وام دار -سربیا |خالد بند اسلام |مھروان کمبر

الم بوانیت

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ – بالاچ قادر

آھوگ تو اے وڑ مہ کُتیں۔۔۔ بالاچ قادر دی بلوچستان پوسٹ گُل ترا یات بیت ھما وھدی کہ توءُ دگہ سنگتے مئے...

کمےّ وھد کشّ – منھاج مختار

کمےّ وھد کشّ منھاج مختار دی بلوچستان پوسٹ تو ھم زانئے کہ من ترا گشگایاں بلے اگاں ترا موھ رست منی اے...

بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ترس ءُ پاکستانءِ نوکیں پالیسی: نبشتہ حکیم واڈیلہ

گوشنت زوراک وھدءِ وتا نزور بیگءَ گندیت اگں ماریت گڑا آوتی سرجمیں زورا جنت ءُ وتی زوراکیءَ برجم دارگءِ...

نبشتانک: وام دار

نبشتکار: سوتیوزاز کورووچ (سربیا)

اردو رجانک: خالد بن اسلام

بلوچی رجانک: مھروان کمبر

دی بلوچستان پوسٹ

ما یکیں منزل ءِ مساپر اِتیں سپر ءِ میان ءَ منی ءُ آئی ءِ پجاروکی بوت ما دوئیناں شپ یکیں کوٹی ءَ گوازینت اے پہ منا پھر ءِ گپ اَت کہ من آئی ءِ ھمسپر اِتاں آ مُلک ءِ نامداریں مردمے اَت آئی ءِ نام سرجمیں ھرزیگووینا ءَ جکس اِتگ اَت ما دوئیں ھمرائی ءَ سپر کنگ ءَ اِت اِنت من یک شریں نسل ءِ اپسے ءَ سوار اِتاں۔ شریں نسل ءِ نشانی اِش انت کہ منا باز رند ءَ دَور داتگ ءِ منا ھما اپس دَور دات کنت کہ جوانیں نسلے ءِ بہ بیت منی اپس ءَ وتی سینگ مِک کُتگ اَت ءُ گردن ءِ آزمان ءِ نیمگ ءَ کُتگ ات ءُ کدم جنان اَت۔
منی ھمسپر، سپر ءِ بندات ءَ بے ترک ءُ توار ءُ وتی اسپیتیں اپس ءَ سوار اَت آئی ءَ چار پنچ دگہ اَپس گون اَت ءُ اپسانی سرا رَھت (زین) بستگ اَت بلے آیاں ھچ وڈیں سامان نہ لڑاتگ اَت آ یک بُرز ءُ جان ءَ پُریں مردے اَت، پرائیں سینگ ءَ گوں پیراں سالی ءَ ھم جوان گندگ ءَ اَتک۔ آئی ءَ وتی دود ءُ ربیدگی پُچ ءُ پوشاک گوْر ءَ کُتگ اَت۔ آئی ءِ پیشانی ءَ رومال ءِ بندوک اَت رومال ءِ دوئیں سر آئی ءِ سینگ ءَ لونجان اِتنت آ وتی کد ءُ بالاد، پچ ءُ پوشاک ءَ چہ باز زیبدار گندگ ءَ اَتک، پرے ھاتر ءَ دل ءَ لوٹ اِت کہ آئی ءَ وتی نیمگ ءَ دِلگوش بہ کناں، آئی ءِ گون ءَ گپ ءُ تران بہ کناں آئی ءِ نام ڈیکو مراوٗ وچ اَت۔ آئی ءِ بارو ءَ وڑ وڑیں کسہ شنگ ءُ تالان اَت ھر نیمگ ءَ آئی ءِ دلیری، شیواری ءُ نہ ترسی ءِ گپ اَت آ وتی بے رھبندیں جدوجھد ءَ چہ ھرزیگووینا ءِ بلاھیں دمگ ئے وتی ترس ءُ بیم ءِ آماچ کتگ اَت ما یک ءُ دومی ءَ چہ درامد، بے تواری ءَ سپر کنگ ءَ اِتیں۔ من اے بے تواری پُروش دات ءُ جُست گپت، ” برات! ترا اِنچو اپس گون بلئے یکے ءَ ھم بار نہ لڑاتگ چیا؟ من سامان زرتگ ءُ شھر ءَ شُتگاں، نی اُود ءَ چہ ھالی واتر بیتگاں۔

تو سامان کسے ءِ ھاتر ءَ بُرتگ اَنت یا سوداگری کنگ ءَ ئے؟
آئی ءَ منا ھورت ھورت ءَ چارت اَنچو گمان بوت کہ منی جُست آئی ءَ وش نہ لگ اِت، من کمے دگہ وڑ بیتاں، لھتیں دمان ءَ رند آئی ءَ پسو دات “من اے سامان ھدامرزی الی میویاگچ ءِ چُکانی ھاترا بُرتگاں” من ھیرانی ءَ گوں آ چارات، پرچا کہ الی میویاگچ آئی ءِ دژمن ءِ نام اَت: “تو اے سامان الی ءِ چکانی ھاترا برتگ انت؟ ناگھانی منی دپ ءَ چہ ھمے ھبر دراتک “ھو، پرے ھاتر ءَ کہ من الی میویاگچ ءِ وامداراں، آئی ءِ بازیں واماں چہ من چیر تراتگاں آئی ءَ وتی سر جھل کُت ءُ اپس ءِ گردن ءَ چابک ءِ جت، اپس چوناھاں تیز روگ ءَ اَت، نی چدو گیش دور جنان ءَ منا پشت ءَ پش گیتکے ءُ من ءَ اے موہ ھم نہ داتے کہ گیشتر جُست ءُ پُرس بہ کناں۔ بلئے من ھم وتی اپس ءِ مھار شُل کُت ءُ سوتے الھان کناں آئی ءِ ھمرائی ءَ جنزان بیت اَنت، منا انی یات نہ کنت کجام سوت ءَ گشگ ءَ اِت اَنت بگندے آئی ءَ منی سوت وش بوت، کہ وتی رپتار کمتر کُت ءُ گوں دلگوش ءَ گوشدارگ ءِ بندات کُت:”بُرزیں توار ءَ بُگش آئی ءَ پرمائش کُت، من وتی توار بُرز تر کُت۔ آئی ءَ وتی پیشانی ءِ بستگیں رومال شُل کُت، رومال آئی ءِ گردن ءَ اتک ڈیکو منی آواز ءِ جھلی بُرزی ءِ ھمرائی ءَ وتی سر ءَ چنڈینگ ءَ اَت کمے دیر ءَ پد من بے توار بیت اَنت آئی ءَ گشت: ” دیم ءَ بُگش “من ءَ دیم ءِ بند یات نہ انت” بگندے منی پسو آئی ءَ وش نہ لگ ات، آئی ءَ یکرندے پد ءَ من ءَ چہ گوست ءُ ساری بوت یکدم اپس ءِ دیم ءِ ترینت ءُ دیم پہ درچکانی نیمگ ءَ من جُست کُت کجا روگ ءَ ئے؟ “درچکانی چیر ءَ مارا کمے آرام کنگ لوٹیت”آ پیسر بوت ءُ من آئی ءِ رند ءَ درچکے ءِ ساھگے ءَ سر بوتیں وتی آپس پہ چرگ ءِ ھاتر ءَ یلہ دات اَنت پد ءَ ما یک شریں ساھتے ءَ بے تواری ءَ درچکانی ساھگ ءَ نشت ءُ چلیم کش اِت۔ ھچ چیزے برمش ءُ چڑکہ نیست اَت بیدئے اپسانی چرگ ءُ یک چرتے ءِ توار ءَ کمے دیر ءَ رند من آ جُست کُت: تو کدی الی ءِ وامدار بیتگ ئے۔؟ آئی ءَ بلائیں گین ءِ کش اِت ءُ دست سُرینت:بلائیں مُدتے گوستگ یک مزنیں مُدتے من اجکھی ءَ گشت وام انگت توام نہ بیتگ انت “ھو! اے وامانی ادا کنگ ءَ بلائیں مُدتے پکار اِنت دپ ءَ چہ دو سے رند ءَ دوتانی کشگ ءَ رند یکبرے من ءَ چارِت ءُ پدا آزمان ءِ چارِت ءُ دراھینیت ئے ” منی دوست اے یک دراجیں کسھے ءُ منی واستا باز دردناک اِنت”من ءَ گوشت کن ئے؟” من دزبندی کُت ءُ گُشت “آ منی بازیں دزبندیاں چہ لاچار بوت ءُ گوں ابیتکی ءَ دراھینت ئے: اِش کُن ءِ چئے کنے؟”پد ءَ گُشگ ءِ بندات کُت: ترا سما بہ بیت کہ تُرک سرکار ءِ زُلم ءُ زوراکی آں من ءَ دُز ءُ ڈنگ ءِ جوڑ کُت ما سرب مھلوک وتی زمینانی سر ءَ بزگ ءُ ازابیں زندئے گوازینگ ءَ لاچار بیتگ اِیں۔ اشاں مار ءَ انسان ءِ ھم نہ لیکتگ کجام بی مردم ءِ بہ بیت یا راج ءِ داں چُنت ءَ زوراکی سگیت ھر ترک ءِ دیم ءَ سر ءِ جھل کنگ ءُ آئی ءِ گُلامی ءِ منگ مئے واستا سک گران اَت۔ من آ وھد ءَ ورنا اِت اَنت تُرکانی بگیری ءَ مئے زھرشانی گیش بوان بوت دگہ لھتیں ھم ھیالیں سنگت یکجاہ بوت اِنت ءُ مُدام ما تُرکانی گون ءَ بیر گرگ ءُ آیان ءَ تاوان بار کنگ ءِ بارو ءَ جیڑاِت منی ھمراہ بس شش اِت انت ما درستاں سلاہ زرت ءُ جنگل ءَ چیر بوت اِنت جنگل ءَ ما ترکانی سرا وتی نزر ایر کت انچو کہ زاھر بیتاں ما اشانی سر ءَ اُرش کُت چوشیں روچے نہ گوست کہ ما آ تاوان نہ دات انت کم کم مئے ھمراہ گیش بوھان بیت اَنت یکروچے دیریگیں ھسابے ءِ گِرگ ءِ ھاتر ءَ ما الی میویا گچ ءِ لوگ ءِ سر ءَ اُرش کُت مار ءَ کس ءَ اے سرپدی نیست اَت کہ الی وتی دمگ ءِ درستیں زمیندارانی مستر اَت مئے اُرش ءَ چہ آئی ءِ کھول ءِ سے مردم جنگ بوت بلے آ وت دراھگ ءَ سوب مند بوت ما سک باز شوھاز کُت بلے ما نہ دیست ما آئی ءِ لوگ سرجم ءَ لُٹ ءُ پُل کُت لُٹ ءُ پُل کُتگیں سامان زُرت اَنت ءُ دیم ءَ پہ جنگل ءَ وتی بُنجل ءَ شُتیں۔
اے اُرش ءِ پسو ءَ الی ءَ مار ءَ چہ گیش ھمراہ یکجاہ کُت ءُ مئے رَند ءَ کپت آ مئے رند ءَ کوہ ءُ جنگلاں ھما جاہ ءَ ھم اَتک کہ اُود ءَ کوھی سید ءُ آسک ھم اتک نہ کن انت مئے گور ءَ آیانی گون ءَ جنگ کنگ ءَ ابید دگہ ھچ راہ ءُ در پشت نہ کپتگ اَت پرچا کہ الی ءَ مار ءَ چاریں نیمگاں انگیر ءَ کُتگ اَت مئے گور ءَ نہ آپ ھست اَت نہ دگہ ورگی سامان مار ءَ تُن ءُ گُژن ءَ وتی وڈ ءَ کُتگ اَت ءُ ما زندگی ءَ چہ نہ اُمیت بیتگ اِتنت۔ کس ءَ انچو توکل نیست اَت کہ دُژمن ءِ انگیر ءَ چہ دربئیت ءُ بروت ما دُرست مرگ ءِ ودار ءَ کنگ ءَ اِت اِنت بازیں جیڑگاں چہ پد ما ھمے آسر ءَ سر بیتیں کہ نی آیانی گون ءَ دیم پہ دیم جنگ ءَ ابید دگہ ھچ راہ ءُ در پَشت نہ کپتگ۔ من وتی ھمراھاں گوں گُشت: “براساں ما چاریں آتراپاں دُژمن ءِ انگیر ءَ اِنت مئے گور ءَ نہ آپ ھست نہ ورگی سامان۔ مار ءَ ساری ءَ دُژمن ءِ سر ءَ اُرش کنگی اِنت ءُ پہ دلیری وتی ساہ نَدر کنگی اِنت مرگ ھر وڑ ءَ ھست اِنت پرچا ما اے ترک ءَ مہ جنیں ءُ بہ مریں اگاں مئے کسمت جوان بوت ما چرئے جنگ ءَ چہ باج بریں ءُ درکپگ ءَ سوب مند بہ ایں ھمراھاں منی دانکانی سر ءَ تپاک کُت۔ دُرستاں چہ پیسر من توپک چِست کُت ءُ سنگر ءَ چہ دراتکاں منی ھمراہ ھم منی پُشت ءَ در کپان بوت اَنت تُرکاں تیرانی رگام مئے سر ءَ گوارینت اَنت من وتی دو ھمراہ کپگ ءَ دیست پُشت کنزگ ءِ ھچ وڑ نیست اَت من تیر گواری کنان ءُ دیم ءَ جُنزان اِتاں منی ھمراہ ھم منی ھمراہداری کنان اِتنت۔ منی چم ھون چکار اِت انت ءُ منا ھچ گندگ ءَ نہ یتک اناگہ ءَ منی پشت ءَ زوراں گوں چیزے لگ اِت من تتراِتاں ءُ بے ھوش بیتاں۔ وھدے ھوش ءُ سار ءَ اتکاں من الی میویا گپچ ءِ لوگ ءَ اِتاں۔من یک جوانیں نپادے ءِ سر ءَ تچک اِتاں الی ءَ ھوار بازیں ترک ءِ منی تھت ءِ چاریں نیمگاں اُوشتاتگ اِت انت وھدے منی چم پچ بیت اَنت الی جھل بوت وتی دست ءِ منی دست ءَ کُت ءُ جُست ءِ کُت، نی چون ئے تو؟من پاد آھگ لوٹ اِت بلے درد ءُ دُوراں مان پاد آھگ ءَ نیشت من ءَ انچو گُمان بوت کہ منی پُشت ءَ پدا یک تیرئے لگ اِت من پدا بے ھوش بیتاں سرجمیں یک ماھے ءَ من زندگی ءُ مرگ ءِ میان ءَ جنگ ءَ اِتاں۔ الی ءَ من ءَ یک دمانے ھم تھنا یل نہ دات آ جوانیں رنگے ءَ منی ھیالداری ءَ کنگ ءَ اَت۔ آئی ءَ وت منی ٹپ شُشتگ ءُ دارو ءُ درمان کُتگ اَنت وتی دستاں گوں منا ورگ وارینتگ ئے من اگاں کم وارتگ گُڑا آئی ءَ زور من ءَ وارینتگ مُدام منی سر ءِ وتی کُٹ ءَ کُتگ ءُ منی مید سمارتگ اَنت داں من واب شُتگاں آئی ءِ بازیں مھر اِت انت کہ من مَرگ پروش دات ٹپ وش بوھان بوت اَنت۔ یکروچے اَتک کہ من وت دیوال داشت ءُ وتی پاداں گوں اُوشتاتاں ھمک روچ الی ءَ منا باگ ءَ بُرت ءُ منی جان ءِ شُشت وھدے من دمبرتگ آئی ءَ من ءَ درچکے ءِ ساھگ ءَ نادینتگ منی تاکت گیش بوھان بوت۔ منا دُراہ بوگ ءَ الی ءَ دیست گُڈ آ باز گل ءُ شادان بوت ” نی چونے باریں؟ تتک کنئے یا نہ؟ یکروچے آئی ءَ بچکند ات ءُ منا جُست کت انا! من انگت گُشے نادراھاں آئی ءَوتی لنکک تراکینتنت ءُ بلاھیں ٹھکے جت ئے ءُ گُشت ئے زوت، باز زوت تو وش ءُ دُرْا بئے آئی ءَ منا باگ ءِ تھا تھنا یل دات ءُ لوگ ءَ شُت “ساھتے ءَ رند واتر بوت گڑا توپک ءِ آئی ءِ دست ءَ اَت ءُ آئی ءِ دیم ءِ رنگ مٹ بیتگ اَت ءُ آئی ءِ چم چو شُدیگیں پشی ءِ داب ءَ اِتنت “نی تو پیسری داب ءَ دراہ ءُ جوڑے، ھما وڈ ءَ تو ٹپی بوھگ ءَ چہ پیسر بیتگ ئے نی تو اے قابل ءِ کہ منی واماں تو دات بہ کن ئے منی بازیں وام ئے ترا گون سے سرانی وام کہ اشانی تہ ءَ دو منی برات اِتنت-

آئی ءِ چماں چہ ھون شنزگ ءَ اَت، چیری لُنٹ درھگ ءَ اَت وھدے تو زدگ اِت ءِ منی پادانی دیم ءَ کپتگ اِتے ، من ترا ارزانی ءَ جت کُتگ ات، بلئے بے سر ءُ گوشیں دژمن ءِ جنئگ تُرکانی ربیدگ نہ انت، من ترا پد ءَ ھما مردم جوڑ کنگ ءَ پد جنگ لوٹ اِت الی میویاگچ ءَ وتی بے دست ءُ گوش ءُ مجبوریں دژمن کدی ھم نہ جتگ انت ترا بے ھوشی ءِ جاور ءَ جنگ ءَ من وتی دامن ءَ چو پولنگ کت کناں”-

آئی ءَ توپک ءِ منی دست ءَ دات۔ اے توپک گُشے منی توپک ءِ ڈول ءَ اَت۔ منی توپک ءِ وڑ ءَ آئی ءَ ھم تیر پر اَت۔ ما دوئیں جنگل ءَ رویں وتی وتی نشانگ ءِ چکاس ءَ گریں منی زبان ءَ گُشے یکے ءَ کبلے جتگ ات۔ منی سر جھل اَت ءُ آئی ءِ ھمرائی ءَ راہ گپتاں ما انچو کہ جنگل ءَ سر بوتیں، آ منی دیم پہ دیم ءَ اُوشتات ءُ پرمان ءِ کت “ھمودا کہ توئے ھمودا بہ اُوشت “ما دوئیں پجیگ ءَ تیر گواری کنیں” آ منا جنگ ءِ رھبنداں گشگ ءَ اَت “نی منی اکل ءَ کار کُت من وتی توپک دور دات ءُ یک کر ءَ اُوشتاتاں” الی ءَ کوکار کت ءُ گشت تو چئے پَھم اِتگ کہ من ترا یک نیمگے اُوشتارین ءَ تئی سر ءَ تیر گواری کناں تاکہ دنیا منی سر ءَ بہ کندیت، کہ الی ءَ یک غیر مسلمے کُشتگ گوشان پچ کن شر گوشدار، ھما وڑ من گُشاں ترا ھما وڑ کنگی اِنت آئی ءِ لُنٹانی سر ءَ سوب مندیں بچکندے تالان بوت۔ من بے ترک ءُ توار اُوشتاتگ اِتاں “توپک ءَ چِست کن” آئی ءَ کوکار کت ءُ گشت “اگاں نہ من ترا کرگوشگ نام ءَ توار جناں”من جھل بیتاں زمین ءَ چہ توپک چست کُت “اے نیمگ ءَ پَچ تر” من آئی ءِ پرمان ءِ رد ءَ پچ تراِتاں۔

“منی نیمگ ءَ ٹک کن” من توپک آئی ءِ نیمگ ءَ ٹال کت، آئی ءَ ھم وتی توپک منی نیمگ ءَ ٹال کُت۔ آئی ءَ فائر کُت تیرے توار ءَ جنگل ءِ مُرگاں بال کت ءُ منا یات نہ اِنت کہ من ھم ٹیگر زور داتگ اَت یا نہ بس ھمے گندگ ءَ اَتک کہ آ ھوناں میچل اَت ءُ زمین ءِ امبازاں کپتگ اَت۔ من گمیگ ءُ ارمانیں دل ءِ تچان آ وتی امبازاں زُرت، بلئے ھزار اپسوز ءُ ارمان آئی ءِ ارواہ ءَ بال کُتگ ات۔ ھما روچ ءَ چہ پد من آئی ءِ چکانی ھاتر ءَ ورگی سامان پس گوک دگہ زلورتے سامان سر کناں کہ وتی پش کپتگیں روچاں بہ ٹگلین انت۔

ڈیو ءَ وتی کسہ ھلاس کُت ءُ سرے جھل کت ءُ زمین ءِ چنڈگ بندات کت۔ من گندگ ءَ اِتاں کہ آ وتی ارسانی دارگ ءَ بے سوب اِنت ءُ ارس چہ آئی ءِ انارکاں جھلاد دیم پہ گور جیگ ءَ ۔


دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نوکتریں

گورنر ءِ نیمگ ءَ چہ کریمنل لاء آرڈیننس ءِ مول ءُ مراد آجوئی ءِ گپانی گٹگیری اِنت- این ڈی پی

نیشنل ڈیموکریٹک پارٹی ءِ نیمگ ءَ چہ کرینمل لاء آرڈیننس سیاھیں کانون گوشتگ کہ گورنر بلوچستان اُستانی پتر سیشن بوگ ءَ...

تربت: سلاہ بندیں مردماں پوجی چوکی ءِ سر ءَ اُرش کرتگ

بلوچستان ءِ دمگ کیچ ءَ سلاہ بندیں مردماں پاکستانی پوج ءِ چوکی ءِ سر ءَ اُرش کرتگ -

مکران ٹرانسپوٹراں پولیس رویش ءِ بگیری ءَ شال کراچی شاھدگ ءِ سر ءَ زھرشانی کتگ

مکران ءَ چہ کراچی ءَ رؤکیں کوچانی ڈرائیور ءُ ھُدابنداں ھب پولیس ءِ رویش ءِ بگیری ءَ لک بدو ھب ءِ...

اسد عرف ءِ باست- چنگیز بلوچ

نبشتانک: اسد عرف ءِ میجر باست نبشتہ کار چنگیز بلوچ دی بلوچستان...