بلوچ ءِ مھر گوں زِر ءُ زمین ءَ
نبشتہ کار: دودا بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
من مدامی ءِ وڑ ءَ تھنا نشتگ ءُ وتی کار ءُ جنجالاں چارگ ءَ اِت آں تاں گُڑا اناگہ من ءَ گوانک آتک۔سنگت: سلام جان، چون ئے تو؟ ئِے من: سلامتی انت، تو ھال کن، کار چون اِنت؟ سنگت: سلامتی انت، اللہ اھسان انت، شُمئے سنگتانی دُوا انت۔
من:- مدام سلامتی بات، باریں ھال ءُ اھوال چی انت، من کمو زوت ءِ توک ءَ آں گُڑا من گُشت سنگت ترا پمن کار ھست یا اے ساھت ءَ من ءَ موکل اِنت؟ سنگت: پہ شُما مدام کار انت، ھمے دمان پ پون توک ءَ پوشت ءَ سنگتے ءَ آواز دات، بچا میرو ترا مدام اشتاپ انت چی ءَ؟ بلے اے نوکیں آواز منی گُشاں کپت، من : انا پُل من ءَ اشتاپ نہ انت سنگت: او! اشتاپ مکن من پہ تو آتکگاں۔ کندگ ءَ آں۔ من: ترا اللہ بیار اِیت پُل۔ سنگت:- ما پُل نزیک ءَ ایں، تو بیا سنگت ءَ بر اوتاک ءَ سر کن، پد ءَ رند ءَ گپ ءُ تران بیت۔من:- شر انت جان، من پیداکاں، سنگت:- شر بیا۔ من: رستگاں بس۔ من ودار ءَ اِت آں اناگہ موٹل آتک بس یک سنگتے ایر آتک بلے دیم پجّارگ نہ بوت دیم پوش اَت، سلامے دات در کپت، گشت ئِے سنگت ءَ بر اوتاک ءَ پد ءَ ھال ءُ اھوال کناں۔ من: شرے سنگت۔ ودار انت۔ سنگت: بلے ھیال بکن پُل۔ من: ھیر بیت۔ھمے دمان ءَ من سنگت زُرت اَنت۔ در کپتاں دیم پہ اوتاک ءَ، سنگتاں گوں گپ ءُ تران بندات کُت۔ پارٹی ھالاں بدے۔ اے ساھت ءَ منی موٹل ءَ 4 سنگت سوار اَت باکی دومی گاڑی ءِ توک ءَ اِتاں۔
گُڑا سنگتے ءَ درائینت ھیر انت، بلے دیم ءَ ھیر نہ بیت۔ ھاھاھا سنگت کندگ ءَ لگّ اِت۔ من : مدامی ھیر بات۔ سنگت: بارے تو ھالاں بدے، چون انت شمے نیمگ ءِ جاور ءُ ھالات۔
من: سنگت دژمن ءِ جست کنگ ءَ آں اے انچوش ھالاتانی۔ ھمد ءَ کامریڈ کندگ ءَ لگ اِیت۔ گُشت ئِے لگور ءِ جست ءَ کس نہ کنت، ھاھاھا، مئے دژمن یک لگورے۔ ( بلے اے ساتت ءَ کامریڈ سک گَل اَت)
من: جان ھالات شُمے دست ءَ انت، ءُ بکول ءِ سنگت لگور ءَ وَ پروش وارتگین ءِ ھسابی روچ بچّ اِتگ انت۔سنگت: گُڑا ما ھمیش اِنت اتکگیں ھالاتانی ناساز کنگ ءَ۔
گُڑا ھمے وڑ ءَ ما گپ ءُ تران ءَ اِتیں۔ تاں گوادر ءَ سر بوت ایں۔
من: پارٹی شمے ھال ءُ اھوالاں بدے، باریں پہ کار ءَ اتکگ ئے یا تر ءُ تاب ءَ۔ سنگت: تو سبر بکن ترا مالوم بیت۔ ھاھاھا۔
کامریڈ: ھاھا، مہ گُش مارا جلدی انت، بلے ترا وَ گیش اشتاپ انت۔
من: منی سبر درد ءَ نا وارت۔ سنگت: گُڑا شر انت، ما ھمیش اِنت اتکگیں گوادر ءَ موسم بدل کنگ ءَ۔
ما سر بوتیں اوتاک ءَ سنگت کمو پریش بوتیں پد ءَ ما در کپتیں دژمن ءِ جاگہ ءِ چارگ ءَ پوائنٹ ءِ پکّ ءَ کنگ ءَ۔
سنگت ءَ گوادر چار اِیت ۔ ھمد ءَ سنگت ءَ گُشت نیلیں زر سک زیبا انت، بلے کمو سینگارگ لوٹ اِیت۔ ھمد ءَ سنگت کندگ ءَ لگ اِیت ءُ گشت ئِے۔ ما ھمیش اِنت اتکگیں نی سینگارینگ ءَ۔ ھمے ساھت ءَ ما گوادر ءِ تر ءُ تاب سرجم کُت۔
پد ءَ شوت اِیں دیم پہ اوتاک ءَ۔ گُڑا سنگت ءَ من ءَ گشت سنگت ترا اے ساھت ءَ موکل انت، بلے سنگت وت ماں وت ءَ گپ ءَ اَتیں۔ ما اے جاگہ ءَ سنگر ءَ داریں ءُ شما توک ءَ بہ رو اِت۔ من: اڑے شما سک جزباتی اِت وَ۔ سنگت: ھاھاھا، ما جزباتی نہ اِیں۔ بلے ما دژمن انچوش لاچار ءُ بے وس کنیں، دژمن ھمے چیزاں بہ زانت کہ بلوچ ءِ تاکت چِنکَس انت، ما دشمن ءَ ھما سَبک ءَ دے اِیں آئی ءِ آیوکیں نسل بزانت، بلوچ کوم ءَ گوں جنگ وش نہ اِنت، ءُ دشمن انچو لاچار ءُ بے وس بہ بیت، آ بلوچ سرزمین در بَئیت ءُ مئے جنگ ءِ درور ءَ وتی آیوکیں نسل ءَ بدنت۔ من سنگتانی گپ اش کُتاں۔ سنگت ءِ ساھت ءَ سک سیریئس اِتاں، بلے ھدا بہ زانت چی ءَ منی دل اے چیزاں منّگ ءَ نہ اِنت من چِداں پاد بیا آں۔ من جِڈاگ ءَ اِتاں ھمے ساھت ءَ سنگت ءَ آواز دات۔ سنگت: بچاں چے جیڑاگاں ءِ۔ من: یار منی دل نگوش اِیت چیداں دراں( بلے اے ساھت ءَ منی چمے ارس در اتک ءَ۔ ءُ انچوں سما بوگ ءَ من بس سنگت یک ساھتے یل مکناں۔)
ھمے ساھت سنگتے آتک، من ءَ امبازاں کُت ئِے ءُ کندگ ءَ لگ اِیت ءُ گُشت ئِے پُل۔ اے ارس تئی چماں جلواہ ندی انت۔ وھدے شمُے ارس ریچ انت گُڑا جنگ ءَ کَے سمبال اِیت۔ جنگ شُمے وڑیں نوجوان ءَ گون انت۔ ءُ شما سنگت وت ءَ مھکم بکن اِت۔ جنگ شمارا دیم ءَ بریگی اِنت، ما سنگت کُل اے کار ءَ ھواریں بازیں سنگت ئِے شھید بیت۔ بلے شمارا وتئی توکل برجا دارگی انت۔ پرچا کہ انگت باز کار پشت کپتگ۔ ءُ سنگت پد ءَ من ءَ گپ گپ ءَ کندارینت۔ ھمد ءَ سنگت مسکرا ءِ سر ءَ گُشت۔ من زاناں ترا مئے واستا وش نہ بیت، ترا برین گوں ماں گوں وت۔ من: کندگ ءَ لگیتاں ءُ گُشت۔ اوپ کربان سنگت۔ شنک باتاں پہ شُما۔
ھمے وڑ ءَ ما سنگت پد ءَ گپ ءُ تران بندات کُت۔ سنگت ءَ کسہ ءُ کار کُت۔ ٹائم لیٹ ءَ سنگت گشُت نی وپساں کمو۔ ٹائم باز ھست انگت ءَ۔ کار بیت باز نیاں۔ گُڑا ما سنگت کُل وپت اِیں۔ بلے مئے دل واب ءَ نشوت ءُ ھمد ءَ سنگتے ءَ مسکرا ءِ سر ءَ گُشت شُما وپس اِت من رواں کمو دشمن ءِ واب ءَ ھراب کناں۔
من: ھاھاھا، واب مئے ھراب بیت کہ چماں واب بیتیں۔ مئے لگوریں دژمن وت دلترک کنت پیسراں چِہ گُڑا سنگت کُل وپت انت سُھب بیت سنگت کُل پاد آتک وتی کار ءُ چیزاں گُلائیش بیت ءَ۔ سنگت وتی ساز ءُ ساماناں چار اِت ۔ ءُ کُل چیز شر کنگ ءَ لگ اِتاں ھمے دمان ءَ کامریڈ آتک ءُ بیچکندگ ءَ لگ اِیت ءُ گشُت ئِے ودار سک گران اِنت۔
من: ودار واکی گران اِنت بلے مئے ودار نوں سرجم بیتگ۔
کامریڈ: من ءَ ھمے روچ ءِ ودار بوتگ- ھمے ساھت ءَ ایم فور (M4) دستاں کُت ءُ گشت ئِے باندا تئی روچ انت منی شیر۔ من: منی ھیال ءَ تو دشمن ءَ ھما سبک ءَ دیگ لوٹ اِیت کہ دژمن وتی لاشانی انکاری (پجانیارگ) بہ بیت کہ منی لاش نیت۔
کامریڈ: ھاھاھا، اے دژمن ءِ کوھنیں آدتے وھدے ما دژمن ءِ ۸-۹ مردم جَتگ ءُ دژمن ءَ گُشتگ (تین بس زخمی ہوے ہیں) اے نوں مرتگیناں کُجاں من اِیت۔ ھاھاھا ، سنگت کندگ ءَ لگ اِتگ ءُ گشت ئِے لگور ءِ لاش ءَ کس کَنڈ نکنت، اے چم ءَ گُراگ کشاں۔ ھمے ساھت ءَ سنگت کندگ ءُ مسکرا ءَ اَت اَنت۔ گڑا کامریڈ ءَ دیم منی نیمگ ءَ کُت ءُ گشُت ئِے-
کامریڈ: دشمن ھرچ وھد ءَ بلوچ ءُ بلوچ سرمچار ءِ دیم ءَ پروش وارتگ بلے اے پروش دژمن ءِ پاد ءِ چیراں زمین ءَ کش ایت۔ پرچا کہ بلوچ سرزمین وتی توک ءَ لگور جاگہ ندنت، ھرچ ھما مردم بلوچ ءِ مکبر انت، بلوچ ءِ دشمن انت، آ بلوچ ءِ زمین ءَ جاگہ نکنت۔ ءُ ھمے ساھت ءَ پہ کندگ ءُ مسکرا ءَ گشت ئِے مئے نیلیں زِر ءَ باز بلوچ سرمچار پیداک کُتگ پہ زِر ءِ پھازگ ءَ۔ بلے ھمے چاگرد ءِ تہ ءَ بازیں مردم ھم ھست انت بلوچ ءِ دلاری ءَ کنگ ءَ انت، پہ چار کلدار ءِ وتی زمین ءُ زمیر ءِ سودا ءَ جنگ ءَ انت، بلے بژن بیت ھمے گپ ءَ وتی براتانی ھونانی سودا ءَ جَن اَنت پہ چار کلدار ءَ ۔ ءُ چوشیں لگوریں مردم ءَ تاریک پیل نکنت۔ شر ءُ گھتر ھمیش اِنت بلوچ ءِ ھما زھگ پہ ردی ءُ مجبوری دژمن ءَ گوں ھور بیتگ اَنت وتی دست ءَ بکش اِیت بلوچ راج ءِ دیم ءَ پھیلی بلوٹ اِیت پرچا کہ پہ زندگی ءُ بربادی ءُ پشومانی ءَ چِہ زوت وتی دست ءِ کشگ پہ آھاں گھتر انت، پرچا کہ بلوچ دژمن ھر کُجا بہ بیت چہ بلوچ سرمچار ءَ بِھ پچ اِت نکنت، بلوچ سرمچار ءَ وتی زمین ءِ سوگِند کُتگ ساہ ءُ سر ءَ کُربان کن انت۔ بلے وتی دژمن ءَ چہ بلوچ ڈیھ ءَ در پہ در کناں۔
ءُ من ءَ امیت اِنت راج بلوچ جُنز ءِ کمک کنگ وتی کُل مال ءُ مڈیانی کربانی دیگ ءَ پُشتاں نکنز اَنت۔ پرچا کہ اے جنگ تھناں یک مردمے ءِ جنگ نہ انت، اے جنگ یک راجے ءِ جنگ اِنت۔ یک ملک ءِ جنگ اِنت ۔ یک زندگیں زمیر ءُ راج ءِ جنگ اِنت۔ ءُ ھرکس وشی پہ گَل ءُ شاد وتی لوگاں بہ بیت۔ مات ءُ گْوھار لوگ ھرکس ءَ وتی دوست بنت۔ بلے وھدے گپ زمین ءِ کَیت گُڑا پہ کربانی دیگ کس پشتاں نکنز اِیت۔ پرچا دُنیا ءِ تہ ءَ ھما راج زندگ انت۔ آھاں وتی زمین رکینتگ چہ دژمن ءَ۔ دنیا ءِ راجدپتر ءِ تہ ءَ بازیں کوم گار انت، پرچا کہ آھاں وتی جنگ وتی نکوتگ۔ ءُ مرچی آ گلامی زند گوازنگ ءَ انت، بلے بلوچ کوم ءَ نا کسے ءِ گلامی کُتگ نَیکہ بلوچ کوم ءَ وتی ھک ءِ جنگ کُتگ ءُ کنت ھرچ ھما وھد ءَ تک بلوچ ءِ زمین چہ دژمن ءَ آزاد بہ بیت۔ دنیا باکی کومانی تاریک وڑ ءَ بلوچ ءِ تاریک ھم ھست ءُ ھیات بیت دائمی ۔ بلوچ جھد کار ءَ وتی کربانی داتگ۔ ھمے وڑ وھد گْوست ءُ بیگہ بیت۔ بلے سنگت درست گل ءَ بال اِت اَنت۔ انچوں سما بوت سنگتانی زندگی مستریں وشی اتک۔ ءُ سنگت کُل تیار بیت ءَ دیم پہ وتی جنگ جاہ ءَ۔
گُڑا ما کُل پاد اتکے ءُ من کُل سنگت رخصت کت انت بلے اے ساھت ءَ منی چم ءَ بس ارس ریچگ ات انت۔ بلے من دل ءَ سک دلجم تہ ءَ ءُ گَل تہ ءَ پرچا کہ سنگتاں من ءَ ھمے گُشتگ وھدے شُمے حوصلاں کم بہ بیت، گُڑا بلوچ جھد تاوان آماچ بیت، ھمے وڑ ءَ من بچکندگ ءَ گوں کُل سنگت رخصت کُت انت۔ سنگت در کپت انت دیم ءَ وتی کار ءَ ۔ درست گَل ءَ بال اِت انت۔ سنگت ءَ وتی کار بندات کُت 5:35 ءَ من وتی دل ءَ گُشت رخصت آف حواروں سنگت
(بلوچ کوم ءَ گوں دست بندی اِنت وتی کوم ءِ جنگ ءَ وتی بکن انت ءُ ھرچ ھما مردم کہ بلوچ دژمن انت وت ءَ چہ آھاں دور بکن انت پرچا کہ آس کپ اِیت تَر ءُ ھشک نہ زانت۔ مدام بلوچ بات اِت زندگ بات اِت شالا
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-