گوھرام شھید بوتگ
نبشتہ کار: توکل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
چوناھا وتی زمين مردُم ءَ سک دوست بيت پرچا کہ مات اِنت ءُ مات ءِ مھر دُنيا ءِ تہ ءَ هما پاک ءُ پلگار تریں مھر اِنت۔ مات ءِ مھر ءِ توک ءَ لالچ نيست، لَب ءُ مَلام نيست پميشکا زمين مات ءَ گوں تشبيہ ديگ بوتک۔ ھمے وڑ ءَ بلوچ چہ دُرستاں گيش وتی گُلزمین ءَ بندوک اِنت۔ گلزمین پہ بلوچاں ھما جاه اِنت کہ انسان وتی زِند ءَ درستيں چیزاں اولی سر ءَ بِندات كنت، اولى كدم ببت گوں چاگرد ءَ ھور بیت۔ سرجم ءِ بندات چہ گُلزمین ءَ بیت، پمیشکا بلوچ ھر کجا بروت بلے چہ وتی گُلزمین ءَ سِست نہ کنت۔
گوهرو وهدے كہ تئی ژانگولیں جون ديست منی دل چہ امروز ءَ شُت، منی دل ءَ كھر گندگ آتک من نزانتگ اے رمزان ءِ ماه ءَ من كُجام پيم ءَ گوازين آں. من هـيران بوتاں اگاں رمزان يک پاکیں ماهے گُڑا گوهرو چوں رُخصت بوت چہ امروز ءَ..؟ بلے پد ءَ كہ من جيڑ اِت جنگ ھچ نہ گِند اِیت ءُ پلوچ ءَ دانكہ زمين نيست گڑا بلوچ زندگ نہ اِنت۔ بگندئے زندگی سرجم ءَ دروگے۔ اد ءَ ھر مردُم چو دروگے ءَ لھتیں دروشم ءَ زِندگ اِنت۔ بلے تھنا ھما مردم پہ ابد زندگ بنت کہ آھانی مول ءُ مراد ھست۔ ءُ گوھرو ءِ مول ءُ مراد زاتی نہ بوتگ انت، اے پہ زمین ءَ بوتگ انت، ھمے زمین کہ مارا شپچراگیں روچ ءِ تہ ءَ ساھگ دنت ءُ مرچی تُنّیگ اِنت۔
او مئے گوھرو ! تئی ءُ گلزمين ءِ ميان ءَ انچيں بے دروريں سيادى یے هـست اِنت، كہ كرناں چہ ترا يكجاه كنت۔ تو ھما كردار ئے كہ آئى ءَ را نبشتہ كنگ، پھمگ يا کہ آئى ءَ را وانگ ءُ دربرگ ارزان نہ اِنت۔ تئى وڑیں كردارانی سر ءَ نبشتہ كنگ ءِ واست ءَ لبزانى يكجاه كنگ منى وڑیں كسانیں ءُ نابوديں مردمے ءِ دست ءِ كار نہ انت. دل گُش اِیت باز نبِشتہ بِہ کناں بلے من ءَ بِہ بگوش كہ تئی سر ءَ نِبشتہ كنگ ءِ هاتر ءَ منی دست هـمراه بوگ ءَ نہ انت۔ تو يک لس كردارے ءِ واهند نہ ئے بلكیں يک پگرے ءِ واهند ئے. يک انچيں پگرے كہ تئى چمانى تہ ءَ چو آس ءَ روک انت، تئى لبزانى تہ ءَ چو كارچ ءَ تيز ءُ تئى جھد ءِ تہ ءَ چو كوه ءَ مھكم اَت۔ اے جھد تئی هون ءِ رھبند جوڑ بوتگ۔ گوں ایشی ءَ تو جنزگ ءَ بوتگ ئے شھیدی تئی واب ءُ زات ءَ بوتگ ءُ انوں تئی نام گُلزمين ءِ شھيدنی نامانی تہ ءَ زندگ اِنت- تو شھید بوتگ ئے، بلے تئى پگر انگت زندگ اِنت، نہ مرتگ ئے، پرچا کہ تو ھما وھد ءَ كہ وتی گڑی ساه ءَ هم كُربان كنگ ءَ هِچ پُشت نہ كِنز ات ئے ءُ تو هون ریتک انت پہ ھمے گُلزمين ءَ۔
گوهـرام ءِ پگر، وپا ءُ مھر پہ وتى زمين ءَ مُدامى زِندگ اَت، مدام وتى شعور ءِ سر ءَ اَمل كُتگ۔ وھدے کہ اِسلام آباد ءَ زھرشانى بوتگ يا كم سنگتانى يكجاه كنگ بوتگ گڑا مارا ھمے واھند ءَ ديم ءُ دست كتگ اے ھمے مُخلصیں تب انت كہ تھنا گوں گُلزمين ءَ مھر ئِے كُتگ۔ بے مھر ءَ كَے اِنت كہ وتى ساه ءَ بكش ايت ءُ تراوليں ساهتاں گو همراہ بيت تئى بچكندگ کہ همُک ساهت ءَ تو پہ ما ندر كُتگ انت ءُ دُرست پشت كپتگ انت، اے دُرست زمانگی پيتى یے ءِ تہ ءَ كُبل انت ءُ چہ درستان دگہ ديمے ءَ انت۔
آشوب ءِ تہ ءَ وهدے يک سنگتے روت گڑا ھزاراں سر جوڑ كنت، مروچى يک گوھرامے شُتگ گڑا دگہ ھزاراں گوھرام جوڑ بوتگ، اے جنگ روچ پہ روچ تُرندتر بوان اِنت. آجوئى الم كَيت اِنت بہ گندئے اے آزاتى ءَ ما ديست كُت مہ كناں، بلے منى يک پدريچے الم ءَ اے آجوئى ءَ گِند اِيت۔ چوناھا مَرگ كس ءَ دوست نہ بيت، بلے گپ كہ گُلزمين ءِ كَيت گڑا مردم وتى زِند ءَ چہ سرگْوز انت ءُ مرگ ءَ پہ وشی امباز کن انت۔
وھدے ھمے سرڈگار ءِ سر ءَ ما زِند گوازينگ ءَ ایں اگاں اے سرڈگار آجو مہ بيت مئے زندمان گار بيت ءُ ما گوں اے سرڈگار ءَ ھوار بيگواه بئیں، اے سرڈگار مئے پجّار اِنت، مئے ايمان اِنت، مئے شرم ءُ ننگ اِنت، مئے هـستانک اِنت، اگاں ما جھان ءِ دلبند ءَ پجارگ بئیں گڑا ھمے سرڈگار ءُ آئی ءِ بچانى داتگیں ديمونيانى برورد اِنت۔
وتن ايوک ءَ سيمسرانى نام نہ انت، اے هما ساهانى امانت اِنت كہ شھيداں پہ مئے باندات ءِ واست ءَ داتگ انت. شھيد ريگزار ءِ تہ ءَ کل نہ بنت، آ راج ءِ زمير ءِ تہ ءَ زِندگ بنت. وھدے پہ وتن ءَ زمانگ سک گران بيت گڑا شھيدانى بہ توارى ءِ کربانى ءِ توار چہ درستاں گيشتر زبردستيں توار جوڑ بيت. آجوئى ءِ همک سُھب شھيدانى شپانى گواه اِنت-
ھما كہ وتی جان ءِ ديگ ءَ پہ هم سر جھل نہ كتگ آنت، آيوكیں پدریچ ءِ آجوئى ایشانى هونانى تہ ءَ اِنت. گُڑا ھمے درور ءَ اگاں چہ ھاک ءَ پُل شنگ بہ بنت گڑا اے اَجب نہ اِنت پرچا کہ بازيں گوهرام ءِ وڑیں بدن آنت ھاک ءِ تہ ءَ واب اِنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-