نبشتانک: اِزّت ءُ مھرک ءِ کسہ
نبشتہ کار: پراز نور
دی بلوچستان پوسٹ
پیروان ءَ یک وش رنگیں، آسکی گردن ءُ تنک لُنٹیں جنکے ھست اَت نام ئِے مھرک اَت آئی ءِ کُماریں چمّانی تہ ءَ یک کیپے مان اَت آئی ءِ یک بچکندگے ءَ گْوش ئے کہ نیکراھیں مردم اوں ٹگلینت کُتگ اَت آئی ءِ سیاہ بزیں ملگور گْوش ئے وھدے شنگ اِت اَنت آئی ءَ بازیں مردمانی ھوش ءُ سار بُرتگ اَت پیریں مردماں گپ کُتگ اَت کہ یک مزنیں شائر کہ نام ئِے اِزّت اَت ، مھرک ءِ شیدائی اَت ءُ مھرک ءِ ناگھانی بیرانی ءَ وتی دیم گوں پیروان ءَ کتگ ءُ بد دوائی دات۔
” پیروان” تئی سرزمین ءَ مھرک ءِ وڑیں شررنگیں ءُ کبگی بالاد وتی تہ ءَ بُرتگ ، ھدا بہ کنت کہ تئی سرزمین ءِ سرسبز ءُ شادابی ءِ سر ءَ مَرگ ءِ ساھگ بہ کنات”۔
اِے وھد ءَ اِزّت سک ابیتک ءُ بیچاڑ اَت ءُ وتی مھرک ءَ گیر آرگ ءَ اَت۔ آئی لنٹانی لپرزگ بند نہ بوتگ اَنت ءُ آئی ءِ ارسانی تْرمپاں دریا جوڑ کُتگ آئی ءِ دل سک گیمرتگ اَت ءُ گماں گوں تلوس اتگ ءُ پیریں مردماں گوشتگ اَت کہ پیروان ءِ تہ ءَ یک ھترناکیں وھیلے کپت ءُ تیوگیں پیروان ءِ مردماں وتی لوگ یلداتگ ءُ دگے نیمگ ءِ لڈ ات اَنت ءُ بے وس ءُ لاچار بوتگ اَنت۔ ھماں کُوچگ کہ اود ءَ مُدام سرسبز ءُ شادابی اَت اود ءَ گمانی جمبر ءَ بستگ اَت ءُ تیوگیں ھند ءُ دمگ ابیتک بوت اَنت ءُ تھاری ءَ چاریں نیم ءَ مانپوش اِتگ، پیروان سرباز ( ایران بلوچستان ءِ ) یک گونڈیں کوچگے اَت کہ اود ءَ مدام آبرشت بوتگ اود ءَ مدام کؤر تچگ ءَ بوتگ اَنت ءُ مردم سلامتی وتی زند ءَ گْوازینگ ءَ اِت اَنت ھر نیمگ ءَ کِشت ءُ کشاری اَت، دْرچک ءُ ڈگار اِت اَنت۔
سالُک نامیں مردے ءِ گِس ءَ یک شوکیں وش رنگیں جنِکّیں چکّے ودی بوتگ مات ءُ پت ءَ آئی ءِ نام مھر بانو ایر کتگ اَت۔ مات ءُ پت ءَ آئی ءِ باز ھیال ءُ گور کتگ۔
پیرزالاں گوشتگ اَت کہ اِے مزن بی بازیں مردم وتی زلپانی کید ءَ بند ایت ءُ بازیں مردماں وتی شررنگی ءِ شیدائی کنت بازیں مردم پہ اِے جنکّ ءَ تلوس اِیت چہ کسانی ءَ مھربانو ءَ را کوچگ ءِ مردماں مھرک ءِ نام ءَ توار پِر کُتگ اَت آئی ءِ لوگ ءِ مردماں آئی ءَ را کسانی ءَ گوں آئی ءِ ناکو زھگ ءَ نامینتگ مھرک کم کم ءَ جوان بوان بوت ءُ نوں آئی ءِ رستگیں بالاد ءِ جواناھی کوچگ ءَ ڈنّ شھر ءَ نامدار بوان بوتگ ھر شھر ءَ وش رنگی ءِ گپ ءُ تران بوتگ اَت مھرک ءِ دیم چو گوش ئے کہ چاردھی ماہ ءَ بوتگ ءُ شنگیں سیاہ بزیں ملگور، اسپیت ءُ شیریں بدن باز ڈولدار اَت یک رندے ملا پازل ءُ اِزّت یکجاہ نندوک بنت ءُ شائِری ءِ دیوان ءِ تہ ءَ مھرک ءِ توسیپ کنگ بیت ملا پازُل مھرک ءِ بارو ءَ گپ ءُ تران ءَ بیت اِزّت گوں دلگوشی ءَ گوشدار ایت ءُ درائین ایت کہ اِے مھرک کَے اِنت کہ مدام مردم ھمے مھرک ءِ نام ءَ گِر اَنت ءُ آئی ءِ توسیپ ءَ کن اَنت؟ ملا پازُل ءَ پسّہ دنت ءُ گوش ایت کہ مھرک یک شر رنگیں ءُ ماہ دروشم ءُ زیبائیں جنکّے تو یک رندے مھرک ءَ بہ گند ئے تئی ھوش ءُ سار رو اَنت۔ آئی ءِ سیاہ بزیں ملگور ترا پتائی ایت ءُ اڑین ایت۔ تو ھچ وڑ وت ءَ چہ آئی ءِ ملگورانی شم ءَ وت ءَ گیشینت نہ کن ئے۔ اِزّت ءَ گوشت کہ نوں من واھگدار آں کہ بہ گندان ئِے ۔
اِزّت درکپ ایت دیم پہ پیروان ءِ نیمگ ءَ ھر جاہ ءَ روان بیت ءُ مردماں ڈیک وارت مھرک ءِ باور ءَ جست کنت مردم ھمے پسّہ دے اَنت کہ آ سک زیبائیں جنکّے اِزّت پیروان ءَ سر بیت ءُ کؤر ءِ نزّیک ءَ گند ایت لھتیں جنک لیب ءَ بنت آیانی ٹھکانی توار ازّت ءِ گوشاں کپ ایت ۔ اِزّت تیوگیں جنک آنی تہ ءَ ھمے جنک ءَ چارگ ءَ بیت کہ ماہ دْروشم ءُ وش رنگے اَت اِزّت وتی دل ءَ جیڑ ایت ءُ پہ ستک اِے گپ ءَ جنت کہ سد در سد مھرک ھمیش اِنت۔
اِزّت پیروان ءِ تہ ءَ وتی گام ءَ ایر کنت اود ءِ مردم ازّت ءِ مھمانی ءَ کن اَنت ءُ باز اِزّت ءُ شرپ دے اَنت ئِے۔ ازت نند ایت جیڑ ایت شئر پربند ایت ھر شئر ءِ تہ ءَ مھرک ءِ نام ءُ ستا ءُ توسیپ ءَ کنت مھرک ءِ پت سالُک مکن کنت ئِے کہ اِے وڑ ءَ منی جنکّ ءِ سر ءَ سوت ءُ گزل پِر مہ بند بلے بیا کہ نوں ازّت دارگ نہ بیت ھرجاہ ءَ نند ایت شئر پہ مھرک ءَ پِربند ایت سالُک ءَ چار اِت کہ اِے شائر منی جنکّ ءَ یل نہ دنت۔ من وتی جنکّ وَ نامینتگ من چے پیم ازّت ءَ بہ ریپین آں کہ منی جان بہ چُٹّ ایت۔ گڑ ءَ سالک ازّت ءَ را گْوش ایت کہ تو من ءَ بازیں تلاہ ءُ سور، ماڑی بیار بہ دئے من مھرک ءَ ترا دے آں۔ ازّت پسّہ دنت کہ من نوں واتر ھما بے ءَ گوں واتر کن آں کہ من تئی گْور ءَ کتگیں پیمان ءَ سرجم بہ کن آں۔
یک روچے یک کاروانے گوں وتی سردار ءَ دیم پہ پیروان ءِ نیم ءَ آیگ ءَ بیت۔ مھرک گوں وتی ھمسریں دزگْوھاراں سیل ءُ سواد ءَ بیت ءُ دیم پہ کؤر ءَ کیت مھرک وتی دزگوھاراں گوش ایت منی دل جانشودگ لوٹ ایت من رو آن ءُ جان شود آں اگاں کسے آیگ ءَ بیت من ءَ توار پر بہ کن اِت۔
مھرک جانشودگ ءَ بیت کاروان ھمے نیم ءَ آیگ ءَ بیت مھرک ءِ دزگوھار مھرک ءَ توار پِر کن اَنت کہ زُوت بیا گُداں بدل کن کہ کاروانے پیداک اِنت۔ بلے مھرک وتی ھیالاں گوں لیب ءُ گْوازی کنگ ءَ بیت ءُ کندگ ءُ بچکندگ ءَ گوں کور ءِ آپ ءَ لیب ءَ بیت ۔ وھدیکہ کاروان نزّیک ءَ رسگ ءَ بنت مھرک ءِ دزگْوھار شِنگ ءُ دام بنت مھرک گِند ایت کہ کاروان پیداک اِنت، یک گوشے جنت ءُ آپ ءِ چیر ءَ روت۔ سیاہ بزیں ملگور بُرز ءَ تْرپّل بنت۔ کاروان ءِ مردم گِند اَنت کہ یک جاتوے ءِ سْیاھیں ملگور زاھر اِت اَنت ۔ چہ بازیں ترس ءُ بیم ءَ کاروان ءَ وتی گام تیز کُتگ ءُ چہ اود ءَ رپت ءُ شُت اَنت۔ پیروان ءِ تہ ءَ وھدیکہ کاروان اتک ءُ سر بوتگ، پیروان ءِ مردماں آیانی مہمانی کُت ۔کاروان ءِ مردماں پیروان ءِ نندوکیں مردم گوشت اَنت کہ کؤر ءَ ما جاتوے دیستگ کہ سیاھیں ملگور آپ ءِ برز ءَ ملّگ ءَ بوتگ اَنت۔ مردماں کند اِت ءُ گوشت آ جاتوے نہ بوتگ بلکیں مھرک بوتگ بلوچی دود ءُ ربیدگ ءِ ھساب ءَ یک روچے مھرک ءِ پت سالک ءَ کاروان ءِ مہمانی کُت۔ کاروان ءِ مردماں مھرک اود ءَ دیستگ ءُ ھبکّ ءَ بوت اَنت ءُ گْوشت ھمے ماہ دروشم ءُ سیاہ بزیں ملگور مھرک اِنت۔ لھتے روچ ءَ پد مھرک نادراہ بوت ءُ ھچ وڑ ءَ دْراہ نہ بوت۔ روچ پہ روچ ھالت ھراب بوان بوت پیریں مردم گْوش اَنت کہ مھرک ءَ را کاروان ءِ سردار ءَ چم کُتگ اَت ۔ ملکموت مھرک ءِ ساہ ءَ کش ایت ءُ بارت ۔ دومی نیمگ ءَ اِزّت وتی مال ءُ مڈیاں پیروان ءَ آیگ ءَ بیت ءُ راہ ءَ گِند ایت کہ سالُک جنازھے ءِ ھمراھی ءَ پیداک اِنت چم ارسیگ اَنت ئِے ءُ پریات ھم کنگ ءَ اِنت ۔ اِزّت سھیگ بیت کہ اِے مھرک ءِ جنازہ اِنت گڑ ءَ اِزّت چو گنوکانی داب ءَ گریوگ ءَ بِنا کنت۔ کبر ءِ تہ ءَ کَل کنگ ءَ پد ھپتگے ءَ بُرز اِزّت مھرک ءِ کبر ءِ سرون ءَ نند ایت۔ مردم کا ینت ءُ دلبڈی دے اَنت ءُ رو اَنت۔ ھپتگے ءَ پد اِزّت اوں پیروان ءَ بدّوائی دنت در کیت ۔
ھر جاہ ءَ روان بیت گزل پر بندان بیت۔ ھمے گوش ایت کہ من کراسان ءَ سپر کتگ ءُ ھندوستان ءَ ھم شتگ آں، یھودیانی گور ءَ ھم شتگ آں، کابل ءُ گزنی، کندواہ بہ گر داں مری ءَ من وتی گُل اندام ءِ وڑیں نہ دیستگ۔ دریگتیں من ءَ منی مھرک بہ رس ات ایں۔
کسہ ھلاس
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔