نبشتانک: سورو ءِ زمین
(اولی بھر)
نبشتہ کار: سراج بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
مراد او مراد برو اے پَساں کوہ ءَ بر چارین نوں اِد ءَ نزیک ءُ گوْر ءَ کایے اوں نیست اے وڑ ءَ پس پہ گُژن مِر اَنت۔ پت ءِ ھبر ءَ چہ پد گڑا مراد ءَ پسو دات ءُ گشت ابا اے کوھاں کائی ٹال اوں نیست اِنت۔ زی من سرجمیں کوہ سرجتگ انت پد ءَ ھُشکیں دست واتر بوتگ اوں، ساھتے ءَ رند مراد ءَ وتی پت ءَ را گُشت ابا تو شر سرپد ئے کہ بیست سال اِنت کہ مئے گوْر ءَ ھور نہ بوتگ، نوں ڈُکال انت کائی ٹالے اوں کوھاں نہ گوْاھ ایت نہ کہ پِٹے آپ۔ ماہ وت پٹے آپ ءِ واست ءَ دہ سری چات جتگ بلے نوں اِے چات ھم جَھل روان انت۔ مراد نوں شر سرپد ءُ زانت ئِے کہ اے ھلک نوں نِندگی نہ انت۔ اگاں چد ءُ گیش اے میتگ ءَ بِجلیں گُڑا مال ءُ دلوت ڈکال ءِ باھوٹ بنت۔ پمے ھاتر ءَ مراد ءَ گُشت، ابا! راستیں ھبر اِیش اِنت کہ مارا نوں وتی ھلک لڈینگی انت مارا نوں پہ دلوتاں دگہ سبزیں کھچر شوھاز کنگی اِنت۔ پِت ءَ اوں گُشت، تئی راست اَنت منی چُک، ھمے دلوت مئے لاپ انت۔ پد ءَ ساھتے ءَ پَد پِت ءَ مراد ءَ گُشت، برو منی چُک آ تاس ءَ بہ زور پَساں دوش شپ ءَ نان ھُشک انت۔ مراد ءَ تاس چِست کت ءُ پَساں سر دیاں دیم پہ واڑ ءَ بُرت انت ئِے۔
وھدے شام دیم ءَ ات گڑا پت ءَ مراد ءَ گُشت، تو برو تاں سے روچ ءَ کوھاں بچار اگاں ترا جاھے آپ ءُ کھچر رس اِت وَ شر انت اگاں ناں دَز نہ کپت گُڑا بُزگرّ ءِ کوھاں راویں۔ مراد ءَ پسو دات ءُ گُشت شر ابا، ھرچی تو شرتر زان ئے۔
ھندیگ ءَ سُھب ءِ گوْربام ءَ مراد ءَ وتی ھَر ءِ پالام ٹَھینت ءُ ڈک بست ءُ چاگَل ءِ آپ ئِے زُرت دیم پہ کوھاں یک نوکیں باندات ئے شوھاز ءَ راہ کپت۔
مراد سجھیں روچ ءَ اے کوہ ءُ آ کوہ ات بلے آپ ءِ نام ءُ نشان نیست اَت، روچ اوں جَھل کپتگ اَت نوں روچ ءَ را رولہ ءَ ماں شانتگ اَت بلے مراد پہ آپ ءِ پٹ ءُ لوٹ ءَ اَنگت سر جناں ات۔ نوں تھاری اوں ماں شانتگ اَت مراد ءَ دم ھم بُرتگ ات ، مراد ھمود ءَ ڈن ءِ سر ءَ وتی ھر ءَ را بست ءُ چہ وتی چاگَل ءِ آپاں چہ کمو ھر ءَ را دات ءُ پد ءَ ھمود ءَ سنگ ءَ تِھکا ئِے دات ھر ءِکش ءَ نشت ءُ چم ئِے آزمان ءَ سک دات اَنت ۔
روچ سُبک سُبک ءَ گام جناں وتی گُڈی جاہ ءَ سر بوتگ ات۔ شپ گوں استال ءُ ماہ ءَ پہ جیڑگ گوست ءُ سُھب گوں روچ ءَ پد ءَ گُژن ءِ لاپ در اتک۔
مراد ءَ چُنڈے ناہ گون ات ھمود ءَ وارت ئِے ءُ پد ءَ دیم پہ گاریں منزل ءَ سر گپت۔ ھر گام گام ءَ تتراں ات، بزگ نِزور ات ءُ گُژن ءِ لاپ ات ءُ پد ءَ روچ چوں آسئیگ ءَ مراد ءُ مراد ءِ ھر ءِ سر ءَ گوارگ ءَ اَت۔ مراد ءَ آپ ھم گوں نیست ات کہ تُنیگیں نُک ءَ تر بکنت۔
مراد وتی اوست دوْر داتگ ات بلے انگت آئی گام دیم ءَ روان ات اَنت۔ ساھتے ءَ روگ ءَ رند مراد کوہ ءِ ساھگ ءَ جَلِت ءُ مراد ءَ انچو گُمان بوت کوہ چو درامد گِندگ ءَ پیداک انت۔ مراد ءِ گاریں اوست واتر اتک ءُ مراد یک برے پد ءَ جُنزان بوت۔
کَموکے روگ ءَ رند ریک ءِ کوھانی رِد ءُ بند بندات بوت ءُ مُرگانی آواز مراد ءِ گوشاں کپت، نوں مراد ءِ گام تیز تر بوھاں بنت، مراد جناں ءُ پُروشاں دیم ءَ روان بیت، ھمے ساھت ءَ جمبر روچ ءَ اندیم کنت۔ وھدے مراد کمو دیم ءَ روت گڑا مراد ءِ چم یک کوھے ءَ کپ اَنت کوہ سک سبز سبز بیت۔
مراد تچان ءَ کوہ ءِ نزیک ءَ کہ وھدے سر بیت، چار ایت دانکہ کوہ ءِ چپ ءُ چاگرد ءَ دلوت یلہ اِنت ءُ چرّگ ءَ انت، اے دَیار ءِ دلوت ءُ اے دِگہ ساھداراناں کسّے ھم ھِچّ و کِچّ نہ کنت۔ اے کوہ ءِ زمین سک سبز انت۔
مراد وھدے کمو کوہ ءَ سِر کپ ایت ءُ کوہ ءِ سر ءَ سر بیت آئی ءِ دست کہ زمین چہ سُھر ءَ تِریپگ ءَ بنت۔ ھر نیمگ ءَ آپ ءُ کھچر ات، مُرگ ءُ اے دگہ دلوت گوازی ءَ انت لاپ سیر اِنت۔ مراد ءِ ھر اوں گوں ھمے دلوتاں ھوار ءُ یکجاہ اِنت۔
مراد ءِ چماں اے یک وابے ءِ وڑ ءَ ات، گُش ئے مراد ءَ انگت اوں باور بوّگ ءَ نہ اَت کہ من اے زمین ءِ سر ءَ آں۔ پرچا کہ مراد ءَ آئی ءِ لوٹ ءَ گیش رس اتگ ات۔
اے یک آزادیں زمین ءِ گوں وتی مال ءُ دلوتاں، ءُ اے دیار ءِ نام سورو ات۔ سورو اے ھمُک دلوت آزاد ات اَنت، آئی ءِ سر ءِ روستگیں ھمک درچک آذاد ات، آئی ءِ کوہ ءُ کور ءُ لَد اوں آزاد ات اَنت، سورو ءِ سر ءَ گچ بنی آدم ءِ بادشاھی نیست ات سورو یک آزادیں زمینے ات۔
مراد ءَ گُڈّی ءَ ھمے شور ءُ سلہ کُت کہ نُوں ما ھمد ءَ لَڈ ایں کا ایں آباد بہ ایں !! مراد ءَ اے شپ گوازینت سورو ءِ دلبند ءِ سر ءَ۔
وھدے سُھب بیت مراد وتی ھر زور ایت واپس وتی ھلک ءَ کیت۔ ھلک ءِ پُجگ ءَ رند مراد پت ءِ کِر ءَ سورو ءِ زمین ءِ کِسّہ کار ایت۔
ھندیگ ءَ روچ ءَ مراد گوں وتی ھلک ءِ مردماں لڈّ ایت ءُ دو روچ ءِ سپر ءَ رند سورو ءَ سر بیت۔ مراد نوں سورو ءِ چک ات ءُ سورو مراد ءِ باھوٹ ات۔
وھد گوْازان ات، نوں مراد ءَ دہ سال ات کہ سورو ءِ سر ءَ آباد ات ءُ مراد، سورو ءَ را چہ پیسر پ گیش ڈولدار کتگ ات، سورو ءِ زمین سھر رودینگ ءَ ات۔
اِنچو دیر نہ اَت کہ سورو ءَ دنیا ءِ چم کپ اَنت۔ ھرکس سورو ءِ لوٹوک ات ءُ سورو ءِ سر ءَ آباد بوگ ءِ واھشت دارگ ءَ اَت۔ بلے نوں سورو ءَ یک چُکّے ھست ات کہ نام ئِے مراد ات۔۔۔۔
یک سھبے ءِ سر ءَ مراد وتی لوگ ءِ دیم ءَ نشتگ ات کہ لھتیں درامدیں مردم کیت سورو ءِ بازار ءَ گِندگ بیت۔ وھدے مراد ءِ چم گوں ھمے مردماں کپ انت گڑا مراد مردمانی دیم ءَ شُت ءُ وتی لوگ ءَ آورت انت اِیش، چاہ ءُ آپ ئِے کُت انت۔
گڑا مراد ءَ جُست کُت انت کہ واجھاں شُما اد ءَ پہ کارے ءَ اتکگ اِت؟
گڑا ایشاں پسو دات کہ ما زمیندار ءُ کار ءُ باری مردم ایں ما
کار ءُ بار کنگ لوٹیں۔ پرچا کہ اے زمین پہ کِشت ءُ کِشاری ءِ واست ءَ شریں زمینے ءُ پد ءَ اے زمین چہ مال ءُ دولت ءَ پور انت ما شُمارا اے زمین ءِ شریں نھادے بندیں ءُ زر دئیں ۔۔
اے مردماں وتی ھبر کُت اَنت مراد حاموش ات ءُ مراد اے گپ ءَ زانگ ءَ ات کہ ایشانی نیّت پہ مراد ءِ زمین ءَ ساپ ءُ پلگار نہ اِنت۔
مراد ءَ گُشت اے زمین شُمارا پجّا نیارت ءُ ناں ما شمارا پجا کار اِیں۔ شرتر ھمیش انت پہ شما کہ وتی کار ءُ بار ءِ واست ءَ دگہ زمینے شوھاز کن ات، اے زمین شمے ڈنی ساز ءُ سامانی زور ءَ زرت نکنت۔
ایشاں مراد سک ریپینگ ءِ کوشست کُت بلے مراد ءَ اِیشانی گچ گوش نداشت۔
مردم شُت انت مراد زانگ ءَ ات کہ اے مردم واتر کاینت ءُ سورو ءِ سر ءَ وتی پَلیتیں پاداں ایر کن اَنتبءُ مارا وتی گلام کنگ ءَ ھچ آسرا ھم نہ کن انت۔
پد ءَ مراد ءَ جیڑ ات کہ سورو ءُ اے کوہ ءُ کور ءُ دریا، درچک ءُ داراں من ھچ وڑ اے پَلیتیں بد نیّتانی دست ءَ یلہ نہ دے آں۔ مراد ءَ یک شپے دیوانے اڑ دات۔
شپ چاردھی ماہ ات گوات چو نہ وش نہ وش ءَ کشگ ءَ ات، آس ِٕ چوٹواں بال دیان اَت، پس ءُ گوک ءُ اِے دگہ دلوت چم پچی وپتگ اِت انت ءُ ودار ءَ ات انت یک نوکیں سُھبے۔ استال چوں مستیں کلندری ءَ مست ات انت ءُ اے کوہ یکور ءُ زِر پُرسیگ ات انت کہ دیوان باریں چہ جار جنت ءُ دیوان ءِ ھمک مردم جیڈگ ءَ ات سورو ءِ باندات ءِ واست ءَ ۔
سرجمیں دیوان ءِ چم گون آس ءَ سک انت دیوان بے بر مش ات
مراد پاد اتک ءُ دیوان ءَ را گُشت ئِے سورو آزادیں زمینے ءُ ما سورو ءِ چُکّ ایں کسّے ءِ پت سورو ءَ گلام کُت نکنت۔ ما نیلیں اِیشاں پہ کاروبار ءُ وتسری دزگیری ءَ زمین ءِ ۔ اِے چونیں مردم انت کہ بیا انت سورو ءِ دلبند ءَ بِدر انت ءُ پہ وت ماڑی جوڑ بہ کن انت۔ سورو ءِ کماش ءُ ورناھاں سورو مئے مات انت ءُ ما سورو ءِ چُکّ ایں اے گپ ءَ بھ بے ھیال مہ بہ اِت۔ مراد ءَ گُشت، ما اگاں وتی گوْست ءَ بچاریں گڑا ما بایدیں بِماریں کہ پٹے آپ ءَ ما چمدار بوتگیں، اے ھمے زمین انت کہ سکی ءِ وھد ءَ مارا وتی اَمبازاں زُرتگ ئِے ءُ مئے تنیگیں نُکّ ئِے تر کُتگ، مئے دلوت ئِے وتی اندر ءَ جاگہ داتگ اَنت نُوں وھد اتکگ کہ ما وتی مات ءَ چہ اِے زالماں بہ رکینیں۔
مراد اے گپ ءَ ھم شر زانگ ءَ ات کہ من اِیشاناں مکن کِتگ۔ دیوان ءَ لھتیں مردماں مراد ءِ گپ وش بوت انت ءُ باز ءَ گُشت اے بَلاھیں مردم انت اگاں ما ایشاناں اد ءَ میلیں اے مئے جَنگ ءَ اچ آسرا ھم نکن اَنت ءُ پد ءَ ِما اِیشانی دیم ءَ اوشتات نکنیں ما وتی چُکّاں چم وت چوں آس ءِ توک ءَ دور دات کنیں۔
آس کمزور ترھان ات دار پور بوت انت گوات ءَ پور بڈا اِت انت ءُ دور دور ءَ زاھر اَت ھمے پورانی تہ ءَ چُنڈے اشکرے ءَ سرجمیں کوہ بُن دات۔۔ مراد ءَ پد ءَ گشت جنگ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
