نمدی یے پہ نوتی ءَ
نبشتہ کار : نادیہ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
سلام ءُ دروت اُمیت کناں ھر کجا ئے وش ءُ آسودگ ئے ، گوں ھمبل ءُ سنگتاں ھم نیاد ءُ ھم تران ئے ، سارتیں سمین الّم ترا تاھیر دئیگ ءَ بیت ءُ نوں ترا اے رنج کُپگاں نہ بیت کہ زمین چورو اِنت تو وتی وس ءُ واک ءَ ھر چی بوت آسر کُت نی تئی نازُرکیں بالاداں گیشیں ٹپّ ءُ ٹور سگّگی نہ اِنت تو وتی کسانیں زند ءَ بازیں کارے سرجم کُت ءُ رپت ئے۔ من ترا پہ مھر سلّو گُشتگ بلے ترا نوتی دوستر بیت نوں من ترا پہ مھر گوں وشدلی ءَ نوتی گُش آں۔
نوتی تئی کتاب ءَ وانگ ءَ اَتاں گُڑا دل ءَ جت کہ پر تو نمدی یے دیم بدیاں ءُ ترا ھال بدیاں کہ تئی ھلک ءَ بازیں کِسّھے پشت کپتگ کہ آیاں نویسوک نیست۔ تو من ءَ بازیں کسّھے دات کہ من چمّانی وت نہ دیستگ اَتاں مئے مئیم وا مُدامی دابہ کور اَنت دیم ءِ چیز گندگ نہ بیت مارا ڈنّی چیز چوں گندگ ءَ کاینت بلے تو دُراھیں چیز وڑے نہ وڑے ءَ ھور کُت ءُ مارا سوگات کُت اَنے تو وتی بازار ءِ سرجمیں کِسّہ گوں ند ءَ زیبدار کُت ءُ وانوکاں دات آں.
مند ءِ دُراھیں ٹپّیگیں کارست تو تاکانی سرا نبشتہ کُتاں کامو ،سپر، کادو ،ملا مجیب دروستانی رنگ مارا پیشداشت بلے نوتی تو سرپد ئے تئی رپتن ءَ اَچ پد مند ءِ بازیں جاورے مٹ بوتگ ھچ چیز پیسری دابہ نہ اِنت مرچاں نوکیں کِسّھاں پاد دراج کُتگ، نوکیں کارِستاں نوکیں واب وتی اندر ءَ ٹھینتگ بلے نوتی آ دابہ کہ تو وتی اِھد ءِ کارست چو بانوری ءَ سمبھینت ءُ مارا پیشداشت آں نوں نوکیں کارستانی نبشتہ کار نیست ءُ کِسّھاں شُھازگ ءَ نہ اَنت من تُرس آں وھد ءِ ھمبرائی ءَ اے کارست گار ءُ گُمسار مہ بنت؟
تو باریں ھال کن تو سوروک ءُ مُراتون ءَ یات ئے؟اَستیں وھد ءَ مئے بزّگتریں کارست ھمشاں بلے اے بزّگ ھستی ءُ نیستی ءِ نیام ءَ گار اَنت.سوروک مرچاں چٹ ریٹا اِنت دُتُکے گونے چو ماتی ءَ دُتُک ءَ واب گیجینیت ءُ روچے دُتُک ءَ نوکیں نامے پر کنت ءُ بازار ءِ دُراھیں مردُم آئی ءِ سر ءَ کند اَنت کہ آ گنوک اِنت من گُش آں نوتی تو اگاں سوروک اے جاوراں بے دیست ایں گُڑا الّم تو آئی ءِ سر ءَ نبشتانکے نویستگ اَت بلے تو اِد ءَ نہ ئے ءُ کِسّہ زوال بوان اَنت.
نوتی! تو بوت کنت وتی وھد ءَ کِسّھاں نبشتہ کنگ ءَ بوتگ ئے بلے باور کن من تئی کِسّہ آنی تہ ءَ تھنا ترا ونتگ ، تئی جند ونتگ، تئ ھستانک ونتگ ،من گوں تو دوچار کپتگ آں مردُم گُش اَنت کاپکا ءِ وانگ ءَ مردُم گوں کاپکا ءَ دوچار کپ اِیت بلے من تھنا تئی وانگ ءَ گوں تو دوچار کپتگ آں، تو جُست بکن پرچہ؟
تو من ءَ منی ھلک ءِ کِسّھاں دست دئے ھما کِسّہ کہ گوں منی ھستانک ءَ بندوک اَنت تو من ءَ ھال دات کہ کامو چے ءَ گنوک بوتگ ، مُلا مجیب ءَ اخبار بھا کُتگ مُلا مجیب ءِ نام ءَ چہ من ترانگ ءَ کپت آں مُلا مُجیب ءِ آ ریپیں بچ اِزھار پُل نمیران کنگ بوت ۔تو پد ءَ منی پسّو ءَ دیم بد ئے کہ تو گوں اِزّو ءَ دوچار کپت ئے؟آئی ءَ ترا ھال دات کہ مند ءِ جاور چون اَنت؟من زاناں تو ھمود ءَ ھم پہ مند ءَ، پہ بلوچستان ءَ جیڑ ئے بلے نوتی من ءَ گیشتر ھمے گپ رنج دئیگ اِنت مئے ھلک ءِ کِسّھاں نویسوک نیست ھر کس چو منی دابہ تُرس ءَ گار اِنت کس نہ روت تئی کبر ءِ سر ءَ بیرکے پر نہ کنت ،کس نہ روت تئی مات ءِ پیشانی ءَ بوسہ ئے نہ دنت ءُ داد نہ کنت پہ تئی ودی کنگ ءَ۔
نوتی گپّانی مزنیں چئولے منی اندر ءَ جِک جنان اِنت بلے کس چو تئی دابہ ازمکارے نہ اِنت ءُ گپ کنگ ءِ ازم ءَ گلائیش بیت نہ کنت۔ نوتی! تو کہ ھمے کِسّہ نویستگاں اے کِسّہ نویسی ءِ میان ءَ تو وتارا ھم پیشدارگ ءَ ئے تو وتی شھزانتی ءَ پیشدارگ ءَ ئے تو وتی لبزاں چے پدر کنگ ءَ ئے کہ تو شھزانتے ءِ ۔
تئیجنگ تھنا گوں توپک ءَ نہ بوتگ ترا دیر بیتگ کہ تو گوں وتی هیالاں جنگ ءَ بیتگ ئے ۔نوتی! تئی رپتن ءَ اَچ پد بازیں چیزانی رنگ مٹاتگ تو گشتگ اَت کہ کُردستانی زالبولانی پئیم ءَ مئے جنین ھم جنگ ءَ بھر بہ زوراں ماں کوہاں بیا اَنت تئی گُشتگیں گال نوں اَسلی دروشم ءَ دنیا ءِ دیما پدّر بوگ ءَ اَنت بلوچ زالبول تہنا سیاسی پڑ ءَ سانمند نہ اَنت بلکیں جنگ ءِ پڑ ءَ ھم گندگ بنت توپک ءِ بڑّ ءَ اَنت ءُ وتی براتانی ھم کُپگ اَنت جنگ ءِ رنگ سرجم ءَ مٹ بوتگ شُمے دیستگیں واباں دژمن بہ واب کُتگ تئی سنگتاں جنگ گوں مُھکمی ءَ داشتگ۔
نوتی! گُڈی ءَ گوں تو دست بندی ءِ کن آں وت ءَ گیشتر نادُراه مہ کن۔ تئی زمین سنگتانی میار اِنت ،تئی واب مانا بنت ءُ تئی اکس گوں سجھیں شھیدانی ھمبرائی ءَ ماں آجوئیں بلوچستان ءِ دیوالانی سر ءَ نکش بنت ءُ پہ نوکیں پدریچ ءَ درس ءُ سکین بنت۔ نوتی! تئ زمین دوستی ءِ اگاں بہ باں شیدا گُڑا کُجا بہ رواں ؟
سینزدہ ، پروری ،دوھزار ءُ بیست شش
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-