کرتگ –

جرمکارانی نشانگ کنگ ءِ سر ءَ پولیس ءَ دگہ آماچ بیتگیں چُکانی پَتانی گون ءَ رھوت کنگ بیتگ بلے پولیس ءِ گوشگ اِنت بازیں پِتاں بنامی ءِ ترس ءَ دیم ءَ نیایگ ءَ اَنت –

زانگ بہ بیت چِد ءُ پیسر کیچ بلیدہ ءَ ھم چُکانی گون ءَ سلکاری ءِ ھال دیم ءَ اتکگ اَنت –

دی بلوچستان پوسٹ

سر بیتگیں ھالانی رد ءَ روکپتی بلوچستان ءِ دمگ راسک ءَ ایرانی سیمسری لشکر ءَ یک گاڑی ءِ سر ءَ تیرگواری کرتگ ءُ یک مردمے زدگ کرتگ –

اھوالکار ءِ رد ءَ راسک ءِ دمگ ھنگ ءَ سیمسری ءِ لشکر ءَ یک گاڑی ءِ سر ءَ تیرگواری کرتگ کہ چریشی ءِ سوب ءَ گاڑی چَپ بیتگ ءُ گاڑی ءِ ڈرائیور ءُ آئی ءِ ھمراہ زدگ بیتگ اَنت –

زدگ بیتگیں مردمانی تہ ءَ یکے ءِ پجار امین جھمنند ایتک راسک ءِ نام ءَ زانگ بیتگ –

روکپتی بلوچستان ءَ انسانی ھکانی کار کنوکے ءَ باسکے ءَ نام پدر نہ کرتگ ءُ گوشتگ کہ ایرانی لشکر مردماں زور نشانگ کنگ ءَ اِنت –

آئی ءَ گوشت کہ بار کشیں گاڑیانی سر ءَ ھمک سال ءَ ایرانی لشکر تیرگواری کنگ ءَ اِنت کہ چریشی ءَ بازیں بلوچ زندگی ءَ زبھر ءُ زدگ بیتگ اَنت –

آئی ءَ گْوشت کہ سیمسری مردمانی یکیں آسراتی اِنت کہ آ سیمسیری دمگاں تیل ءِ باپاری ءَ کنگ ءَ اَنت ءُ وتی زھگاں لاپ دیگ ءَ اَنت بلے ھمے کاراں ھم مردم کُشگ ءُ زدگ کنگ بیگ ءَ اَنت –

دی بلوچستان پوسٹ

سر بیتگیں ھالانی رد ءَ روکپتی بلوچستان ءِ بنجاھی شھر دزاپ “زاھدان ” ءَ ایرانی پوج ءَ بیڑ برتگ ءُ بازیں بلوچے دزگیر کرتگ ءُ برتگ اَنت –

اھوالکار ءِ رد ءَ دزاپ ءِ دمگ زیبا شھر ءَ گوستگیں روچ ءَ یک مردمے ءِ کوش ءِ بگیری ءَ ایرانی چیریں ادارہ ءُ پوج ءَ بیڑ برتگ ءُ سد ءَ چہ گیش مردم دزگیر کرتگ ءُ برتگ اَنت –

اھوالکار ءِ رد ءَ گوستگیں روچ ءَ زیبا شھر ءَ ناشناسیں مردمانی دست ءَ یک مردمے کُشگ بیتگ ءُ چریشی ءِ پُشدر ءَ ایرانی پوج ءُ چیریں ادارھاں میتگ ءُ دمکاں بیڑ برتگ ءُ سد ءَ چہ گیش شکی یے مردم دزگیر کرتگ ءُ برتگ اَنت –

دمگی مردمانی گوشگ اِنت وئیلانی کنوک گیشتر دُز ءُ ڈنگ اَنت کہ اے گپتگیں مردم لس مردم اَنت باپاری مردم اَنت ءُ وتی دکاناں کار ءَ بیتگ اَنت –

دی بلوچستان پوسٹ

شال ءَ ماما قدیر بلوچ ءُ نصر اللہ بلوچ ءِ چیردستی ءَ بیگواھیں مردمانی یلہ کنگ ءِ ھاتر ءَ زھرشانی بنجل برجاہ اِنت –

شال ءَ بیگواھیں مردمانی شال ءِ پریس کلب ءِ دیم ءَ وائس فار بلوچ مسنگ پرسنز ءِ نیمگ ءَ برجاہ داشتگیں بنجل ءَ مروچی چار ھزار ءُ یک سد ءُ پنجاہ ءُ ھشت روچ سرجم بیتگ اَنت شال ءِ سول سوسائٹی ءَ بندوکیں مردماں بنجل ءِ تر ءُ تاب کرتگ ءُ بیگواھیں کھولانی گون ءَ پدردی درشان اِتگ –

بنجل ءَ اتکگیں مردمانی گون ءَ ماما قدیر بلوچ ءَ گْوشت کہ بلوچستان ءَ بازیں وھداں پاکستانی پوج ءِ لشکر کشی، پُلپھانچ، دزگیری ءُ بیگواھیانی درچ برجاہ اَنت –

وائس فار بلوچ مسنگ پرسنز ءِ کسان کمک سرکماش ماما قدیر بلوچ ءَ گْوشت کہ ھیرونک، گچک، مشکے، آواران، پروم ءَ گوستگیں بازیں روچاں جتا جتائیں ھند ءُ دمگاں لشکر کشی برجاہ اَنت –

ماما قدیر ءَ گْوشت کہ گوادر ھم پاکستانی کھرانی رکگ بیگ ءَ نہ اِنت ءُ بلوچستان اے وھد ءَ پاکستانی پوج، چیریں ادارہ ءُ چیریں ادارھانی جوڑ کرتگیں ڈیتھ اسکواڈ ءِ آماچ اِنت –

نبشتانک: شھید ساجد جان

نبشتہ کار: اسد واھگ

دی بلوچستان پوسٹ

ساجد گوں وتی بچکنداں پہ زمینءَ ندر بوت ھمک ھما بلوچ پسگانی وڈءَ ساجد ئے ھم واھشت ھمیش ات کہ من پہ وتی سرزمینءَ ندر بہ باں ءُ شھیدانی لڑءَ ھوار بہ باں، پہ راج ءُ سرزمینءَ چہ بدواھانی سانکلاں رکینگ ئے مارشتءَ ترءَ چہ ماں زوت جتا کت ساجد جان تو ھر وڈءَ چہ ما جتا بہ بئے بلئے تئی اے مارشت ءُ پگر چہ ما ھچ وڈءَ جتا بوت نہ کن انت۔

ساجد جان من اے گپءَ ھم شریءَ زاناں کہ تو پہ وتءَ نوکیں زندءِ بندات کتگ اے نوکیں زند تئی گوں دژمنءَ گوں دیم پہ دیمے جنگ داں گڈی تیرءَ ءُ تئی اے رتکگیں ھونانی برورد انت۔ 

گوستگیں 7 تاریکے سھبءَ وھدءِ من چہ وابءَ پاد اتکاں ءُ سنگت ئےءَ جست کت کہ چے ھال اھوال انت میڈیاءَ مروچی؟ سنگتءَ پسو دات کہ زامران ءِ دمگ ابدوئیءَ مروچی سنگتانی گوں زوراکیں لشکرءَ میڑ بوتگ ءُ 3 سنگت ئے شھادت ءِ ھال انت پدءَ دگے سنگتءِ گوما ھال بوت آئی گشت گوں زوراکیں لشکر گوما میڑءَ بی ال اپ ئے سئے سنگت “ساجد جان، استاد نور ءُ چاکر جان” ماں زامران ئے سنگرءَ شھید بوتگ انت۔

اے ھالءَ گوں منی جان ئے پُٹ پاد اتکاں کہ اے وڈیں مھروانیں سنگت چہ ما جتا بوت انت بلئے منءَ پھر ات کہ سنگتاں وتی ھون پہ سرزمین ئے ھاترءَ ریتکگ ءُ داں گڈی تیرءَ دژمنءَ جنگ دات بلئے وتی ماتیں سرزمین نہ بکشات ئے۔

اے سنگتاں ھم چو آ دگے کلیں شھیدانی وڈءَ بلوچستان ءِ دلبند گوں وتی ھوناں مینت انت، شھیدیں سنگتانی ماساں پہ پھر ءُ شانءِ وتی بچ گوں زمین ءِ ھاکاں ھوار کت انت ءُ گھاراں وتی سالونکیں برات پہ گل ءُ شات امباز ات انت۔

ساجد جان تو مدام ھمے گپ جت کہ “بائدیں کس اے جنگءَ چہ گستا مہ بیت پرچہ کہ مئے راجءَ اے راھءَ ابید دگے راھ پش نہ کپتگ پہ وتی آجوئی گِرگے ھاترءَ” تئی اے گپاں چے من ھمے جیڈ ات ءُ مار اِت کہ ماسانی گریوگ ءُ گھارانی چیھڈاں ترءَ اے جاھءَ رسینتگ کہ تو ھم دژمن دیمءَ چو کوھءَ مِکّ ئے ءُ ھمے مارشتانی بروردءَ تو وتی دستءِ سلاھ دور نہ دات گوں دژمنءَ گڈی تیرءَ جنگ دیانءَ پہ سرزمینءَ ندر بوت ئے۔

ساجد جان ترءَ نورءِ بچکندگاں ءُ چاکر ئے ٹھک ءُ دیواناں ھچ وڈءَ گستا نہ کت ءُ یکیں سنگرءَ پہ ماتیں سرزمینءَ ندر بوتے۔ وھدءِ استاد نور وتی زیمل توار دات انت گڈءَ تیوگیں ڈیھءِ کوھ ءُ گیاباناں آجوئی ئے جار پِرّینت۔

ساجد جان گڈگی پہ تو ھچ نہ گریت بس تئی سرءَ پھر کنت کہ تئی وڈیں بچءِ آئی سینگءَ وابیں، ترءَ بابا ءُ رھمین ئے بچکنداں گوں سک مھر ات، تو ھم ھمے بچکنداں گوں شُتے۔  

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: کسانیں شھید آصف اُرپ پِدا جان

نبشتہ کار: گزین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

آ دور من ءَ مُدام گیر کیت آصف تو وتی کسانی ءَ گل ءُ شادان اَت ئے نا کہ ترا سُد ءُ سما اَت جھان ءِ نا کہ وتی ھمے وڑ ءَ تئی زند گْوزان بوت تو زانتی بوت ئے وتی نندگ ءُ پاد آیگ زانت ترا یک اِشکے چَڑ اِت کوھانی اے اِشک ترا ھمینچو وتی ھیالانی توک ءَ گار ءُ گُمسار کُتھ اَت کہ تو روچ شپ نہ زانت مُدام لَھتُکیں پس ترا گون اَت دیم پہ مات کوھاں ویل اِت ئے آصف من ترا سوج گِپت کہ تو اے اُمر ءَ چی ءَ پس چارین ئے تئی دور وانگءُ زانگ ءِ دور اِنت من ترا مُدام گِنداں تو ھمے وڑ ءَ وتی نازاکیں زند ببا داتگ آصف تو من ءَ پسّو دات ءُ گُشت تئی اے ھبر راست اِنت کہ منی زندمان برباد اِنت بلے من ترا یک راستیں ھبرے بہ گشاں کہ من نشتگاں بلوچستان ءَ ترا شرّی ءَ مالوم اِنت کہ ما یک بزگیں ءُ گُلامیں راج اِیں ءُ مئے ھند ءُ دمگاں وانگ جاہ نیست اِنت شھرانی توک ءَ ما گریب شُت نہ کن اِیں پہ وانگ ءِ واست ءَ چی ءَ کہ مئے دو سھت ءِ نان مارا گوں در اھت نہ کنت منی پِت ھمے رنگ ءَ بزگ اِنت منی زندمان ءِ بربادی ءِ اسل وجہ ھمیش اِنت بلکہ منی دمگ ءِ کُلیں نوجوان ھمے رنگ ءَ چہ وانگ ءُ زانگ ءَ پشت کپتگ اَنت اگاں من ھمے پساں بھا بِہ کناں دیم پہ وانگ جاہ ءَ بہ رواں بلے اد ءَ یک راجی آجوئی جنگے بِندات بُوتگ منی نوجوانیں ءُ وانوکیں بِراتاں پاکستان ءِ کاسگ چٹّ ءُ آئی ءِ رستریں پوج ءَ گار ءُ بیگواہ کُتگ مارا اے دُژمن پہ چمّ پچی ءَ نئیل اِیت اگاں ما بہ وانیں-

منی دِل ءِ واھگ ھمیش اِنت کہ من بہ رواں گوں بلوچ راجی آجوئی ءِ جُنز ءِ ھمسپر بِہ باں منی ھیال ءَ پمّن جْوان اِنت وانگ جاہ ءُ منی پجّار ھمود ءَ زانگ بیت من اے پسانی چارینگ ءَ ھِچے نہ باں پہ راج ءُ ڈیھ ءَگُڑا وھد ھمے وڑ ءَ گوزان بُوت یک روچے من شُتاں گوں وتی ھمبلاں دیم پہ واتاگ ءَ ھنچو کہ سر بوگ ءِ وڑ ءَ اتاں اوتاگ ءِ نزیک ءَ مارا کسے ءَ توار پِر جت کہ شُما کے زی اِت کُجا روگ لوٹ اِت منی چم کپت اے ھماکسانیں آصف جان اِنت مرچی اِد ءَ وتی گُلزمین ءِ سپاھی اِنت کہ من ھما وھداں گوں آئی ءَ ھور اِتاں من توار پِر جت من تئی ھمراھاں شُمئے گِندگ ءَ پیداکاں بیا گُڑا اتک وشات ءُ شادات بوت ماں گْور ءُ امباز بوتیں کَند اِت ءُ گُشت من ترا نہ گُشتگ من کایاں وتی ماتیں گُلزمین ءِ آزاتی ءِ جنگ ءَ کناں گوں وتی راجی جُنز ءِ ھمبلاں من گُشت واکی من ءَ ترا منی ھمبلُک من ھمے روچانی ندر باں کہ تئی وڑیں کسانیں گْونڈل اَتکگ اَنت اے جنگ ءَ ھور اَنت مئے دِلانی کُمک کار تئی وڑیں ورناہ اَنت۔

ما گوں آصف جان ءِ ھوری ءَ شُت اِیں باکی سنگتانی نیمگ ءَ من ءَ آصف جان ءَ گُشت منی اسل نام ءَ مہ گر اِت اِد ءَ منی نام سنگتاں ایر کُتگ فِدا جان من گُشت ھو بچکند اِت ئِے ءُ گُشت ئِے باریں من پہ وتن فدا باں یا رواں لگور باں بلے نام من ھمے زُرتگ۔

ھو من سنگتانی گْور ءَ سر بوتاں فدا جان ءَ ھما ساھت ءَ شُت چاھے پِر کُت آرت پد ءَ تچاں دیم پہ راشن ءِ جُگ ءَ تالے دست ءَ اَت ئِے نان ءِ تیاری ئِے بِندات کُت گوں آ دگہ سنگتاں من دیست فدا جان باز شوکیں سنگتے چینچو مھروان اِنت چینچو مھر بکش اِیت مردم ءَ اللہ مزن بِہ کنت ئِے پہ راج ءَ یک مُھکمیں کوپگے جوڑ بیت۔ دو چار روچ گْوست من در کپتاں دیم پہ دگہ نیمگے من آصف جان ءَ ھُدا ھاپز کُت گوں سنگتاں شُتاں وتی دمگ ءَ۔

ھیر لھتکیں وھد گْوست من چار اِت 2 سیکل ءِ توار اِنت من کمو نزدیک شُتاں شر چار اِت سلاھی مردم اَنت چار4 کَس اَنت۔ اتک اَنت نزیک ءَ من چار اِت آصف جان اِنت گوں سنگتاں ما شتیں آصف جان ءِ ھمراھی ءَ وتی ٹکانہ ءَ گُڑا ورگ چرگ بوت آصف جان ءِ سنگتاں گوں مارا اِجازت گپت ما رو اِیں دو بر وتی نیمگ ءَ آصف جان شُمئے گْور ءَ بِہ بیت ما سر کُتگ آصف جان ءَ ھیر آ سنگت اِجازت کت اَنت شت اَنت دیم پہ وتی نیمگ ءَ آصف جان مئے ھمراہ بوت۔

وھد ھمے وڑ ءَ گْوزان اَت 4 سال گْوست مئے آصف جان ءِ ھمراھی ءَ اے سال مئے واست ءَ باز وشیں سال اَت اَنت کہ آصف جان ءِ وڑیں گْونڈلے مارا گون اَت مئے نزوریں دِلانی دلبڈی اَت سال 2020؟دوھزار بیست ءَ پنجگور ءِ دمگ گِچک ءَ پاکستان ءِ رستریں پوج ءَ ھون ریچیں پٹ ءُ پولے بِندات کُت 100 سدانی ھساب ءَ گاڑیءَ بے کساس ءَ بالی گُراباں گوں گِچکءِ دِلبند ءَ اُرش کنت کسانیں آصف جان گوں نمیرانیں ھمبل گُلاب جان ءَ گُلزمین ءِ میار بوت اَنت یاد بِہ بہ اِت کہ فدا جان ءُ گُلاب جان بلوچ راجی لشکر بی ایل اے ءِ جانبازیں باسک بوتگ اَنت۔

ھو آصف جان من ءَ گیر اَنت ھما روچ کہ تو گُشت من باریں پہ وتن پِدا باں یا کہ تچاں سرنڈر باں نہ بوت ئے لگور تو تْرس دات دُژمن ءَ کہ تئی بیم تننگتا آئی ءِ دل چو آس ءَ بلان اِنت فدا تو واکی فدا یے اِت ئے من میاریگاں تئی دیم ءَ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: منی واھگ ءِ جنازہ چست بوت

نبشتہ کار: ماھین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

لینانی آیگ ءَ گوں من ژپّگ جت فیس بُک ءِ تہا، داں چماں ھچ نہ دیس بس ھر دیم ءَ ہمے ھال اَت کہ مرچی بلوچ سرمچار ءُ فوج ءُ فوج ءِ داشتگیں چاروگانی میان ءَ جنگے بوتگ، ھردو نیمگ ءَ تاون ءِ ھال اِنت۔

منی دل چہ جبین ءَ در شُت، اَجبیں ھیالاں سر کَشگ بندات کُت۔ اے کئے زی بنت، ھُدا اِنت کہ سرمچارانی نیمگ ءِ تاوان دروگے بات، درُست پہ سلامتی بہ گیشات اَنت سوبان بات اَنت ءُ دژمن شِر بات۔

من انگت گوں ھیالاں سر ءُ چیر اَت اَنت کہ ماگونگ ءَ وٹس ھیپ ءَ میسج کُت۔

مرچگیں جنگ ءَ پنچ سنگت شہید بوتگ۔ تو سرپد بوت ئے من ءَ گُش ئے زمین ءَ ھیر بُرت، موبائیل چہ دست درلگوشت کپت۔

من جنگ ءَ سھی بوت آں، بلے سنگتانی شہیدئی ءَ سرپد نہ آں، ترا کئے گُشت، من زنڈیں دمانے ءَ رند ماگونگ ءِ میسج پسہ کُت من ءَ سنگتے ءَ ھال دات گُشت، ماگونگ ءَ پسہ دات۔

پدا سنگتانی پروپائیل ءُ اکس سیاہ بوان بوتاں، فیس بُک ءُ وٹس ھیپ موتکی بوت اَنت شپ ءَ پنچیں سنگتانی پجار بوت اَنت اکس شنگ بوت اَنت پارٹی ءِ اسٹیٹمنٹ اتک، درست گوں سہریں سلاماں دیم ءَ اتک اَنت۔

تو باندا ھچ جاگہ مارو، سکیں المی کارے است، دومی شپ ءَ ماگونگ ءِ میسج پدا اتک۔

بُگش چے کارے، من گُشت من راواں یونی ءَ۔ بُگش چہ کار است من پہ اِشتاپ پسہ دات ءُ جست کت۔

اِد ءَ میسج ءَ گُشگ نہ بیت، سہب ءَ ملاں، دیم پہ دیم گپ کناں منی وس واس گیش بوتاں، ماھو ءَ چے کار اِنت ھیال ھیال ءَ واب کپت آں۔

سھب ءَ مھلہ تیار بوتاں تچک ءَ دیم پہ ماگونگ ءَ رپت آں بُگش چے کار اِنت، چو گنوک ءَ پول اِت تو رش مہ بو چیا چو تُرس آماچ ئے ماگونگ ءَ منی دست گپت ءُ من ءَ نادینت۔

کار اِش اِنت کہ دوشی من ءَ سنگتاں ھال کُت ءُ گشت کہ سنگتے ءِ لاش نادرہ جاہ ءَ ایر اِنت، سنگت ءِ کھول ءُ مردم اتک نہ کن اَنت شما بہ رو اِت نادرہ جاہ ءَ چہ دس ئے بگر اِت، بر اِت ئِے، سنگتانی نیمگ ءَ ۔ دیگہ کس نیست مارا اے کار الم کنگی اِنت من تیار آں، بلے لوگ ءَ چے بُگش آں، مات ءِ کُکار، براتانی شک، من ءَ کُشاں۔

بچار اے کارانی تہ ءَ مارا ھرچی اوپار کنگی اِنت، اگاں ما چوشیں کاراں کُت نہ کنیں گڑا دیگہ کہ است اَدا اگاں سنگت ءِ لاش لوگ ءَ شُت نہ کنت کم چہ کم کبرے نام ءَ بیت ئِے، سنگت واتی کر ءَ کل ءُ کسارت ئِے کناں چہ سرکار ءِ بدل ءَ شرتر اِنت۔

ماگونگ ءِ گپاں من ءَ انچیں ھاٹیگے دات من چہ لوگ ءِ درساں بے ھال بوتاں، بس دروگے ڈڈیں بست ءُ برات ئے سرا راہ دات موبائیل بند کُت۔

من ءَ پیرک ءَ گو مِلّارین لازم، منی مزنیں واھشے من اے تمرد ءَ الم بگنداں۔ من پاد اتک ءُ گُشت براں یک برے لاش ءَ پچگراں باکی رندی اَنت۔

ما کہ نادرہجاہ سر بوتیں ھرکس مارا دیگہ وڈے چارگ ءَ لگ اِت۔ ما کہ لاش ءِ گپ جت ڈاکٹر پورا سِٹ اِت۔

شما چونین اِت؟ اے شمے چی اِنت؟ شناختی کارڑ ءَ پیشدار، درستیں گپ ئِے یکیں گین ءَ جت اَنت۔

مئے کرّا ھچ گپ ءِ جواب نیست اَت۔ بید ءِ لاش ءَ واتری مئے ھردوکانی واستا ملامتی اَت، ما گوں ڈاکٹر ءَ چیل ءُ ماں چیل بوت ایں، داں ڈاکٹر بے وس بوت لاش دات۔

لاش ما گاڑی ءَ کُت ءُ در کپت ایں روزرد ءَ ما در کپتیں گوں ھیالاں چیر ءُ سر راوان گاڑی لُڑان۔

مئے سر بوھگ ءَ گوں چار سنگت گوں بلائیں بُٹ ءُ دموکہ ءَ اتک، من اجبیں دُنیا ے ءَ گار بوتاں، آ گاڑی ءِ دیم ءَ ءُ ما پُشت ءَ منی چم ایشانی سر ءَ یک دمے دور نہ یتک اَنت۔

پیرک کجام اِنت، من ماگونگ جُست کُت من وت پیرک ءَ نزانی، ماگونگ ءَ چم سیکل ءِ سر ءَ چہ دور نہ کُت اَنت ءُ جواب دات۔

گڑا ما چوں دُرس ئِے کنیں، من پہ وارے جُست کُت چاریں اگاں گون بہ بیت وت مئے دیم ءَ کیت لازم یکے نام ءِ گپیت۔

ما کہ لوگ ءَ سر بوتیں ءُ گاڑی ءَ ایر کپتیں داں چپ ءُ چاگرد ءَ سرمچار اُشتات ات ما نہ زانت کجام دیما بچاریں۔

انگت ما گاڑی ءِ کِرّ ءَ اَت ایں کہ سنگتے اتک گوں مارا دست ءُ دروت بوت ءُ مارا کُلے ءَ نادینت ئِے، وت بس ہمنچو نشت کہ مارا وش اتک کت بکن پدا ہمے دمان ءَ پاد اتک شُت دیم پہ شہید ءِ نیمگ ءَ ۔

ما شما نو در کپیں کہ لوگ ءِ مردم ھبر کن اَنت مارا شپ ءَ داں وتی ھند ءَ بوھگی اِنت۔

مہ چہ کُل ءَ در کپتیں، کُل ءِ در کپگ ءَ گوں ہما سنگت دوبر مئے نیمگ ءَ اتک، ما اجازت لوٹ اِت ءُ گشت لالا ما رؤیں کہ لوگ ءَ ھبر کن اَنت۔

آئی ءَ مارا وس کت کہ بہ نند اِت یکیں شپ سالے نہ اِنت بلے ما نندگ ءِ وڑ ءَ نہ اَت ایں۔

شریں شما کہ نہ نند اِت، بلے دیگہ رندے الم بیا اِت مئے چارگ ءَ، شما ھینچوکیں بلائیں کارے کتگ مئے ما شمے ھچ ھزمت نہ کُت۔

آ سنگت گپ ءَ اَت، من چم تاچینت اَنت ءُ گوش داشت اَنت کہ بلکیں گوشاں پیرک ءِ نام کپیت، بلے ھچ۔

ما گاڑی ءَ نشت ایں، گاڑی رپت، گاڑی کہ کلاکے ءِ راہ ءَ شُت داں گاڑی ءِ تاچوک ءَ گشت اے شما پجا آورتگ۔

من ءُ ماگونگ یک توار ءَ گشت اناں اے سنگت پیرک اَت، بلکیں شما ایش کُتگ پیرک ءِ نام؟-

منی دپ ءَ انچیں آہ ے در اتک کہ چے بہ گُشاں، سداں اپسوز وارت بلے درد کم نہ بوت۔ دل ءَ گُشت گاڑی ءَ واترین، بلے گاڑی سک دور رپتگ اَت چوشیں ڈے شومیں بھت، من وت ءَ وت گُشت۔

روچ دیم ءَ کنزان بوت اَنت، منی ودار پہ پیرک ءَ گیشر مھکم بوت اَنت، بس پیرک دپ ءَ وِرد اَت
یک روچ پیرک ءَ وت مارا میسج کُت ءُ گشت بیا اِت مئے نیمگ ءَ گندوکے بیت۔

دل ءَ گُشت ہمے دمان ءَ بال کن برو، بلے من چار اِت بانزول مگراز اَنت، بال نہ بیت۔ کمو کارانی دست گٹّی ءِ نیمون کُت ءُ ودار دات۔

وھد دیما کنزان بوت داں ماھے گوْست، ما چہ دست گٹیاں پارگ بوتیں کہ نو راواں چکرے ءَ پیرک ءِ گور ءَ کہ فیس بُک ءَ پدا من ءَ تہ زد کُت گپچل کُت۔

پیرک ءَ پہ مڑہ سر گوریچان ءَ دات ءُ دائمی رپت، منی واھگ ءِ جنازہ چست بوت من لوگ ءِ پُشت ءَ کل کُت نشت اوں۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔