بے وسی جاھے واب کپ اِیت- چاکر سکین بلوچ

الم بوانیت

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ – بالاچ قادر

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ بالاچ قادر دی بلوچستان پوسٹ گُل ترا یات بیت ھما وھدی کہ توءُ دگہ سنگتے مئے...

کمےّ وھد کشّ – منھاج مختار

کمےّ وھد کشّ منھاج مختار دی بلوچستان پوسٹ تو ھم زانئے کہ من ترا گشگایاں بلے اگاں ترا موھ رست منی اے...

بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ترس ءُ پاکستانءِ نوکیں پالیسی: نبشتہ حکیم واڈیلہ

گوشنت زوراک وھدءِ وتا نزور بیگءَ گندیت اگں ماریت گڑا آوتی سرجمیں زورا جنت ءُ وتی زوراکیءَ برجم دارگءِ...

نبشتانک: بے وسی جاھے واب کپ اِیت

نبشتہ کار: چاکر سکین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

آٸی ءِ مات ءُ پت ھر دو سک باز تکلیپ اِت اَنت آٸی ءِ مات ءَ مدام وتی چمانی زنگ جت ءُ پت ءِ گُردہ شر شر نہ اِت اَنت ۔ آٸی ءِ ھلک ءِ ڈاکٹر ءَ پہ اٸی ءِ مات ءِ چمانی ءُ پت ءِ گردھانی الاج ءَ وتی دست چست کتگ اِت اَنت کہ ھردیں آٸی ءَ وتی مات یا پت ھلک ءِ ڈاکٹر ءَ بُرت داں آٸی ءَ ھمے پسو رَس اِت۔بچار تٸی مات ءِ چم سک باز نہ گیگ اَنت۔ مٸے کر ءَ تو سرپد ئے چوشیں ھاسیں چی واہ نیست کہ تئی مات ءِ چمانی الاج بہ بیت۔ شرتر ھمش اِنت تو وتی مات ءَ مزن شھر ءَ بر کہ اود ءَ الم آٸی ءِ چمانی الاج پہ یک شریں وڑے بیت ھمے یکیں پسو آٸی ءَ وتی پت ءِ واستا ھم رَس اِت۔ “ڈاکٹر ساھب ھرچی تو بھتر بگوش ”آٸی ءِ دپ ءَ بس ھمے در اَتک۔ ڈاکٹر ءَ چے موکل لوٹگ ءَ رند آ ڈن ءَ در اَتک داں کدی آٸی ءِ سیکل ءِ پشت ءَ مات سوار بوت ءُ کدی پت۔ اما ڈاکٹر ءَ ھمے درمان کہ نبشتہ کتگ اَنے اشیاں وتی چماں مان کن انشاءاللہ تئی چم وش باں آٸی ءَ وتی پت ھم انچو انچش تھسلا دات ابا تو مپت ءَ وتی دل دور داتگ ڈاکٹر گش اِیت پریشان بوگ ءِ ھچ گپ نہ اِنت بس ترا وتی ھیال دارگی اِنت ءُ وھدے سر ءَ وتی دواہ ورگی اَنت- پد ءَ آ ھاموش بوت ءُ وش وش ءَ وتی سیکل ءَ را گلینت رند ءَ بس تھنا گوں وت بوت ڈاکٹر مزن شھر ءِ گپ ءَ کنت بلے اے نہ زانت کہ مٸے دست واہ جند ءِ دپ ءَ نہ رٶت مزن شھر واہ کجا کپتگ من دروگ بندگ ھم نہ زاناں راستی من ھچ دروگ بندگ نہ زاناں اگاں من دروگ بندگ بہ زانتیں گڑا منی انچو دروگ بندگ ءَ مات ءِ چمانی ءُ پت ءِ گردھانی درد اے ودی ھلاس بوتگ اَت اَنت بلے نوں من سرپداں کہ ھر وڑیں دروگ ءُ تھسلا ھچ درد ءُ دورھانی الاج بوت نہ کنت ھمے وڑ ءَ آ وتی سیکل ءَ تاچان وتی لوگ ءَ سر بوت داں آٸی ءِ چم چہ ارساں چے چَکار اِت اَنت
آ سک بے وس اَت اگاں آٸی ءَ چوش اِش کتگ اَت کہ گریبی ھچ وڑیں کِچّہ اے نہ اِنت بلے وھدے آٸی ءَ گریبی ءِ اے رنگ دیست داں آٸی ءَ زانت کہ اگاں گریبی ایبے نہ اِنت گڑا یک مزنیں سزا یے ءَ چے کم اوں نہ اِنت آٸی ءَ مدام وت ءَ دل ءِ توک ءَ ملامت کُت مات ءُ پت واہ سکیں دوستیں چیز اَنت ھمے مات ءُ پتاں کہ پہ آٸی ءَ ھر وڑیں سکی ءُ سوری سگ اِتگ اَت آٸی ءِ بُنکی اک وتی جاہ ءَ بلکیں آٸی ءِ ھر وڑیں لوٹ واھش ءُ تماہ پہ مڑاھے سرجم کنگ بوتگ اِت اَنت بلے آ روچی کہ آٸی ءِ باری اتکگ اَت داں آٸی ءِ کر ءَ ابید ء وتی جند ءِ ملامت کنگ ءَ دگہ ھچ نیست اَت-
آٸی ءَ کسانی ءِ وتی دوستانی ھمے گپ مدام گیر اَتک اَنت کہ آیاں مدام گُشت سالجان! اللہ ھرر کس ءَ چوں تئی وڑیں بھت ءُ نسیب بہ دنت پت ماں ولایت ءَ، نہ براتے نے گھارے بس ایوک ءَ تو ھیش کنگ ءَ ئے بوت کنت کسانی ءَ آٸی ءَ کدی ھم بے براتی یا بے گھاری نہ مارت بلے آ وھدی آٸی ءِ ھال ھمے داب ءَ اَت داں آ سرپد بوت کہ آٸی ءِ دوست رد بوتگ اَنت اگاں پہ برات ءُ گھار ءِ نہ بوھگ ءَ کسے وش نسیب بیت گڑا ھدا چوشیں وش نسیبی کس ءَ مہ دنت آٸی ءَ مارت کہ اگاں آٸی ءَ براتے بوتیں الم اے وڑیں ساھت ءَ آٸی ءِ ھم کوپگ بوت ءُ گھار ءَ لازم آٸی ءِ دل ءِ سر ءَ ایر اِنت بار پہ تسلا کم کُت۔
آ روچی گوں وتی پت ءِ ھمراھی ءَ آ چہ اسپتال ءَ چے واتر بوت۔ آٸی ءَ مزنیں گیٹ ٹک اِیت داں گونڈیں ساھتے ءَ رند نازینک ءَ گیٹ را پچ کُت شما اتک اے۔ مرچی باز دیر کتگ شما واہ؟ نازینگ ءَ گیٹ ءِ بند کنگ ءَ گوں جست کُت ھو مرچی مارا دیر بوت۔ یکے واہ مرچی ما پاداں بوتگیں پد ءَ اسپتال ءَ واہ نادْراہ اَنچوش باز اِنت کے پاد ءِ ایر کنگ ءَ جاگہ نیست تو واہ زان ئےکہ ڈاکٹر یکیں دانگ اِنت آ ھم کولگ، پشانک، تپ، دل ءُ لاپ ءُ اے دگہ درستیں نادْراھانی اللہ وت ایر بکنت مٸے میتگ ءِ مھلوک ءِ سر ءَ سالجان، کہ نازینک ءَ گوں ھمگام اَت ھر دو دیم پہ وتی بان ءَ روگ اِت انت پسو دات۔ سالجان ءِ پت ءَ تیلی اے دست ءَ اَت کہ آٸی ءِ گولی اے مان ات اَت آیاں چے پیسر اَت ءُ وتی بان ءَ روگ ءَ اَت
سالجان بان ءِ توک ءَ اَتک ءُ پلنگ ءِ سر ءَ نشت آٸی ءَ وتی راستیں دست ءَ گوں وتی سر ءِ مید مچ ءَ کت اَنت ءُ پشت ءَ چنڈ اِت اَنت تٸی مید سک مزن اَنت تو نہ گُش ئے ساھتے برواں حجام ءَ وتی سر ءِ میداں کستر بکناں نازینک ءَ جگ ءَ چے گلاس ءَ آپ ٹلات ءُ گُشت انچو اوں مزن نہ آں سالجان ءَ گلاس ءَ را دست گرگ ءَ گوں گُشت نازینک ءَ جگ ءُ گلاساں ٹیبل ءِ سر ءَ ایر کُت پد ءَ اَتک سالجان ءِ راستیں کش ءَ نشت
نارینک ءُ سالجان ءِ سور ءَ شش سال سرجم بوتگ اَت چوناھا سالجان وتی ناکو ءِ چک ءِِ نامگپت اَت بلے شھر ءَ یونیورسیٹی ءِ وانگ ءِ وھد ءَ آ گوں نازینک ءَ دوچار کپت ھر دو ھم سبک اِت ھر دوکاں یکے دومی ءَ گوں مھر بوت داں گپ اَتک سیر ءَ سر بوت سالجان ءِ پت ءَ واہ ھچ وڑ ءَ نہ لوٹ اِت کہ وتی چک ءَ گوں نازینک ءَ سیر بہ دنت ءُ وتی برات ءَ نا رزا بہ بکنت بلے سالجان ءَ بازیں زور ءُ زد ے کُت۔ گڈ سر ءَ آٸی ءِ پت پہ لاچاری رزا مند بوت چہ اے سیر ءَ آٸی ءِ برات ءُ گھار درست پہ داٸمی گوں آیاں نا رزا بوتاں سیر ءَ رند سالجان ءِ پت بازیں رندے وتی برات ءُ گھارانی گور ءَ شت پہ آیاں دزبندی کُت کہ سیر ءُ سانگ پہ نسیبے پد ءَ مرچگیں چُک زور ءُ زبردستی کنگ نہ باں چونکہ آٸی ءِ برات ءُ گھار یک دم سنگ دل جوڑ بوتگ اِت اَنت ھچ وڑ ءَ وشان نہ بوتاں۔
سیر ءِ دومی سال ءَ آیاں یک بچکیں چُکے بوت بلے دو ماہ ءَ پد اللہ ءَ وتی مال کُت پد ءَ ھما اِنت آ بے چک ات اَنت اے ششیں سالانی توک ءَ نازینک ءَ سک باز سگ اتگ اَت یک نیمگے ءَ اولادی، دومی نیمگ ءَ شد ءُ گژنگی ءُ اے دگہ ناسرجمیں واھگ آٸی ءَ گوں سالجان ءَ داں امر، ھر وشی ءُ گم ھمراہ بوھگ ءِ وھد ءَ کتگ اَت۔ گڑا آ وتی زبان ءِ سر ءَ اوشتاتگ اَت آٸی ءَ کدی ھم وتی لنٹانی سر ءَ اے گپ ایر نہ کُت کہ آٸی ءِ پلاں دزگھار یا ھمساھگیں جنک وشھال اِنت ءُ آ ازاب اِنت بلکیں آ سالجان ءِ باسک جوڑ بوتگ اَت آٸی ءَ کدی سالجان ءَ کپگ ءُ پرشگ ءَ نشت
سالجان ءِ کش ءِ نندگ ءَ رند آ یک دمانے آ ھاموش بوت پد ءَ درائینت ئِے من رواں تٸی ورگاں کاراں تو ورگ ور یک دمانے وپس آرام کن
نازینک ءَ لوٹ کُت کہ پاد کایاں داں سالجان ءَ آٸی چپیں دست وتی راستیں پنجگ ءَ زرت ءُ دراٸینت نند منی دل نیایگ اِنت۔ من لوٹاں کہ کمے ڈن ءَ ڈن ءَ! گڑا انو گرما؟ نازینک ءَ پہ ھیرانی سالجان ءِ دپ ءِ گپ پچ گپت۔
اہو من ءَ سنگت اے لوگ ءَ روگی اِنت؟
اے چونیں سنگتے کہ تو انو آٸی ءِ لوگ ءَ روگ لوٹ ئے؟
انچیں سنگتے۔ دگہ چونیں سنگت باں-
شر برٶ تو زاناں کدی منی گپاں گر ئے نہ تو ورگ ور ئے نہ ساھتے آرام کن ئے وتی ھال ءَ بچار۔ تو مرچاں چارگ نہ ئے
چُک اگاں منی وڑیں نالائک بہ باں گڑا چارگ ھم نہ کرز آں
تو چوں چی ءَ گُش ئے منی چمانی توک ءَ بچار بچار۔۔۔ ایشی ءِ توک ءَ تٸی میار چے اِنت بلے۔؟ تو واہ ھزار کوشست کنگ ءَ ئے تو وتی دل ءَ چوش دور مہ دے ھدا مزن اِنت ءُ ترا کدی نا امیت نہ کنت۔ بلکیں من گشاں تو چوں بکن منی درستیں سوراں بھا کن
سوراں! تو سر ءَ ھوش اے من تٸی سوراں بھا بکناں؟
ھو بھا اِش کن۔ سوراں دگہ کیامتے نہ اَنت پد ءَ من ءَ ترا چے دوست تر نہ اَنت نازینک تو زان ئے من اے وڑ کُت نہ کناں-
پرچا کُت نہ کن ئے؟ زی کہ ترا بوتگ تو منی واستا کتگ۔ مرچی ترا منی زرورت اِنت من چوں پشت ءَ کنزاں پد ءَ اے سور تو من ءَ وت گپتگ ءُ داتگ اَنت منی ھیال ءَ چوشیں گرانیں ساھت ءَ مردمے دست جند ءِ مال ءَ رس اِیت گپ تٸی راست اَنت بلے
نوں دگہ بلے ملے نہ لوٹ اِیت بس تو ھمنچو زٶت اے کار ءَ بکن شر تر اِنت۔
سالجان ءَ وتی لنکوک زرت اَنت نازینک ءِ لنکوکانی شما کُت اَنت ءُ دراٸینت بلے یک شرتے
شرتے! باریں بگُش چونیں شرتے۔
پیسر ءَ وادہ بکن۔
وھدہ چے اے۔ تو منی ساہ ءَ بو لوٹ تٸی پادانی چیر ءَ ایر بیت۔
ساہ ءَ ویل کن۔
گڑا؟
بس وادہ بکن۔
شر وھدہ کتگ۔ نو ں بگش تٸی شرت چے اِنت نازینک! سالجان یک دمانے ھاموش بوت پد ءَ گپے دیم ءَ برٶت،من لوٹاں کہ نوں تو شھر ءَ پہ مکابل ءِ چکاسانی تیاری ءَ برٶ۔ بچار ھچ وڑ ءَ نہ مہ کن پرچا کہ اے تٸی مستریں واب بوتگ۔ من ترا ھمے گُشت کہ سیر ءَ رند من ءُ تو یکجاہ تیاری کناں بلے سیر ءِ دومی سال ءَ تو دیست پت چہ ولایت ءَ درکنگ بوت۔ اد ءَ ملک ءَ پت واماں چے بار گپتگ اَت۔ پت ءَ ھرچ زرے کہ جمھ کتگ اَت روچے یک وامدارے اَتگ دانکہ آ سرجم ءَ کنگلا بوت رند ءَ نہ من وت ونت کُت نہ ترا دیم دات کُت نوں من ھمے لوٹ کٰتگ کہ تٸی واب ءَ الم سرجم بکناں اے چونیں شرت ءُ وھدے تو منی دیم ءَ ایر کُت نوں من کجا چوشیں تیاری کت کناں گپ اگاں منی واب ءِ کٸیگ اِنت گڑا لازم نہ کہ مردم ھرچ وابے گند اِیت پد ءَ آ الم سرجم بہ بیت
راستے کہ دیستگیں واب لازم نہ اِنت کہ سرجم بہ باں بلے ھمے واب ءِ سر ءَ جُھد کنگ ءَ چے تٸی توک ءَ ھمے توکل واہ کیت کہ تو وتی دیستگیں واب ءِ چمانی توک ءال چار ایت بکن ئے اگاں سوبمندی مہ بیت گڑا؟ نازینک ءَ جُست کُت۔
ایشی ءِ توک ءَ ترا ھچ میار پر نہ بیت پرچا کہ سوبمندی یا بے سوبی ھدا ءِ دستا اِنت۔“ سالجان ءَ دراٸینت۔شر من تٸی اے گپ ءَ گِر آں بلے انو مٸے مستریں جنجال گریبی اِنت۔ نوں تو وت بزان اے حالت ءَ مردم کجا شھر ءَ ونت کُت کنت؟ ھمے نازینک ءِ گوں سالجان ءَ مستریں جُست اَت۔
نازینک گپ چوں اے وڑیں۔ من ءَ یک سنگتے ھست ۔ آ اومان ءَ اِنت۔ چیزے روچ بیت منی گوں آٸی ءَ ھال بوتگ ءُ آٸی ءَ منی واستا یک ویزایے وڑ کتگ۔ انشاء اللہ لھتیں روچ ءَ پد در کیت ھمے واستا من گشاں چہ روگ ءَ چے پیسر من شمارا شھر ءَ سیٹ بکناں۔
تو در ملک ءَ رو ئے؟ نازینک ءَ پہ بزگی جست کُت۔ زاھریں گپے، دگہ وَ ھچ وڑ نیست۔
من ءَ شھر ءَ تیاری پرماٸیت ءُ وت واجہ رٶت در ملک ءَ نہ لوٹ اِیت درملک مر ملک ما ھمے ھال شر ایں-
اے ھال ءَ کجا شریں۔ مرچی اے ھال ءَ وتی سوراں بھا کنگ ءَ آں اے۔ باندا اگاں مٸے سر ءَ پد ءَ چوشیں جنجالے اَتک گڑا؟
لازم نہ اِنت کہ ھدا داٸم وتی بندہ ءَ چوشیں جنجال بہ دنت
”نازینک گپ اگاں لازم اِنت یا لازم نہ اِنت اے سر ءَ اَتکگ، گڑا شرتر اِنت مردم وتی سر ءُ چٹ ءَ مھلہ ببہ گپت-
ھمے دمان ءَ نازینک ءَ لوٹ اِت کہ وتی دپ ءَ پچ بہ لگُش اِیت ءُ پریات بکنت بلکیں آٸی ءَ وتی راستیں دست ءُ راستیں دست ءِ سر ءَ چپیں دست ءَ گوں وتی دپ ءَ را داشت۔ بلے آ چمانی ارساں بے وس کُتگ اَت آٸی ءَ باز کوشست کُت کہ وتی چمانی ارساں اوں بہ داریت بلے ارس اَتاں کہ گوں آٸی ءَ دارگ نہ بوتاں ءُ آٸی رکانی سر ءَ شیپ گِران بوت اَنت پد ءَ آٸی ءَ وتی سر زرت سالجان ءِ کونڈ ءِ سر ءَ ایر کُت۔ آ ھسکگ ءَ اَت سالجان ءَ وتی راستیں دست آٸی ءِ کوپگ ءِ سر ءَ ایر کُت آٸی ءَ وت ءَ کش کُت داں سالجان ءَ وتی چپیں دست ءَ گوں آٸی ءِ چمانی ارس پھک کُت اَنت۔ بس ھمے گُش ئے نازینک پاد ءَ منی ورگاں بیار من ورگ ورآں ءُ دمانے آرام کناں سالجان ءِ دل وَ ھچ وڑ ءَ ورگ نہ لوٹگ ءَ اَت آٸی ءَ بس نازینک کمے مشکول کنگی اَت نارینک پاد اَتک ءُ نشت وتی گُشان ئِے چت ءُ سر ءَ کُت دیم پہ چل ءَ شُت-
یک شریں ساھتے ءَ پد نازینک ءَ سالجان ءِ ورگ گون اَتاں اَتک گشگ ءَ لگ اِت سالجان کمے ڈن ءَ درا بچار سری کوہ ءِ نیمگ ءَ چونیں سیاہ ءُ بزیں جمرے چست اِنت۔
ھو! انو دمانے ساری ما کہ اَتکاں جمرے نام ءُ نشان نیست اَت تٸی راست اَنت بلے جمر پہ بندگ ءَ کدی دیر کنت نازینک تٸی راست اَنت -سالجان ءُ نازینک ءَ یکپارگی یک ءُ دو لوکہ وارت۔ نازینک ءَ وس کُت کہ سالجان یک دیمانے آرام بکنت بلے سالجان ءَ گُشت کہ نازینگ آٸی ءَ سوراں بہ دنت دانکہ آ بو رٶت سیٹ لتیپ سونار ءِ کر ءَ سورانی گم ءَ بہ گوازینیت۔ نازینک ءَ الماری ءَ چے سور در کُت اَنت آٸی ءَ سالجان ءِ بیگ ءِ توک ءَ مان کُت اَنے۔ سالجان ءَ بیگ بڈ ءَ کُت دیم پہ سیٹ لتیپ ءِ لوگ ءِ نیمگ ءَ روان بوت سیٹ ءِ لوگ سالجان ءِ لوگ ءَ چے انچو دور و نہ اَت آٸی ءِ سیکل ءَ سے روچ بوتگ اَت کہ پنچر اَت داں پیدل آٸی پانزدہ منٹ زرولت۔ آ سیٹ لتیپ ءِ بیٹک ءَ نشت۔ سیٹ لتیپ ءَ یک برے سالجان را آپ ءُ چاہ کُت۔ پد ءَ سیٹ لتیپ ءَ آٸی ءِ سور چار اِتاں رند ءَ کچ ءُ ماپے کُت اَنت درستیں سھور پانچ لک ءِ بوتاں سیٹ لتیپ سشت وتی لوگ ساھتے پد آ گوں زراں واتر بوت۔ آٸی ءَ زر سالجان ءِ دست ءَ دات اِتاں سالجان ءَ زر وتی بیگ ءَ کُتاں چہ سیٹ لتیپ ءِ کر ءَ موکل لوٹگ ءَ رند آ چہ بیٹک چے ڈن در اَتک۔ آٸی ءَ آسمان چارت کہ ھر نیمگ ءَ سیاہ ءُ بزیں جمراں مانپوشتگ۔ ”نازینک راست گُشیت، جمر پہ بندگ ءَ دیر نہ کنت“سالجان ءِ ھیران بوھگ المی اَت پرچا کہ ساھتے ساری آ کہ ادا اَتک جمر نوکی چہ سری کوہ ءَ چست بوتگ اَت بلے اے ساھت ءَ توگیں آزمان جمراں مانپوشتگ اَت پد ءَ گوات ھم جمر ءَ چیر اَت سالجان ءَ وتی گام تیز تر کُت اَنت ۔ بلے سالجان کہ کمو گام دیم ءَ شُشت، ھور ءَ وتی سر یل دات ھور گوں گرند، گروک ءُ گوات ءَ ھوار سک ترند ءَ رچگ ءَ اَت۔ پہ سالجان ءِ واستا گام جنگ سک گران بلے اے واہ ھشکیں پٹے اَت پد ءَ اود ءَ چوشیں در ءُ دیوال نیست اَت کہ سالجان ءَ وت ءَ ھور ءَ چے اندیم کُتیں آٸی ءَ بیگ بڈ ءَ دور کُت، وتی چپیں دست ء گوں سر ءَ داشت آ پورا مچلیتگ اَت۔ بلے آ انگت وتی گاماں دیم ءَ بران اَت آٸی ءَ ھمے گُشت، سالجان بس ھشتگی نہ اِنت پرچا کہ اوشتگ بے سوبی اے یک مزنیں نشانی اے۔
ھور نوں کمو سبگ بوتگ اَت۔سالجان انگت گام جنان اَت۔ نوں آٸی ءَ وتی لوگ نزیک کتگ اَت۔ ھمے دیمان ءَ آٸی ءَ دیست کہ دو کس آٸی ءِ دیم ءَ اوشتوک اَنت ۔ سالجان ءَ وتی کدم داشت اَنت۔ ھر دو سالجان ءِ نزیک ءَ اتک اَنت۔ ھمے کہ سالجان گشگ لوٹ اِت کہ آ چونیں مردم اَنت ءُ آٸی ءَ چہ آیاں چے کار بیت بلے ساری ءَ یکے ءَ وتی لانک ءَ توپک در کُت ءُ سالجان ءِ سر ءَ داشت ءُ گشت ئِے تٸی بیگ ءَ پانچ لک کلدار مان۔ تو زراں بیگ ءَ چے در کن یا مارا بیگ ءَ بدے سالجان ترس ءَ چے گیش ھیران اَت کہ ایشاں چون مالوم بوت کہ من ءَ انچو زر گوں۔ سالجان ءِ دپ ءَ در اَتک، ”سیٹ لتیپ!“ ”ہاہاہاہاہا“ ھر دوکاں ڈاک دات۔ آھاں سالجان ءِ بیگ پچ گپت دومی ھمراہ دراٸینت، ”چوں مہ بیت سنگت باندا سیٹ ءِ لوگ ءَ برٶت پد ءَ واجہ ءَ دز بہ کنت۔” آٸی وتی پسو چوش رست، ھچ پکر مہ کن اے نوبت کدی نٸیت۔“ آٸی ءَ توپگ کہ انگت سالجان ءِ سر ءَ داشتگ اَت ءُ آسے دات تیرا سالجان ءِ سر سپت یکیں دمان ءَ آ زمین ءِ باھوٹ بوت۔


دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نوکتریں

کیچ الندور ءَ ناشناسیں مردماں ھائی اسکول سوتکگ

دی بلوچستان پوسٹ کیچ ءِ دمگ بلیدہ الندور ءَ ناشناسیں مردماں گورنمنٹ ھائی اسکول بُن داتگ، چریشی...

گچک: دو زالبول ءُ چُکاں ھوار نُھ مردم بیگواہ

دی بلوچستان پوسٹ چہ گچگ ءَ پاکستانی پوج ءِ دست ءَ دو زالبول ءُ چکاں ھوار نُھ...

مند ءَ پاکستانی پوج ءِ پانگس ءِ سر ءَ اُرش، اُرش ءِ زمّہ واری بی ایل ایف ءَ منّ اِتگ –

گوک رودان ءَ پاکستانی پوج ءِ پانگس ءِ سر ءَ اُرش کتگ دو کارمند کُشتگ یکے زدگ کُرتگ - میجر گْوھرام...