نمدی یے پہ استاد اسلم ءَ
نبشتہ کار: میرک بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
سلام اُستاد جان! من نَہ زان آں کہ تو انُوں کجا ئے ، چون ئے ءُ چی کَنگ ءَ ئے ، بلے من وتی دل ءَ جیڑ آں کہ تو منی نزیک ءُ گوْر ءَ ئے، تو زمین ءِ ھاکاں گوں ھوار ئے تو اے کوھانی سرٹُلّاں نیندوک ئے ءُ وتی دیار ءِ زیبائی ءَ چارگ ءَ ئے، تو پُلّانی توک ءَ ئے ءُ وشبو ے تالان کنگ ءَ ئے۔ تو ھمُک سرمچار ءِ دل ءِ توک ءَ ئے تو ھمُک سرمچار ءِ پگرانی تہ ءَ زندگ ئے تو نَہ مُرتگ ئے اُستاد جان تو نمیران ئے ۔
اُستاد ریھان جان ءِ شھادت ءَ چَہ پیسر من تئی کِرد ءَ جوان سرپد نَہ بُوتّگ آں من ترا بَس پَہ لیڈرے دروشم ءَ چار اِتگ بلے وھدے کہ ریھان جان ءِ جند ندری کُرت ءُ تئی یک اکسے منی دیم ءَکپت کہ تو ریھان جان ءَ بیرک بَڈّ ءَ داتگ ءُ بُوسہ ئِے دایگ ءَ ئِے من ءَ سَما بُوتّ کہ تو بنی آدمے کَم ءُ پرشتھے ءَ گِیش ئے پَہ من کہ یک مردُمے پَہ زمین ءَ اینچو دیوانگ بُوتّ کَنت کہ پَہ گُلزمین ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ وتی جند ءِ یکّیں زھگ ءَ ھم کُربان بَہ کَنت۔ اُستاد ھما روچ ءَ چَہ تو منی دل ءَ جاگہ کُت منی دل ءِ تہ ءَ تئی واستا سکّیں مزنیں ازّت ءُ اھترامے پیداک بُوتّ تو من ءَ چہ ھُدا ءَ دوستر بُوتّ ئے ۔ اگاں امیربکش سگار ءَ چَہ پَد من ءَ کسّے ءِ کِرد اے وَڑ ءَ دوست بُوتّگ گُڑا آ تو ئے ۔ من دل ءَ جیڑ اِت ءُ وَڑ وڑیں ھیال جَت کہ بس یَکّ بَرے گوں اُستاد ءَ دیوانے بہ بیت بزاں منی زندگی سرجم بُوتّ بلے من زانگ ءَ اِتاں کہ اے سَک مُشکل اِنت بلے من انگت ودار ءَ اَتاں بلے دیر نہ گوْست کہ تئی شھادت ءِ ھال اَتک۔ اُستاد اے روچ ءَ کہ تئی شھادت ءِ ھال اَتک ھمے گنوک کہ سرجمیں روچ ءَ یک ساھتے دپ ئِے پہ کُوکّار ءُ کندگ بند نَہ بُوتگ اے روچ ءَ سک ملُور بُوتاں من ورگ نہ وارت مات ءَ گُشت تو بیمار ئے بلے مات زانگ ءَ نہ اَت کہ بلاھیں گَمے کہ من ءَ پتاتگ ئِے ءُ سک تَہ پروش ئِےکُتگ۔ اُستاد تئی روگ سک تور اِتگ بَس یَکّ بَرے واتر بہ کن گوں من ءَ یک دیوانے بہ کن گوں تو کسانیں نیادے کن آں ترا چہ باز چیز در برگی اِنت ترا چہ زمین ءِ اِشک دربرگی اِنت ترا چہ کُربانی دایگ ءِ توکل دربرگی اِنت ءُ سک باز جُست کنگی اِنت کہ اے جُستانی پسّہ ءَ ترا چہ ایبد دگہ کس من ءَ دات نہ کَنت۔ بلے من زان آں کہ من چُشیں وش بھتے نہ آں کہ ترا گوں نیادے کُت بہ کَن آں ۔
بلے اُستاد تو زان ئے مرچی تھنا من نا بلکیں سرجمیں کوم پہ تئی یک توارے ءَ ھدوک اِنت راج ءِ ھمُک پُسّگ ترا گوں دیوان کنگ لوٹ اِیت ۔
بس پہ ترا باز ھیال بُوتّگ اَنت کہ گوں تو کنگی بُوتّگ اَنت بلے تو پیسر ءَ رپت ئے ءُ ھما ھیال کہ گوں تو کنگی اَت اَنت من کُل کنڈ کُت اَنت ءُ دل کُشت پرچا کہ من زان آں تو نُوں واتر نہ بئے۔ اُستاد اے جھد ءَ بے دروریں سر شُتگ ءُ بے دروریں سنگت تنیگا کُربانی دایگ ءَ اَنت بلے اِنکس کہ تو بُوتّگ ئے منی ھیال ءَ کس بُوت نَہ کَنت تئی کِرد بے مَٹ اِنت۔
اُستاد مرچی من کیچ ءِ کوھانی سر ءَ نشتگ اتاں ءُ زمین ءِ زیبائی ءَ چارگ ءَ اتاں داں من تئی ھیالاں کَپت آں من زمین ءِ زیبائی ءِ تہ ءَ تئی بچکند دیست اَنت تو سک یات اتک ئے منی چم ارس بُوت اَنت ءُ من سک ھیران ھم بُوتاں کہ اے چونیں مارشتے کہ ھما مردُم کہ من زندگی ءَ نہ دیستگ ءُ ناکہ من ءَ دیستگ ئِے من مرچی آئی ءِ واستا گریوگ ءَ آں اے مھکمیں میرو مرچی گریوگ ءَ اِنت۔ اُستاد من گوانکو کش اِت تئی تامُرے چار اِت ءُ پد ءَ بلاھیں ساھے کش اِت ءُ گُشت من وش بھتے آں کہ من اسلم ءِ اھد ءَ ودی بُوتّگ آں من اسلم ءَ گوشداشتگ من اسلم ءِ کرد دیستگ۔
اُستاد وتی اے کستریں بچّ ءَ بس ھمنچو مھکم بہ کن کہ ردیں راہ ءَ ھچ رنگ ءَ مہ روت ءُ مُدام ھمے پیم مھکم بہ بیت۔ اُستاد جان تو نمیران ئے تو زندگ ئے۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔