سرگوست: سئے سر گنوک
نبشتہ کار: سنا بھار
دی بلوچستان پوسٹ
اے سر گوست ءِ کارست سئے زمین زادگ ءُ وتن شیدائیگ انت کہ آ پہ زمین وتی ساہ ءَ سر گوستگ انت۔ بلوچستان دلکشیں موسم چو مدامی وڑ ءَ ھست انت بلے یکیں جمبراں گشئے بلوچستان گیشتر زیبدار کتگ ات ھمے موسم ءَ سئےسر گنوکیں کارستانی کسہ بنداتی سبب بیت کہ آ سئیں سنگت پرپٹ ءَ سوار بوت انت ءُ دیم پہ کوھانی نیمگ ءَ رھادگ بوت انت ءُ یک کوھی ٹُلے ءَ نشت انت دیوان برجاہ ات کہ یک سنگتے ءِ زبان ءَ گپے در اتک کہ “یار زمین چنچو زیبا انت من ھُدا ءِ گور ءَ تھنا یکیں لوٹ ءَ وتی زمین ءِ کناں۔” دگہ سنگتے ءَ جواب دات “ھو یار زمین وَ سک زیبا انت بلے چون کن ئے گلامی ءَ زمین چہ مارا پُل اتگ۔” سیمی سنگت ءِ ھم وت ءَ گپانی تہ ءَ بے بھر نہ کت ءُ گشت کہ “ھو گلامی ھست بلے گلامی ءَ چہ درآھگ ءُ گلامی ءِ زمزیل پروشگ ھم بنت۔” دومی سنگت ءَ دوبر جواب دات کہ”گڑا زمین چون چہ گلامی ءَ رک ات کنت سنا ؟” گپ بندات کت کہ “یار ما چی کت کنیں اے انچیں شومیں استانے کہ کسی سر ءَ رھم نہ کنت۔ ما اگاں کسانیں گپے بہ کنیں گڑا بیگواہ بئیں۔ یک دو روچ ءَ پد مئے لاش جنگل ءُ گیابان ءَ در کپ انت۔” زیب کہ کوہ ءَ تَکا ات، آئی ءَ گشت “اڑے گنوک ھما راج یاکہ راجی پُسگ کہ آجوئی لوٹ انت گڑا آ کدی ھم چہ بیگوائی ءَ ءُ مرگ ءَ نہ ترس انت۔” نودان ءَ مدان مدان ءَ گشت “یار شما وتی دپ ءَ بند کن ات کہ کش ءَ آ نیمگ ءَ مردم ھست ءُ جاور چوش نہ انت کہ ما اے وڑیں جاہ ءَ ءُ اے وڑیں گپ بہ کنیں۔ نوں بس انت انچو گپ۔ پادا ات کہ وھد شتگ۔”اے گپاں گوں آ پاد اتک انت ءُ گسانی نیمگ ءَ رھادگ بوت انت۔ گِس سر بوگ ءَ پد کسانیں گین سارتے کش ات ءُ زیب ءَ گشت “یار وھد شتگ نوں من وتی نیمگ ءَ جُنزاں۔” گڑا سنگتاں پہ زیب ءِ سر کنگ ءَ پرپٹ کش ات۔ واتر ءَ سنا راہ ءِ جیڑان ات کہ یار ھو اگاں یک راجے آجو بوگ لوٹ ایت گڑا آ راجاں گار ءُ بیگوائی یاکہ مرگ ترس آماچ نہ کنت، گوں ھمے جیڑگاں داں واتر گِس ءَ سر بوت انت ءُ وھد ھلاس انت ءُ شپ تھار ات۔ گڑا سنا ءُ نودان ءَ وتی بِنڈُک پچ کت انت پہ وپسگ ءَ بلے ھمے ھبر سنا ءِ اندر ءِ وسوسے پیچ وران انت ءُ وت ءَ جست کنگ ءَ ات کہ تو راج ءِ گلامی ءِ زمزیلانی پروشگ ءَ چی کتگ؟ گڑا منی گور ءَ اے بابت ءِ پسو نیست پرچا کہ من ھچ نہ کتگ بلے ھما گپ انگت سنا ءَ چہ اندر ءَ وران ات آ راج کہ آجوئی لوٹ انت گڑا آ راجی پُسگ چہ بیگوائی ءُ مرگ ءَ نہ تُرس انت۔
ھمے گپ سئیں ملنگیں زمین ءِ پاسپان بوتگیں جواب بیت۔ اے گپ ءَ سنا ءِ جیڑگ گیشتر کنان کت انت کہ اگاں آ پُسگ بیگوائی ءُ مرگ ءَ نہ ترس انت گڑا ما پرچا مرگ ءِ تُرس ءَ ھاموش ایں۔ سنا وتی جیڑگ ءَ گوں پہ انچیں پیسلہ یے ءَ پہ جیڑگ بندات کت کہ مارا چہ گلامی ءِ وڑیں نادرائی ءَ بہ رکین ایت۔ سنا ءَ جیڑ اِت کہ اگاں منی ساہ دیگ ءَ گوں زمین رک ات کنت گڑا ما پرچا پہ زمین ءَ ندر مہ بئیں۔ آ داں بانگواہ ءَ ھمے جیڑھانی تہ ءَ گار ات دانکہ پدا واب کپت۔
بلے اردیں کہ دوبر چم ئِے پچ کُت انت گڑا آئی ءِ چماں تہنا گلامی ات ءُ دگہ ھچ گندگ ءَ نہ یتک گشئے زمین ورناہاں توار پِر کنگ ءَ انت “دانکہ مہ وپس کہ من رسترانی امبازاں گاراں۔” آ بے آرام انت۔ ھر نیمگ ءَ بزگی ءُ گلامی گندگ ءَ ات۔ سنا گوں زمین ءَ کول کنگ ءَ ات کہ “گلزمین اگاں من ءَ تئی گلامی ءِ رکینگ ءَ ساہ دیگ بہ کپ ایت من اگاں نہ دات گڑا ترا منی مرتگیں ارواہ ءِ سوگند انت کہ من ءَ وتی دلبند ءَ جاہ مہ دئے۔ گشئے ھمے کول ءَ گوں آ وشیں وابے ءَ کپت داں موبائل ءَ زنگے اتک۔ آ پاد اتک، موبائل ئِے دست ءَ کت زیب:”ھال کن کربان۔” زیب ءِ جواب اتک،”زالم انگت واب ئے؟ انچو واب۔” سنا: “اناں یار واب کج انت۔زیب: “بیا منی نیمگ ءَ رواں بازار ءَ لھتیں کار ھست۔” سنا:”شر کربان۔”زیب ءِ گور ءَ سر بوگ ءَ گوں زیب ءَ سنا ءِ چمانی سھری دیست ءُ گشت:”اڑے تئی چم چوش انت۔ سنا:”بس یار راہ گوات ات گڑا پمیشکا۔” زیب ءَ جواب دات:”یار اے گوات ءِ سُھری نہ انت گپے الم ھست بہ گش چی گپے؟” سنا: “بِل چماں۔ تو پاد ءِ رواں بازار ءَ۔” ھیر ما بازار ءِ سپر بندات کت گڑا راہ نیمگ ءَ زیب ءَ گشت کہ”اوشت پرپٹ ءَ دار۔” گڑا آ اشتات انت ءُ زیب ءَ گپ بندات کت:”یار موسم چون وش وش انت گوات ھچ نیست تو گشئے چم چہ گوات ءَ چوش انت۔” ہمد ءِ نودان ءَ ھم وتی دپ یک کت “بہ گش چی گپے؟ تو چہ مارا چیر دیگ ءَ ئے۔ “یار چمانی سُھری ءِ کسہ دراج انت۔ اے گشگ ءِ وھد نہ انت۔” نودان ءَ جواب دات، “گِس ءَ واتر کنیں گپ بہ کن۔ نوں بازار ءَ رواں۔” گڑا اردیں کہ اے گِس ءَ سر بوت انت زیب ءَ گشت: “بلے پُل بندات کن۔ سنا: “یار کسہ چوش انت کہ شما گوں من ءَ ھمراہدار بہ بئے، اگاں ھمرہ نہ بئے گڑا اناں مہ کن ات.”
زیب: “تو کسہ ءَ بہ کن یار ـ آ: “جیڑہ ایش انت من دوشی سرجمیں شپ گوں جیڑگاں سھب کتگ۔زیب: “تو چی جیڑ اتگ زالم؟” آ: “من ھما گپ ءِ سر ءَ جیڑگ ءَ بوتگاں ءُ پد ءَ اے جیڑ اتگ کہ من پرچا تُرس ءِ آماچاں۔پمیشکہ من ءِ گوں زمین ءَ کول کنائینتگ کہ من پہ زمین ءِ آجوئی ءَ وتی وس ءُ واک ءُ جھد کناں۔”“بلے بلے بزاں تئی جیڑگ ایش انت۔”نودان ءِ گپ بندات کت:”اڑے پُل ما دوئیناں ھم یکروچے انچوش جیڑ اتگ ات کہ مارا اے جھد ءّ بھر بوگی انت۔ ما ارادہ کتگ کہ مرچی گوں تو ھمے گپ ءَ درشان بہ کنیں۔ تو وش بھتی ئے کہ وت گپ بندات کت۔”
“ھیر پد ءَ دگہ روچے۔” سناہ ءَ گپ بندات کت،”ما کہ اے سپر ءِ مساپر بوگ ءِ ارادہ کتگ گڑا اشی ترتیب چون انت؟ما چہ مردم کجا شوھاز ایں؟ چون رو ایں کوہ ءَ؟“اڑے راہ مُچ انت۔ یکبرے ما وتی پیسلہ ءَ پکا نہ کنیں بس۔۔۔” سنا:”یار من چٹ پکا آں۔ پہ من ءَ دگہ ھچ گپ پشت نہ کپتگ۔”
گڑا ھیر آیاں سنگت شوھازگ بندات کت داں سرجمیں یک ماہے ءَ گشئے سنگت دست نہ کپت. ھمے میان ءَ سنا ءَ یک بروسھی سنگتے ھست کہ آئی ءَ وتی پیسلہ ءِ بابت ءَ سرپد کت ءُ راہ ءِ شوھازگ ءَ پہ جست کت۔ سنگت ءِ اولی گپ ھمیش ات کہ اے سپر پہ ھبر وش انت۔ سپر ءِ مساپر بوگ وش نہ انت۔ گُژن ، بزگی ءَ بہ گر بے وابی ، سک باز انت۔ ھر کسی وس ءَ نہ انت۔ من گوشاں انگت شری ءِ سر ءَ بہ جیڑ کربان۔” من جیڑ اتگ ءُ پکا آں۔“ھیر تو کہ پکا ئے گڑا من وڑے کناں۔ مردمے پہ ترا شوھازاں۔ بس ودار بہ کن۔
اے سئیں سنگت بے سبری ءِ گوں ودار کنگ ءَ اتنت بلے سنگت گار ات۔ سنا ءَ دوبر سنگت ھال کت۔ سنگت ءِ جواب ھم ھمیش ات کہ یار من شوھازگ ءَ آں، بلے چوشیں مردم دست کپگ ءَ نہ انت. گڑا اے سنگتاں وت شوھازگ بندات کت ءُ بازیں شوھازگ ءَ پد گوں یک سنگتے ءَ ھال کنگ ءَ سوبمند بوت انت۔ اے ساھت گشئے پہ آ سرگنوکاں زند ءِ وشتریں ساھت ات۔
سنگتاں گوں ھال کنان ءَ سنگت ءَ بازیں جست ءُ پد کت ءُ گُڈسر ءِ گشت کہ”شما سئیں وتی اکسے دیم بہ دے ات۔” گڑا سنا ءَ نودانءَ گشت”اڑے تو میا۔ ما تئی اکس ءَ دیم نہ دیاں۔ تو مات ءِ یکیں زھگ ئے۔” نودان ءَ جواب دات کہ “یکیں زھگ آں گڑا چی بیت؟ استاد اسلم وتی یکیں زھگ تھنا پہ پھر رکست کت۔” نودان بازیں درور دیگ ءَ پد آ سنگت وش نہ اتنت۔”اناں تو میا۔” نودان ءَ گشت “اگاں شما من ءَ نہ بر ات گوں ، گڑا من رواں دلاراں ھال دیاں کہ اے کوہ ءَ روگ لوٹ انت۔” ھمد ءَ زیب ءَ گشت “نوں تو پھک گنوک ئے۔ بہ رو مسیت ءَ جارے بہ جن کہ ما روگ ءَ ایں۔” ھیر بازیں گپ ءَ پد گڑا آ رازی بوت انت پہ نودان برگ ءَ گڑا سنا وتی ءُ زیب ءُ نودان ءِ یک اکسے دیم دات۔ آ سنگت ءَ بس جواب دات کہ جوان ءُ پدا گار بوت بلے اے سئیں ودار ءَ گوں نپس زورگ ات انت۔ بازیں روچ ءَ داں سنگت گار ات گڑا سنا ءَ برادشت نہ بوت وت کلوہ ئِے دیم دات کہ “مئے ترتیب چون بوت انت؟” سنگت ءَ کلوہ چار اے ءُ جواب نہ دات گڑا سنا گوں آ دوئیں سنگتاں گشت “یار اے سنگت جواب دیگ ءَ نہ انت۔” پدا سنا ءَ گشت”ما بلکیں کسان ایں پمیشکا مارا زورگ ءَ نہ انت۔”گڑا سنگتے ءَ جواب دات”اڑے ما چہ جنید ءَ کستر ایں؟ آ وتی ڈیھ ءِ پھازان ءَ نوشکی ءَ شھید بوت۔“سنا گڑا یار نہ زاناں چوش پرچا۔۔”
ھیر روچ گوں ودار ءَ جنزان اتنت، اناگت ءَ یکروچے سنا ءِ موبائل ءَ توار کت داں ھما سنگت انت۔
سنگت: ھال کن ات شما چون ات؟ سنا: سلامتی کربان تو ھال کن؟ سنگت: کربان وتی ءُ سنگتانی جُتا جُتائیں اکس گوں سرجمیں اھوالاں راہ بہ دے ات۔ سنا: شر۔ سنگت: جوان۔ سنگت: شما پہ وت ءَ پنامے گچین بہ کن ات۔ ھمے گپاں گوں سئیں سنگت انچو گل بوت انت گشئے آزمان زمین ءَ اتکگ ات۔ سئیں سنگتاں وتی پنام گشت انت۔ ھیر پد ءَ سنگت ءَ بازیں نبشتانک ءُ کتاب دیم ھم دات کہ اشاں بہ وان ات ءُ پد ءَ گار بوت۔ داں چیزے روچ پد سنگت ءَ ھال کت “چون ات شما؟ سنا: “ما وش ایں تو چون ئے؟”سنگت: “گڑا باریں چی گندگ ءَ ات ، شما وتئی چپ ءُ راست ءَ؟”سنا: “کربان بس گلامی انت۔ وڑ وڑیں چیز گندگ ءَ کیت۔” سنگت: گڑا اشی ءِ ولگوج کنگ ءَ شما چی کت کن ات؟”سنا: “کربان گل مارا ھر چونیں کار گشیت ما تیار ایں۔ اے سپر کہ بندات کتگ نوں پشت نہ کنز ایں۔” سنگت: ھو کربان پہ پشت کنزگ ءَ کس نئیت انت ھم۔۔”
—روان انت
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-